http://palpedia.afagh-bidari.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%BA%D8%B2%D9%87_%DA%A9%D8%B4%D8%AA%D8%A7%D8%B1_%28_28_%D9%81%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%87_1955_%29 2026-06-06T09:16:58Z تاریخچهٔ ویرایش‌های این صفحه در ویکی MediaWiki 1.34.2 http://palpedia.afagh-bidari.ir/index.php?title=%D8%BA%D8%B2%D9%87_%DA%A9%D8%B4%D8%AA%D8%A7%D8%B1_(_28_%D9%81%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%87_1955_)&diff=7047&oldid=prev 2020-07-15T01:42:28Z

<p>۱ نسخه واردشده</p> <table class="diff diff-contentalign-right" data-mw="interface"> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="1" style="background-color: #fff; color: #222; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="1" style="background-color: #fff; color: #222; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۱:۴۲</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-notice" lang="fa"><div class="mw-diff-empty">(بدون تفاوت)</div> </td></tr></table>

Wikiadmin http://palpedia.afagh-bidari.ir/index.php?title=%D8%BA%D8%B2%D9%87_%DA%A9%D8%B4%D8%AA%D8%A7%D8%B1_(_28_%D9%81%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%87_1955_)&diff=7046&oldid=prev 2020-07-15T01:42:28Z

<p></p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br /> <br /> <br /> منطقه کشورهای عربی در خلال نیمه اول دهه 50 ، هدف سیاستهای استعماری بوده است به طوری که برای قرار دادن منطقه تحت سلطه پیمانها و محورهای استعماری در [[پوشش|پوشش]] شعار مبارزه با خطر سوسیالیسم و کمونیسم ، کوشیده اند .<br /> <br /> ولی مقصود سیاستهای استعمارگران اروپائی عبارت از حل مسأله فلسطین و آماده کردن فضای سیاسی از طریق ایمنی اقدامات ، برای عقد معاهدات و پیمانهای صلح و سازش بین اسرائیل و نظامهای عربی همسایه فلسطین ، بوده است .<br /> <br /> این سیاست پیمانهای استعماری همگام با برنامه های دیگری بود که برای تخلیه اردوگاههای پناهندگان در نوار<br /> <br /> غزه از طریق خراب کردن یا اسکان دادن آوارگان در جاهای دیگر و در سوریه و لبنان از طریق اجرای طرح و پروژه جونستون برای تقسیم آبهای رود اردن صورت می گرفت .<br /> <br /> این سیاستهای استعماری به ویژه پس از انقلاب 23 ژوئیه - - 1952 ، به خاطر مشکلات شدید استعمار و اسرائیل ، به منظور ملحق کردن مصر به پیمان بغداد که نوری سعید نخست وزیر وقت عراق ، دعوت مصر برای پیوستن به این پیمان و پذیرش مصر به بغداد ، را انجام داده بود ، متوجه مصر نیز بود .<br /> <br /> پیشنهاداتی که در خلال این مدت مدید در فاصله سالهای 1950 تا 1955 مطرح شد و نیز پیشنهاداتی که به روشنی مسأله خروج بریتانیا از کانال سوئز با مسأله صلح بین مصر و اسرائیل را مرتبط می نمودند و نیز اجرای برنامه اسکان [[آوارگان فلسطین|آوارگان فلسطین]] در اردوگاههای غزه در منطقه شمال غرب سینا ، همه دلالت می کنند بر اینکه تلاش همه جانبه ای برای عقد صلح بین مصر و اسرائیل ، به عمل آمده است .<br /> <br /> در فاصله دو سال دومی که از عمر انقلاب مصر می گذشت ، به منظور اعطای فرصتی برای پیوستن نظام جدید مصر به پیمانهای استعماری ، اسرائیل سیاست نرمش و حسنه کردن روابط با مصر را در پیش گرفت . تا پیوستن مصر به جرگه پیمانهای استعماری ، از طریق توسل به زور نباشد . لکن موضع سازش ناپذیر مصر در مقابل سیاست پیمانهای استعماری حتی پیش از کناره گیری محمد نجیب از قدرت در ماه نوامبر 1954 و پایان جنگهای داخلی در مصر ، کاملاً آشکار شد .