دانشنامه فلسطین - مشارکت‌های کاربر [fa]

صفحهٔ اصلی

2020-08-21T12:59:16Z

Wikiadmin:

[[پرونده:palpedia.png|بندانگشتی|دانشنامه فلسطین]]

در این سایت، نسخه دیجیتالی دانشنامه فلسطین، - به عنوان نخستین دانشنامه تفصیلی درباره فلسطین به زبان فارسی قرار دارد. این دانشنامه بیش از سه هزار مدخل اصلی( و هزار مدخل ارجاعی ) دارد که همگی بر اساس حروف الفبا تنظیم شده است و توضیحاتِ بعضی از مدخل‌ها در حد یک کتابچه است .

این دانشنامه هشت جلدی به نوعی ارزشمندترین مجموعه‌ ی دانشنامه ای در حوزه مقاومت است که توسط مولف آن، آقای مجید صفاتاج گردآوری و تدوین شده است. در این وب سایت، می توانید به مطالعه، جستجو و تحقیق در نسخه کامل دیجیتالی آن بپردازید. و به راحتی می‌توانید مطالب مورد نظر خود را در آن بیابید.

==جستجو و استفاده از دانشنامه فلسطین==

'''جهت جستجو در سایت از پنجره جستجوی بالای صفحه استفاده کنید.'''

همچنین جهت مشاهده می توانید از اینجا '''[http://palpedia.afagh-bidari.ir/index.php/%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87:%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85_%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7 فهرست کل مدخل ها ]''' را مشاهده نموده و در آنها جستجو نمائید.

==شناخت ارکان دانشنامه==

'''[[پیشگفتار| پیشگفتار]]'''

در این مدخل، داستان اولیه تشکیل دانشنامه بیان شده است.

'''[[مقدمه مؤلف|مقدمه مؤلف]]'''

در این مدخل، مولف اهداف تدوین این دانشنامه را بیان می کند و در انتها مراتب تقدیر و تشکر خود از افراد و نهادها را بیان می کند.

'''[[سازمان علمی دانشنامۀ فلسطین|سازمان علمی دانشنامۀ فلسطین]]'''

در این مدخل گروههای دست اندر کار تالیف دانشنامه و سازمان علمی آن بیان شده است.

== دانشنامه صهیونیسم و اسرائیل==

[[پرونده:Wiki-logo-1.png|بندانگشتی|چپ|دانشنامه صهیونیسم و اسرائیل]]

دانشنامه صهیونیسم و اسرائیل، دیگر دانشنامه این مجموعه است که مسائل و موضوعات حوزه صهیونیسم و اسرائیل در آن بیان شده است.

همچنین جهت دسترسی به دانشنامه صهیونیسم و اسرائیل از پیوند '''[ http://zien.afagh-bidari.ir ]''' استفاده نمایید.

باراک ، ایهود

2020-07-21T07:03:51Z

Wikiadmin:

* عضو برجسته و رهبر حزب کارگر ( 1999 ) ، وزیر کشور در کابینه [[رابین ، اسحاق ( 1922 - 1995 ) |اسحاق رابین]] تا سال 1995 ،
* وزیر امورخارجه در کابینه شیمون [[پرز ، شیمون|پرز]] نوامبر 95 - ژوئن 96
* انتخاب به عنوان نخست وزیر اسرائیل ( با کسب 57درصد آرای در انتخابات ) و شکست بنیامین [[نتانیاهو ، بنیامین|نتانیاهو]] حزب لیکود در ماه مه 1999 -
* دریافت مدال " ایتوموفت " ، مدال انجام خدمات ویژه و ممتاز ، و جوایز ویژه دولتی . ]

در سال 1942 در شهرک یهودی نشین " مشمار هشارون " متولد شد . در سال 1959 به [[ارتش اسرائیل|ارتش اسرائیل]] پیوست و بعدا وارد نیروی زرهی شد . در ژانویه سال 1982 به عنوان معاون ستاد مشترک تعیین شد . در آوریل سال 1983 رئیس اداره اطلاعات نظامی ارتش شد . در ژانویه 1986 فرمانده منطقه مرکزی ، و در ماه مه سال 1987 به معاونت ستاد و سپس ریاست ستاد کل نیروها منصوب شد . در آوریل 1991 به جای ژنرال " [[دان|دان]] شومرون " به ریاست ستاد ارتش برگزیده شد [با درجه سرلشکری] .

در سال 1986 مدرک دکترا در فیزیک و ریاضیات را از دانشگاه عبری [بیت المقدس] و فوق لیسانس تجزیه و تحلیل سیستمها را از دانشگاه استادنفورد کالیفرنیا در سال 1978 دریافت کرد . در عملیات زیر مشارکت داشته است :
*انجام ترور سه تن از رهبران [سازمان] الفتح به نام کمال عدوان ، [[ابویوسف نجار|ابویوسف نجار]] ، و کمال ناصر در بیروت در [آوریل] سال 1973 .
*عملیات نجات گروگانهای اسرائیلی در فرودگاه انتبه در اوگاندا در سال 1976 .
*بالاخره عملیات ترور [[ابوجهاد|ابوجهاد]] [خلیل الوزیر] در تونس در آوریل 1988 .

==مأخذ : ==
#شریره ، محمد : '''''رهبران اسرائیل''''' ، بیژن اسدی ، انتشارات کویر ، 1378 .

باراک ، ایهود

2020-07-21T07:03:29Z

Wikiadmin:

باراک ، ایهود

2020-07-21T07:03:09Z

Wikiadmin:

در سال 1942 در شهرک یهودی نشین " مشمار هشارون " متولد شد . در سال 1959 به [[ارتش اسرائیل|ارتش اسرائیل]] پیوست و بعدا وارد نیروی زرهی شد . در ژانویه سال 1982 به عنوان معاون ستاد مشترک تعیین شد . در آوریل سال 1983 رئیس اداره اطلاعات نظامی ارتش شد . در ژانویه 1986 فرمانده منطقه مرکزی ، و در ماه مه سال 1987 به معاونت ستاد و سپس ریاست ستاد کل نیروها منصوب شد . در آوریل 1991 به جای ژنرال " [[دان|دان]] شومرون " به ریاست ستاد ارتش برگزیده شد [با درجه سرلشکری] .

در سال 1986 مدرک دکترا در فیزیک و ریاضیات را از دانشگاه عبری [بیت المقدس] و فوق لیسانس تجزیه و تحلیل سیستمها را از دانشگاه استادنفورد کالیفرنیا در سال 1978 دریافت کرد . در عملیات زیر مشارکت داشته است :
*انجام ترور سه تن از رهبران [سازمان] الفتح به نام کمال عدوان ، [[ابویوسف نجار|ابویوسف نجار]] ، و کمال ناصر در بیروت در [آوریل] سال 1973 .
*عملیات نجات گروگانهای اسرائیلی در فرودگاه انتبه در اوگاندا در سال 1976 .
*بالاخره عملیات ترور [[ابوجهاد|ابوجهاد]] [خلیل الوزیر] در تونس در آوریل 1988 .

* عضو برجسته و رهبر حزب کارگر ( 1999 ) ، وزیر کشور در کابینه [[رابین ، اسحاق ( 1922 - 1995 ) |اسحاق رابین]] تا سال 1995 ،
* وزیر امورخارجه در کابینه شیمون [[پرز ، شیمون|پرز]] نوامبر 95 - ژوئن 96
* انتخاب به عنوان نخست وزیر اسرائیل ( با کسب 57درصد آرای در انتخابات ) و شکست بنیامین [[نتانیاهو ، بنیامین|نتانیاهو]] حزب لیکود در ماه مه 1999 -
* دریافت مدال " ایتوموفت " ، مدال انجام خدمات ویژه و ممتاز ، و جوایز ویژه دولتی . ]

==مأخذ : ==
#شریره ، محمد : '''''رهبران اسرائیل''''' ، بیژن اسدی ، انتشارات کویر ، 1378 .

آبل المیاه

2020-07-19T02:13:34Z

Wikiadmin:

نک : [[آبل القمح ( روستای - )|روستای آبل القمح]]

شورای ملی فلسطین

2020-07-19T02:11:05Z

Wikiadmin: /* واکنشهای مخالف تصمیمات شورای ملی فلسطین : */

عملکردهای [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] را نمی توان جدای از دیگر بنیادهای [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] دانست ، زیرا این بنیادها همگی به عنوان اجزای یک پیکر در رابطه با یکدیگر فعالیت می کنند و همدیگر را تکمیل می کنند . [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] مقام عالی [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] است و سیاستها و برنامه های سازمان را همین شورا تعیین می کند .

وظیفه دیگر نهادها به ویژه کمیته اجرایی ، اجرای این سیاستها و برنامه هاست . تمام اعضای این کمیته از جمله رئیس آن ( از دوره چهارم آن به سال 1968 ) از میان اعضای همین شورای ملی ، انتخاب شوند .

==اولین کنفرانس فلسطین - [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] ، دوره اول [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] ( 28/5 - 2/6/1964 ) : ==

پادشاهان و رؤسای عرب در اولین کنفرانس سران تصمیم گرفتند [[شقیری ، احمد|احمد شقیری]] نماینده فلسطین در جامعه کشورهای عربی باشد تا از این طریق برای تحقیق و برپایی دولت فلسطین ، بین مردم فلسطین و دولتهای عربی نوعی رابطه برقرار شده باشد .

این تصمیم در واقع پاسخی بود به تهدیدات صهیونیستهایی که سعی داشتند پس از اشغال بخش بزرگی از فلسطین به سال 1948 ، هویت مردم فلسطین را با آواره کردن آنها و اشغال سرزمینهای اعراب ، از بین ببرند و مشکل یهودیان مهاجر را از این طریق حل کنند .

البته تا پیش از سال 1964 ، جامعه کشورهای عربی ، برای تشکیل یک دولت فلسطینی تلاشهایی کرده بود ولی به دلیل وجود بعضی اختلافات در این مورد ، این تلاشها راه به جایی نبرده بود .

شقیری پس از این انتخاب ، از چند کشور عربی دیدار کرد و با کانونهای فلسطینی در آن کشورها تماس گرفت و با همکاری تعدادی از آنها دو طرح " [[منشور ملی فلسطین|منشور ملی فلسطین]] " و " اساسنامه [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] " را ارائه کردند .

در بهار سال 1964 " کمیته های مقدماتی " فهرستی از کاندیداهای تمام کشورهایی که میزبان آوارگان فلسطینی بودند را برای شرکت در کنفرانس تهیه کردند . پس از تهیه این لیستها ، شقیری ، کمیته هماهنگی را مأمور تهیه لیست نهایی کرده و برای همکاری با این کمیته دکتر عزت طنوس را دبیرکل کنفرانس نمود و او را مسئول تشکیل دبیرخانه کنفرانس با همکاری چند تن دیگر از فلسطینیان نمود .

ارسال دعوتنامه برای شرکت در کنفرانس نیز بر عهده دبیرکل کنفرانس واگذار شد وظیفه تأیید صلاحیت و تعداد نمایندگان هر یک از مناطق را کمیته هماهنگی به عهده داشت .

در پایان قرار شد که برای 397 نفر ، به عنوان اعضای اولین کنفرانس فلسطین ، دعوتنامه فرستاده شود

علی رغم انتقادهایی که وارد شد ، کنفرانس به نمایندگی از سوی قشر وسیعی از مردم فلسطین و تعداد زیادی از کانونهای فلسطینی ، بر پا گردید .

صبح روز 28/5/1964 اولین کنفرانس فلسطین در هتل انترکنتینتال [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] ، کار خود را آغاز نمود . در جلسه افتتاحیه که شاه حسین و تنی چند از نمایندگان سران عرب نیز در آن شرکت داشتند ، شاه حسین به طور رسمی کنفرانس را افتتاح نمود .

پس از آن عبدالله حسونه دبیرکل جامعه کشورهای عربی و شقیری سخنانی ایراد کردند . شقیری در سخنان خود گفت که مردم فلسطین ، برای نخستین بار پس از فاجعه اشغال کشورشان ، در شهر [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] گرد هم آمده اند تا " به تمامی مردم جهان اعلام کنند که تنها ما وارث قانونیفلسطین هستیم و برای آزادی آن گرد آمده ایم " .

پس از پایان جلسه افتتاحیه ، کنفرانس با تشکیل سه جلسه دیگر ، شقیری را به عنوان رئیس و حکمت مصری ، [[عبدالشافی ، حیدر|حیدر عبدالشافی]] و [[در ، نقولا ( 1909 - 1967 ) |نقولا در]] را به ترتیب به عنوان نائبهای رئیس و دبیرکل کنفرانس برگزید .

علاوه بر این ، 9 کمیته تخصصی را مأمور جمع بندی گفت وگوها و تهیه قطعنامه نمود . این کمیته ها نیز طی جلسات خود ، گزارش مباحث کنفرانس و قطعنامه را به شرح زیر تدوین نمودند :

===1 - تصمیم های ویژه : ===
#اعلام موجودیت [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] .
#تأیید منشور ملی [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] .
#تأیید اساسنامه شورای ملی .
#انتخاب [[شقیری ، احمد|احمد شقیری]] به عنوان رئیس کمیته اجرایی و دادن اختیار به وی در تعیین 14 عضو برای این کمیته .
#محسوب کردن این کنفرانس به عنوان " اولین شورای ملی سازمان آزادی بخش " .
#انتخاب عبدالمجید [[شومان ، عبدالحمید ( 1889 - 1974 ) |شومان]] به عنوان بئیس صندوق ملی و عضو کمیته اجرایی .

===2 - تصمیماتی در زمینه مسائل نظامی : ===
#تشکیل سریع پادگانهایی به منظور آموزش اجباری و مستمر آن دسته از زنان و مردان فلسطینی که قدرت حمل اسلحه دارند .
#تشکیل یک گروه نظامی و یک گروه پیش مرگ از میان مردم فلسطین .
#مجهز کردن گروههای نظامی به سلاحهای پیشرفته و سازوبرگ لازم .
#تشکیل بسیج مردمی و دفاع غیرنظامی .
#تأسیس گروهی ویژه در " رهبری عالی عرب " تا فلسطینیان بتوانند در آن ، برای استفاده هر چه بهتر از امکانات مردمی در زمینه های نظامی ، همکار نمایند .
#تشکیل یک فرماندهی نظامی برای به عهده گرفتن تمام وظایف در زمینه عملیات نظامی .
#تلاش برای رسیدگی و حمایت از خانواده های شهدا .

===3 - تصمیمات سیاسی : ===
#تشکیل دولت اسرائیل در فلسطینی که بخشی از سرزمینهای اعراب به شمار می آید بدون در نظر گرفتن خواست اهالی و ساکنان قانونی آن ، یک اقدام استعماری و صهیونیستی محسوب می شود و با اصل [[حق|حق]] تعیین سرنوشت مغایرت دارد و ماندن اسرائیل در این بخش از سرزمین اعراب خطری دائمی برای اعراب و صلح جهانی محسوب می گردد .
#براساس قوانین و اصول تعیین شده بین المللی ، مردم فلسطین [[حق|حق]] دارند که با استفاده و کمک از کشورهای دوست عربی و دیگر کشورهای طرفدار صلح ، در راه آزادی سرزمین خود ، مبارزه کنند .
#نظر به اقدامات توسعه طلبانه و تبعیض نژادی اسرائیل و زیر پا نهادن اصول بین المللی و قطعنامه های سازمان ملل از سوی آن ، با همکاری دیگر دولتهای دوست ، تلاش می کنیم تا اسرائیل از سازمان ملل و سایر مجامع بین المللی بیرون رانده شود .
#از جامعه کشورهای عربی می خواهیم که در برابر کشورهای عضو بازار مشترک اروپا ، که قرار است به اسرائیل کمک اقتصادی کنند ، مخالف شدیدی اتخاذ نمایند .
#از این پس [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] ، به عنوان نماینده مردم فلسطین در جامعه کشورهای عربی ، دفاتر مستقل و سازمان ملل متحد و تشکیلات و آژانس های گوناگون آن و کنفرانسهای رسمی و غیر رسمی ، شرکت می کند . تنها این سازمان است که می تواند به نمایندگی از مردم فلسطین و به نام آنان ، سخن بگوید .
#موجودیت [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به اطلاع همه کشورها ، سازمانهای بین المللی و مردمی وجنبشهای آزادی بخش جهان رسانده شود و از آنها خواسته شود که این سازمان را به رسمیت بشناسد و به آن کمک نمایند .

===4 - تصمیمات مالی : ===
#تائید و تصویب اساسنامه صندوق ملی .
#اقدام به جمع آوری کمک برای این صندوق در تمام کشورهای عربی و اعراب ساکن کشورهای غیرعرب .
#نامیدن هفته از از 28 مه هر سال به نام " هفته فلسطین " تا طی آن کشورهای عربی و دوست به جمع آوری کمک برای صندوق ملی بپردازد .
#صندوق ملی به طور رسمی بابت هر بشکه مواد سوختی که از کشورهای عربی تولید کننده [[نفت|نفت]] ، صادر بشود ، پنج فلوس ، دریافت دارد .
#کمیته اجرایی طی تماس با کشورهای عربی از آنها بخواهد که از محل مالیات بر درآمد ، به صندوق ملی ، کمک نمایند .
#کمیته اجرایی طی تماس با کشورهای عربی از آنها بخواهد بر کالاهای وارد یا صادر شده ، بلیت هواپیما و آنچه که تعیین آن بر عهده دولتهای عربی است عوارضی را به نفع صندوق ، تعیین نماید . علاوه بر این ، مقدار معینی از کالاهای خود را به نفع این صندوق صادر کنند .

===5 - تصمیمات فرهنگی و تبلیغی : ===
#به کار بردن واژه " بازگشت آوارگان " بجای " پناهندگان "
#آموزش مسائل فلسطین در تمام سطوح آموزشی به دانش آموزان عربی و قرار دادن آن به عنوان ماده درسی در دانشگاهها و مراکز آموزش عالی .
#تأسیس یک ایستگاه رادیویی ویژه در محلی که کمیته اجرایی آنرا تعیین می کند به منظور بخش رویدادهای مربوط به فلسطین .
#تهیه کتب درسی لازم به منظور آگاهی بخشیدن به دانشجویان عربی .
#برقراری رابطه بین فلسطین با دیگر اعراب .
#برگزاری " هفته آشنایی با فلسطین " در تمام مدارس از 29 نوامبر هر سال .
#اختصاص یکی از برنامه های صدا و سیما در کشورهای عربی برای امور مربوط به مسأله فلسطین .
#تشکیلات ویژه ای در سازمان آزادی بخش به وجود آید تا به امور مربوط به فلسطینیان رانده شده از وطن ، بپردازد و در جلسات مربوط به آنان که در کشورهای عربی برگزار می شود ، شرکت کند .
#ترغیب و تشویق اعراب باقی مانده در فلسطین ، به ویژه کسانی که در خط مقدم و اردوگاههای آوارگان قرار دارند به جمع آوری اطلاعات محرمانه از دشمن .

===6 - تصمیم های عمومی کنفرانس : ===
#زنان فلسطینی باید در تمام صحنه ها شرکت کرده و دوشادوش مردان در آزادسازی کشور حضور فعال داشته باشند .
#تأسیس سندیکاهای کارگران و پیشه وران فلسطینی و پیوستان آن سندیکاها به اتحادیه سراسری اعراب .
#درخواست از کشورهای عربی به دادن اجازه کار و رفت و آمد به مردم فلسطین .
#درخواست از کشورهای عربی برای عدم همکاری اقتصادی با این دولت اشغالگر .
#درخواست از کشورهای عربی برای در پیش گرفتن یک موضع سیاسی و اقتصادی در قبال کشورهایی که به اسرائیل کمک می کنند تا به نحوی که براساس مصلحت اعراب به ویژه فلسطین باشد .
#تلاش در تقویت پیوند با ملتها و دولتهای اسلامی جهان و آشنا کردن آنان با مسائل فلسطین و کوشش در یکی نمودن مواضع آنان در قبال اسرائیل .
#رد مواضع دولتهای استعماری ، به ویژه دولت آمریکا و انگلیس در قبال اعراب به ویژه مسأله فلسطین و قدردانی از دولتهای سوسیالیست به ویژه اتحاد جماهیرشوروی ( سابق ) و جمهوری خلق [[چین|چین]] به دلیل موضع مثبتی که در این زمینه داشته اند .
#استفاده از تمامی مجامع بین المللی برای افشای سیاست تبعیض نژادی و فشارهایی که اسرائیل علی رغم قراردادها و قطعنامه های سازمان ملل ، به اعراب در سرزمینهای اشغالی فلسطین وارد می کند .

===7 - اولین کمیته اجرایی : ===

براساس اختیاری که شورای ملی به شقیری در مورد انتخاب اعضای کمیته اجرایی داده بود وی پس از انجام مشورتهای لازم با اعضای آن مجلس ، افراد زیر را برای عضویت در کمیته اجرایی برگزید :
#بهجت ابوغریبة 2 - حامد ابوسته 3 - دکتر [[عبدالشافی ، حیدر|حیدر عبدالشافی]] 4 - خالد فاهوم 5 - فاروق حسینی 6 - فلاح ماضی 7 - دکتر قاسم رماوی 8 - قصی عبادلة 9 - عبدالقادر یغمور 10 - عبدالرحمن سکسک 11 - عبدالمجید [[شومان ، عبدالحمید ( 1889 - 1974 ) |شومان]] 12 - [[در ، نقولا ( 1909 - 1967 ) |نقولا در]] 13 - دکتر ولید قمحاوی 14 - سرلکشر وجیه مدنی .

==دوره دوم ( قاهره 31/5 - 4/6/1965 ) : ==

در اجرای ماده هشت آئین نامه [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] ، که می گوید همه ساله شورای ملی باید به دعوت رئیس آن تشکیل جلسه دهد ، این شورا دوره دوم خود را در فاصله31/5/تا 4/6/1965 در قاهره برگزار نمود .

