Wikiadmin: ۱ نسخه واردشده

2020-07-15T01:36:36Z

۱ نسخه واردشده

Wikiadmin در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۱:۳۶

2020-07-15T01:36:36Z

صفحهٔ تازه

[[ژاپن|ژاپن]] پس از آنکه در سال 1945 به وسیله آمریکا اشغال گردید دیگر توانایی آنرا نداشت تا سیاست مستقلی را برای خود درپیش گیرد لذا سیاست آن تابع سیاست ایالات متحده آمریکا گردید . ژاپن به این دلیل از یک سوی مشغول به امور خود بوده و از سوی دیگر تا تاریخ 18/12/1956 هنوز به سازمان ملل متحد نپیوسته بود موضعی در قبال کشمکش اعراب و صهیونیستها در سال 1948 اتخاذ نکرد . اسرائیل به خاطر روابط مستحکمی که با ایالات متحده آمریکا داشت توانست پلهایی را میان خود و [[ژاپن|ژاپن]] ایجاد کرده و روابط سیاسی و اقتصادی با این کشور برقرار سازد . روابط دیپلماتیک میان آن دو کشور در ماه مه سال 1952 آغاز گردید . اسرائیل برای نزدیکی به [[ژاپن|ژاپن]] تحت عناوین ترقی ، دمکراسی و سوسیالیزم وارد شد . و توانست از طریق عضویت در سوسیالیزم بین الملل روابط ناگسستنی را با حزب سوسیالیست [[ژاپن|ژاپن]] برقرار سازد و این حزب به نوبه خود مأموریت شناساندن اسرائیل و " دستاوردهایش " را در [[ژاپن|ژاپن]] به عهده گرفت . نفوذ صهیونیستی در [[ژاپن|ژاپن]] همزمان با تجاوز سه جانبه در سال 1956 علیه مصر ( نک : [[جنگ 1956|جنگ 1956]] ) نمایان گردید و آن زمانی بود که [[ژاپن|ژاپن]] به کشورهایی پیوست که از مصر خواستند تا " معاهدات بین المللی را در مورد کشتیرانی در کانال سوئز ، محترم شمرد . " دولت [[ژاپن|ژاپن]] تجاوز سه جانبه را محکوم نکرد و به صدور بیانیه از پیش تعیین نشده ای اکتفا نمود و از اینکه این امر به مرحله برخورد مسلحانه رسیده بود اظهار تأسف کرد .

از آغاز سال 1957 اسرائیل و [[ژاپن|ژاپن]] مبادله هیأتهای فرهنگی ، حزبی ، پارلمانی و توریستی را آغاز کرده و به تقویت و تحکیم روابط نظامی میان خود پرداختند . [[رابین ، اسحاق ( 1922 - 1995 ) |اسحاق رابین]] رئیس ستاد ارتش اسرائیل در رأس یک هیات نظامی در سال 1966 به [[ژاپن|ژاپن]] مسافرت کرد و در آنجا با بسیاری از مقامات نظامی و سیاسی دیدار به عمل آورد در آوریل سال 1969 اسرائیل یک وابسته نظامی اسرائیلی را در سفارت خود در توکیو منصوب کرد تا در زمینه امور نظامی با [[ژاپن|ژاپن]] هماهنگی ایجاد کند . از آن تاریخ همکاری نظامی محرمانه میان آنان با تأیید مطلق ایالات متحده آمریکا افزایش یافت و منجر به ارسال تعدادی قایق جنگی تندرو از سوی [[ژاپن|ژاپن]] به اسرائیل گردید . همزمان با این همکاری نظامی ، اسرائیل روابط سیاسیخود را با [[ژاپن|ژاپن]] تقویت کرد . هنگامی که در مباحثات سازمان ملل متحد پیرامون مسأله فلسطین و [[حق|حق]] بازگشت ملت فلسطین به سرزمین اصلی خود ، [[ژاپن|ژاپن]] موضعی منفی اتخاذ نمود و از محکوم ساختن تجاوز اسرائیل به شهرک اردنی سموع و به سوریه در سال 1966 خودداری ورزید ، طرفداری این کشور از سیاست اسرائیل آشکار گردید . اباابان وزیر امور خارجه اسرائیل در آغاز سال 1967 به [[ژاپن|ژاپن]] مسافرت کرده و دیدگاه رژیم صهیونیستی نسبت به درگیری اعراب و اسرائیل را شرح داد .