<br /> <br /> در نیمه اول سال 1954 نوری سعید مسیر زیادی را برای انعقاد پیمان بغداد پیموده بود و بر مصر لازم بود که موضع خود را در مقابل این پیمان مشخص نماید ، تا جایی که از مرحله عدم پذیرش مصر پیمان بغداد را مورد حمله و محکومیت قرار داد . از همین جا بود که مصر پیشنهاد پاکستان برای برقراری کنفرانس اسلامی که از آن بوی معاهدات استعماری استشمام می شد ، را رد کرد .<br /> <br /> پس از آن ، به دلیل ماهیت اسرائیل ، به عنوان یک دولت کارکردی ، استعمار به دنبال آن بود که از آن دولت برای تصفیه حساب با مصر ، به دلیل مخالفت مصر پیمان بغداد که پیشگامی دعوت به آن و اجرای آن را نوری السعید ، نخست وزیر وقت عراق ، به عهده داشت استفاده<br /> <br /> کند . با وجود روشن بودن موضع مصر ، اسرائیل موضع خصمانه خود را در برابر مصر ، تشدید کرد و کشتار نوار غزه را - - که در حاکمیت مصر قرار داشت - - به اجرا درآورد .<br /> <br /> در آغاز دستگاه صهیونیستها آشکارا مصر را تهدید کرد که ممکن است سیاست زور و بازدارندگی را برای تأدیب دولت مصر ، در پیش گیرد . بنابراین ، به هنگامی که صلاح سالم ، عضو شورای رهبری انقلاب مصر در 14 اوت 1954 با نوری السعید ، نخست وزیر عراق ، دیدار کرد تا پای عراق را از پیمانهای استعماری کنار بکشد و او را فرا بخواند که یک پیمان دفاع مشترک با مصر به امضا برساند ، نیرویی از [[ارتش اسرائیل|ارتش اسرائیل]] ، از خط آتش بس عبور کرده و تا عمق سه کیلومتر در مرزهای نوار غزه - - که تحت حاکمیت مصر قرار داشت - - رخنه کرد و تأسیسات آب شهر غزه را با مواد منفجره و مین تخریب نمود و مهندس ناظر تأسیسات را به قتل رساند .<br /> <br /> این تهاجم به منظور تهدید صریح مصر نسبت به کارگیری سیاست زور برای تأدیب دولت انقلابی مصر و به منظور باز داشتن مصر از ادامه سیاست مقابله و دشمنی با پیمانها و پیمانهای استعماری ، صورت گرفت . زمان انجام این عملیات تنها چند ساعت پس از شکست مذاکرات بین نماینده مصر و نخست وزیر عراق ، انجام پذیرفت .<br /> <br /> لکن علی رغم این تهاجم تهدید آمیز ، دولت مصر همچنان به روش مخالفت با پیمانهای استعماری ادامه داد . در اوایل سال 1955 حکومت مصر خواستار اجتماع فوق العاده مجلس جامعه دولتهای عربی در سطح نخست وزیران برای بحث درباره حق عراق به داخل شدن در پیمانهای استعماری ، شد .<br /> <br /> مصر دولتهای عربی را به اتخاذ موضعی واحد در قبال سیاست پیمانهای استعماری فراخواند و نیز پیشنهاد کرد که عراق از جامعه دولتهای عربی اخراج شود .<br /> <br /> این موضع مصر ، اسرائیل و دولتهای استعماری را قانع کرد به اینکه مصر به این پیمانها ملحق نخواهد شد و سازش بین مصر و اسرائیل امری ناممکن است .<br /> <br /> در اواخر ماه - - سال 1955 ، به دنبال پایان یافتن اجلاس جامعه دولتهای عربی مخالفت و دشمنی مصر با سیاست ایجاد پیمانهای استعماری به اوج خود رسید و در نتیجه اسرائیل نیز موضع خصومت خود را در مقابل مصر افزایش داد که منجر به کشتاری شد که بعدها به کشتارگاه<br /> <br /> غزه معروف گردید .