شورای ملی ، پس از پایان جلسه افتتاحی که [[عبدالناصر ، جمال ( 1918 - 1970 ) |جمال عبدالناصر]] - - رئیس جمهور وقت مصر - - نیز در آن شرکت داشت ، خود را دبیرخانه جامعه کشورهای عربی در قاهره آغاز نمود .

شورای ملی ، دستور کلی خود را به عهده چند کمیته تخصصی واگذار نمود . این کمیته ها به بررسی گزارشات پرداختند و نتایج کار خود را به جلسه عمومی شورا تقدیم کردند . شورای ملی طی جلسه ویژه ای گزارش کار کمیته های تخصصی را مورد بررسی قرار داد و تصمیمات زیر را اتخاذ نمود :

===1 - تصمیمات سیاسی : ===

'''1 ) سخنان حبیب بور قیبه رئیس جمهور تونس : '''

[[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] ، سخنان بورقیبه در مورد مسأله فلسطین را رد کرده و اطمینان خود از آگاهی مردم تونس بر مسائل فلسطین و آمادگی آنان در دفاع از فلسطین را ، اعلام داشت .

'''2 ) سازمان و جهان اسلام : '''

شورای ملی با ابراز خشنودی از رابطه جهان اسلام با آرمان فلسطین ، خواهان تعمیق و گسترش این روابط با ملتهای اسلامی بدون توجه به مواضع رسمی دولتهای آنان شد .

'''3 ) فعالیتهای اسرائیل : '''

شورای ملی به ضرورت تلاش به منظور مقابله با فعالیتهای اسرائیل در برخی کشورهای آسیایی و آفریقائی تأکید نمود .

'''4 ) امور [[آوارگان فلسطین|آوارگان فلسطین]] : '''

شورای ملی یادآوری نمود که مسئولیت رسیدگی به آوارگان بر عهده سازمان ملل است و این سازمان باید تا آزادی کامل [[خاک|خاک]] فلسطین ، همچنان به مسئولیت خود عمل نماید . شورا ، همچنین دستگاههای مسئول رسیدگی به آوارگان را به خاطر برخورد تلافی جویانه با آوارگان محکوم کرد .

شورای ملی نوع برخورد با اعراب در کشورهای عربی را در باب مسائل اقامت و شغل ، یک امر حیاتی و به ویژه یک مسأله ملی عربی دانست .

'''5 ) سازمان و کشورهای عربی : '''

شورای ملی از کشورهای عربی به خاطر فراهم نمودن زمینه برای فعالیت [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] ، قدردانی نمود و از آنان خواست از تمام امکانات به ویژه [[نفت|نفت]] در پیروزی رساندن فلسطین استفاده کند و پایگاه نظامی بیگانگان را از سرزمینهای عربی برچینند .

'''6 ) سیاست خارجی : '''

شورای ملی ، استعمار غربی به ویژه آمریکا و بریتانیا را مسئول اصلی جنگ فلسطین وآواره شدن مردم آن اعلام کرده و ادامه حمایت نظامی سیاسی و اقتصادی آنها از اسرائیل را محکوم نمود و اعلام داشت که [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] سیاست خارجی خود را براساس موضع کشورها در برخورد با آرمان فلسطین ، تعیین خواهد نمود .

===2 - تصمیمات نظامی : ===
#شورای مالی از کمیته اجرایی خواست تا با یاری گرفتن از دولتهای عربی تلاشهای خود به منظور تحقق هر چه سریع تر اهداف نظامی را بیشتر کرده و بر نیروهای عملیاتی خود بیفزاید .

شورای ملی همچنین به مسلح نمودن روستاها و خط مقدم تماس با اسرائیل و آموزش مردم آن مناطق تاکید نمود و از دولتهای عربی خواست تا افسران و دیگر نیروهای نظامی خود را به واحدهای ارتش آزادی بخش بفرستند و همانند طرحی که در غزه اجرا شد ، از فلسطینیان همه کشورها ، سربازگیری اجباری کنند و نیروهای چریکی و ضربتی را تقویت نمایند .

===3 - سازماندهی مردمی : ===

با توجه به تجربیاتی که از دیگر جنبشهای آزادی بخش در سراسر جهان به ویژه آزادی بخش الجزایر ، به دست آمده است .

شورای ملی خواستار سازماندهی مردم براساس یک قانون ویژه شد .

===4 - دومین کمیته اجرایی : ===

شورای ملی پیش از پایان کار خود ، پمن پذیرش استعفای شقیری ، مجددا وی را به عنوان رئیس کمیته انتخاب و اتو را مأمور ادامه کار نمود .

==دوره سوم ( غزه 20 - 24/5/1966 ) : ==

دوره سوم [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] در [[جو|جو]] نامناسبی که نتیجه حملات تبلیغاتی بین سازمان آزادی بخش و اردن بود ، در غزه برگزار گردید .

در این دوره تصمیمات شورا بیشتر درباره آزادی و هماهنگی در امور مربوط به قیام و رابطه با کشورهای عرب و غیر عرب بود . مهمترین این تصمیمات عبارتند از :

===1 - اعطای آزادی به فلسطینیان : ===

شورا تأکید نمود که برای ورود به یک نبرد آزادی بخش ، لازم است فلسطینیان از آزادی کامل برخوردار باشند .

لذا خواستار آزادی فلسطینیان دربند و جلوگیری از [[تبعید|تبعید]] و آواره نمودن آنها شد و از دولتهای عربی خواست تا در زمینه های شغلی ، اقامت و مسافرت به فلسطینیان ، آزادی لازم را بدهد .

===2 - هماهنگی در امور مربوط به قیام : ===

با توجه به وجود سازمانهای انقلابی فلسطینی ، شورا در مورد ضرورت اتحاد همه این سازمانها در قالب سازمان آزادی بخش به گفت وگو پرداخت و از این کمیته اجرایی خواست تا برای تقویت جبهه انقلاب با این سازمانها تماس حاصل نماید .

===3 - [[ارتش آزادی بخش فلسطین|ارتش آزادی بخش فلسطین]] : ===

اولین کنفرانس فلسطین ، پس از گفت وگوهای بسیار به دلیل مخالفت اردن با تشکیل [[ارتش آزادی بخش فلسطین|ارتش آزادی بخش فلسطین]] تحت یک فرماندهی با تشکیل گروههای مسلح فلسطینی موافقت کرده بود ولی شورا در دوره سوم خود از این تصمیم پا فراتر نهاد ماده 22 آئین نامه [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] را بدین گونه اصلاح نمود :

" [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] ، ارتشی به نام [[ارتش آزادی بخش فلسطین|ارتش آزادی بخش فلسطین]] تشکیل دهد . این ارتش دارای یک فرماندهی مستقل خواهد بود و مأموریت آن ، نبرد برای آزادسازی فلسطین است " .

===4 - سومین کمیته اجرایی : ===

پس از پایان کار سومین دوره شورا ، شقیری سومین کمیته اجرایی را تشکیل داد .

==دوره چهارم ( قاهره 10 - 17/7/1968 ) : ==

شوری ملی توانست در این دوره به دستاوردهای مثبتی از جمله ایجاد یک نوع وحدت بین سازمانهای عضو خود برسد . از این طریق بود که این سازمانها توانستند با همکاری یکدیگر برنامه بلند مدت خود را در همه زمینه ها معین نمایند و هر یک خود را مسئول اجرای آن بداند .

این شورا تأکید داشت که آرمان فلسطین ، آزادی این سرزمین بوده و تنها راه این آزادی نبرد مسلحانه است . لذا در راه تحقق این هدف بود که شورا تصمیمات زیر را اتخاذ نمود :

===1 - حمایت از هویت فلسطین که در سازمان آزادی بخش متبلور است : ===

به طوری که از تصمیمات گفت وگوهای شورای ملی پیداست این شورا اهمیت ویژه ای به [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به عنوان تبلور هویت فلسطین داده است . در [[منشور ملی فلسطین|منشور ملی فلسطین]] که از سوی همین شورا تنظیم شده آمده است که هر فلسطینی باید سازمان آزادی بخش را مسئول و متولی مسائل سیاسی و تشکیلاتی جنبش مردم فلسطین چه در سطح کشورهای عربی و در سطح بین المللی بداند .

در این منشور نیز آمده است که سازمان آزادی بخش باید بدون دخالت در اوضاع داخلی کشورهای عرب با هر یک در حد توان خود ارتباط داشته باشد . شورای ملی همچنین سازمان آزادی بخش را مسئول دفاع از حقوق مردم فلسطین و رسیدگی به امور شغلی اسکان رفت و آمد آنها دانست .

===2 - مخالفت با تشکیل دولت فلسطینی در کنار اسرائیل : ===

شورا در تصمیمات خود تشکیل دولت فلسطینی که براساس مشروعیت بخشیدن به اسرائیل بنا شده باشد را محکوم کرد و اظهار داشت این امر با حقوق مردم فلسطین که باز پس گرفتن تمام خاکشان است تناقض کامل دارد . شورا عقیده دارد که تشکیل چنین دولتی در حقیقت قرار دادن آن تحت سلطه اسرائیل است و مقدمه ای می شود تا اسرائیل با الحاق آن به خود آرمان فلسطین را در هم بکوبد و یا یک حکومت دست نشانده در سرزمین اعراب به وجود آورد .

همچنین شورا تشکیل چنین دولتی را در سرزمینهایی که پس از پنجم ژوئن 1967 اشغال شده اند به شدت مورد حمله قرار داد و اعلام داشت هر کس و هر سازمانی چنین شعاری سر دهد دشمن مردم فلسطین و اعراب است .

===3 - [[منشور ملی فلسطین|منشور ملی فلسطین]] : ===

شورای ملی عنوان [[منشور ملی فلسطین|منشور ملی فلسطین]] را به جای منشور قومی فلسطین برگزید زیرا که واژه " ملی " به مردم عرب فلسطین اطلاق می شود در حالی که واژه قومی به تمام اعراب برمی گردد . حال آنکه این منشور ویژه مردم فلسطین است نه تمام ملت عرب . شورا موادی از این منشور را اصلاح کرد یعنی برخی را حذف و مواد دیگری را اضافه نمود . تمام مواد اضافه شده بیانگر پشتیبانی از نیروهای رزمنده فلسطین و ادامه نبرد مسلحانه است .

===4 - تصمیمات سیاسی : ===

در زمینه مسائل فلسطین : نظر به اینکه تعیین هدف مبارزه مردم فلسطین رهبری و شیوه آن شرط مهم و اساسی در اتحاد و پیروی است . شورای ملی ، مفاهیم مربوط به این مبارزه را تعریف نمود :

'''1 ) در زمینه مسائل جهان عرب : '''

نبرد فلسطین برای جهان عرب ، نبرد سرنوشت سازی است و اگر نامیدن آرمان فلسطین به نبرد باعث شود که گمان شود این نبرد تنها [[خاک|خاک]] فلسطین را شامل می شود نه تمام سرزمینهای عربی را ولی حقیقت روشنی که خود دشمن صهیونیستی نیز بدان اعتراف دارد ، این است که تلاشهای آن به منظور اشغال تمام سرزمینهای عربی است و اشغال فلسطین سرپلی و مقدمه ای است برای اشغال گسترده دیگر سرزمینهای عربی . جنگ ژوئن 1967 نیز چیزی نبود جز پرش از این سرپل بهسرزمینهایی که فراتر از فلسطین بودند . لذا تنها راه نجات از این اشغال تشکیل صفی یکپارچه و متحد از کشورهای عربی و فراهم آوردن امکانات لازم رویارویی با دشمن است .

'''2 ) در زمینه مسائل بین المللی : '''

قطعنامه شماره 242 سازمان ملل که در تاریخ 22/11/1967 صادر گردید به دلایل بسیاری از جمله موارد زیر مردود و باطل است : این قطعنامه - - که خواهان پایان دادن به جنگ بین کشورهای عربی و اسرائیل است - - موجب می شود تا اسرائیل بتواند در آبراه های اعراب کشتیرانی کند ، دولتهای عرب را مجبور می سازد که تحریم اقتصادی خود علیه اسرائیل را پایان دهند و تولیدات آن را وارد بازارهای خود کنند و باعث می گردد تا [[مرزهای امن|مرزهای امن]] با موافقت اسرائیل معین شوند .

این دستورالعمل ها خودبه خود به معنای به رسمیت شناختن اسرائیل است در حالی که [[حق|حق]] مردم عرب فلسطین است که به طور کامل بر [[خاک|خاک]] خود حاکمیت داشته باشند .

===5 - استعفای کمیته اجرایی و انتخاب کمیته جدید : ===

پس از آنکه شورا کار اصلی خود یعنی تهیه قطعنامه و مصوبات را به پایان رساند ، رئیس شورا استعفای کمیته اجرایی را خواند و از شورا خواسته شد که کمیته اجرایی جدیدید را برگزیند ، شورا نیز دوباره به کمیته استعفا داده رأی اعتماد داد و از آن خواست حداکثر بعد از شش ماه با توجه به تجربیات شورای کنونی نسبت به تشکیل شورای ملی جدید اقدام کند و به آن اختیار داد که با برگزیدن عضو جدیدی اعضای خود را به یازده نفر برساند .

==دوره پنجم ( قاهره 10 - 4/2/1969 ) : ==

شورای ملی جدید در تاریخ 1/2/1969 با سخنان [[عبدالناصر ، جمال ( 1918 - 1970 ) |جمال عبدالناصر]] ، رئیس جمهوری مصر ، در قاهره گشایش یافت . وی در سخنرانی خویش به اوضاع آن زمان جهان عرب و فعالیتهای آنها در مبارزه با اشغالگران اشاره نمود .

پس از آن گزارش سالانه کمیته اجرایی و صندوق ملی فلسطین به شورا تسلیم شد مهمترین مصوبه های شورا عبارت بودند از :

===1 - پشتیبانی از مقاومتهای مردم ساکن مناطق اشغالی : ===

شورا پس از گفت وگو درباره وضعیت فلسطینیان کرانه غربی و نوار غزه ، از مقاومتها و ایستادگی های شجاعانه آنان قدردانی نموده و یک کمک فوری دویست هزار دیناری - - دینار اردن - - را در حمایت از آنان به تصویب رساند .

===2 - کمیته روابط : ===

شورا مسأله عدم شرکت برخی از نمایندگان به ویژه نمایندگان جبهه خلق برای آزادی فلسطین و ارتش آزادی بخش را مورد بررسی قرار داد و کمیته ای از اعضای خود را مأمور تهیه برنامه ای به منظور اجرای هر چه بهتر مصوبه های دوره پیش ( چهارم ) نمود .

مهمترین مواد این برنامه که به تأیید شورا هم رسانده شد ، عبارتند از :

===1 - در زمینه سیاسی : ===
#ایستادگی در برابر هرگونه سازش و رد هر پیمان و قطعنامه ای که با حاکمیت مردم فلسطین بر خاک خود ، مغایرت داشته باشد ، از آن جمله [[قطعنامه 242 شورای امنیت سازمان ملل متحد ( متن - 22 نوامبر 1967 ) |قطعنامه 242 شورای امنیت]] ( 22/11/1967 ) و طرح شوروی ( سابق ) و دیگر طرحهای همانند آن .
#ایستادگی در برابر تلاشهای بیهوده ای که به منظوری تشکیل دولت فلسطین زیر نظر استعمار و صهیونیستم ، انجام می گیرد .
#آماده کردن هر چه سریع تر نیازهای مردم مقاوم مناطق اشغالی ، به ویژه غزه ، [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] و تشکیل کمیته ای بدین منظور .
#افشای توطئه های استعمار در پایان دادن به عملیات نظامی و تماس با تمامی سازمانهای عربی برایکمک به انقلاب فلسطین .
#توجیه نمودن مردم عرب به اینکه اشغال فلسطین مقدمه اشغال دیگر سرزمینهای عربی است و هدف همیشگی استعمار ، تشکیل یک دولت وابسته صهیونیستی در منطقه می باشد .

لذا بر همه است که با تمام وجود در برابر این اشغالگر بایستند و انقلاب فلسطین را جزئی از انقلاب سراسری اعراب علیه استعمار و صهیونیسم بدانند .
#مردم فلسطین ، در درجه اول باید در مبارزات ، به خود تکیه داشته باشند .
#نظر به اینکه انقلاب فلسطین ، بخشی از جنبشهای آزادی خواه جهان به شمار می رود باید روابط خود را با تمام نیروهای ضد استعماری تحکیم بخشد .

===2 - در زمینه مسائل نظامی : ===

شورا تأکید نمود که کمیته اجرایی باید مصوبه های نظامی دوره چهارم شورا درباره تشکیل تقویت و گسترش ارتش آزادی بخش را پی بگیرد و به مرحله اجرا در آورد و نیز سفارش نمود که باید به طور دقیق به ماده 22 آئین نامه سازمان که گویای چگونگی ارتباط کمیته اجرایی با ارتش آزادی بخش است ، عمل شود و نیروهای مسلح در مناطق مناسبی برای عملیات مستقر گردند و هر چه سریع تر در زمینه وحدت فرماندهی نیروهای چریکی اقداماتی صورت پذیرد .

==دوره ششم ( قاهره 1 - 6/9/1969 ) : ==

این دوره با بحث و گفت وگو درباره دستور کار شورا آغاز شد و سرانجام ، شورا دستور کار خود را به دو بخش تقسیم نمود :

بخش اول مربوط به عضویت در شورا و بخش دوم مربوط به مسائل سیاسی ، تبلیغی ، بودجه تشکیلاتی ، می شد .

===1 - عضویت : ===

نمایندگان شورای ملی در دوره ششم همان نمایندگان دوره پنجم بودند تا اینکه بنا به شرایط جدید ، اعضای دیگری بدان افزوده شده بود .

===2 - تصمیمات شورا : ===

شورا پس از شنیدن گزارش کمیته اجرایی و شورای صندوق ملی ، دستور کار خود را بین چند کمیته تقسیم نمود . این کمیته ها ، گزارش کار خود را به نشست عمومی شورا تقدیم کردند که سرانجام کار به اتخاذ تصمیماتی که بیشتر جنبه اجرایی داشت ، انجامید .

===3 - در زمینه مسائل پزشکی : ===
#شورای ملی ، [[هلال احمر فلسطین ( جمعیت - ) |هلال احمر فلسطین]] را مأمور تأسیس مراکز پزشکی ویژه رزمندگان نمود .
#هلال احمر فلسطین تنها کانالی است که می تواند کمکهای پزشکی دولتها و سازمانهای گوناگون را جمع آوری کند .
#از سوی صندوق ملی مبلغی به منظور رسیدگی به امور پزشکی و بهداشتی در اختیار هلال احمر قرار گیرد .

===4 - اصلاح کمیته اجرایی : ===
#شورای ملی ماده 14 اساسنامه را بدین گونه اصلاح نمود : " کمیته اجرایی از 12 تا 15 عضو از جمله رئیس شورای [[صندوق ملی فلسطین|صندوق ملی فلسطین]] ، تشکیل می گردد . "
#شورای ملی با پذیرش استعفای عبدالمجید [[شومان ، عبدالحمید ( 1889 - 1974 ) |شومان]] از ریاست شورای صندوق از خدمات شایان وی سپاسگزاری نمود و خالد [[یشرطی ، خالد ( 1935 - 1970 ) |یشرطی]] را به جای او برگزید و بدین گونه [[یشرطی ، خالد ( 1935 - 1970 ) |یشرطی]] عضو کمیته اجرایی سازمان آزادی بخش گردید .

در این دوره بنابر پیشنهادی که پیشتر مطرح شده بود تعداد نمایندگان به 115 نفر رسید .

در این دوره از شورا ضمن حمایت از فعالیتهای چریکی ، قرار شد که با گروههای ملی و پیشرو در کشورهای عربی به ویژه در اردن و لبنان ، ارتباط قوی تر و محکم تری ایجاد شود و مقرر گردید که به گروههایجنبش مقاومت نظم و انضباط بهتری داده شود .

===1 - کمیته مرکزی : ===

سران گروههای جنبش مقاومت و اعضای کمیته اجرایی در تاریخ 6/5/1970 طی نشستی در عمان درباره تشکیل کمیته مرکزی [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به توافق رسیدند و اعلامیه ای مشهور به اعلامیه 6/5/1970 منتشر کردند .

ریاست این کمیته را رئیس کمیته اجرایی بر عهده داشت . وظایف و اختیارات کمیته مرکزی که به تصویب شورای ملی رسیده بود ، به قرار زیر است :
#کمیته مرکزی تا زمانی که شورای ملی در مورد وجود و یا ترکیب آن تصمیم جدیدی نگیرد ، همچنان پابرجاست .
#کمیته مرکزی در اموری که بدان سپرده می شود مرکز عالی امور عملیاتی فلسطین است .
#بر کمیته مرکزی است که در هر دوره از شورا ، گزارش کار و فعالیتهای خود را به شورا تسلیم کند .
#مصوبات کمیته مرکزی هماهنگ با منشور ملی ، اساسنامه و قطعنامه های شورا باشد . کمیته اجرایی مسئول اجرای تصمیمات کمیته مرکزی است .
#کمیته مرکزی خود می تواند عضویت هر یک از اعضای خود را باطل کرده و یا به حال تعلیق در آورد و یا او را مجازات کند . در صورت وقوع امری ، مراتب باید در اولین دوره بعدی ، به اطلاع شورای ملی رسانده شود .

دیگر مصوبات این دوره شورا حاکی از برقراری بیشتر ارتباط بین گروههای فلسطین از یک سو و فلسطینیان با کشورهای عربی از سوی دیگر است .

