http://palpedia.afagh-bidari.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%AA%DB%8C%D8%AA%D9%88_%28_%D8%B7%D8%B1%D8%AD%D9%87%D8%A7%DB%8C_-_%29 2026-06-06T02:06:31Z تاریخچهٔ ویرایش‌های این صفحه در ویکی MediaWiki 1.34.2 http://palpedia.afagh-bidari.ir/index.php?title=%D8%AA%DB%8C%D8%AA%D9%88_(_%D8%B7%D8%B1%D8%AD%D9%87%D8%A7%DB%8C_-_)&diff=4155&oldid=prev 2020-07-14T13:32:20Z

<p>۱ نسخه واردشده</p> <table class="diff diff-contentalign-right" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #222; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #222; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۳:۳۲</td> </tr> <!-- diff cache key afaghbid_wiki-pal:diff::1.12:old-4154:rev-4155 --> </table>

Wikiadmin http://palpedia.afagh-bidari.ir/index.php?title=%D8%AA%DB%8C%D8%AA%D9%88_(_%D8%B7%D8%B1%D8%AD%D9%87%D8%A7%DB%8C_-_)&diff=4154&oldid=prev 2020-07-14T13:32:20Z

<p></p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br /> <br /> <br /> ژوزف بروز تیتو رئیس جمهوری فدرال یوگسلاوی یکی از بزرگترین مخالفان تجاوز اسرائیل به کشورهای عربی در ژوئن 1967 ( نک - : [[جنگ 1967|جنگ 1967]] ) بود . وی بارها رفتار تجاوزگرانه اسرائیل را محکوم کرد ، و کوششهای چشمگیری برای برقراری صلح در خاورمیانه انجام داد ( نک - : یوگسلاوی ) . در ماه اوت 1967 از کشورهای مصر و سوریه و عراق بازدید کرد . پس از این مسافرتها نامه هایی به چند تن از رؤای کشورها ( خانم اندیرا گاندی ، ژنرال شارل دوگل ، لیندن جانسون رئیس جمهوری آمریکا ، هارولد ویلسون نخست وزیر بریتانیا ، امپراتور هایلا سلاسی و پادگورنی رئیس شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی . - 41 ) و همچنین اوتانت دبیرکل سازمان ملل متحد فرستاد . در تاریخ 18/9/1967 وزیر خارجه یوگسلاوی درباره محتوای اصلی نامه ها توضیحاتی داد . آژانسهای خبری جهان و روزنامه ها نیز اعلام کردند که رئیس جمهور تیتو طی مسافرتش به کشورهای عربی طرح صلحی را به همراه خود برده بود که شامل موارد زیر می بود .<br /> #عقب نشینی نیروهای اسرائیلی از سرزمینهای عربی که از آغاز جنگ در پنجم ژوئن 1967 اشغال کرده بود . این عقب نشینی با سرپرستی سازمان ملل متحد انجام خواهد گرفت .<br /> #تا زمانی که یک راه حل پایانی برای مسایل مورد اختلاف پیدا شود ، شورای امنیت یا چهار کشور بزرگ ، موجودیت و تمامیت مرزهای کشورهای منطقه را به گونه ای که در پنجم ژوئن 1967 بوده تضمین کنند . برای این منظور می توان نیروهای بین المللی را در دو طرف مرزها مستقر کرد .<br /> #آزادی رفت و آمد همه کشتیها در تنگه های تیران تا زمان صدور حکم از طرف دادگاه عدل بین المللی .<br /> #کشتیرانی در کانال سوئز به حالتی برمی گردد که قبل از پنجم ژوئن برقرار بود ( یعنی همچنان از عبور کشتیهای اسرائیلی جلوگیری می شود ) .