<br /> <br /> درساعت 30 : 8 دقیقه غروب 28/2/1955 چند دسته از نیروهای اسرائیلی از خط آتش بس عبور کرده و تا مسافتی بیش از سه کیلومتر در نوار غزه پیش رفتند آنگاه هر یک از دسته ها وظیفه محوله را انجام دادند . هر یک از دسته ها به منظور انهدام و انفجار ایستگاه انبار آب روانه آنجا شدند و سپس به خانه مدیر ایستگاه [[راه آهن|راه آهن]] حمله کردند و گروه دیگر آماده هجوم به مواضع مصر به وسیله تیربارها و بمبهای دستی شدند و گروهی نیز برای مین گذاری و جلوگیری از رسیدن نیروهای کمکی در جاده مستقر شدند .<br /> <br /> صدای انفجار در ایستگاه آبها طنین افکند و به همراه آن ترکشهای سربی بر پادگان سربازان مصری مستقر در نزدیک ایستگاه فرو ریخت و تعدادی از سربازان مصری شهید شدند . به دنبال آن فرمانده لشکر از نزدیکترین موضع نظامی طلب کمک کرد و به دنبال آن خودروهایی پر از سرباز برای پاسخگویی به درخواست کمک به سرعت به منطقه گسیل شدند ولی ( متأسفانه ) در کمینی که اسرائیلی ها در جاده زده بودند گرفتار شدند که منجر به شهادت 25 نفر و مجروح شدن عده ای دیگر شد . کل خسارتها و تلفات وارده در این نبرد 39 شهید و 33 مجروح بود .<br /> <br /> این کشتار خونین پرده از نتایج مهمی برداشت و آنها را آشکار کرد که مهمترین آنها عبارتند از :<br /> #قیام ماه مارس و شکست طرح اسکان یهودیان : این تهاجم ملت فلسطین را بر ضد هر تلاشی برای وطن قرار دادن فلسطین برانگیخت و آنها را واداشت که بر آزادی فلسطین و بازگشت ملت عربی فلسطین به سرزمین شان و در خواست مسلح کردن اهالی فلسطین برای دفاع از خودشان بر ضد اعمال خشونت آمیز اسرائیلی ها ، تأکید کنند .<br /> <br /> این حرکت که به آن قیام مارس 1955 لقب داده اند ، موفق شد که طرح و برنامه اسکان صهیونیستها را به طور نهایی ملغی نماید . نیز موفق شدند مفاهیمی چون مشکل آوارگان و مفهومی که بر اساس آن قانون اسکان صهیونیستها می باشد را از بین ببرند .<br /> #ضرورت به دست آوردن سلاح : این تهاجم اسرائیل علت روشنی در افزایش موضع خصمانه مصر در مقابل اسرائیل و پیمانهای استعماری گردید . همین امر رهبری مصر را به جست وجو برای یافتن منابع جدید اسلحه برای مقابله با دشمن وادار کرد در نتیجه [[عبدالناصر ، جمال ( 1918 - 1970 ) |جمال عبدالناصر]] در<br /> <br /> ماه می 1955 طرح به دست آوردن اسلحه را اعلام کرد .<br /> #جنگ چریکی : این تهاجم اسرائیل شعله جنگهای چریکی را بار دیگر برافروخت و آن را از یک فعالیت ابتدایی به عملیات نظامی که با فرماندهی و تصمیم مصری ها انجام می شد تبدیل کرد .<br /> <br /> رئیس جمهور [[عبدالناصر ، جمال ( 1918 - 1970 ) |جمال عبدالناصر]] تصمیم خود مبنی بر اعلان جنگهای چریکی که از سپتامبر 1955 تا زمان جنگ سه جانبه فرانسه ، انگلیس و آمریکا علیه مصر در اکتبر 1956 به شکل سازمان یافته ای ، استمرار یافت ، به این ترتیب بیان کرد : پس از تهاجم به غزه ما ملاقاتهایی داشته ایم و تصمیم گرفتیم که تعداد چریکها را زیاد کنیم و براساس موقعیتی که این جنگ در آن انجام شد رأی ما بر این تعلق گرفت که بهترین راه مقابله با اسرائیل همان داشتن گروههای کوچک چریکی منظم متشکل از ایثارگران ( چریکها ) است .<br /> <br /> ==مآخذ : ==<br /> #ابوالنمل ، حسین : '''''قطاع غزه 1967 - 1948''''' : تطورات اقتصادی و اجتماعی و عسکریه ، بیروت 1979 .<br /> #المسیری ، عبدالوهاب : '''''دایره المعارف یهود ، یهودیت و صهیونیسم''''' ، ترجمه مؤسسه مطالعات و پژوهشهای تاریخ خاورمیانه ، دبیرخانه کنفرانس بین المللی حمایت از انتفاضه فلسطین ، جلد هفتم ، چاپ اول ، 1383 .</div>

Wikiadmin