مهمترین این مصوبه ها عبارتند از :

===2 - نیروهای نظامی : ===
#وحدت نظامی رزمندگان :
##کمیته اجرایی سازمان آزادی بخش موظف است که به کمک فرماندهان نظامی تمامی سازمانهای مسلح ، یک فرماندهی نظامی مشترک تأسیس کند .
##کمیته اجرایی باید نحوه ارتباط این فرماندهی مشترک با مراکز نظامی موجود را معین کند .
##فرماندهی مشترک موظف است از کمیته اجرایی به عنوان مرکز عالی هدایت نیروهای مقاومت فلسطین تبعیت نماید .
#ارتش آزادی بخش فلسطین :

در این دوره شورا تصمیماتی که در خصوص ارتش آزادی بخش گرفته بود تأکید کرد .

براساس تصمیم گذشته قرار شد که کمیته اجرایی به ارتش اختیار عمل بدهد .

===3 - روابط فلسطین با مجامع عربی : ===
#شورا طی نشستی با رهبران کرانه شرقی که بنا به دعوت کمیته اجرایی آمده بودند به سخن آنان گوش داد . در این نشست درباره بالا بردن حجم فعالیتهای انقلابی در برابر توطئه های استعماری بحث و گفت وگو به عمل آمد .
#در مورد لبنان ، شورا ، آن دسته از گروههایی که می کوشند تا مردم لبنان را از جنبش مقاومت فلسطین جدا کنند ، به شدت محکوم کرد و از جنبش خواست تا در سازماندهی و تجهیز مردم جنوب بکوشند .

===4 - دولت دموکراتیک : ===

شورا درباره تشکیل دولت دموکراتیک در تمام فلسطین بحث کرد و کار کارشناسی آن را به کمیته اجرایی سپرد تا آنچه را که صلاح می داند ، تهیه و در دوره آینده به شورا تسلیم کند .

==دوره فوق العاده ( عمان 27 - 28/8/1970 ) : ==

شورا ، دوره هفتم خود را به تاریخ 4/06/197 به پایان رساند و قرار شد که بر پایه اساسنامه سازمان آزادی بخش ، دوره عادی آینده در پایان سال 1970 برگزار گردد . ولی شرایط جدید مبارزات ، کمیته اجرایی را واداشت که از شورا بخواهد دو ماه و نیم پس از دوره پیشتشکیل جلسه دهد .

این نشست فوق العاده شورا ، دو روز به طول انجامید . مهمترین تصمیمات آن عبارتند از :
#شورای ملی فلسطین با یادآوری رد ، [[قطعنامه 242 شورای امنیت سازمان ملل متحد ( متن - 22 نوامبر 1967 ) |قطعنامه 242 شورای امنیت]] ، در دوره های چهارم و پنجم و ششم خود ، امروز نیز اعلام می دارد که به شدت با قطعنامه مذکور مخالف است و تا آنجا که در توان دارد در برابر دسیسه آمریکا که در چارچوب طرح راجرز نهفته شده است ، ایستادگی می نماید .
#شورای ملی فلسطین در این مرحله سرنوشت ساز از تاریخ فلسطین که نیروهای مخالف می کوشند تا افراد معلوم الحالی را به عنوان نماینده مردم فلسطین جا بزنند و از این طریق ، راه پایمال کردن آرمان فلسطین را بر خود هموار کنند ، اعلام می دارد که :
#" جنبش مقاومت مسلحانه فلسطین که در شورای ملی و کمیته مرکزی سازمان آزادی بخش تجلی یافته است و با جنبش ملی مردم اردن در ارتباط است تنها نماینده مردم فلسطین می باشد . "
#" با توجه به آنچه گفته شد هر کس به نام مردم فلسطین خواست تا رهبری و اراده آن مردم را پایمال کند ، فردی طرد شده و خائن به آرمان و آزادی فلسطین است . "
#" واقعیت تاریخی ، اقتصادی ، اجتماعی و سیاسی گویای وحدت ملت فلسطین و اردن است . بر این اساس مردم با هر دسیسه ای که بخواهد وحدت سرزمین و سرنوشت اعراب را دچار تفرقه نماید و جدا سازد به شدت برخورد می کنند و مخالفت خود را با تجزیه سرزمینهای گسترده اعراب و تشکیل دولتهای جیره خوار در دل کشورهای عربی اعلام می دارد . "
#شورای ملی فلسطین به مردم فلسطین هشدار می دهد که تنها به محکوم کردن بسنده نکنند و همزمان با این محکوم کردن ، برنامه مبارزه خود را نیز معین نمایند . تاکید می کند که با توجه به شرایط سیاسی ، اجتماعی کنونی ، اردن نقطه مناسبی برای مبارزه با دسیسه های دشمن است .
#شورای ملی از کمیته مرکزی خواست که برای هدایت مبارزات اعراب علیه امپریالیسم ، صهیونیسم و جیره خواران آنها ، یک فرماندهی عربی تشکیل دهد .
#کنفرانس کشورهای عربی خواستار دشمنی ورزیدن با استعمار و موافقت با " طرح راجرز " شد به شرطی که این طرح در بردارنده مصلحت انقلاب فلسطین و اعراب باشد و به مبارزات آنان خدشه ای وارد نکند .
#شورا نیز متقابلاً از کشورهای عربی خواست که با پشتیبانی مالی و سیاسی خود از جنبش مقاومت فلسطین ، تلاش استعمار و وابستگان آن در ایجاد جدایی بین صفوف جنبش ملی آزادی بخش و بهره وری از این جدایی را ، نقش بر آب کنند .

==دوره هشتم ( قاهره 28/2 - 5/3/1971 ) : ==

جلسه دوره هشتم شورا که از 28/2/1971 تا 5/3/1971 در قاهره تشکیل گردید ، از نظر تعداد و هویت نمایندگان - - بجز چند تغییر ناچیز ، که به دلیل بروز شرایط جدید ایجاد شده بود - - همچون دوره های ششم و هفتم بود .

===1 - برنامه سیاسی زمان بندی شده : ===
#سازمان آزادی بخش تا زمانی که در چارچوب اصول [[منشور ملی فلسطین|منشور ملی فلسطین]] و مصوبات دستگاههای قانونگذار و اجرایی سازمان و برنامه های سیاسی و نظامی تعیین شده ، انجام وظیفه نماید ، به عنوان تنها نماینده مردم و تمام گروهها و سازمانهای فلسطینی به شمار می آید . هیچ فرد یا گروهی را نمی توان از عضویت در آن محروم کرد مگر اینکه هدف آن تجاوز از اصول منشور ملی باشد و یا بخواهد امنیت انقلاب را به خطر بیندازد .
#دولت دموکراتیک فلسطین : مبارزه مردم فلسطین یک مبارزه نژادی یا مذهبی علیه یهود نیست . به همین دلیل دولتی که در فلسطین پس از رهایی از صهیونیسم ، تشکیل خواهد گردید دولتی است دموکراتیک که تمام افراد می توانند در آن با صلح و آرامش و با برخورداری از حقوق و وظیفه مشترک در چارچوبی مصالح ملت عرب ودوستی و پیوند مردم کرانه شرقی و غربی اردن ، زندگی نمایند .

===2 - برنامه درون سازمانی : ===

سازمان آزادی بخش از ارگانهای زیر تشکیل می گردد :
#شورای ملی
#کمیته مرکزی
#کمیته اجرایی
#دفاتر ، ادارات و مراکز وابسته
#فرماندهی نظامی انقلاب فلسطین
#صندوق ملی فلسطین

===3 - شورای ملی : ===

این شورا دارای 150 نماینده است و سالی یک بار تشکیل جلسه می دهد . اعضای این شورا را نمایندگان گروههای مقاومت سندیکاها ، اتحادیه های مشاغل و سازمانهای مردمی و متخصصین و روشنفکران متعهد و انقلابی ، تشکیل می دهند .

==دوره نهم ( 7 - 13/7/1971 ) : ==

این شورا ، دوره نهم خود را در تاریخ هفت تا 13/7/1971 در قاهره آغاز نمود ، پس از پایان نشست افتتاحی براساس آیین نامه داخلی خود ، هیأت رئیسه نیز انتخاب شدند .

===1 - مصوبات سیاسی : ===
#تمام گروهها و سازمانهای عضو شورای ملی از تلاش نیروهای ملی اردن برای تشکیل " جبهه ملی اردن " که شامل همه سازمانها و سندیکاهای اردنی شود پشتیبانی می کند و هدف آن جبهه را که تشکیل حکومت دموکراتیک در اردن و حمایت از انقلاب فلسطین است ، مورد تأیید قرار می دهد .
#لبنان : شورا از کمیته اجرایی و کمیته عالی سیاسی در لبنان می خواهد که برای سازماندهی و بسیج مردم در خدمت به انقلاب ، اقدام به تشکیل " کمیته اردوگاهها " نماید و با هر چه که به عملیات چریکی مردم لبنان لطمه وارد کرده است ، مبارزه کنند .
#برابری سیاسی : مردم فلسطینی که برای آزادی سرزمین خود به مبارزه مسلحانه رو آورده اند باید از حقوق کامل خود برخوردار شوند و هر طرحی از جمله [[قطعنامه 242 شورای امنیت سازمان ملل متحد ( متن - 22 نوامبر 1967 ) |قطعنامه 242 شورای امنیت]] ( 22/11/1967 ) و طرحهای راجرز که حقوق طبیعی و تاریخی این ملت را پایمال می کند ، محکوم است .

===2 - انتخاب کمیته اجرایی : ===

بر پایه اساسنامه سازمان آزادی بخش ، کمیته اجرایی استعفای خود را به شورا تقدیم نمود ، شورا نیز با پذیرش آن ، افرادی را به عنوان اعضای کمیته اجرایی جدید برگزید .

==دوره دهم - فوق العاده ( قاهره 6 - 12/4/1972 ) : ==

این کنفرانس از 6 تا 12 آوریل 1972 در قاهره برگزار گردید . در نشستهای آن ، یاسرعرفات ، رئیس کمیته اجرایی و نمایندگان کشورهای عربی و دوست سخنرانی کردند .

کنفرانس در زمینه های گوناگون به نتایجی رسید که عبارتند از :

===1 - در زمینه وحدت ملی : ===
#خطوط اصلی طرح سازماندهی و ادغام نیروهای فلسطین که از سوی مرکز برنامه ریزی ترسیم شده و شورای ملی آن را تصویب کرده است ، برنامه کار و زمان بندی شده بسیار خوبی برای ادغام همه نیروهای انقلاب فلسطین به شمار می رود .
#شورای ملی ، از کمیته اجرایی بخواهد که جزئیات برنامه یاد شده را برای پیاده کردن آن ، تهیه نماید .
#ارگانهای سازمان آزادی بخش باید برای تحققاین وحدت ملی ، تقویت شوند .

===2 - نتایج کمیته سیاسی : ===

[[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] باید فعالیتهای خود را بر این چند موضوع اساسی متمرکز کند :
#برای برپایی یک دولت دموکراتیک ، سازمان باید همچنان به بسیج و سازماندهی مردم فلسطین ، چه در داخل و چه در خارج آن بپردازد .
#وحدت و پیوند مبارزه مردم فلسطین با مبارزه ملت دوست اردن تحت عنوان " [[جبهه آزادی بخش فلسطین|جبهه آزادی بخش فلسطین]] - - اردن . "
#پیوند مبارزه فلسطین - - اردن با مبارزه سراسری اعراب از طریق تشکیل یک جبهه مشترک .
#همکاری با جنبش جهانی ضد امپریالیسم و صهیونیسم به منظور آزادی وطن .

کمیته سیاسی علاوه بر ارائه این چهار اصل ضمن تهیه دستورالعمل هایی برای پیاده کردن هر یک به تحلیل طرح شاه حسین و انتخاب شوراهای شهر و محله در کرانه غربی و راههای خنثی کردن دسیسه ها ، پرداخته بود .

===3 - جبهه مشترک عرب : ===

پس از آنکه نمایندگان احزاب ، نیروهای ملی و پیشرو شرکت کننده در " کنفرانس مردم فلسطین " خواستار تشکیل کنفرانس برای بررسی تأسیس جبهه ملی پیشرو عرب شدند ، کنفرانس تصمیماتی را اتخاذ کرد .

این کنفرانس بعد از ظهر 10/4/1972 با انتشار قطعنامه ای که برای تصویب به شورای ملی فرستاده شد ، به کار خود پایان داد .

فردای همان روز شورای ملی طی نشستی نکات زیر را از تصویب خود گذراند :
#برحسب شرایط ، شورا برخی اعضای خود را با برخی دیگر [[عوض ، عطیه احمد 1938|عوض]] نمود و بر تعداد نمایندگان خود در کنفرانس افزود .
#با پیشنهادهای کمیته وحدت ملی کنفرانس مردم فلسطین و پیشنهادهای زیر موافقت نمود :
##بالا رفتن تعداد نمایندگان [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] به این صورت که 5% نمایندگان جدید از سازمانهای مردمی و خلقی باشد . شورا این مسئولیت را به عهده کمیته ای متشکل از رئیس و کمیته اجرایی نهاد .
##زمان تشکیل دوره عادی شورا از تاریخ 1/7/1972 به حداکثر سه ماه پس از این تاریخ ، به تأخیر بیفتد .
##شورا بررسی پیشنهادهای کنفرانس درباره جبهه مشترک عرب و دیگر پیشنهادهای سیاسی را به کمیته اجرایی واگذار می کند .
##شورا ، اعلامیه کنفرانس مردم فلسطین را به عنوان قطعنامه پایانی دوره فوق العاده دهم خود تلقی می کند . [از انتشار قطعنامه جدید خودداری می کند] .

==دوره یازدهم ( قاهره 6 - 12/1/1973 ) : ==

شورا ، پس از بررسی گزارشات رسیده و پیشنهادهای کمیته های تخصصی ، تصمیمات زیر را اتخاذ نمود :

===1 - درباره سازمانهای مردمی : ===

برای این گونه سازمانها به ویژه اتحادیه های صنفی اهمیت خاصی قایل است . لذا گذشته از اختصاص نیمی از اعضای جدید شورا به این نوع سازمانها ، شورا کمیته ای را مأمور برنامه ریزی برای تقویت این سازمانها نمود تا سازمان آزادی بخش بتواند از این گونه سازمانهای مردمی در ارتباط های مردمی اش به نحو بهتری استفاده نماید . شورا در این باب مصوباتی داشت .

===2 - درباره برنامه سیاسی و دیگر برنامه های زمان بندی شده : ===

در سالهای اخیر ، در فلسطین و اردن دگرگونی و تغییرات تازه ای رخ داده است که بر کمیته اجرایی است تا آنها را مورد بررسی قرار دهد . بر این اساس ، شورا لازم می بیند که وظایف زمان بندی شده ای را برای سازمانآزادی بخش در نظر بگیرد ، در این باره تمام گروههای انقلابی باید سعی لازم را برای اجرا نمودن آن وظایف بر پایه اصول میثاق و وحدت ملی فلسطین و مصوبه های شورای ملی ، به کار بندند .

===3 - در زمینه مالی : ===

از کمیته اجرایی خواست که در هزینه بودجه ، به موارد زیر اولویت قایل شود :
#سازمانهای مردمی
#تبلیغات هماهنگ
#پشتیبانی از ساکنین سرزمینهای اشغالی
#ارتش آزادی بخش فلسطین

==دوره دوازدهم ( قاهره 1 - 9/6/1974 ) : ==

شورا ، پس از بررسی گزارشهای رسیده و نتایج کمیته های تخصصی ، موارد زیر را تصویب نمود :

===1 - در زمینه نظامی : ===
#از کمیته اجرایی خواسته شد که مصوبات شورای ملی پیشین مورد عملیات نظامی به مرحله اجرا درآورد .
#بر وحدت و هماهنگی همه گروههای مسلح انقلاب در زمینه عملیات نظامی تأکید شد .
#بر پشتیبانی از اردوگاههای لبنان و استفاده از کلیه امکانات در این خصوص ، تأکید شد .
#بر وحدت و هماهنگی نیروهای ملی لبنان به ویژه در جنوب ، برای حمایت از انقلاب فلسطین تاکید شد .
#نیروهای انقلاب فلسطین باید همچنان بتوانند از طریق مرزهای کشورهای عربی ، عملیات نظامی انجام دهند .
#همکاری های نظامی بین نیروهای انقلاب فلسطین و دولتهای دوست و برادر مصر و سوریه همچنان باید ادامه داشته باشد .
#باید یک صندوق برای کمک اقتصادی به تمام رزمندگان انقلاب فلسطین تأسیس شود .
#ارائه خدمات بهداری رزمی باید به صورت هماهنگ و یکپارچه در آید و از جمعیت [[هلال احمر فلسطین ( جمعیت - ) |هلال احمر فلسطین]] برای ارائه خدمات به نیروهای انقلاب و عموم مردم ، پشتیبانی و حمایت کرد .
#به هر [[روش|روش]] ممکن باید عملیات نظامی را در سرزمینهای اشغالی ، گسترش دهیم .
#بسیج مردمی را باید توسعه داد .

===2 - در زمینه سیاسی : ===

نمایندگان شورا سرانجام با تصویب برنامه 10 ماده ای سیاسی ذیل به عنوان برنامه آینده خود ، پیمان بستند که آن را مو به مو پیاده نمایند :
#بر موضع پیشین سازمان آزادی بخش درباره قطعنامه ( 242 ) که حقوق ملی مردم فلسطین را زیر پا نهاده و با آنان همچون مردمی آواره برخورد می کند ، تأکید می شود و هرگونه گفت وگو و مذاکره در مورد این قطعنامه در هر سطحی از جمله کنفرانس ژنو ، بشدت محکوم است .
#با بالا بردن حجم امکانات و تغییر شرایط به نفع مردم و انقلاب ، [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] باید به هر [[روش|روش]] ممکن به ویژه مبارزه مسلحانه برای آزادی تمام سرزمینهای فلسطین و حاکم کردن اراده ملی و مستقل بر آن ، از هیچ کوششی دریغ ندارد .
#سازمان آزادی بخش با هرگونه طرحی برای تشکیل دولت فلسطینی که به بهای به رسمیت شناختن اسرائیل و بی اعتنایی به حقوق ملی مردم فلسطین در تعیین سرنوشت خود ، تمام شود ، به مخالفت برخیزد .
#هر نوع فعالیتی برای آزادی فلسطین ، در واقع حلقه ای از برنامه بلند مدت [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] در تشکیل [[دولت دموکراتیک فلسطین|دولت دموکراتیک فلسطین]] ، براساس مصوبات دوره های پیشین شورای ملی است .
#همکاری با نیروهای ملی اردن برای تشکیل " جبهه ملی اردن و فلسطین " که هدفش برپایی دولت دموکراتیک در اردن و پیوند با دولت ملی فلسطین می باشد ، ضروری است .
#سازمان آزادی بخش باید برای پیوند مبارزه مردم دو کشور تلاش کند و از تمام نیروهای ملی موافق با این اتحاد ، حمایت کند .
#در چارچوب این برنامه ، سازمان آزادی بخش باید برای مستحکم کردن این وحدت ملی و ارتقای آن به بالاترین حد ممکن اقدام نماید .
#پس از پیروزی مردم فلسطین و تشکیل یک دولت ملی در آن ، این دولت باید در چارچوب همان وحدت سراسری اعراب ، از تمام نیروهائی که در آزادی سرزمینهای اشغال شده نقشی داشته اند ، حمایت کند .
#سازمان آزادی بخش برای خنثی کردن دسیسه های صهیونیسم ، امپریالیسم و ارتجاع ، باید با کشورهای سوسیالیست ، جنبشهای مترقی و ملی جهان ارتباط برقرار کند .
#در چارچوب این برنامه ، رهبری انقلاب دستورالعمل و برنامه های کوتاه و میان مدتی را برای پیاده کردن اهداف یاد شده ، تدوین می کند .

===3 - انتخاب کمیته اجرایی : ===

شورا ، پس از شنیدن استعفای کمیته اجرایی ، افراد جدیدی را به عنوان کمیته اجرایی جدید برگزید :

===4 - اعتبار شورای ملی : ===

نظر به آنکه دوره دوازدهم آخرین دوره از اعتبار شورای ملی کنونی بود ، شورا تصویب نمود که " کمیته برگزاری " متشکل از دفتر رئیس شورا و کمیته اجرایی طی ارتباط با تمام گروههای فلسطینی و افراد شایسته ، به برپایی شورای ملی جدید اقدام کند تا تشکیل شورای جدید ، شورای ملی کنونی همچنان به انجام وظیفه مشغول باشد .

==دوره سیزدهم ( 1 - 22/3/1977 ) : ==

تصمیمات این دوره از شورا برخلاف دوره های پیش ، به مسائل زیر پرداخته بود . این تصمیمات شامل دو موضوع عمده می شد :
#تشکیل شورای مرکزی و تعیین وظایف آن .
#برنامه 10 ماده ای سیاسی که توسط شورا تصویب شده بود .

شرح مصوبه ها به قرار زیر است :

===1 - شورای مرکزی : ===

این شورا از کمیته اجرایی ، رئیس و تعدادی از نمایندگان شورای ملی تشکیل می گردد . تعداد اعضای آن حداقل باید دو برابر تعداد اعضای کمیته اجرایی باشد که همگی باید از بین گروهها جنبش مقاومت ، اتحادیه های مردمی و شخصیتهای انتخاب شوند .

===2 - بیانیه سیاسی : ===

این بیانیه شامل برنامه ای با 15 بند بود .

===3 - انتخاب کمیته اجرایی جدید : ===

پس از تصویب نتایج کار کمیته ها و تهیه بیانیه سیاسی از سوی شورای ملی ، استعفای کمیته اجرایی خوانده شده و افرادی به عنوان اعضای جدید کمیته برگزیده شدند .

==دوره چهاردهم ( دمشق 15 - 22/1/1979 ) : ==

پس از آنکه انورسادات رئیس جمهور وقت مصر از [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] دیدار کرد و قرارداد کمپ دیوید و پیمان صلح مصر - - اسرائیل را امضا نمود و عملاً آرمان فلسطین را زیر پا گذاشت و علی رغم مصوبه های کنفرانس سران عرب در الجزایر و رباط ضربه جبران ناپذیری به مبارزه اعراب وارد آورد . تشکیل نشست شورای ملی در قاهره ( مقر جامعه کشورهای عربی ) در سایه حکومت سادات مسأله غیرقابل قبولی شد لذا همه چشمها به ایستادگی سوریه و مخالفت آن با قرارداد کمپ دیوید و حمایت از مردم فلسطین به دمشق دوخته شد .