با شروع دهه شصت [[ژاپن|ژاپن]] به گسترده کردن روابط اقتصادی با جهان عرب پرداخت و آنرا تبدیل به بازار بزرگی برای کالاهای ژاپنی کرد و [[ژاپن|ژاپن]] نیز 90% از [[نفت|نفت]] موردنیازش را از کشورهای عربی وارد می کرد . حمایت [[ژاپن|ژاپن]] از منافع اقتصادی اش در جهان عرب طی اظهارات مسؤولان ژاپنی بازتاب یافته است . هنگامی که آتش جنگ در سال 1967 شعله ور گردید ، ایزاکوساتو نخست وزیر وقت [[ژاپن|ژاپن]] در تاریخ 9/7/1967 اعلام داشت [[ژاپن|ژاپن]] باید به موضع بی طرفی مطلقش ادامه دهد ، همچنین وزیر امور خارجه [[ژاپن|ژاپن]] در تاریخ 22/7/1976 اعلام کرد که عقب نشینی نیروهای اسرائیلی به مواضع پیش از پنجم ژوئن سال 1967 امری الزامی است . اما علی رغم این اظهارات ، [[ژاپن|ژاپن]] در حقیقت امر ، همچنان موضع حمایتگر خود از اسرائیل را ادامه داد .

همزمان با گسترش مبارزات فلسطینی به رهبری [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] افکار عمومی [[ژاپن|ژاپن]] متوجه مسأله فلسطین شدند به طوری که نیروهای انقلابی ژاپن برپایه " وحدت پیکار انقلابی کلیه نیروهای مبارز ضد امپریالیست " با نیروهای انقلاب فلسطین همپیمان شدند بعدها به دنبال جنگ سال 1973 سیاست [[ژاپن|ژاپن]] در قبال مسأله فلسطین دچار تغییراتی شد ، زیرا [[ژاپن|ژاپن]] درک نمود که نیروی جدیدی ، ایفای نقش در صحنه سیاست بین المللی را آغاز کرده است و این نیروی جدید همان نیروی " [[نفت اعراب|نفت اعراب]] " است ، اما علی رغم این امر از دادن پاسخ مثبت به درخواست کشورهای عربی پس از جنگ سال 1973 مبنی بر قطع روابط دیپلماتیک با اسرائیل امتناع ورزید ، زیرا [[ژاپن|ژاپن]] از نفوذ صهیونیستی در امریکا واهمه داشته و تحت فشار یهودیان ایالات متحده قرار گرفته بود .

صاحبنظران و روزنامه نگاران اسرائیلی تأکید داشتند که فشار یهودیان در امریکا خود به تنهایی مانع اتخاذ یک موضع تند از سوی [[ژاپن|ژاپن]] در رابطه با روابط سیاسی با اسرائیل گردیده است ، آن هم علی رغم زیانهایی که در نتیجه قطع ارسال [[نفت اعراب|نفت اعراب]] به اقتصاد [[ژاپن|ژاپن]] و روند رشد آن وارد می شد .