<br /> #شورای امنیت بین المللی پس از اجرای این مقررات می باید اقداماتی را برای حل سایر مسایل مورد اختلاف و در پیشاپیش آنها مسأله [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] ، و مسأله عبور کشتیها از کانال سوئز انجام دهد . این اقدامات با همکاری مستقیم طرفهای مربوط انجام خواهد شد .<br /> <br /> اسرائیل پیشنهادها و نظرهای تیتو را رد کرد ، و آباابان ، وزیر خارجه اش در ضمن رد آنها گفت که &quot; اسرائیل &quot; هرگز به هیچ صورتی به مرزهای قدیمی خود باز نخواهد گشت ، زیرا این اقدام را تهدیدی برای امنیت و موجودیت ( اسرائیل ) می داند . او به عنوان تنها راه حل ممکن پیشنهاد کرد که پیمان صلح روشن و تعهدآوری با کشورهای عربی منعقد شود .<br /> <br /> خبرهایی در قاهره نیز منتشر شد و حاکی از آن بود که پرزیدنت عبدالناصر طرح صلح یوگسلاوی را نپذیرفته است . نشریات خارجی ( نیوزویک آمریکایی و جویش کرنیکل لندن ) نیز اعلام کردند که تیتو در کوشش خود برای قانع کردن و قبولاندن طرح صلح خود به کشورهای عربی که به آنها مسافرت کرده بود ، با شکست روبه رو شد . این گزارشها باعث شد که یوگسلاویها وجود طرحی برای صلح را انکار کنند .<br /> <br /> به هرحال تیتو پیش از پایان بازدیدهای یاد شده خود چنین اظهارنظر کرده بود : بین ما ( بین یوگسلاوی و کشورهای عربی و دوست ) درباره اقداماتی که به منظور ایجاد یک راه حل سیاسی برای این بحران ( بحران خاورمیانه ) لازم است نوعی تفاهم وجود دارد . &quot;<br /> <br /> در صحنه جهانی نیز عکس العملهای گوناگونی در برابر نظرها و افکار پرزیدنت تیتو پدیدار گشت . گفته شد که بعضی از کشورها مانند فرانسه و اتحاد جماهیر شوروی و هندوستان از طرح صلح تیتو پشتیبانی کردند ، در حالی که مقامات آمریکایی و انگلیسی با سردی از آن استقبال نمودند . علت سردی اینان ، به گفته خودشان ، این بود که در این طرح از اعراب خواسته نشده بود به حالت جنگ میان خود و اسرائیل پایان دهند ، و طرح متضمن هیچ گونه اقدام فوری برای تأمین عبور کشتیهای اسرائیلی از کانال سوئز نبود . نیز آنکه اسرائیلیها با استقرار ناظران سازمان ملل متحد در زمینهای خود موافقت ندارند ، و بالاخره اینکه این مقامات عقب نشینی ( اسرائیل ) از [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] عربی را عملی نمی دانستند .<br /> <br /> همه اینها نشان می دهد که رئیس جمهور تیتو عملاً پیشنهادی را برای صلح مطرح کرده بود ، یا حداقل نقطه نظرهای مشخصی را برای ایجاد یک راه حل در ارتباط با کشمکشهای اعراب و اسرائیلیها ارایه کرده بود . اما عدم موافقت دوستان عرب بااین طرح ، محافل رسمی بلگراد را واداشت تا این مسأله را انکار نمایند زیرا احتمال می رفت که پی آمدهایی به زیان روابط دوستانه اعراب و یوگسلاویها داشته باشد . در اوایل سال 1968 رئیس جمهور تیتو پس از آنکه با ناحوم گلدمان رئیس سازمان جهانی صهیونیسم و رئیس کنگره صهیونیستی دیدار کرد و پس از آنکه از مجموعه ای از کشورهای آفریقایی و آسیایی بازدید نمود از جمله مصر که در آنجا با پرزیدنت [[عبدالناصر ، جمال ( 1918 - 1970 ) |جمال عبدالناصر]] ملاقات کرد و مذاکراتی درباره مسأله خاورمیانه انجام داد ، بار دیگر پیشنهادهای