ناگفته نماند که شورای مرکزی کمی پیشتر با همکاری افراد شایسته گروههای جنبش مقاومت طی نشستهایی برای مقابله با قرارداد کمپ دیوید و صلح مصر واسرائیل ، برنامه سیاسی و برنامه سازماندهی را برای تصویب نهایی در شورای ملی ، تدوین نموده بودند .

بالأخره پس از بررسی های لازم ، آن دو برنامه را مورد تصویب خود قرار داد .

قابل توجه است که این دو برنامه از آنجا که نقش مهمی در پیروزی دوره چهاردهم و تقویت وحدت ملی و مبارزات مردم فلسطین در چارچوب سازمان آزادی بخش داشت ، از اهمیت ویژه ای برخوردار بودند . خلاصه و چکیده آنچه که در آن دو برنامه آمده عبارت است از :

===1 - برنامه سیاسی : ===
#دسیسه ای که آمریکا در قالب قرارداد کمپ دیوید برای پایان دادن به مبارزه اعراب و اسرائیل گنجانده است . خطر بزرگی برای آینده آرمان فلسطین به شمار می آید .

این قرارداد به رژیم صهیونیستی اجازه می دهد که همچنان به اشغال [[خاک|خاک]] سرزمین فلسطین ادامه دهد و از سویی عملاً به پایمال کردن حقوق مردم فلسطین در بازگشت به کشور خود و ایجاد یک دولت ملی در آنجا ، پرداخته است و مقدمه اشغال دیگر سرزمینهای عرب را نیز فراهم آورده است .
#این قرارداد با زیر پا نهادن قوانین ، زمینه را برای حاکمیت امپریالیسم و صهیونیسم بر کشورهای عربی و آفریقایی آماده نموده و مصر را آلت دست خود در سرکوبی جنبشهای ملی آزادی بخش در کشورهای عربی و آفریقایی کرده است .
#که با توجه به آشکار شدن دسیسه های تازه استعماری ، رسالت ملی [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به عنوان نماینده تمام گروههای انقلابی و ملی ما را وا می دارد که با تمام وجود علیه برنامه های استعماری برخیزیم و از حقوق ملی مردم و کشورمان دفاع کنیم .
#در رابطه با اراده مردم و با ایمان به وحدت کامل در چارچوب سازمان آزادی بخش و با در نظر داشتن [[منشور ملی فلسطین|منشور ملی فلسطین]] و قطعنامه های شورای ملی و پیمان برادری طرابلس ، شورا بیانیه ای مفصل منتشر ساخت .

===2 - برنامه های درون سازمانی : ===
#تمام گروههای انقلابی و نیروهای ملی فلسطین ، لازم است که در ارگانهای [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] ، از جمله شورای ملی ، شورای مرکزی و کمیته اجرایی مشارکت نماید .
#رهبری فلسطین یک نوع رهبری جمعی است .
#ادامه کار هر یک از اداره ها و اردوگاهها و دستگاههای سازمان آزادی بخش در گرو داشتن شایستگی لازم ، است .

===3 - کمیته های شورای ملی و مصوبات : ===

پس از پایان یافتن گفت وگوهای عمومی شورای کمیته های تخصصی برای بررسی مسائل کار خود را آغاز کردند و نتایج کار را به نشست عمومی شورا تسلیم نمودند . شورا نیز طی چند نشست در مورد هر کدام ، تصمیماتی گرفت .

==دوره پانزدهم ( دمشق 11 - 19/4/1981 ) : ==

نخستین نشست این دوره با حضور حافظ اسد ، رئیس جمهوری سوریه آغاز شد . در این نشست خالد فاهوم ، رئیس شورای ملی ، دبیرکل جامعه کشورهای عربی و حافظ اسد سخنرانی نمودند . این دوره در واقع با سخنان حافظ اسد به طور رسمی افتتاح گردید .

پس از پایان گفت وگوهای کلی ، نمایندگان شورا با تشکیل کمیته های امور سرزمینهای اشغالی و نظامی و مالی ، امور اجتماعی ، تربیتی ، آموزش عالی ، فرهنگی ، سازمانهای مردمی و حقوقی و سیاسی به موضوعات مختلف پرداخت و نظرات برخی از نمایندگان را مورد استفاده و خرده گیری قرار داد و به بررسی مسائل ویژه خود پرداختند .

شورا طی دو روز نتایج کلی کمیته های تخصصی را بررسی نمود و با اصلاح برخی از آنها تصمیماتی گرفت که فرازهای مهم آن عبارت است از :

===1 - امور سرزمینهای اشغالی : ===
#با بسیج " فراخوانی تمام نیروهای مردمی در سرزمینهای اشغالی و تهیه نیازهای آنان باید حجم عملیات نظامی را در آنجا بالا برد . " و سازمان آزادی بخش تنها کانال پشتیبانی از رزمندگان سرزمینهای اشغالی است .
#از تشکیل [[جبهه ملی فلسطین|جبهه ملی فلسطین]] در سرزمینهای اشغالی به عنوان بازوی سازمان آزادی بخش در سرزمینهای اشغالی ، حمایت و پشتیبانی می گردد .
#شورای ملی ، گرچه بر نقش مثبت نیروهای مترقی یهودی در سرزمینهای اشغالی ، به جهت مخالفتشان با صهیونیسم تاکید دارد ولی هرگونه تماس و گفت وگو با طرفداران صهیونیسم را به شدت محکوم می کند .
#در مورد مسائل مربوط به " کمیته مشترک حمایت و پشتیبانی " شورا بیان داشت که :

سازمان آزادی بخش تنها مسئول پشتیبانی از رزمندگان سرزمینهای اشغالی است و تنها مرکزی است که می تواند از سوی رهبری فلسطین در کنفرانس سران و دیگر مجامع شرکت کند و مسئولیت جمع آوری کمکها را به عهده بگیرد .
#شورای ملی بر تشکیل " شورایی " با حضور تمام گروههای مقاومت برای حمایت و پشتیبانی از اهالی سرزمینهای اشغالی ، بر پایه مصوبات کمیته اجرایی تاکید می نماید .

===2 - امور نظامی : ===
#شورای عالی نظامی که با تصویب شورای ملی و با حضور نمایندگان گروههای بزرگ ، تشکیل شده است باید چنان تقویت شود و توسعه یابد که بتواند به وظیفه خود که همان ایجاد هماهنگی در آموزش ، تجهیز و آماده کردن نیروهای مسلح است ، عمل نماید .
#برای نیروهای چریکی باید فرماندهی مشترکی تأسیس شود . این فرماندهی ، یکی از گروههای رهبری خواهد شد که به طور مستقیم با شورای عالی نظامی و اتاق جنگ ، در ارتباط خواهد بود .
#شورا ، از فرماندهی کل و کمیته اجرایی می خواهد که نیروهای پراکنده نظامی را گرد هم آورد و در یک ارتش و فرماندهی با هم ادغام کند و صندوق ملی نیز موظف است با اطلاع مقامات سیاسی انقلاب ، به طور مستقیم نیازهای گروههای یاد شده را فراهم آورد .
#شورای ملی فلسطین ، اعلام بسیج مردمی و حضور اجباری فلسطینیان در دفاع مقدس را مورد تأیید قرار می دهد .
#عملیات نظامی در سرزمینهای اشغالی باید گسترده تر شود و تمام نیازهای ضروری این امر ، باید هر چه سریع تر فراهم آید .
#عملیات نظامی از طریق تمام مرزهای کشورهای عربی ، باید گسترده تر شود و کمیته اجرایی جبهه های تازه ای برای نیروهای انقلاب باز کند .

===3 - امور مالی : ===
#تمام کمکهایی که به ارگانها ، نهاد و نمایندگان سازمان آزادی بخش داده می شود باید به [[صندوق ملی فلسطین|صندوق ملی فلسطین]] فرستاده شود .
#به منظور رسیدن به یک وحدت ملی در چارچوب [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] ، هر چه سریع تر مسائل مالی - - درآمدها و هزینه ها - - باید هماهنگ گردد .
#فلسطینیان شاغل در بخشهای خصوصی و غیرخصوصی باید مالیات ویژه ای جهت کمک به آزادی فلسطین بپردازند .
#کمیته اجرایی هر چه سریع تر باید برای پشتیبانی از معاونت و پایداری در سرزمینهای اشغالی اقدام به برپایی کنفرانس اقتصادی نماید .
#دفاتر سازمان در کشورهای مختلف مکلف به جذب و به کارگیری اندیشمندان و متخصصین فلسطینی می باشند .

===4 - کار و امور اجتماعی : ===

در این خصوص چهار مصوبه برای کمک به خانوادهشهیدان ، رزمندگان و اسیران تصویب کرد .

===5 - آموزش ، پرورش و فرهنگ : ===

درخصوص وضعیت آموزشی فلسطینیان پنج مصوبه تصویب کرد .

===6 - سازمانهای مردمی : ===

در این خصوص نیز سه مصوبه را تصویب کرد .

===7 - امور سیاسی : ===

شورای ملی به دلیل کمبود وقت و بحرانهای لبنان ؛ بیشتر نتایج کمیته سیاسی را برای تصویب به رئیس شورا و کمیته اجرایی واگذار کرد و تنها مسائل مربوط به امور فلسطین و بین الملل را خود مورد بررسی و اعلام نظر قرار داد .

'''1 ) امور فلسطین : '''

شورا با تائید دوباره دو برنامه سیاسی و درون سازمانی که در دوره پیش تصویب کرده بود در خصوص رهبری فلسطین ، نهادهای [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] ، وحدت ملی فلسطین ، بسیج سراسری و [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] مصوباتی را اعلام کرد .

'''2 ) در زمینه مسائل جهانی : '''

شورا از " لئونید برژنف " ، رئیس جمهور وقت شوروی [سابق] به خاطر آنچه که وی در بیست و ششمین کنگره حزب کمونیست شوروی [سابق] درباره بحران خاورمیانه و آرمان فلسطین گفته است ، تقدیر و سپاسگزاری نمود .

===8 - کمیته اجرایی جدید : ===

شورا ، پس از پذیرفتن استعفای کمیته اجرایی ، افراد جدیدی را به عنوان اعضای کمیته اجرایی و با اکثریت آرا مجددا یاسرعرفات را به عنوان ریاست کمیته اجرایی برگزید .

شورای ملی در پایان پانزدهمین دوره خود ، با انتشار بیانیه ای به کار خود پایان داد .

==دوره شانزدهم ( الجزیره 14 - 22/2/1982 ) : ==

[[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] ، شانزدهمین اجلاس خود را در فاصله میان چهاردهم تا بیست و دوم فوریه سال 1983 در کاخ ملتها در پایتخت الجزایر برگزار کرد . در این دوره ، تمامی جنبه های مسأله فلسطین ، شرایط و اوضاع آن ، بررسی شد .

در جلسه گشایش مجلس که 355 نماینده دارد ، حدود 2500 مهمان و ناظر شرکت داشتند که در رأس آنان شاذلی بن جدید رئیس جمهور الجزایر بود . شاذلی قلیبی دبیرکل اتحادیه عرب ، ولید جنبلاط رئیس حزب سوسیالیست پیشرو لبنان و هیأتی از اتحاد جماهیر شوروی به ریاست " ویتالی بومبیر " عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست نیز در این گردهمایی حضور یافتند .

نتایج شانزدهمین اجلاس مجلس ملی ، پس از نه روز بحث و گفت وگو برای تمامی کسانی که درباره گسستگی سازمان و تجزیه صفوف میهنی فلسطینیان شرط بندی کرده بودند ، غافلگیرانه بود .

نخستین نکته مثبت ، تأکید بر گردآوری و اتحاد تمامی نیروهای انقلاب فلسطین در چارچوب " ارتش آزادی بخش ملی فلسطین " بود .

یاسر [[عرفات ، یاسر|عرفات]] طی سخنرانی خود در جلسه پایانی مجلس تاکید کرد که سازمان خواهان " میهن جایگزین نیست ، نه در جنوب لبنان و نه در کرانه خاوری " . میهن همان " فلسطین " است و " پایتخت آن قدس " است . بیانیه سیاسی ، نکاتی را در برگرفت که در کمیسیونهای هشت گانه بررسی شده و مجلس آنها را به تصویب رسانده بود .

نخست آنکه بر ضرورت پیشبرد روابط تشکیلاتی در میان تمامی نهادها و مؤسسه های سازمان و بر پایه ای بودن کار جبهه ای و رهبری دسته جمعی ، تاکید گردید که این امر باید براساس برنامه تشکیلاتی و سیاسی تصویب شده توسط اجلاس چهاردهم مجلس ملی فلسطین انجام گیرد تا وحدت ملی میان گروههای انقلابی در چارچوب سازمانآزادی بخش فلسطین تحکیم یابد .

مجلس شانزدهم بر ادامه پایبندی به تصمیم مستقل و میهنی فلسطینیان و [[حق|حق]] نیروهای فلسطینی در اجرای فعالیتهای نظامی علیه دشمن صهیونیستی از تمامی جبهه های عربی و نیز بر یگانه ساختن این نیروها در چارچوب ارتش آزادی بخش ملی فلسطین تأکید کرد .

مجلس ملی فلسطین از پایداری توده های فلسطینی و گرد آمدن آنان پیرامون [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به عنوان تنها نماینده قانونی آنان در داخل و خارج ، ستایش کرد .

شورا خواهان اجرای تمامی توصیه های مربوط به پشتیبانی از پایداری ملت عرب در فلسطین اشغالی ( 1948 ) گردید . مجلس شانزدهم به اسیران و زندانیان و فعالیت ملت فلسطین در مناطق پراکنده جهان به منظور حفظ مصالح اجتماعی و اقتصادیشان و دفاع از حقوق به دست آمده و آزادی ها و امنیتشان ، ستایش نمود .

بیانیه در زمینه روابط سیاسی ، نکات پنج گانه ای را دربرگرفت که در کمیته اجرایی و سپس در کمیسیون سیاسی برگزیده از سوی مجلس ، بحث شده بود .

شورا ، مصوبه های کنفرانس سران فاس را حداقل تحرک سیاسی عربی به شمار آورد که باید همگام با فعالیت نظامی پیش برود تا موازنه نیروها به سود نبرد و حقوق فلسطینی و عربی ، تعادل یابد . مجلس تاکید کرد که پایبندی به این مصوبه ها با برنامه سیاسی و مصوبه های مجلس ملی منافات ندارد .

شورا ، طرح ریگان را رد کرد زیرا شالوده خوبی برای یک راه حل همیشگی و عادلانه مسأله فلسطین و نبرد عربی - - فلسطینی نیست و حقوق مشروع ملت فلسطین برای بازگشت و برپایی کشور مستقل به رهبری [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] را نادیده می گیرد .

شورا در زمینه روابط فلسطینی - - عربی ، تعمیق همبستگی میان انقلاب فلسطین و جنبش آزادی بخش ملی عرب - در تمامی میهن عربی - - را به تصویب رساند . تا بدین وسیله در برابر توطئه ها و طرحهای تصفیه آمیز ، به ویژه قراردادهای کمپ دیوید و طرح ریگان پایداری به عمل آید و همگان به مسائل عربی و در پیشاپیش آنها به مسأله فلسطین باشند .

این پایبندی در زمینه حقوق فلسطینیان و یگانگی نمایندگی و تصمیم مستقل میهنی و مخالفت با تمامی طرحهای نابود کننده این اصول خواهد بود .

شورا روابط با اردن را براساس " کنفدراسیون " میان دو کشور مستقل تعیین کرد و بر روابط ویژه میان دو ملت فلسطین و اردن تاکید ورزید . شورا بار دیگر قراردادهای کمپ دیوید را رد کرده و پشتیبانی از مبارزه ملت مصر و دیگر نیروهای میهنی آن را برای پایان بخشیدن به این قراردادها ، توصیه کرد ، تا بدین وسیله مصر به جایگاه پیکار جویانه خویش در میان صفوف ملت عرب بازگردد .

در مقابل ، مجلس بر اهمیت روابط استراتژیک با دمشق تأکید کرد زیرا [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] و سوریه در خط رویارویی با دشمن صهیونیستی قرار دارند . مجلس ژرف تر شدن روابط با ملت لبنان و جنبش ملی و پشتیبانی از پیکار آن ملت با دشمن صهیونیستی را خواستار شد . همچنین مجلس ، خواستار گفت وگو با مقام های لبنانی جهت حفظ امنیت و سلامتی شهروندان فلسطینی در لبنان و تضمین حقوق مدنی و سیاسی شان گردید .

در زمینه تماس با نیروهای دموکرات یهود ، مجلس از کمیته اجرایی خواست تا در این چارچوب همساز با مصلحت قضیه فلسطین و پیکار میهنی فلسطینیان ، حرکت کند .

بیانیه خواستار فعالیت سیاسی بیشتر در رابطه با کشورهای اروپای باختری و ژاپن گردید تا شناسایی [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] و [[حق|حق]] ملت فلسطین در تعیین سرنوشت و برپایی کشور مستقل گسترش یابد .

شورای ملی ، اعضای کمیته اجرایی متشکل از 14 عضو را برگزید .

==دوره هفدهم ( عمان 22 - 29/11/1984 ) : ==

هفدهمین اجلاس [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] در22/11 - 29/11/1984 در عمان پایتخت اردن برگزار شد .

[[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] ، هفدهمین اجلاس خود را پس از رویدادهای مهمی که عرصه فلسطینی طی 18 ماه گذشته گواه آن بود ، برگزار کرد . درباره نتایج و آثار این رویدادها بر وحدت نبرد فلسطینیان و موقعیت [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] بحث و گفت وگو شد .

همچنین درباره تلاشهای انجام گرفته به منظور مصادره تصمیم گیری ملی و مستقل فلسطینیان و نابودی فعالیت نهادهای قانونی سازمان ، گفت وگو گردید .

این اجلاس راههای تحکیم وحدت ملی را به منظور ادامه انقلاب و تضمین استقلال آن بررسی و بر امور ذیل تأکید کرد :

===1 - وحدت ملی فلسطینیان : ===
#وحدت ملی در وهله اول همان وحدت ملت در داخل و خارج سرزمین اشغال شده ماست . ملتی که اصالت و فرهنگ و حمایت خود را از روند ملی و [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به اثبات رسانده است و نیز وحدت سازمانهای مردمی و مسلح در کنار شخصیتهای فعال میهنی که اینها ، همگی با هم نبرد را با تمامی اشکال و شیوه هایش ، به منظور احقاق حقوق تغییرناپذیر ملت فلسطینیان ، به انجام می رسانند .
#توسل به جنگ افزار و به کار گرفتن خشونت به منظور تحمیل نتایج معین در درون صفوف انقلاب ، نقض مصوبه های [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] است که بر اصول گفت وگوهای دموکراتیک تأکید ورزیده است .
#نکوهش تمامی تلاشهای خرابکارانه ای که به منظور از هم گسستن [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] ، پراکندگی صفوف آن یا خلق کادر رهبری جایگزین صورت می گیرد و نیز تاکید بر پایبندی به وحدت سازمان و قانونی بودن نهادهای آن .

===2 - تصمیم گیری مستقل ملی فلسطینیان : ===

شورای ملی بر ادامه پایبندی به تصمیم گیری مستقل و ملی فلسطینیان و محافظت از این تصمیم گیری و پایداری در برابر فشارهایی که هدفشان نقض این استقلال است ، تاکید می نماید . حال این فشار از سوی هر کس که باشد ، [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] بر گسترش نبرد مسلحانه به منظور مقاومت در برابر اشغالگران صهیونیست تأکید دارد .

===3 - تکامل دستگاههای [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] : ===
#شورای ملی ، دفتر ریاست مجلس و کمیته اجرایی را مکلف به تشکیل کمیسیون ویژه موقتی می کند که از میان اعضای این دو نهاد تشکیل می شود و وظیفه آن ارائه پیشنهادهای لازم برای سازماندهی دوباره دوایر و دفاتر سازمان از بالا تا پایین و تدوین ضوابط و لوایح مربوط به تکامل دستگاههای سازمان و بالا بردن شایستگی های اداری ، بازدهی و تولید افراد و نیز سرپرستی بر اجرای این ضوابط و محافظت و پیشبرد آنهاست .
#شورای ملی ، دفتر ریاست مجلس و کمیته اجرایی را مکلف می سازد تا کمیسیونهای همیشگی از اعضای مجلس را برای روابط خارجی ، نبرد مسلحانه ، امور میهن اشغال شده ، امور اقتصادی ، اجتماعی و بهداشتی تشکیل دهد .

===4 - میهن اشغال شده : ===
#شورای ملی فلسطین از توده های مردممان در سرزمین اشغال شده که در برابر اشغالگران مقاومت می کنند .
#شورای ملی نقش گسترده و پیکارگرانه توده هایمان را به منظور تبلور شخصیت میهنی فلسطینیان در درون میهن اشغال شده می ستاید .
#شورای ملی بر تحکیم نهادهای ملی ، اجتماعی ، فرهنگی و مردمی و بر ضرورت ایجاد جبهه میهنی در درون و پیشبرد کار آن ، تاکید می نماید .
#شورای ملی بر ضرورت افزایش تلاشها برای تحکیم پایداری خلقمان در درون میهن اشغال شده و تقدیم تمامی مواد لازم برای این پایداری و پیشبرد آن به ویژهپیشبرد اقتصاد ملی ، تاکید دارد .
#شورای ملی ، تمامی تلاشهای تروریستی را که به منظور نقض حرمت مسجد مبارک [[اقصی|اقصی]] ، مسجد الخلیل و تمامی مقدسات اسلامی و مسیحی و تجاوز به دانشگاه اسلامی خلیل و سایر دانشگاهها و نهادهای آموزشی در میهن اشغال شده صورت می گیرد ، محکوم می کند .