[[ژاپن|ژاپن]] تلاش کرد تا دوستی اعراب و یهودیان را به طور همزمان به دست آورد ، به طوری که از اعراب خواست تا اسرائیل را در چارچوب مرزهای پذیرفته شده ، به رسمیت بشناسند و در عین حال به دهها کشوری پیوست که خواستار ضرورت اجرای قطعنامه های 242 و 338 شورای امنیت شده بود و نیز خواستار لزوم به رسمیت شناختن حقوق ملت فلسطین از جمله [[حق|حق]] تعیین سرنوشت آن گردید و در سال 1978 به [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] اجازه گشودن دفتری در توکیو را داد . همچنین به منظور ادامه ارسال [[نفت|نفت]] کشورهای عربی مخالف دو توافقنامه کمپ دیوید میان مصر و اسرائیل نسبت به این دو توافقنامه بی طرف ماند .

در آغاز سال 1979 [[ژاپن|ژاپن]] گفت وگوهایی را با [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] آغاز نمود و دولت این کشور با صدور بیانیه ای حقوق ملت فلسطین را مورد تأیید قرار داد و به هنگام مراسم روز همبستگی جهانی با ملت فلسطین که در تاریخ 30/11/1979 در سازمان ملل متحد برگزار گردید [[ژاپن|ژاپن]] موضع مثبتی را اتخاذ نمود . ماسایوشی اوهیرا نخست وزیر [[ژاپن|ژاپن]] طی اظهاراتی در مجلس سنای این کشور اعلام داشت : حقوق قانونی ملت فلسطین باید [[حق|حق]] ایجاد دولت مستقل را در بر بگیرد . وی افزود ، این حقوق ، بویژه [[حق|حق]] تعیین سرنوشت باید به رسمیت شناخته شود و طبق منشور سازمان ملل متحد مورد احترام قرار گیرد . وی گفت : " [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] تنها نماینده قانونی ملت فلسطین است " بدین ترتیب [[ژاپن|ژاپن]] گام بسیار مهمی به سود مبارزات ملت فلسطین علیه صهیونیسم و پیکار این ملت در راه بازگشت به میهن برداشت .

پس از برگزاری کنفرانس صلح خاورمیانه به ویژه گفت وگوهای فلسطینی - اسرائیلی ، [[ژاپن|ژاپن]] از صلح در خاورمیانه و پایان کشمکشهای اعراب و اسرائیل حمایت کرد . همچنین پس از تشکیل [[نهاد خودگردان فلسطین|نهاد خودگردان فلسطین]] ، این کشور در نشست هیأت دولت ، گذرنامه های صادره از سوی تشکیلات خودگردان را به رسمیت شناخت . در این قانون مسافران دارای گذرنامه دولت خودگردان [[حق|حق]] درود به [[خاک|خاک]] [[ژاپن|ژاپن]] را خواهند داشت در صورتی که پیش از آن فلسطینیان برای هر بار ورود به [[ژاپن|ژاپن]] نیازمند مدارکی از سوی دولت [[ژاپن|ژاپن]] بودند .

[[ژاپن|ژاپن]] همچنین یکی از بزرگترین حامیان مالی تشکیلات خودگردان بوده و از زمان نعقاد قرار داد اسلو بیش از 600 میلیون دلار به تشکیلات خودگردان فلسطین کمک مالی کرد .