جدیدی را برای حل مسأله خاورمیانه مطرح کرد . در تاریخ 8/2/1968 خبرهایی از بلگراد دریافت شد حاکی از این که رئیس جمهور تیتو موافقت رئیس جمهور مصر و برخی دیگر از سران جهان سوم را نسبت به طرحی برای حل بحران منطقه به دست آورده است . رئیس جمهور یوگسلاوی خود در کنفرانسی که در تاریخ 7/2/1968 درباره محتوای این طرح برگزار کردتوضیحاتی داد . مهم ترین نقطه نظرهای وی را می توان به شکل زیر عنوان کرد :<br /> #کلید حل مسأله خاورمیانه در دست ایالات متحده است . این مسأله را نمی توان حل کرد مگر آنکه نیروهای اسرائیلی از مناطق اشغالی عقب نشینی کنند . بعید به نظر می رسد اگر ایالات متحده از اسرائیل بخواهد که با کشورهای عربی درباره راه حلی که رضایت هر دو طرف را جلب کند و به زیان کشورهای عربی نیز نباشد ، توافق کند ، ا ین کشور مخالفت و سرپیچی نماید .<br /> #نیروهای اسرائیلی ، به شرط آنکه بلافاصله پایان وضعیت جنگی میان دو طرف اعلام شود ، مذاکرات شروع گردد و توافق برای عبور کشتیهای اسرائیلی از خلیج عقبه انجام گیرد ، باید از تمام سرزمینهای اشغالی خارج شوند . پس از آن می توان به تدریج راه حلی برای مشکل [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] و همچنین مسأله کشتی رانی در کانال سوئز ، پیدا کرد .<br /> #ایجاد مناطق خالی از اسلحه در اطراف مرزهای کشورهای عربی و اسرائیل .<br /> <br /> رئیس جمهور تیتو این بار پپش از آنکه قاهره را ترک کند ، اسرائیل را به سبب آنکه سر راه حل سیاسی مسأله موانعی گذاشته بود محکوم نمود ، و از کشورهای عربی به خاطر آمادگیشان برای پذیرش موجودیت اسرائیل و قبول یک راه حل سیاسی که متضمن عقب نشینی کامل نیروهای اسرائیلی از همه سرزمینهای عربی و اقرار آن کشور به حقوق [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] باشد ، ستایش کرد .<br /> <br /> اسرائیل این پیشنهاد مجدد یوگسلاوی را نیز رد کرد و همچنان برای انجام مذاکرات مستقیم میان اسرائیل و کشورهای عربی پافشاری می کرد .<br /> <br /> ظاهرا خود پرزیدنت عبدالناصر نیز به بیهودگی امید بستن به طرح تیتو واقف شد و به نتیجه رسید که با موضع گیری سخت گیرانه اسرائیل و هم دستانش امیدی به آن نمی رود ، بنابراین در ماه ژوئیه 1968 و در مدت بازدید رئیس جمهور مصر از بلگراد ، سفارت جمهوری عربی متحد ( مصر ) در آن شهر اعلام کرد که مطلب انتشار یافته در روزنامه &quot; بوربا &quot; درباره طرح پنج ماده ای برای حل مسأله خاورمیانه ، صحت ندارد . به هرحال این طرح یوگسلاوی همانند طرحهای پیشین برای ایجاد یک راه حل سیاسی در برابر موضع گیری سرسختانه اسرائیل که از پشتیبانی ایالات متحده آمریکا و دیگر قدرتها ، بهره می گرفت ، به مرگ حتمی محکوم شد .<br /> <br /> ==مآخذ : ==<br /> #قاضی ، لیلی سلیم : تقریر حول مشاریع التسویات السلمیه للنزاع العربی الاسرائیلی 1948 - 1972 ، '''''مجله شؤن فلسطینیة ، ''''' شماره 22 خریران 1973 ، بیروت .<br /> #عبدالهادی ، مهدی : '''''المسألة الفلسطینیة و مشاریع الحلول السیاسیة 1934 - 1974 '''''بیروت 1970 .</div>

Wikiadmin