===5 - وضع فلسطینیان در نقاط پراکنده جهان : ===
#شورای ملی فلسطین بر ضرورت تدارک توش و توان ملت فلسطین در تمامی مناطق وجودش در خارج از سرزمین اشغال شده و تحکیم ارتباط آن با [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] ، تنها نماینده قانونی این ملت ، تاکید می نماید و به کمیته اجرایی پیشنهاد می کند تا در راه محافظت از مصالح اجتماعی ، اقتصادی و در زمینه دفاع از حقوق به دست آمده و آزادیهای اساسی و امنیت آنان ، فعالیت کند .
#شورای ملی فلسطین بر ضرورت اتخاذ اقدامهای ضروری برای حمایت از فرزندان ملتمان که در نتیجه موج تروریسم سازمان یافته و کشتار توسط دشمنان ملتمان در لبنان مجبور به مهاجرت شده اند و در اردوگاههای پناهندگان سیاسی در [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] باختری و دیگر کشورها در شرایط سختی به سر می برند ، تاکید می نماید .

شورای ملی ، کمیته اجرایی را مکلف می سازد تا به منظور ایجاد راه حلهایی برای مسائل معیشتی ، اجتماعی ، اقتصادی و امنیتی با اتحادیه کشورهای عرب و سازمان ملل متحد و کشورهای ذینفع تماس بگیرد .

===6 - تماس با نیروهای یهودی : ===

تماس با تمامی نیروهای یهودی مخالف با صهیونیسم و حامی حقوق قانونی ملت فلسطین . [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] از کمیته اجرایی می خواهد تا تحرک در این چارچوب را همساز با مصلحت مسأله فلسطین و نبرد میهنی فلسطینیان بررسی کند .

===7 - در عرصه غربی : ===

تأکید بر مصوبه های شانزدهمین دور [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] درباره روابط با کشورهای عربی .

===8 - جنگ ایران و عراق : ===

[[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] بر تصمیم مربوط به جنگ ایران و عراق که در اجلاس شانزدهم اتخاذ گردیده ، تاکید می نماید و از تلاشهای انجام شده توسط رئیس کمیته اجرایی ، برادر ابوعمار را که در چارچوب کمیته حسن نیت اسلامی و برای متوقف ساختن جنگ صورت می گیرد و نیز از تلاش کشورهای غیرمتعهد و دیگر تلاشهای مربوطه ، ستایش می کند .

===9 - عرصه بین المللی : ===

شورای ملی بر مصوبه های شانزدهمین اجلاس خود در زمینه بین المللی تأکید می کند .

شورای ملی ، کمیته اجرایی را مکلف به انجام امور ذیل می سازد :
#فعال ساختن روابط سیاسی ، اقتصادی و فرهنگی با کشورهای اروپای باختری و [[ژاپن|ژاپن]] به منظور بهبود مواضع و تشویق آنها به اتخاذ گامهای عملی در این زمینه . همچنین ، گسترش چارچوب شناسایی [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] و [[حق|حق]] ملت فلسطین در برپایی کشور مستقل فلسطینی خویش و تشویق این کشورها به افزایش حمایت اقتصادی ، اجتماعی و انسانی شان از مردم سرزمینهای اشغال شده فلسطینی .
#شورای ملی از تمامی نیروهای پیشرو و دموکراتیک و سازمانهای غیردولتی مخالف با امپریالیسم ، صهیونیسم و تبعیض نژادی در کشورهای اروپای باختری ستایش می کند و آنها را نیروهای دوست ملت فلسطین و مبارزه آن به شمار می آورد .

شورای ملی از کمیته اجرایی می خواهد تا همگام با این نیروها برای وادار ساختن کشورهایشان به شناسایی حقوق ملی و تغییرناپذیر ملت و سازمان آزادی بخشفلسطین - - به عنوان تنها نماینده قانونی ملت فلسطین - فعالیت کند .

===گزارش کمیسیون مالی : ===

شورای ملی در جلسه شامگاه خود ، گزارش کمیسیون مالی را تصویب کرد . در این گزارش پیشنهاد شده است تا دریافتی های شاغلان نظامی و شبه نظامی مؤسسات [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] مورد تجدید نظر قرار گیرد و با موقعیت جغرافیایی ، نرخ گرانی و سطح معیشت هماهنگ گردد .

===پیشنهادهای کمیسیون فرهنگ و تبلیغات : ===

شورای ملی گزارش تهیه شده توسط کمیسیون فرهنگ و تبلیغات را نیز به تصویب رساند .

در گزارش این کمیسیون بر ضرورت تشکیل شورای مرکزی تبلیغات و فرهنگ تأکید شد تا تضمین های لازم را برای کارشناسان این امور و جهت تدارک برنامه های فرهنگی ، ایجاد نماید .

==دوره هجدهم ( 5 - 20/4/1985 ) : ==

هیجدهمین اجلاس [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] پس از وقوع قیام ملت فلسطین ( انتفاضه ) و بعد از مباحثات طولانی دبیران کل شش گروه عمده فلسطینی در لیبی که به امضای توافق طرابلس منتهی گشت در 20 آوریل 1987 در الجزایر برگزار شد .

نکات اصلی بیانیه طرابلس لغو توافق امان ، قطع رابطه با مصر ، تقویت روابط با سوریه و تشکیل رهبری دسته جمعی برای ساف بود که اجلاس هجدهم تنها نکته اول را تصویب کرد . یعنی مهمترین تصمیم سیاسی هجدهمین اجلاس ، لغو توافقنامه امان بود که در مقابل آن و تحت عنوان احیای وحدت ملی فلسطین ، موقعیت ساف به زیان رقیب سیاسی آن " [[جبهه نجات ملی فلسطین|جبهه نجات ملی فلسطین]] " - - بهبود یافت .

نایف [[حواتمه ، نایف|حواتمه]] دبیرکل [[جبهه دموکراتیک خلق برای آزادی فلسطین|جبهه دموکراتیک خلق برای آزادی فلسطین]] در جمع بندی نتایج این اجلاس گفت که اجلاس هجدهم راه گشای وحدت فلسطین و پایه گذار روابط جدید ساف با دنیای عرب و جامعه بین المللی است و اکنون ساف وحدت خود را براساس برنامه سیاسی واقع بینانه ای بازیافته است .

برای برگزاری این شورا کشورهای لیبی ، الجزایر ، شوروی و به تبع آن برخی از کشورهای [[اروپای شرقی و مسأله فلسطین ( کشورها - )|اروپای شرقی]] تلاشهای فوق العاده ای مبذول داشتند که هدف کلی آن تلاشها ، تقویت رهبری عرب و مالاً تضعیف " جبهه نجات ملی ملی فلسطین " بود . مهمترین دستاورد این تلاشها لغو توافق امان بود که مخالفان خط مشی [[عرفات ، یاسر|عرفات]] ( گروه فتح ) شدیدا به انجام این امر علاقه مند بودند اما در زمینه روابط ساف با مصر و نیز رد قطعنامه 242 و 338 شورای امنیت سازمان ملل نتوانستند کاری از پیش ببرند .

اجلاس هجدهم به نام " وحدت ملی " نامگذاری شد و بیش از پنج هزار تن در آن شرکت کردند . در خصوص روابط ساف با مصر که اغلب گروههای فلسطینی مخصوصا جبهه خلق ( جرج [[حبش ، جرج|حبش]] ) خواهان قطع آن بودند شاذلی بن جدید رئیس جمهور الجزایر و میزبان اجلاس مداخله کرد و چنین نظر داد که داشتن رابطه با حسنی مبارک به معنای قبول کمپ دیوید نیست .

جرج [[حبش ، جرج|حبش]] ضمن قبول توجه بن جدید ، نوع رابطه با مصر را تابع مصوبات [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] و همچنین مصوبات کنفرانسهای سران عرب دانست . اما مشکلات تشکیلاتی ساف لاینحل باقی ماند و همین امر باعث تحریم شورای هجدهم از سوی فتح شورای انقلابی ( ابونضال ) و جبهه مبارزات مردمی ( سمیر غوشه ) شد .

البته پیش از اینها ، سه گروه فلسطینی مقیم دمشق یعنی فتح قیام ( ابوموسی ) ، جبهه خلق برای آزادی فلسطین - فرماندهی کل ( احمد جبرئیل ) و صاعقه ( سوریه ) نیز اجلاس هجدهم را تحریم کرده بودند .

به این ترتیب گروههای فلسطینی شرکت کننده در اجلاس عبارت بودند از : فتح ( [[عرفات ، یاسر|عرفات]] ) ، جبهه خلق ( [[حبش ، جرج|حبش]] ) ، جبهه دموکراتیک ( [[حواتمه ، نایف|حواتمه]] ) ، [[جبهه آزادی بخش فلسطین|جبهه آزادی بخش فلسطین]] ( هر دو جناح تحت رهبری طلعت یعقوب و ابوالعباس ) وحزب کمونیست ( سلیمان نجات ) .

شوروی پس از برگزاری اجلاس هجدهم اعلام کرد که از احیای وحدت صف فلسطینی استقبال می کند و معتقد است که گروههای مهم فلسطینی در این اجلاس شرکت داشته اند .

برخی از تحلیل گران سیاسی و عرب این اجلاس را با اجلاس هفدهم مقایسه کرده اند و این طور اظهارنظر کرده اند که اجلاس امان یعنی اجلاس هفدهم در زیر چتر حمایت غرب برگزار شد ، در حالی که اجلاس الجزایر یعنی اجلاس هجدهم را مسکو با همکاری چند کشور عرب از جمله الجزایر و لیبی رهبری می کرد .

==دوره نوزدهم ( الجزیره نوامبر 1988 ) : ==

اجلاس نوزدهم [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] در نوامبر 1988 در الجزایر منعقد شد و با اعلام تأسیس دولت مستقل فلسطینی ، تعداد بیشتری از گروهها و سازمانهای فلسطینی را هم صدا کرد و حمایت بین الملل وسیع تری را از خلال شناسایی دولت جدید فراهم ساخت .

اعلام تأسیس دولت مستقل فلسطینی و قبول قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل در خصوص قضیه فلسطین از جمله قطعنامه های 242 و 338 بود که موجودیت اسرائیل را به رسمیت می شناسد و از فلسطینیان به عنوان آوارگان عرب سخن می گوید و این اقدام که شناسایی دو فاکتوری رژیم اسرائیل توسط ساف مطرح است که در تاریخ چهل ساله پیدایش موجودیت اسرائیل برای اولین بار صورت می گرفت .

در بیانیه شورا که با دویست و پنجاه و سه رأی موافق ، چهل و شش رأی مخالف و 10 رأی ممتنع به تصویب رسید کلیه انواع تروریسم مردود اعلام شده و ساف پایبندی خود را به اعلامیه قاهره مورد تأیید قرار داده است .

هیأت مطبوعاتی روزنامه معروف لبنان " السفیر " که در این اجلاس شرکت کرده بود در توصیف آن گزارش داد که این شورا به معنای پایان حیات [[منشور ملی فلسطین|منشور ملی فلسطین]] و آغاز زمان میانه روی و پختگی واقع گرایی در سطح اکثریت نمایندگان [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] به قصد ورود به صحنه مشروعیت بین المللی بود .

فلسطینیانی که به مصوبات شورای نوزدهم ملی فلسطین رأی موافق داده اند در توجیه رأی خود گفته اند که هدف آنها از این اقدام رسیدن به دو مطلب است :
#ختم پرونده " راه حل اردنی اعم از برداشت اردن که از این راه حل که ناظر بر تلاشهای این کشور برای پر کردن جای فلسطینیان و ایفای نقش نمایندگی آنهاست و یا برداشت اسرائیلی هایی چون آوریل [[شارون ، آریل|شارون]] که همواره می گویند اردن میهن فلسطینیان است و آنان حقی در فلسطین ندارند . "
#خنثی کردن راه حل های آمریکایی که عدم تأسیس دولت مستقل فلسطینی محور اساسی همه آنها را تشکیل می دهد .

اوضاع سیاسی فلسطینیان در آستانه اجلاس نوزدهم با سه محور ذیل مواجه بود :
#قیام مردمی در داخل فلسطین ( 1987 ) تحت عنوان انتفاضه .
#تصمیم شاه اردن مبنی بر گسستن رابطه قانونی و اداری میان اردن و ساحل غربی .
#رشد علاقه بین المللی به یافتن راه حلی برای کشمکش عربی - - اسرائیلی .

از این رو دستور کار اجلاس نوزدهم شامل انتفاضه و چگونگی ادامه حیات آن ، مسئولیتهای ساف در پرتو گسستن ارتباط ساحل غربی با اردن از سوی شاه حسین ، انتخابات اسرائیلی و احتمالات پیروزی حزب لیکود و خشونتهای خونین آنها علیه ملت فلسطین ، موازنه قدرت در صحنه بین المللی و تمایل آن به سود دشمن ، گشایش در صحنه بین المللی به ویژه بعد از دیدار ریگان با گورباچف در مسکو ، اعلامیه استقلال و تشکیل حکومت موقت و بالأخره بیانیه سیاسی پایان اجلاس بود .

==دوره بیستم ( الجزیره 23/9/1991 ) : ==

در 23 سپتامبر 1991 [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] دورهبیستم خود را در پایتخت الجزایر و در غیاب بخش بزرگی از نمایندگان ملت فلسطین در این شورا افتتاح کرد... جنبشها و نیروهای فلسطینی زیر ، این شورا را تحریم کردند .
*جنبش مقاومت اسلامی " حماس "
*جبهه خلق برای آزادی فلسطین - فرماندهی کل
*جنبش جهاد اسلامی
*جنبش آزادی بخش ملی فلسطین/فتح - - انتفاضه
*جنبش آزادی بخش ملی فلسطین/فتح ، شورای انقلابی
*خالد نامفهوم ، رئیس [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]]
*حزب کمونیست انقلابی فلسطین
*نمایندگان مستقل در [[جبهه نجات ملی فلسطین|جبهه نجات ملی فلسطین]]
*برخی ملی گرایان مستقل و برخی از سازمانها و نیروهای پویا و زنده دیگر .

دستور کار این دوره که به نام " دوره قدس و شهدای سه گانه " نامگذاری شد دربرگیرنده نکات زیر بود .
#انتفاضه و روشهای حمایت آن .
#تحولات مسأله فلسطین در سوح فلسطینی ، عربی و بین المللی .
#وضعیت گردهمایی فلسطینی در خارج از میهن اشغالی .
#انتخاب کمیته اجرایی و شورای مرکزی .
#کارهایی که بایستی در آینده انجام گیرد .

برخی مفاد متن بیانیه سیاسی که از طرف شورای ملی بیستم صادر شد عبارت است از :

[[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] که از تلاشها و کوششهای صلح آمیز جاری استقبال کرده و با آنها از جمله دعوتی که بوش و گورباچف رؤسای جمهوری آمریکا و شوروی برای برگزاری کنفرانس صلح ویژه حل کشمکش خاورمیانه نمودند برخوردی مثبت داشته و بر این عقیده است که موفقیت تلاشها در جهت برگزاری کنفرانس صلح پیگیری عمل با طرفهای دیگر جهت تحقق اصول زیر را می طلبد .

اول - - تکیه کنفرانس صلح به قانون قطعنامه های بین المللی از جمله قطعنامه 242 و 338 شورای امنیت و تعهد و التزام به کار بستن آنکه عقب نشینی همه جانبه اسرائیل از زمینهای اشغالی [[اعراب و فلسطین|اعراب و فلسطین]] از جمله قدس شریف را در بر می گیرد و تحقق اصل زمین در برابر صلح و حقوق ملی و سیاسی خلق فلسطین .

دوم - - تأکید بر به شمار آمدن قدس به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از سرزمین فلسطین اشغالی که تمام آنچه در عمل به قطعنامه های شورای امنیت و سازمان ملل در سایر زمینهای اشغالی اعمال می شود در آنجا نیز عمل گردد .

سوم - - توقف اسکان در سرزمین اشغالی از جمله قدس شریف ضرورتی غیرقابل چشم پوشی برای آغاز عملیات صلح بوده و علاوه بر آن تضمین های بین المللی برای تأمین این مطلب بایستی فراهم آید .

چهارم - - حق [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به عنوان تنها نماینده قانونی خلق فلسطین برای تشکیل هیأت فلسطینی از داخل و خارج فلسطین و از جمله از شهر قدس و تعیین میزان مشارکت این هیأت در عملیات صلح به مقدار همپا و متساوی به دلیل مرجعیت این سازمان در این زمینه .

پنجم - - تضمین پیوند مراحل ، حل مسأله تا رسیدن به یک راه حل فراگیری و نهایی بر طبق تصمیمات قانونی بین المللی .

===واکنشهای مخالف تصمیمات [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] : ===

جمهوری اسلامی ایران واکنشهایی در رد تصمیم شورای ملی فلسطین به شرکت در کنفرانس صلح خیالی که از دوره بیستم [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] صادر شد از خود بروز داد . این واکنش بر زبان حضرت آیت ا... سیدعلی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] رهبر انقلاب اسلامی جاری شد . ایشان تصمیم اخیری که به نام [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] اتخاذ شده را به هدف روشن و ذلیل نمودن فلسطینیان بیان کردند .

نام مهمترین بیانیه های صادره در این مورد عبارتند از :
#بیانیه صادره از طرف [[جبهه نجات ملی فلسطین|جبهه نجات ملی فلسطین]] .
#بیانیه صادره از طرف جنبش مقاومت اسلامی حماس .
#بیانیه صادره از طرف جبهه خلق برای آزادی فلسطین فرماندهی کل .
#اظهارات سخنگوی رسمی جماعت اخوان المسلمین عمان .
#بیانیه صادره از طرف جنبش جهاد عمان .
#بیان مواضع جنبش مقاومت اسلامی حماس ، جنبش جهاد اسلامی ، جبهه خلق برای آزادی فلسطین - - فرماندهی کل ، جنبش آزادی بخش ملی فلسطین - - فتح ، انتفاضه ، جنبش فتح - - شورای انقلابی ، گرایش اسلامی مجاهد .
#بیانیه صادره از طرف [[حزب کمونیست فلسطین|حزب کمونیست فلسطین]] - - انقلابی .
#یادداشت کادر نظامی و سازمانی [[مبارزه مردمی فلسطین ( جبهه - )|جبهه مبارزه مردمی فلسطین]] .

===واکنشهای تأیید کننده تصمیمات [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] : ===

هنوز بیانیه پایانی درباره اعمال شورای ملی دوره بیستم صادر نشده بود که کشورهای غربی سلطه گر استقبال از آن و تبریک و اظهار رضایت و آرامش از نتایج آن شتافتند . در رأس این نیروها ، ایالات متحده آمریکا بود که وزیر امور خارجه اش " جیمز بیکر " در کنفرانسی مطبوعاتی رضایت و آرامش خود از تصمیمات شورا را ابراز داشت .

در این استقبال و رضایت و آرامش ، رژیم صهیونیستی ، قاهره ، عمان ، پاریس و برخی پایتختهای عربی کشورهای خلیج فارس و همچنین پایتختهای اروپایی دیگری که در تحمیل کنفرانسی که مصالح و منافع دولت یهود را پاسخگو باشد کم رغبت تر از آمریکا نمی باشند با واشنگتن همراه و موافقت نمودند .

==مآخذ : ==
#نورانی ، محمود : '''''اهداف سیاست خارجی ساف در فلسطین اشغالی ، ''''' ( 1988 - 1964 ) ، دفتر مطالعات سیاسی و بین المللی ، تهران 1376 .
#'''''المؤسوعة الفلسطینیة ، ''''' جلد چهارم ، المجلس الوطنی الفلسطینی ، 1984 .
#'''''نشریه خبری [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] ( وفا ) : '''''شماره های 1438 ، 1442 ، 1451 .
#'''''فصلنامه الفکر الاستراتیجی العربی ، '''''گسترش دور بیستم برگزاری [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] ، 1991 .

جبهه

2020-07-19T02:09:26Z

Wikiadmin:

نک :

[[احزاب و نیروهای ملی و پیشرو در لبنان|احزاب و نیروهای ملی و پیشرو در لبنان]]

[[آزادی بخش عربی ( جبهه - )|جبهه آزادی بخش عربی]]

[[مبارزه مردمی فلسطین ( جبهه - )|جبهه مبارزه مردمی فلسطین]]

فلسطین الثوره ( مجله - )

2020-07-19T02:06:45Z

Wikiadmin:

یک مجله مرکزی برای [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] است که در بیروت به چاپ رسیده و صادر می گردد و یک مجله هفتگی است که هر هفته روز دوشنبه صادر می گردد مگر دوریه روزانه که در روز صدور همکار هفتگی خود متوقف شده بود . همچنین هفتگی و روزنامه روزانه سیاسی است که اخبار و تحلیلات و مقالات سیاسی و کمی از موضوعات أدبی فلسطین و مباحثات و موضوعات خارجی را منتشر می کنند .

شماره اول مجله فلسطین الثوره ( هفتگی ) در 28/6/1972 بر اثر تشکیل دستگاه تبلیغاتی موحد برای تمام سازمانهای مقاومت فلسطین که به نام " اعلام موحد " شناخته شده بود ، صادر شد . این مجله از آن زمان تشکیل گردید تا تعبیر کننده ای از سازمانهای مقاومت فلسطین به طور عموم باشد . اما فلسطین الثوره روزانه از تاریخ 7/6/1976 شروع به چاپ و نشر گردید .

[[ناصر ، کمال ( 1924 - 1973 ) |کمال ناصر]] ریاست هیأت تحریریه فلسطین الثوره را از زمان صدور آن تا هنگام شهادتش در تاریخ 10/4/1973 به عهده داشت و حنا مقبل جایگزین مدیر تحریریه مجله فوق شده بود .