اسرائیل با گشایش دفتر در توکیو ، نخستین کشور خاورمیانه ای بود که بعد از جنگ جهانی دوم با [[ژاپن|ژاپن]] رابطه برقرار کرد . گرچه بحران اعراب و اسرائیل در طول دهه های گذشته مانع برقراری روابط تنگاتنگ و تمام عیار میان توکیو و [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] بود ، اما با این حال ، بین دو کشور روابط تجاری و فرهنگی قابل توجهی وجود داشته است . در سال 1984 ، مبالادت تجاری دو کشور بالغ بر 364 میلیون دلار می شد که سهم صادرات اسرائیل به [[ژاپن|ژاپن]] 191 میلیون دلار بود صادراتاسرائیل به ژاپن موارد متنوعی از [[پرتقال|پرتقال]] تا الماس را دربر می گیرد و لوازم الکترونیکی ، اقدام عمده صادرات [[ژاپن|ژاپن]] به اسرائیل را تشکیل می دهد . صدها تاجر ژاپنی در اسرائیل [[زبان عبری|زبان عبری]] می آموزند و برخی از صنایع ژاپنی با همتایان اسرائیلی خود شریکان تجاری شده اند . در زمینه روابط فرهنگی و علمی نیز دو کشور ، همکاریهای گوناگونی داشته اند . در سال 1983 ، ارکستر فیلارمونیک اسرائیل از [[ژاپن|ژاپن]] دیدن کرد و با استقبال شایان توجه ژاپنیها مواجه شد . در مقابل ، فیلمها و تئاترها و نمایشگاههای هنری [[ژاپن|ژاپن]] در اسرائیل از محبوبیت زیادی برخوردارند . وزارت آموزش [[ژاپن|ژاپن]] و وزارت خارجه اسرائیل تعداد زیادی بورس تحصیلی به دانشجویان خود داده اند تا بتوانند از کشورهای یکدیگر جهت تحصیل استفاده کنند . هم چنین یک دانشکده ژاپنی در دانشگاه عبری در [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] وجود دارد که بخش مطالعات آسیای شرقی آن فعالیت چشمگیری دارد . دانشگاههای تل آویو ، رشته های [[تئاتر|تئاتر]] و علوم سیاسی ، دانشگاه [[حیفا ( شهر - ) |حیفا]] رشته فلسفه و دانشگاه بن گوریون رشته اقتصاد و تاریخ طبیعی را به زبان ژاپنی تدریس می کنند . در زمینه های جهانگردی و توریستی نیز دو کشور همکاریهایی داشته اند . در سال 1983 ، حدود 7 هزار اسرائیلی از [[ژاپن|ژاپن]] دیدن کردند . در همین سال حدود 4 هزار ژاپنی تعطیلات خود را در اسرائیل گذراندند . برخی از گروههای طرفدار اسرائیل در [[ژاپن|ژاپن]] وجود دارند که گروه " ماکویا " از آن جمله است . این گروه که 5 هزار عضو دارد ، معتقد است که ژاپنیها یکی از 10 طایفه گمشده اسرائیل هستند . گروههای " یاسوکائی " و " شینونم " نیز به همین ترتیب در [[ژاپن|ژاپن]] فعالیت می کنند .

در سال 1986 ، اسحاق [[شامیر ، اسحاق|شامیر]] ، وزیر خارجه وقت اسرائیل ، از [[ژاپن|ژاپن]] دیدار کرد . این اولین بار بود که [[ژاپن|ژاپن]] از یک وزیر خارجه اسرائیل استقبال می کرد . مسأله صلح در خاورمیانه ، محور اصلی مذاکرات [[شامیر ، اسحاق|شامیر]] با مقامات ژاپنی از جمله یاساهیر و ناکاسونه ، نخست وزیر [[ژاپن|ژاپن]] بود . قبل از این ، اباابان ، وزیر خارجه پیشین اسرائیل هم از [[ژاپن|ژاپن]] دیدار کرده بود ، اما آن دیدار یک دیدار غیررسمی و اعلام نشده تلقی گردیده بود . همزمان با دیدار [[شامیر ، اسحاق|شامیر]] از توکیو ، تظاهرات گسترده ای در این شهر در مخالفت با این دیدار انجام گرفت . در سال 1989 ، " سوسوکه اونو " وزیر خارجه وقت [[ژاپن|ژاپن]] ، یک دیدار بیست و چهار ساعته از اسرائیل به عمل آورد . وی در این سفر با اسحاق [[شامیر ، اسحاق|شامیر]] و شیمون [[پرز ، شیمون|پرز]] ملاقات کرد و حمایت [[ژاپن|ژاپن]] را از طرح جرج شولتز ، وزیر خارجه آمریکا ، برای حل مسأله خاورمیانه اعلام داشت . این نخستین دیدار یک وزیر خارجه [[ژاپن|ژاپن]] از اسرائیل درطول برقراری روابط میان دو کشور بود .