تا تاریخ 1/1/1974 احمدعبدالرحمن به ریاست آن تعیین گردید . این امر منجر به عقب نشینی نمایندگان جبهه خلق مردمی برای آزادی فلسطین و [[جبهه آزادی بخش عربی|جبهه آزادی بخش عربی]] و [[مبارزه مردمی فلسطین ( جبهه - )|جبهه مبارزه مردمی فلسطین]] و جبهه مردمی برای آزادی فلسطین - - فرماندهی از هیأت تحریریه این مجله شده است .

مجله به مبادی و اصول انقلاب فلسطین و وحدت مواضع آن ملتزم بوده و منتشر کننده سیاست [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] می باشد و از بقیه مجله های فلسطینی در کنار تیراژ گسترده خود به خاطر صفحه پردازی جالب و زیبای خود متمایز می گردد و دفاتر سازمان توزیع و پخش آن را در کشورهای عربی به عهده دارند .

==مأخذ : ==
#'''''الموسوعة الفلسطینیة''''' : " فلسطین الثورة ( مجله - ) " ، جلد سوم 1984 .

فلسطین الثوره ( مجله - )

2020-07-19T02:05:16Z

Wikiadmin:

یک مجله مرکزی برای [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] است که در بیروت به چاپ رسیده و صادر می گردد و یک مجله هفتگی است که هر هفته روز دوشنبه صادر می گردد مگر دوریه روزانه که در روز صدور همکار هفتگی خود متوقف شده بود . همچنین هفتگی و روزنامه روزانه سیاسی است که اخبار و تحلیلات و مقالات سیاسی و کمی از موضوعات أدبی فلسطین و مباحثات و موضوعات خارجی را منتشر می کنند .

شماره اول مجله فلسطین الثوره ( هفتگی ) در 28/6/1972 بر اثر تشکیل دستگاه تبلیغاتی موحد برای تمام سازمانهای مقاومت فلسطین که به نام " اعلام موحد " شناخته شده بود ، صادر شد . این مجله از آن زمان تشکیل گردید تا تعبیر کننده ای از سازمانهای مقاومت فلسطین به طور عموم باشد . اما فلسطین الثوره روزانه از تاریخ 7/6/1976 شروع به چاپ و نشر گردید .

[[ناصر ، کمال ( 1924 - 1973 ) |کمال ناصر]] ریاست هیأت تحریریه فلسطین الثوره را از زمان صدور آن تا هنگام شهادتش در تاریخ 10/4/1973 به عهده داشت و حنا مقبل جایگزین مدیر تحریریه مجله فوق شده بود .

تا تاریخ 1/1/1974 احمدعبدالرحمن به ریاست آن تعیین گردید . این امر منجره عقب نشنینی نمایندگان جبهه خلق مردمی برای آزادی فلسطین و [[جبهه آزادی بخش عربی|جبهه آزادی بخش عربی]] و [[مبارزه مردمی فلسطین ( جبهه - )|جبهه مبارزه مردمی فلسطین]] و جبهه مردمی برای آزادی فلسطین - - فرماندهی از هیأت تحریریه این مجله شده است .

مجله به مبادی و اصول انقلاب فلسطین و وحدت مواضع آن ملتزم بوده و منتشر کننده سیاست [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] می باشد و از بقیه مجله های فلسطینی در کنار تیراژ گسترده خود به خاطر صفحه پردازی جالب و زیبای خود متمایز می گردد و دفاتر سازمان توزیع و پخش آن را در کشورهای عربی به عهده دارند .

==مأخذ : ==
#'''''الموسوعة الفلسطینیة''''' : " فلسطین الثورة ( مجله - ) " ، جلد سوم 1984 .

مبارزه مردمی فلسطین ( جبهه - )

2020-07-19T02:04:26Z

Wikiadmin:

==الف - تاریخچه تشکیل : ==

[[مبارزه مردمی فلسطین ( جبهه - )|جبهه مبارزه مردمی فلسطین]] ، تشکیلات جبهه ای است که در کنار دیگر گروههای ملی فلسطین تشکیل شد و هدف اعلام شده اش شروع نبرد آزادی بخش ملی بر ضد اشغال صهیونیستی می باشد . پس از جنگ ژوئن 1967 و اشغال کرانه باختری ، نوار غزه و بلندیهای [[جولان : |جولان]] و صحرای سینا در 15/7/1967 عناصری مبارز از فرزندان کرانه غربی - - به خصوص [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] - - که در جبهه مقدم بااشغالگران صهیونیستی زندگی می کردند این جبهه را تشکیل دادند و در مسیر ملت مبارز در طول چندین سال شرکت کردند ، از جمله آنها دکتر صحبی سعدالدین غوشه ، شهید فایر محمود حمدان ( الرائد خالد ) ، شهید خلیل سفیان ( ابوالحکم ) بودند .

فعالیت این تشکیلات با نام های سری با بیشترین تعداد ممکن از مبارزین آماده نبرد مسلحانه ملی ، در کنار مبارزه سیاسی شروع شد . اولین گروههای این جبهه در [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] و تعدادی از شهرهای کرانه غربی تشکیل شد ، و پس از آن در سال 1948 سازماندهی گروههایی از جوانان سرزمینهای اشغالی صورت گرفت .

اگر چه شرایط مختلف باعث شده بود که فلسطین در حالت خلع سلاح زندگی نماید و اولین فعالیت جبهه به مقاومت منفی و مبارزه سیاسی در مقابل اشغال محدود بود . اولین منشور این جبهه که در ژوئیه 1967 منتشر شد دربرگیرنده دعوت از توده های برای عدم پذیرش اشغال و مقاومت در مقابل اشغالگران بود . آنها را تحریک به اعتصابات و برگزاری تظاهرات و تحریم دشمنی اشغالگر می نمود .

اما در همان زمان جبهه شروع به آموزش اعضای

خود برای مقاومت مسلحانه ، جمع آوری اطلاعات از دشمن ، برنامه ریزی عملیاتی بر ضد دشمن فراهم کردن اسلحه و برای مبارزه مسلحانه پرداخت .

این جبهه در تاریخ 24/12/1967 عملیات مسلحانه خود را بر ضد دشمن صهیونیستی اشغالگر شروع کرد . از ابتدای سال 1968 این جبهه متوجه تشکیل هسته ها و مراکز آموزش در اردن گردید و این تشکیلات به تدریج شروع به رشد نموده و دارای پایگاههای نظامی و مراکز آموزشی و میلیشیهای ملی در اردوگاههای پناهندگان و شهرهای اردن و بعضی کشورهای عربی گردید .

عملیات نظامی بر ضد دشمن صهیونیستی افزایش یافته . شایان ذکر است که فعالیت مبارزاتی این جبهه ، به فلسطین محدود نشد و به مناطق مختلف دنیا کشیده شد مانند یونان و ترکیه و ایتالیا که بر اساس استراتژی جبهه انجام می گرفت این استراتژی عبارت بود از : " ضربه زدن بر دشمن و پی گیری او در هر مکانی برای پراکنده کردن نیروهایش و نابودی بیشترین مقدار ممکن بین نیروها . "

==ب - اهداف و برنامه های جبهه : ==

هدف استراتژیکی جبهه خلاصه می شود در : " نابودی کامل رژیم صهیونیستی در فلسطین از طریق جهاد و مبارزه مسلحانه ملی درازمدت و با تکیه بر نیروهایی که در مبارزه با رژیم صهیونیستی وظایف مشترکی دارند اعم از کار کارگران و کشاورزان و روشنفکران انقلابی و سایر زحمتکشان .

این مأموریتها و وظایف عبارتند از : آزادی ملی و اجتماعی کامل از فشار و بهره کشی برپایی نظام ملی دموکراتیک در فلسطین به عنوان گامی در راه مبارزه مستعمر به همراه جنبش آزادی بخش عربی برای آزادی تمام کشورهای عربی ، بر پایی نظام سوسیالیستی متحد عربی ، مبارزه مشترک همراه با تمامی ملتهای رنج دیده و جنبشهای ملی و پیشرو به همراه طبقه کارگر و احزاب و سازمانهای انقلابی آن در کشورهای سرمایه [[داری|داری]] و به همراه کشورهای سوسیالیستی دنیا و براساس موقعیتها و اصول توده های پرولتاربایی و با آرزوی نابودی سرمایه [[داری|داری]] و محدود نمودن جنگهای استعماری مخرب و مطامع واپس گری بهره کشی طبقاتی برای قدرتمند کردن انسانهابه پریایی سیستم سوسیالیستی جهانی که در آن بهره وری انسان توسط انسان نفی گردد . "

بارزترین اهداف جبهه مبارزه ملی فلسطین و وظیفه ای که اصول نظری و سیاسی و تشکیلاتی آن در بردارد عبارتست از :
#ملت فلسطین حق مطلق در تعیین سرنوشت خود و سرنوشت کشورش دارد ، لازم است در خط مقدم مبارزه ملی امت عربی برای آزادی فلسطین قرار گیرد . بنابراین انقلاب فلسطین باید زمان اقدامات عملی در زمینه برنامه ریزی و جنگ را در دست گیرد .
#فعالیت جهت ابرازشخصیت فلسطینی و استقلال انقلابی فلسطین و سعی در جهت وحدت آن در چارچوب جبهه ای چرا که آن یک ضرورت اساسی برای پیروزی انقلاب است .
#ایمان به این که امپریالیسم و صهیونیسم و ارتجاع ، دشمنان واقعی ملت فلسطین و ملت عربی هستند و دشمن تمامی ملتهای عالم هستند که برای آزادی و پیشروی و صلح مبارزه می کنند . آنچه که موسوم به دولت اسرائیل می باشد تجسم عملی صهیونیسم جهانی است برای تمام آنچه که این جنبش استعماری وطن گزین دشمن به عنوان شریک و پایگاه جلوی امپریالیسم محسوب می گردد .
#انقلاب مسلحانه ضرورتی اجتناب ناپذیر برای نابودی نیروی دشمن است و امکان تناقضات بادشمن به صورت مسالمت آمیز وجود ندارد بلکه باید به صورت انقلاب مسلحانه و جنگ ملی دراز مدتی انجام گیرد .
#امکان پیروز شدن بر تمامی مشکلات پیچیده ای که انقلاب فلسطین با آن مواجه است وجود ندارد مگر با راه حل های عملی به دور از بدیهه گویی و برپایه نقشه های مشخص برای تحقق نتایج و اهداف ترجیحی .

==ج - فعالیت جبهه : ==

در سطح عملی این جبهه اشکال مختلف مبارزه سیاسی و نظامی و تبلیغاتی و توده ای را انجام داده و در تمامی این مبارزات بر تمسک و تملک کامل به حقوق ملی فلسطین تأکید کرده و بر ضد تمامی راه حل ها و طرحهای صلح و سازش و ذلت بار مبارزه کرده است . این جبهه روابط خوبی با جریانهای جنبش آزادی بخش ملی عربی و جهانی بر پا نمود و روابط گسترده ای با نیروهای ملی عربی و جهانی دارد .

مجلس ملی فلسطین در دوره ششم خود ( قاهره1 - 6/9/1969 ) موافقت کرد که [[ابوغریبه ، بهجت|بهجت ابوغریبه]] نماینده

جبهه عضو مجلس باشد و کمیته اجرایی مکلف به تداوم مذاکره بااین جبهه گردید . با توجه به ایمان جبهه به این که وحدت ملی فلسطین شرط اساسی از شروط استمرار انقلاب و تحقق آزادی و پیروزی می باشد و لذا این جبهه در رهبری مبارزه مسلحانه و رهبری واحد و کمیته مرکزی و کمیته اجرایی سازمان آزادی بخش فلسطی شرکت جست و با روشهای یگانه هماهنگ با گروههایی ازجنبش مقاومت ارتباط بر قرار کرد مانند فتح و نیروهای آزادی بخش ملی .

این جبهه برای مدتی کار خود را در ضمن سازمان آزادی بخش به علت انضمام این جبهه به نیروهای فلسطینی رد کننده راه حل های مسالمت آمیز و ذلت بار " از 1974 " رد کرد . اما دوباره به چارچوب سازمان برگشت و در دور چهارم مجلس ملی فلسطین " دمشق 15 - 23/12/1979 " شرکت نمود و نام دبیر کل آن سمیر غوشه به لیست اعضای مجلس اضافه گردید .

در سطح نظامی نیز عملیات نظامی از مناطق مختلف مرزهای اطراف و سرزمینهای اشغالی توسط این جبهه صورت گرفت و بزرگترین عملیات آن در داخل سرزمینهای اشغالی بود . همچنین این جبهه عملیات نظامی بر ضد مؤسسات دشمن در خارج از وطن عربی انجام داد . این جبهه در نبردهای دفاع از وجود انقلاب فلسطین شرکت جست و در مقابل تلاشهایی که هدفشان نابودی این جبهه در بعضی از کشورها بود ایستادگی نمود . این جبهه در زمینه تعمیم آموزش نظامی و افزایش سطح جنگی افراد تشکیلات خود برای شرکت در گشتهای نظامی در بعضی از کشورهای عربی سوسیالیستی فعالیت نمود . این جبهه صدها شهید و اسیر از جوانان مبارز که در بینشان تعدادی سوری و عراقی و لبنانی نیز وجود داشتند تقدیم نمود .

در صحنه تبلیغاتی این جبهه مجله فکری مرکزی به نام " نضال الشعب " ( مبارزه ملت ) و مجله " المناضل الشوری " ( مبارز انقلابی ) با زبان عربی و آلمانی و " انطلاقه " به زبان عربی و فرانسوی منتشر می ساخت . نیز بسیاری از جزوات فکری و سیاسی منتشر شد و این نشریه ها و بیانیه ها و برچسبها را در مناسبتهای مبارزاتی توزیع نمود . رهبری جبهه اقدام به انجام سخنرانیها و برپایی جلسات و جشنواره ها و مراسم در مناسبتهای ملی مختلف می نمود . همچنین شعبه تبلیغات توده ای این جبهه در زمینه های فرهنگی مختلف اهتمام می ورزید و نسبت به [[تئاتر|تئاتر]] و

فولکور ملی اهتمام خاص از خود نشان می داد .

جبهه مبارزه ملی فلسطین همچنین به فعالیتهای سند یکایی و توده ای می پرداخت و اعضای آن در اتحادیه های کارگری و دانشجویی و زنان شرکت می کردند و تعدادی از مؤسسات مانند مهد کودک و مدارس مبارزه با بی سوادی و باشگاههای ورزشی و گروههای پیشاهنگی و مشاغل تعلیم خیاطی و درمانگاههای پزشکی را ایجاد نمود .

این جبهه در زمینه سازماندهی وسیع ترین چارچوبها از توده های ملی فلسطینی در داخل و خارج سرزمینهای اشغالی عمل نمود . هر جا که فرزندان ملت فلسطین را در کشورهای عربی و کشورهای مختلف دنیا می یافت سعی می کرد این چارچوب را بدآنجا گسترش دهد .

==مآخذ : ==
#'''''الموسوعة الفلسطینیة : ''''' النضال الشعبی الفلسطینی ، جلد هارم ، 1984
#www.nedalshabi.org/historie-view.htm

جبهه خلق آزادی بخش فلسطین - فرماندهی کل

2020-07-19T02:03:12Z

Wikiadmin:

==الف - تاریخچه تشکیل : ==

رهبری این جبهه را [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] به عهده دارد . او یک افسر فلسطینی بود که در دوران اتحاد مصر و سوریه ، دیگر افسران فلسطینی از ارتش سوریه جدا شد . در سال 1959چریکی کوچکی را به نام [[جبهه آزادی بخش فلسطین|جبهه آزادی بخش فلسطین]] ( جبهة التحریر الفلسطین ) را به منظور تدارک مبارزه چریکی علیه اسرائیل سازمان دهی و تأسیس نمود .

او در آن زمان عده ای از جوانان فلسطینی را که در ارتش سوریه خدمت می کردند ، به دور خود جمع کرد و در منطقه جلیل اعلی چندین عملیات نظامی را علیه اسرائیلیها تدارک دید . بین سالهای ( 1966 - 1968 ) گروهی به نام ( قهرمانان بازگشت ) ( ابطال العوده ) تحت رهبری یک افسر ارتش آزادی بخش فلسطینی به نام ( وجیه المدنی ) پدیدار گشت که با گروه [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] ارتباط داشت . پس از جنگ ژوئن 1967 در نتیجه توافقی که بین سازمان ابطال العوده و جوانان انتقام و جبهه آزادی فلسطین به رهبری [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] به عمل آمد سازمان جدیدی به نام جبهه خلق برای آزادی فلسطین به رهبری جورج [[حبش ، جرج|حبش]] تأسیس شد و اولین عملیات خود را در نوامیر 1967 انجام داد . ( P . L . F . P ) پس از مدتی به دلیل پاره ای اختلافات در تاریخ 24/4/1968 [[جبهه آزادی بخش فلسطین|جبهه آزادی بخش فلسطین]] به رهبری [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] با نام جدید [[جبهه مردمی برای آزادی فلسطین - فرماندهی کل]] ، انشعاب کرد و فعالیت خود را آغاز نمود .

[[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] از اطلاق نام فرماندهی کل ، خواسته است این معنی را برساند که جبهه ، هسته اولیه و حقیقی جبهه مردمی آزادی بخش فلسطین بوده که متعاقبا با بعضی از فرماندهان جبهه از جمله جورج [[حبش ، جرج|حبش]] اختلاف پیدا کرده و با انشعاب از آن ، کیان اصلی جبهه را حفظ نموده است .

ریشه این اختلافات از آنجا ناشی شد که جبهه ناسیونالیسم عربی عده ای از عناصر ( پیشرو ) را در سالهای ( 1967 - 1968 ) به خود جذب نمود و به حملاتی علیه رژیمهای عربی مبادرت ورزید . این جبهه تلاش می نمود که از موضوع مبارزه فلسطینی ها برای ایجاد اوضاع و احوال انقلابی در کشورهای عربی بهره برداری نمایند . ولی [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] با [[روش|روش]] فوق مخالفت نمود و ترجیح داد که فعالیتهای چریکی تنها منحصر به عملیات نظامی علیه رژیم صهیونیستی سازمان یابد و از فرورفتن در گرداب مناقشات سیاسی احتراز شود ، لذا ترجیح داد که از این جبهه کنار بکشد . انتخاب عنوان فرماندهی کل ، خود نشان دهنده اهمیت کار نظامی در نظر جبریل و بیانگر موقعیت او در درون این جبهه به عنوان یک رهبر نظامی است . از زمان انشعاب جبریل ( که در جبهه خلق ، آن را انشعاب اول می نامند ) سازمان او به طور منفرد عمل کرده و هرگونه تلاش وحدت خواهانه به منظور پیوستن به سازمانهای دیگر را رد کرده است . از جمله در سال 1972 زمانی که پیشنهاد شد عملیات خود را در جنوب لبنان متوقف ساخته و در زمینه عملیات نظامی ، تبلیغاتی و سیاسی با دیگر سازمانها متحدا عمل کند ، آن را نپذیرفت و پس از [[جنگ 1973|جنگ 1973]] از جمله گروههایی بود که جبهه رد فلسطین ( جبهه الرفض ) را تشکیل داد . این جبهه در سال 1974 به عضویت [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] ( ساف ) درآمد و در ماه ژوئن همین سال [[ناجی ، طلال|طلال ناجی]] به عنوان اولین نماینده این جبهه در کمیته اجرایی ساف انتخاب شد .

پس از مداخله سوریه در لبنان در ژوئن 1976 در جبهه خلق فرماندهی کل انشعاب و اختلافاتی به وجود آمد . [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] از مداخله سوریه در لبنان حمایت می کرد و اعضای دیگر این جبهه به سرپرستی محمدالعباس ( ابوعباس ) با سیاست و نظرات [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] مخالفت ورزیدند . جناح ابوالعباس در سپتامبر 1976 سعی داشتند [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] را به اتهام همکاری با سوریه و توطئه علیه نهضت مقاومت فلسطین از جبهه خلق فرماندهی کل اخراج نمایند .

این امر باعث شد طرفداران دو گروه در برابر یکدیگر قرار گیرند و در نهایت در آوریل 1977 یاسر عرفات تصمیم گرفت که این گروه را رسما به دو گروه به نام های جبهه خلق فرماندهی کل به رهبری [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] ، و [[جبهه آزادی بخش فلسطین|جبهه آزادی بخش فلسطین]] به رهبری ابوالعباس تقسیم نماید .

لکن تضاد ادامه یافت ، [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] با کمک الصاعقه و نیروهای ویژه ارتش سوریه در حالی که ابوالعباس و طرفدارانش با تلاشهای [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] مخالفت می ورزیدند ، سعی نمود که کنترل کامل گروه خود را به دست آورد .

در تابستان 1977 بین طرفین صلحی ناپایدار به وجود آمد . ولی تا مدتها برخوردهایی بین دو جناح وجود داشت . آخرین برخورد آنها درباره یک موضع دریایی در طایر در سپتامبر 1978 روی داد .

==ب - دیدگاهها و خط مشی سیاسی : ==

از سال 1968 تا ژوئن 1976 جبهه خلق - فرماندهی کل خود را از سازمانهای چریکی دیگر کنار کشید و مداخله در امور داخلی کشورهای عربی را نپذیرفت و همیشه از عملیات نظامی علیه اسرائیل حمایت می کرد . پس از عضویت در کمیته مرکزی ساف یکی از اعضای جبهه رد گردید ، راه حلهای سیاسی را درقبال مسأله خاورمیانه نپذیرفت و قرارداد متارکه بین سوریه و مصر را محکوم کرد و سیاست ساف را مبنی بر ایجاد یک کشور " فلسطینی در قلمرو محدود " مردود شمرد و خواستار سرنگونی دولتهای عربی دست راستی شد .

[[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] در مصاحبه با تلویزیون فرانسه ضمن مخالفت با هرگونه راه حل سیاسی اظهار داشت که فرماندهی کل ترجیح می دهد یک دولت فلسطینی در سرزمینی به مساحت 180 میل مربع ( kmm84/465 ) تشکیل شود تا بتواند از آنجا مبارزه مسلحانه اش را علیه اسرائیل ادامه دهد .

فرماندهی کل ، سازمانهای فلسطینی وابسته به کشورهای عربی را مورد انتقاد قرار داده و می گوید : " جنبش مقاومت فلسطینی امروزه میدان آزمایش رژیمهای مختلف عربی گردیده است " . در اجلاس [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] در مارس 1977 فرماندهی کل ، به برنامه ملی فلسطین ، مورد تأیید سوریه که ایجاد یک کشور فلسطینی مستقل در کرانه غربی رود اردن و غزه و شرکت ساف در کنفرانس صلح ژنو بود ، رأی داد . لیکن در مه 1977 [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] در مخالفت با " راه حل کاپیتولاسیونیستی و تلاش برای خروج از سرزمینهای عربی " به جبهه رد مراجعت نمود . جبهه خلق - فرماندهی کل ، با خشم تمام با قرارداد کمپ دیوید برخورد کرد و با تمام مراحل آن بنای مخالفت گذارد .

روندی که جبهه خلق فرماندهی کل در رابطه با خط مشی سیاسی خود داشته از بدو تشکیل تاکنون ، دارای فراز و نشیب های بسیاری بوده که بعضا متأثر از جریانات و حوادث مهم سیاسی محلی و منطقه ای بوده است . این روند را می توان در کنگره های این جبهه که از هنگام انشعاب از جناح جرج [[حبش ، جرج|حبش]] تاکنون تشکیل شده است جست وجو نمود که در ذیل به تعدادی از این کنگره ها اشاره می شود .

اولین کنگره : جبهه خلق - فرماندهی کل ، اولین کنگره خود را در اواخر سال 1968 برگزار کرد و یک برنامه سیاسی به نام " منشور " را صادر نمود که مهم ترین اصول آن عبارتند از :
#ماده اول : خلق عرب و در رأس آن خلق فلسطین در هر جا که هستند ، تنها راه و [[حق|حق]] مقدس و طبیعی خویش را در انقلاب مسلحانه علیه تجاوز و اشغالگری صهیونیستی به سرزمین عربی ، و مقابله با استعمار که درصدد تحکیم بخشیدن به این اشغالگری و تجاوز است ، می داند . و هیچ احدی نباید این [[حق|حق]] را از او بگیرد و یا از ادامه آن جلوگیری نماید مگر اینکه یاور تجاوزگر و یا دشمن این [[حق|حق]] و خواستار سازش باشد .
#ماده دوم - مسأله فلسطین یک مسأله ملی عربی است ، و انقلاب فلسطین دارای یک ارتباط منسجم و سرنوشت ساز با انقلاب عربی و یکی از عناصر اصلی آن و جزء ناگسستنی ازپیکر انقلاب عربی علیه امپریالیسم و استعمار است که ( اسرائیل ) سر و چنگ آنها در منطقه عربی است .
#ماده سوم - جبهه خلق برای آزادی فلسطین - فرماندهی کل ، سازمانی است که هیچ وابستگی ، جز به مسأله عربی و در رأس آن آزادی فلسطین ، ندارد - از این رو ، جبهه خلق نیرو و امکانات بشری و مادی و معنوی خود را از توده مردم عرب می گیرد و خود را تنها در برابر این مردم متعهد می داند ، از آنان یاری می خواهد ، و برابر آنان مسئول است .
#ماده چهارم - از آنجا که بار انقلاب را کسانی بر دوش می گیرند که در آن منافع حقیقی دارند و جزو عناصر نیروی مرکب از کارگران ، کشاورزان ، روشنفکران انقلابی و بورژواهای ملی گرا... هستند ، بنابراین جبهه خلق برای آزادی فلسطین خود را یک سازمان مردمی مستقل می داند که اولاً ، برگیرنده همه این نیروهای شریف و مبارز عربی است ، و یک سازمان بسته و در خود فرو رفته نیست ، ثانیا ، به هیچ حزب و یا جنبش دیگر سیاسی وابسته نیست ، و هیچ فرد وابسته به حزب یا جنبش و یا سازمان دیگر را به عضویت خود نمی پذیرد ، اما هر فردی را که تنها به اصول جبهه پای بند و نسبت به برنامه های آن مقید و برای مسأله فلسطین از طریق ابراز صمیمیت به اصول و مشی جبهه صداقت دارد ، به عضویت می پذیرد .
#ماده پنجم - جبهه خلق برای آزادی فلسطین - فرماندهی کل ، اساس راه آزادی را در وحدت فعالیت عربی جهت انقلاب علیه اشغالگری و نیروهای پشتیبان آن دانسته و همچنین وحدت مبارزه و نبرد مسلحانه فلسطینی را عامل مهم برای تسریع پیروزی جهت آزادی می داند ، از این رو برای وحدت بخشیدن به فعالیت سازمانهای راستین فدایی که بر پایه اصول روشن جهت آزادی سرزمین و انسان خدمت می کنند ، بطور جدی تلاش می کند . همچنین این جبهه معتقد است که انگیزه همه اینها تحقق یافتن فعالیت فدایی و هماهنگ ساختن آن در صحنه نبرد و میان رزمندگان و مبارزان و انقلابیون شریف است .

این جبهه دومین کنگره عمومی خود را در سپتامبر 1969 برگزار کرد و به اتفاق آرا تئوری سوسیالیسم علمی را پذیرفت که نقطه عطف تاریخی در روند جبهه به شمار می رود . سپس سومین کنگره عمومی جبهه پس از وقایع اردن و خروج نیروهای رزمنده از آنجا به سوریه و لبنان در آوریل 1971 برگزار شد که طی آن سوسیالیسم علمی را مورد تأکید قرار داده و یک برنامه سیاسی بر پایه سوسیالیسم را مد نظر گرفت .

جبهه در این مرحله توانست در زمینه های مختلفی خود را تکامل دهد . مثلاً در زمینه فکری و تئوری از هنگام مطرح ساختن اصول ششگانه ائتلافی تا ارایه برنامه های کلی منشور و تئوری سوسیالیسم علمی ، گامهای زیادی برداشت و در زمینهسازمانی ، مناطق تمرکز خود را گسترش داد ، و عناصر پایه و فرماندهی را تکمیل کرد ، و در فعالیت خود اصول دمکراتیک را پذیرفت و سه کنگره برگزار کرد ، و دو کمسیون مرکزی در کنگره های اول و دوم و فرماندهی کل جبهه را تشکیل داد . اما در زمینه نظامی ، میدان مبارزه مسلحانه جبهه توسعه یافت ، از نظر کمیت و کیفیت پیشرفت کرد و تمامی سرزمین اشغالی فلسطین از جمله مراکز دشمن در اروپا را دربر گرفت . در زمنیه تبلیغاتی این جبهه روزنامه " الی الأمام " ( به پیش ) را صادر نمود ، از این طریق توانست پیوند خود با مردم را عمیق تر گرداند ، و در موضع گیریهای مختلف نظرات خود را ابراز دارد ، همه اینها با وقوع چند اشتباه در روند جبهه به علت روشن نبودن خط فکری در مدت درازی قبل از برگزاری کنگره دوم ، و به خاطر بی برنامگی و عمل زدگی ، همراه بود .

چهارمین کنگره عمومی : این کنگره تحت شرایط جدید در نتیجه پدیدار شدن صحنه لبنان به عنوان میدان فعالیت فلسطینی ، در اوت 1973 برگزار شد . این کنگره یک برنامه هماهنگ سیاسی را تصویب کرد که ارزش سیستم فکری و برنامه سیاسی در تاریخ انقلابهای ملی را در بند اول مورد تأکید قرار داد . " هیچ انقلابی بدون برخورداری از تئوری انقلابی برپا نمی شود ، چون سیستم فکری انقلاب را با یک استراتژی روشن مسلح می سازد . " از آنجا که انقلاب فلسطین بخشی از جنبش آزادی خواهانه عربی و جزیی از جنبش آزادی خواهانه جهانی از بند استعمار و امپریالیسم است پس بنابراین " انقلابی است که با منافع انسان و آزادی او که در سرتاسر جهان کل تجزیه ناپذیر است ، ارتباط دارد . " و می بایست " از خط مشی چپ انقلابی مبتنی بر ایدئولوژی طبقه کارگر ، تئوری توده های زیر ستم و در بند برای رهایی از ستم ملی و ظلم اجتماعی " پیروی کند . استراتژی مبتنی بر قیام مسلحانه سازمان یافته آگاهانه و مبارزه مسلحانه گسترش یافته توده ای به سمت جنگ آزادی بخش مردمی علیه استعمار و امپریالیسم و همه تکیه گاههای آنها در منطقه عربی است .

در بند دوم این برنامه آمده است : " مبارزه مسلحانه یکی از راههای مبارزه انقلابی است و تنها راه آن نیست ، و این عالی ترین مرحله مبارزه آزادی خواهانه است . " میزان آگاهی و نیروی پایگاه نمایانگر حجم نیروی سازماندهی مردمی است ، و شکوفا شدن آگاهی ، مشخص کننده موفقیت به کارگیری مبارزه مسلحانه در راه تحقق یافتن مأموریت این مبارزه است .

در بند سوم این برنامه تاکید شده است که جنبش مبارزات فلسطین از طریق انقلاب مسلحانه فلسطین یک جنبش نژادپرستانه ، کینه توزانه و ناسیونالیسم افراطی جهت از بین بردن یهودیان نیست بلکه مبارزات آن ، ملی و دمکراتیک ، برای نابود ساختن همه مؤسات اقتصادی ، سیاسی ، فکری و فرهنگی رژیم صهیونیستی و امپریالیسم به عنوان یک رژیم نژادپرست و کینه توز است و همچنین خواستار بازگشت مردم عرب فلسطین به سرزمین خویش ، تحقق یافتن آزادی کامل و استقلال و حاکمیت ملی این سرزمین و برپایی یک دولت دمکراتیک فراگیرنده همه اقشار مردم بدون توجه به اعتقادات مذهبی آنها ، و پرهیز از اختلافات نژادپرستانه و کینه توزانه و توسعه طلبانه صهیونیسم است . تشکیل این دولت جزء تجزیه ناپذیری از حضور دمکراتیک و مترقی عربی است که با نیروهای پیشرو و آزادی خواه جهان در صلح و صفا زندگی می کند .

این برنامه همچنین اعلام کرد که این مرحله جزو مرحله آزادی خواهانه ملی و دمکراتیک است ، به این معنا که هر فرد میهن پرست بایستی برای دفاع از میهن و اخراج اشغالگر از سرزمین خویش به پا خیزد . " ویژگی ملی این مبارزه دور نمای اصلی جنبش مردم فلسطین است ، به طور واضحتر یعنی اتحاد همه اقشار مردم از کارگران گرفته تا کشاورزان و روشنفکران انقلابی و خرده بورژواها و بورژواهای ملی گرا برای ایفای مأموریت آزادی ( فلسطین ) در یک ائتلاف مرحله ای ملی است . " جبهه ملی ، شیوه مبارزات خلق عرب فلسطین است که از سازمانهای مختلف ملی - علی رغم اختلاف خط مشی فکری آنها - ائتلاف یافته است که هر یک ، از استقلال سازمانی و ایدئولوژیک برخوردار است . شرط پای بند بودن به آزادی کامل [[خاک|خاک]] فلسطین و مبارزه علیه امپریالیسم و صهیونیسم و عربهای مرتجع ، به رهبری اندیشه قشر کارگر و حزب پیشروی آن است که از سازماندهی و ایدئولوژی برتر برخوردار می باشد ، همچنین برخورداری از یک برنامه سیاسی و نحوه روابط میان نیروهای مختلف بایستی به صورت روابط " جبهه ای " بر مبنای مذاکرات دمکراتیک باشد .

انقلاب فلسطین عضوی از جنبش آزادی خواهانه عربی است ، و مسئولیت های گوناگون خود را از رهگذر وضعیت اعراب انجام می دهد ، از این رو سرزمینهای عربی به ویژه سرزمینهای واقع در اطراف فلسطین اشغالی بایستی از دوستداران انقلاب باشند . و این امر جز از طریق برپایی رژیم های سوسیالیستی که در مبارزات انقلاب فلسطین سهیم و تشکیل دهنده عمق استراتژی این انقلاب است ، میسر نمی گردد . برپایی رژیم سوسیالیستی در یک کشور بسنده نیست بلکه بایستی بیش از یک رژیم در اطراف صحنه فلسطین برپا شود .

ژرفایی دگرگونیهای اجتماعی در کشورهای عربی ، برقراری پایگاههای ماتریالیستی سوسیالیسم از رهگذر تکامل یافتن همکاری توده ای در مبارزات سیاسی و مردمی ، استوار شدن آزادیهای دمکراتیک و سیاسی مردمی ضمن دور نمای دشمنی با ارتجاع و منافع امپریالیسم ، گسترده شدن اقتصاد ملی با توجه به نقش بخش عمومی ، اجرای نظارت مردمی در زمینه های تولید ، قطع هرگونه مذاکره با نیروهای امپریالیستی در زمینه سیاسی و اقتصادی و مقابله با یورش فرهنگی آنها... همه این پدیده های مبارزاتی ، همکاری مشترک میان انقلاب فلسطین و این رژیمها به شمار می رود که جزیی از جنبش آزادی خواهانه عربی است . همچنین در چهارمین کنگره عمومی ، اساسنامه که مشخص کننده اصول سازمانی جبهه و روابط داخلی است ، وضع گردید . ماده اول این اساسنامه اصل سانترالیسم دمکراتیک در سازماندهی را به عنوان شرط اساسی برای توانایی جبهه جهت انجام مسئولیتها و به مثابه مانعی در برابر خودسریهای شخصی و تضعیف دمکراسی ، مورد تأکید قرار داد .

ماده دوم درباره کنگره عمومی جبهه است و آن را به عنوان قوه عالی قضائیه که طراح خط مشی فکری ، سیاسی ، نظامی ، سازمانی ، تبلیغاتی ، مادی و... جبهه - که دستورات آن لازم الاجرا است ، قلمداد می گردد . و از عناصر برگزیده از طریق اجرای انتخابات دمکراتیک در کنگره های مقدماتی و فرعی تشکیل می شود . ( عنصر کنگره عضوی است که به مدت پنج سال یا عنصر رزمنده ای است که به مدت سه سال در سازمان سرزمین اشغالی خدمت کرده است ) . تعداد اعضای کنگره کمتر از 45 عضو و بیش از 51 عضو نیست ، و یک الی دوازده عضو ناظر دارد . برای کنگره عمومی یک کمیسیون مقدماتی ویژه به دعوت دبیرکل و یا به دعوت دو سوم اعضا توسط کمیسیون مرکزی فراهم می شود ، و این کمیسیون زمان و مکان برگزاری کنگره را تعیین می کند ، سرپرستی کنگره های مقدماتی و فرعی را به عهده می گیرد ، دعوتهای شخصی و دستور عمل کنگره را صادر و اعتراضات وارد نسبت به عضویت نامزدان کنگره را دریافت می کند . پس از برگزاری اولین جلسه کنگره ، کار این کمیسیون به پایان می رسد . اما کنگره عمومی هر دو سال یکبار و یا به طور فوق العاده طبق آیین نامه برگزار می شود . عقب انداختن برگزاری کنگره بیش از سه سال جایز نیست . این کنگره در اولین دوره برگزاری ، آیین نامه داخلی خود را وضع می کند .

ماده سوم ، به فرماندهان یعنی همه عناصری که مسئولیت فرماندهی در زمینه های مختلف را به دست می گیرند ، اختصاص دارد و عناصر آن به خاطر توانایی تحمل بار مسئولیت کامل جهت انجام دادن کارها و برنامه های تعیین شده ، نمونه می باشند و نمایانگر وحدت فرماندهی است که کار جبهه را اداره و سیاست آن را اجرا می کنند .

ماده چهارم ، کمیسیون مرکزی را به عنوان قوه هماهنگکننده و ناظر بر اجرای دستورات کنگره عمومی یاد کرده است و می تواند قوانینی که با دستورات کنگره عمومی تضاد نداشته باشد ، وضع نماید . کمسیون دارای آیین نامه داخلی است . این کمسیون در اولین جلسه خود دبیر کل و اعضای دفتر سیاسی جبهه را انتخاب می کند . تعداد اعضای کمیسیون مرکزی نباید کمتر از ثلث و بیشتر از نصف اعضای کنگره عمومی باشد .

پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران ، دیدگاهها و خط مشی سیاسی این جبهه نسبت به دیگر گروههای سوسیالیست و دست چپی فلسطینی گرایش بیشتری به سمت انقلاب اسلامی ایران یافت و [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] فرمانده آن از انقلاب اسلامی ایران حمایت کرد و به دنبال حمله ارتش عراق به ایران ، مخالفت خود را به هر گونه حرکتی که در مخالفت با انقلاب اسلامی ایران و در جهت تضعیف آن باشد اعلام داشت . وی در دیدارهای متعدد از ایران ، گرایش بیشتری نسبت به جمهوری اسلامی ایران پیدا کرد و اعتقاد داشت که جمهوری اسلامی ایران می تواند به عنوان محور اصلی و سمبل مقاومت و مبارزه ضد صهیونیستی فلسطینیها در مبارزات آنها علیه رژیم صهیونیستی باشد .

جبهه خلق برای آزادی فلسطین - فرماندهی کل ، با شروع انتفاضه فلسطین در سرزمینهای عربی تحت اشغال رژیم صهیونیستی ، بدون درنگ از قیام مردم حمایت کرد و به منظور تشدید آن ، چندین عملیات نظامی علیه صهیونیستها انجام داد و [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] فرمانده این جبهه اعلام داشت که به حمایت از انقلاب فلسطین علیه رژیم صهیونیستی دست به مبارزه مسلحانه خواهد زد و نیروهای آن در کنار مردم و دیگر نیروهای مبارز فلسطین در سرزمینهای اشغالی فلسطین قرار خواهند گرفت . لذا به منظور جهت دادن و سازماندهی قیام مردم ، با رهبری متحد قیام انتفاضه و دیگر گروههای اسلامی در داخل فلسطین اشغالی همکاری نمود . این جبهه در خصوص انتفاضه فلسطین اعتقاد دارد که انتفاضه ، قیام فراگیر مردمی در سرزمینهای اشغالی و نقطه عطفی در تاریخ مبارزات ملت فلسطین است که مبارزات برحق مردم علیه رژیم صهیونیستی را در سطح جهان مطرح کرد و چهره پلید رژیم اشغالگر قدس را نزد جهانیان رسوا نمود .

به دنبال آغاز فرایند صلح خاورمیانه در مادرید پایتخت [[اسپانیا و اسرائیل ، ( روابط - )|اسپانیا]] و گفت وگوهای اعراب با اسرائیل ، رهبری این جبهه شرط گفت وگو با رژیم صهیونیستی را اجرای اصول ششگانه تصمیم [[شورای ملی فلسطین|شورای ملی فلسطین]] در سال 1991 قرار داد . این اصول عبارتند از : [[حق|حق]] بازگشت فلسطینیها ، [[حق|حق]] تعیین سرنوشت آنها ، حق استقلال فلسطین ، متوقف کردن احداث شهرکهای یهودی نشین و متوقف کردن [[تبعید|تبعید]] فلسطینیها و نیز وحدت فلسطین و کسب حقوق این ملت .

اما وقتی که این اصول از سوی هیأت مذاکره کننده فلسطینی با رژیم صهیونیستی مطرح نشد ، این جبهه مخالفت علنی و صریح خود را با گفت وگوهای سازش و هرگونه صلح با اسرائیل اعلام داشت و در کنار دیگر نیروهای اسلامی و ملی فلسطینی گفت وگوهای مادرید و واشنگتن را رد کرد ودیگر نیروهای مبارز ، شعار " نه به مذاکرات دو جانبه و چند جانبه " اعراب و اسرائیل را سر داد . [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] هدف از این گفت وگوهای را رسمیت بخشیدن به رژیم صهیونیستی و الحاق قانونی سرزمینهای عربی به اسرائیل اعلام داشت . این جبهه سپس به منظور هماهنگی در مواضع کلیه نیروهای گروههای ملی و اسلامی فلسطین نسبت به گفت وگوهای صلح فلسطینیها با اسرائیل و نیز حکومت خودگردان فلسطینی [[عرفات ، یاسر|عرفات]] در غزه ، با نه گروه اسلامی و ملی فلسطینی ائتلاف جدیدی تشکیل داد که به نام ائتلاف گروههای دهگانه فلسطینی معروف شد و بیانیه های متعددی از سوی این ائتلاف در رابطه با فرایند سازش با اسرائیل منتشر گردید .

==ج - روابط خارجی جبهه : ==

گروه [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] مانند سایر گروههای فلسطینی ، بابه موقعیت و میزان مشارکت هر یک از دولتهای عرب و اسلامی در قضیه فلسطین ، ارتباط خود را به نوعی با آنها تنظیم نمود . در این میان با توجه به نوع عمل و اندیشه سیاسی دولتمردان سوریه در قضایای خاورمیانه و برآورد آنها از دیگر گروههای فلسطینی ، [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] با توجه به سابقه حضور و خدماتش در ارتش سوریه ، به خوبی توانست روابط بسیار مستحکمی با دمشق برقرار کند . از این رهگذر نزدیکترین روابط را در تمامی ابعاد با آنها برقرار نمود و در داخل سوریه از امکانات نسبتا خوبی برخوردار شد .

[[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] موفق شد با استفاده از روابط خوب و دیرینه خود با شخص قذافی رهبر لیبی به نفع تقویت روابط جبهه بهره برداری نماید . رابطه با دولت لیبی در دهه هشتاد بر پایه مطلوبی قرار داشت و از نظر مالی ، لجستیکی و آموزش ، لیبی تمامی مخارج جبهه را تأمین می نمود .