" یوریکی کاواگوچی " وزیر امور خارجه [[ژاپن|ژاپن]] در خرداد ماه 1381 در ژوئن 2002 به منظور انجام دیدارهایی با مقامات اسرائیلی و فلسطینی وارد منطقه شد . وی در این سفر تلاش کرد تا مشارکت خود را در دیپلماسی خاورمیانه افزایش داده و آنچه را که تحت عنوان گروه چهارجانبه شناخته می شد دگرگون کرده و آن را به گروه پنچ جانبه تبدیل کند .

وزیر امور خارجه [[ژاپن|ژاپن]] در آغاز سفر خود به سرزمینهای اشغالی ابتدا به دیدار و گفت وگو با یاسر عرفات ، رئیس تشکیلات خودگردان پرداخت و در خلال گفت و گوهایش بر حمایت از روند صلح خاورمیانه تأکید نمود . وی همچنین با آریل [[شارون ، آریل|شارون]] ( نخست وزیر ) ، شیمون [[پرز ، شیمون|پرز]] ( وزیر امور خارجه ) و بن العیزر ( وزیر دفاع ) رژیم صهیونیستی دیدار کرد و در دیدار با شیمون [[پرز ، شیمون|پرز]] ، به منظور ایجاد اصلاحات در تشکیلات خودگردان و تشکیل کشوری فلسطینی طرحی چهار مرحله ای ارائه داد که عبارت است از :

الف - حمایت بشردوستانه و مساعدت در جهت ایجاد اصلاحات در تشکیلات خودگردان ، از جمله تشکیل نشستهای آموزشی در راستای نهادینه کردن دموکراسی و مساعی جمیله .

ب - پایان یافتن خشونتها و برقراری دوباره روند صلح شامل بازسازی تأسیسات زیربنایی ، کمک به توسعه سیستم قانون گذاری و تلاش در راستای صلح با اسرائیل .

ج - از سرگیری مذاکرات و مساعدت [[ژاپن|ژاپن]] در توسعه یک اقتصاد مستقل در اراضی فلسطینی ، از جمله در زمینه صنایع .

د - به سرانجام رساندن مذاکرات صلح و تشکیل کشور فلسطین .

شایان ذکر است که گروه چهار جانبه به ایالات متحده آمریکا ، روسیه ، اتحادیه اروپا و سازمان ملل اشاره کرد که همگی فرستادگان ویژه ای به منطقه فرستادند .

رژیم صهیونیستی امیدوار است که با گسترده تر شدن روابط این رژیم با [[ژاپن|ژاپن]] و سرمایه گذاریهای [[ژاپن|ژاپن]] در اسرائیل بتواند مولد کار برای مهاجران یهودی اسکان یافته در سرزمینهای اشغالی باشد .

==مآخذ : ==
#حسن خانی ، محمد : ''''' [[ژاپن|ژاپن]] و خاورمیانه''''' ، مؤسه چاپ و انتشارات وزارت امورخارجه ، تهران 1372 .
#موسسة الدراسات الفلسطینیة : ''''' الکتاب السنوی للقضیة الفلسطینیة''''' ، بیروت ( سالهای متعدد )
#شحاده ، موسی : ''''' علاقات اسرائیل مع دول العالم''''' 1967 - 1970 ، بیروت 1971 .
#'''''مجلة شؤن فلسطینیة''''' . العدد 14 ، تشرین الاول 1972 ، بیروت .
#روزنامه '''''جروزالم پست''''' ، 8 ژوئن 2002 .
#نشریه '''''رویداد و گزارش''''' ، مؤسس تحقیقات و پژوهشهای سیاسی علمی ندا ، شماره 151 .
#Ministry of Foreign Affairs, Japan : Japan and the Question of Palestine, April 1980.
#United Nations Year Book, 1965.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۱:۳۶
(بدون تفاوت)

ژاپن - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Wikiadmin: ۱ نسخه واردشده

Wikiadmin در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۱:۳۶