جبریل گذشته از سوریه و لیبی توانست از طریق فلسطینی های مقیم کشورهای حاشیه خلیج فارس به ویژه کویت ، تا قبل از جنگ ( دوم خلیج فارس ، عراق - کویت ) روابط خوب و حسنه ای با این کشورها داشته باشد و از این طریق ، بخشی از حمایت مادی و سیاسی را برای گروه خود را کسب نماید .

از طرفی پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران به دلیل مواضع صریح و روشن انقلابی جمهوری اسلامی ایران در قبال قضیه فلسطین و قدس ، جبریل ارتباط بسیار خوبی را با این کشور برقرار ساخت .

این جبهه در طول فعالیت خود با سایر گروههای سیاسیغیرفلسطینی از جمله ، ارتش آزادی بخش خلق ترکیه ، حزب دهقانان و کارگران انقلابی ترکیه ، ارتباط داشته و آنها را در امر آموزش نظامی در سوریه و لبنان حمایت می کند .

==د - تشکیلات و سازماندهی : ==

این گروه از تشکیلات سازمان یافته ، ارگانیک پیچیده ای برخوردار نمی باشد . لیکن تاکنون تداوم و همبستگی آن به اقتدار شخصی [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] وابسته بوده است .

فرماندهی کل ، بیش از آنکه یک گروه سیاسی باشد ، یک گروه نظامی است و در طول حیات خود سعی کرده است که توانائیهای نظامی خود را بالا ببرد . به همین منظور بسیاری از کادرهای خود را در امر آموزش نظامی هدایت کرده است .

جبهه دارای یک دفتر سیاسی است که از بین اعضای شورای مرکزی انتخاب می شوند . دفتر سیاسی ، خط مشی و برنامه های جبهه را تعیین می کند . پایین تر از دفتر سیاسی ، شورای مرکزی قرار دارد که تقریبا مسئولان واحدهای علنی و غیرعلنی در آن عضو هستند . پس از شورای مرکزی ، مجمع عمومی قرار دارد که افراد باسابقه جبهه می توانند در آن عضو شوند . کار مجمع ، تعیین شورای مرکزی است .

جبهه خلق - فرماندهی کل به طور کلی از نظر نوع کار و فعالیت به دو بخش مخفی ( قطاع الغربی ) و نیمه علنی ( نظامی ) تقسیم شده است .
#بخش نظامی :

واحدهای عملیاتی آن در لبنان و واحدهای آموزشی و پشتیبانی عموما در سوریه مستقر می باشند .

واحدهای نظامی دارای سلسله مراتب نظامی لیکن فاقد نظم و دیسیپلین نظامی می باشند . برخی فرماندهان نظامی جبهه معتقدند که به دلیل نداشتن ابزارهای کافی در برخی شرایط نمی توانند نیروها را در وضعیت مطلوب نگه دارند و همین سبب شده است که قوانین نظامی به خوبی اجرا نگردد . بخش نظامی به دلیل وجود عناصر داوطلب از به اجرا درآوردن تمامی مقررات و سخت گیریهای نظامی عاجز است . اما علی رغم این نقیصه که در جبهه وجود دارد ، تدارکات نسبتا خوب و آموزشهای نظامی سطح بالای آن قابل ذکر است ، لیکن با همه این تفاصیل ، در سالهای اخیر از کارهای عملیاتی آن چندان خبری نیست .
#واحد سری ( مخفی ) قطاع الغربی :

قطاع الغربی که از دو کلمه قطاع که منظور آن قطاع الغزه ( نوار غزه ) و ضفة الغربی ( کرانه باختری رود اردن ) است تشکیل شده و نشانگر توجه این جبهه و مسئولیتهای این واحد نسبت به اراضی اشغالی فلسطین می باشد که در دو بخش جداگانه یکی در داخل مناطق سرزمینهای اشغالی ( 67 - 48 ) وبخش دیگر در خارج از اراضی اشغالی مشغول فعالیت می باشد .

واحد قطاع غربی دارای تشکیلات مخصوصی است که از بخشهای : اطلاعات و امنیت ، عملیات ، شنود اطلاعات و اخبار تشکیل شده است .

بخش اطلاعات و امنیت ، اقدامات حفاظتی واحد سری را انجام می دهد و کادر قطاع الغربی و افراد غیر فلسطینی جبهه را تحت نظر دارد . بخش عملیات ، افراد متعدد عملیاتی را در یک محیط حفاظت شده و بسته در پادگان 17 ایلول آموزش داده و آنها را برای انجام عملیات و ماموریتهای محوله آماده می سازد .

شنود ( استراق سمع ) اطلاعات و اخبار داخل اراضی اشغالی فلسطین مربوط به انتفاضه را شنود کرده و در دسترس مسئولان مربوطه قرار می دهد .
#واحد قضایی :

جبهه یک واحد قضایی برای رسیدگی و مجازات تخلفات درون گروهی جبهه دارد که برای اجرای مجازاتهای احتمالی ، یک زندان در قسمت پادگان ریحان ایجاد کرده است .
#واحدهای اداری - خدماتی :

جبهه دارای یک واحد اداری خدماتی است که از چندین بخش مختلف تشکیل شده است از جمله می توان به بخشهای : 1 ) سازماندهی و هماهنگی 2 ) [[ارتباطات|ارتباطات]] خارجی 3 ) تبلیغات 4 ) خدمات اشاره نمود .
#بخش سازماندهی ، مسئولیت سازماندهی و هماهنگی عناصر جبهه را دنبال می کند .
#بخش [[ارتباطات|ارتباطات]] خارجی ، مسئولیت برقراری و ایجاد ارتباط با گروهها و کشورهای دوست را به عهده دارد . این وظیفه را دفتری به نام دفتر [[ارتباطات|ارتباطات]] خارجی به عهده دارد .
#تبلیغات :

در این بخش با راه اندازی رادیو قدس ( اذاعة القدس ) ، روزانه بین چهار تا پنج ساعت برنامه برای مناطق اشغالی فلسطین پخش می شود . این بخش همچنین مجله ای به نام " الی الامام " به طور همیشگی در دمشق منتشر می کند که نظرات جبهه را نسبت به مسائل داخلی ، منطقه ای و بین المللی بیان می کند .
#خدمات :

در بخش خدمات ، جبهه خلق دارای یک مجتمع خدماتی ( پزشکی ) به نام الخالصه است که در اردوگاه یرموک خدمات خود را به طور رایگان برای افراد جبهه و سایر اقشار با حداقل هزینه ارایه می دهد .
#بخشهای دانشجویی - زنان - اصناف :

جبهه برای هماهنگی و ایجاد پایگاه مردمی ، فعالیتهایخود را در میان سایر اقشار و صفوف اجتماعی گسترش داده است . از جمله می توان به تشکیلات دانشجویی اشاره نمود که با برقراری ارتباط با دانشجویان خارج از اراضی اشغالی که در کشورهای مختلف از جمله شوروی سابق ، [[اروپای شرقی و مسأله فلسطین ( کشورها - )|اروپای شرقی]] ، اروپای غربی و نیز کشورهای عربی مشغول به تحصیل بودند ، دامنه فعالیت خود را گسترش داد . در بخش تشکیلات مربوط به زنان نیز اقداماتی را انجام داده است .

==ه - - منابع مالی ، نظامی ، آموزشی : ==

جبهه خلق - فرماندهی کل ، مانند سایر گروههای فلسطینی از موضع دولتهای عربی در قبال قضیه فلسطین در راستای پشتیبانی همه جانبه گروه خود در مقاطع مختلف استفاده کرده است . اگر چه در راه کسب امکانات مالی و تجهیزات نظامی و آموزشی گروه ، [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] مجبور شد در قبال برخی دولتهای دوست چرخشهایی از خود نشان دهد لیکن دریافت این کمکها از طریق دولتهای عربی به دلیل تحولات سیاسی خاورمیانه و روند گفت وگوهای سازش ، به لحاظ شکل و محتوی کمکها تأثیر بسیار پذیرفته است .

از جمله کشورهای عربی که در ردیف عمده ترین تامین کنندگان منابع مالی ، نظامی و آموزشی جبهه قرار دارد ، دولت لیبی است . که به دلیل ارتباط شخص [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] با شخص قذافی ، جبهه توانست تا قبل از تحریم اخیر دولت لیبی و حوادث لبنان کمکهای قابل ملاحظه ای در ابعاد مختلف دریافت کند . این ارتباط تا دهه هشتاد به نحو مطلوبی جریان داشت و از نظر مالی ، لجستیکی و آموزشی ، افراد کادر جبهه در سطح بالایی بودند . لیبی تمامی مخارج مالی جبهه را تأمین می کرد و حتی بهای خریدهای آنها از بلوک شرق سابق را نیز پرداخت می کرد .

در بعد آموزش ، لیبی افراد جبهه را در دانشکده های نظامی خود پذیرفته و زیر نظر کارشناسان روسی و [[اروپای شرقی و مسأله فلسطین ( کشورها - )|اروپای شرقی]] در رسته های مختلف پیاده ، زرهی ، توپخانه ، موشکی ، مخابرات دریایی و هوایی ، آموزشهای بسیار سطح بالایی را در ردیف آموزش ارتش کلاسیک به آنها ارایه کرده است . در سال 1975 قذافی رهبر لیبی برای حمایت از خط مشی جبهه رد ( جبهه الرقص ) 13 میلیون دلار به این جبهه کمک کرد . کمکهای لیبی به این گروه ، به خصوص پس از یاری رساندن این گروه به لیبی در جنگ با مصر ، تا مدتها ادامه داشت .

این جبهه ، علاوه بر لیبی ، از برخی فلسطینیهای ساکن شیخ نشینهای حوزه خلیج فارس ، تا قبل از جنگ دوم خلیج فارس ( عراق - کویت ) کمک مالی دریافت می کرد . جبهه علاوه بر بر لیبی و کمکهای کشورهای حوزه خلیج فارس ، تا حدود بسیار کمی در ابعاد مالی ، اسکان یافتن در مراکز نظامی وبرخی آموزشهای نظامی ، از کمکهای سوریه بهره مند می باشد . لیکن برخی اطلاعات حاکی است که این جبهه مراکز تولیدی و تجاری خود را در کشورهای عربی و اروپایی دایر نموده است که در حال حاضر عمده ترین منبع درآمد جبهه محسوب می گردد .

==و - مراکز و دفاتر جبهه : ==

دفاتر پایگاه و مراکز اصلی جبهه خلق - فرماندهی کل عمدتا در سوریه است که اکثر آنها در حومه و شمال دمشق و اردوگاه یرموک قرار دارند .

مراکز اصلی آموزشی جبهه خلق در سوریه ، در شمال دمشق حد فاصل تل المنین و حلبون در پادگانی به نام 17 ایلول و نیز پادگان آموزشی - لجستیکی ریحان در حومه شرقی دمشق مستقر می باشند .

جبهه در بیروت دفاتری در اردوگاههای برج البراجنه و صبرا دارد و در اردوگاههای اطراف صیدا ، عین الحلوه و رشیدیه نیز مراکزی را دارا می باشد . پایگاههای اصلی نظامی جبهه در لبنان ، در کنار جاده ساحلی بیروت - صیدا واقع در منطقه ناعمه و دامور و در دره بقاع ، حوالی اشتوره ، غزه ، در منطقه ای به نام لوسی قرار دارد . پایگاههای دریایی جبهه در اطراف شهر طرابلس لبنان در اردوگاه البداوی ، نهرالبارد و باس در جنوب لبنان می باشد . لیکن پس از حلمه اسرائیل به مراکز [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] در لبنان به سال 1978 پایگاههای جبهه شکل مخفی تری به خود گرفت .

جبهه خلق - فرماندهی ، کل در اردن مراکزی غیررسمی دارد که در سال 1975 تحت [[پوشش|پوشش]] دفاتر تجاری در اربد و امان ایجاد نمود تا عملیات ساحل غربی رود اردن را سازمان دهد . این گروه در [[اروپای شرقی و مسأله فلسطین ( کشورها - )|اروپای شرقی]] و اروپای غربی خصوصا [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] دفاتری غیررسمی دارد که برای جذب و شناسایی عناصر مورد نظر و کسب اطلاعات از اوضاع اراضی اشغالی توسط مسافران و دانشجویان به فعالیت مشغول می باشد .

==ز - وضعیت نظامی جبهه : ==

اولین هسته شاخه نظامی این جبهه در نیمه سال 1964 تشکیل شد . ولی به خاطر جوان بودن افراد و نیازشان به آموزشهای نظامی ، تا سال 1965 ، هنگام آغاز فعالیت نظامی گروه ، آموزشها ادامه یافت . این گروه متشکل از سه گروه از رزمندگان فلسطینی کار خود را آغاز نمود :
#گروه شهید [[حسینی ، عبدالقادر|عبدالقادر حسینی]] : مرکز این گروه ، کرانه باختری و محور عملیات آن در مرزهای هم جوار کرانه باختری قرار داشت .
#گروه شهید عزالدین القسام : مرکز گروه در سوریه و محور عملیات آن دشت الحوله و [[طبریه ( شهر - ) |طبریه]] و روستاهای الجلیل علیا بود .
#گروه شهید عبدالطیف شرور : مرکز گروه در سوریه و محور عملیاتی آن در منطقه مرزی همجوار جنوب لبنان و شمال فلسطین قرار داشت .

این سه گروه اقداماتی را علیه رژیم صهیونیستی سازمان دادند که می توان به چند عملیات زیر اشاره نمود :
*انفجار قطار قدس - [[بتیر ( روستای - ) |بتیر]] در اواسط سال 1966
*حمله به شهرکهای یهودی نشین ( ایشوم ) در الجلیل علیا که بر اثر این عملیات ، جبهه اولین شهید خود به نام خالدالامین رادر راه مبارزه ضدصهیونیستی تقدیم نمود .
*انفجار اتوبوس مسافربری قبل از 5 ژوئن 1967 که تعدادی از کارشناسان نظامی اسرائیل را در جاده الجاعونه ( [[روشبینا ( شهرک - ) |روشبینا]] ) حمل می کرد .
*انفجار [[سینما|سینما]] رویال در [[حیفا ( شهر - ) |حیفا]] .

عملیات نظامی این جبهه پس از اعلام در جبهه خلق برای آزادی فلسطین ، با عنوان جبهه خلق انجام می گرفت ولی پس از انشعاب [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] و تشکیل جبهه خلق - فرماندهی کل عملیات نظامی آن به نام جبهه خلق - فرماندهی کل انجام گرفت اغلب عملیات نظامی این گروه ، عملیات نظامی غیر کلاسیک است و بیشتر گرایش به عملیات پنهان و چریکی دارد .

==مهم ترین عملیات نظامی چریکی جبهه خلق - فرماندهی کل : ==
*ژوئیه 1968 ربایش یک فروند هواپیمای ال ، آل که از روم عازم [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] بود . چریکهای این جبهه خواستار آزادی 1000 تن از فلسطینیان دربند زندانهای صهیونیست شدند . این هواپیما ربایی عاقبت با آزادی مسافران هواپیما و وساطت الجزائر خاتمه یافت . در قبال آزادی گروگانها ، اسرائیل 16 فلسطینی دربند را که در سالهای قبل از [[جنگ 1967|جنگ 1967]] محکوم به زندان شده بودند آزاد کرد .
*اوت 1969 ربایش یک فروند هواپیمای تی - دبلیو - ای T . W . A . ) ) بین راه آتن به [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] . هواپیمای ربوده شده اجبارا در فرودگاه دمشق به زمین نشست . پس از آزاد شدن تمامی مسافران ، هواپیما به وسیله یک بمب ساعتی منفجر گردید .
*دو تن از چریکهای جبهه به دلیل فروش هواپیمای فانتوم توسط آمریکابه رژیم صهیونیستی 113 تن را گروگان گرفتند که قضیه با دخالت سوریه خاتمه یافت
*در سال 1974 سه تن از کماندوهای جبهه به روستای کریات شمونه ( شهرک یهودی نشین ) در شمال فلسطین اشغالی با سلاح - نارنجک و مواد منفجره حمله کردند که پس از تیراندازی های پراکنده ، به یک آپارتمان حمله برده 18 تن را کشتند و 16 تن مجروح کردند . جبهه دربیانیه ای که در بیروت و دمشق منتشر ساخت خواستار آزادی 100 مبارز فلسطینی از [[زندانهای اسرائیل|زندانهای اسرائیل]] در مقابل آزادی گروگانهای کریات شمونهگردید . این حادثه پس از چهار ساعت تیراندازی با کشته شدن مبارزان جبهه خاتمه یافت .
*در سال 1975 با همکاری جبهه نضال مردمی ( جبهه مبارزه مردمی ) یک سرهنگ آمریکایی را در بیروت ربودند . ربایندگان که خود را سازمان فعالیتهای سوسیالیستهای انقلابی معرفی می نمودند ، تهدید کردند چنانچه [[غذا|غذا]] و امکانات به مناطق فقیرنشین بیروت نرسد ، گروگانهای آمریکایی را خواهند کشت .

دولت لبنان عاقبت 20 تن مواد غذایی در محل تعیین شده تحویل داد و سرهنگ آمریکایی پس از سه هفته آزاد گردید .
*رزمندگان جبهه 3 تن از نیروهای صهیونیستی به اسارت گرفتند و توانستند آنها را با 1150 تن فلسطینی زندانی معاوضه کنند .
*سال 1987 طی یک عملیات محیرالعقول شبانه با هواپیمای کایت ( عملیات قبیه ) یک رزمنده این جبهه توانست به عمق اراضی اسرائیلی نفوذ کرده و به یک پادگان نظامی حمله کند ، طی این عملیات ، این رزمنده فلسطینی توانست 6 تن از سربازان اسرائیلی را به هلاکت برساند . ( نک - : قبیه ، عملیات )

رزمندگان جبهه خلق - به دلیل تخصص در جنگ چریکی و خلبانی ، طی جنگ لیبی با مصر ، کمکهای قابل توجهی را به لیبی ارایه دادند .

خصوصیات رهبری جبهه و در رأس آن [[جبریل ، احمد|احمد جبریل]] به عنوان یک افسر نظامی ، گویای این حقیقت است که اولویت اول این جبهه ، کار نظامی است . تفاوت عمده جبهه خلق با سایر گروههای فلسطینی این است که جبهه کمتر خود را درگیر مسائل ایدئولوژیک و سیاسی کرده است و به عنوان یک سازمان چریکی عملگرا نسبت به سایر گروههای فلسطینی مطرح بوده است . به همین دلیل به لحاظ آموزش و توان نظامی تا قبل از حوادث سالهای اخیر لبنان و تشکیل جنبش حزب الله ازسطح نسبتا بالایی برخوردار می باشد . جبهه خلق در مراکز آموزش خود دوره های سه ماهه و شش ماهه و یک ساله جنگهای چریکی را برگزار می کند . این دوره ها شامل بدنسازی ، آموزش انواع سلاح های سبک ، عملیات ویژه رزم شبانه ، کار با قطب نما ، آموزش دریایی ، هوایی ، شناسایی و آموزش انواع مین ، آموزش تخریب و خنثی سازی ، توپخانه ، تهیه انواع بمب های انفجاری صوتی ، می باشد .

جبهه خلق در بخش ساخت و تولید ابزار نظامی برای کاستن از وابستگی تسلیحاتی ، در برخی زمینه های ساخت وسایل نظامی اقداماتی انجام داده است . از جمله می توان به تولید یک نوع مین های کنترل از راه دور ، تجهیز و تقویت برخی موشکها و برخی مهمات مورد نیاز که در کارگاههای لبنان دایر بوده اشاره کرد . پس از تجاوز سال 1982 رژیمصهیونیستی به لبنان ، همه این کارگاهها به پادگان ریحان در سوریه منتقل شد .

==مآخذ : ==
#علیزاده ، همایون : ''''' فرهنگ سیاسی لبنان ، ''''' جبهه خلق - فرماندهی کل ، نشر سفیر ، 1368 .
#جابر ، فوأد و دیگران : ''''' تاریخ انقلاب فلسطین ، ''''' حمید احمدی ، انتشارات الهام ، 1361 .
#ریس ، ریاض نجیب : ''''' راه دشوار مقاومت فلسطین ، ''''' حمید فرزانه ، انتشارات اسلامی ، 1357 .
#'''''اسناد لانه جاسوسی ، ''''' دخالتهای آمریکا در کشورهای اسلامی ، شماره 43 - 44 ، دانشجویان مسلمان پیرو خط امام .
#شالیند ، جرالد : ''''' نهضتهای مقاومت فلسطین ، ''''' مهدی خسروی ، مرکز نشر سپهر ، 1357 .
#'''''الموسوعة الفلسطینیة ، ''''' الجبهة الشعبیة لتحریر فلسطین - القیادة العامة ، جلد دوم ، 1984 .

جبهه آزادی بخش فلسطین

2020-07-19T02:00:54Z

Wikiadmin:

نک :

[[آزادی بخش فلسطین ( جبهه - )]]

ابراهیم خلیل « ع » ( حضرت - )

2020-07-19T01:53:51Z

Wikiadmin: صفحه‌ای تازه حاوی «ابراهیم فرزند تاربن ناحوربن شاروخ بن راعف خالخ بن عابر بن شالخ بن افخسد بن سا...» ایجاد کرد

ابراهیم فرزند تاربن ناحوربن شاروخ بن راعف خالخ بن عابر بن شالخ بن افخسد بن سام بن نوح ع ، دومین پیامبر اولی العزم است .

نام ابراهیم را پدر مهربان ، ترجمه کرده اند . القاب او را خلیل الله ، خلیل الرحمان ، و کنیه ی او را ابومحمد و ابوالضیفان و ابوالانبیاء ذکر کرده اند .

نام ابراهیم ابتدا " ابرام " یعنی پدر بزرگ یا پدر گرامی بود ، ولی هنگامی که دارای فرزند شد ، تغییر کرد . در تورات آمده است : چون ابراهیم نود و نه ساله شد خداوند بر او ظاهر گشت و به او گفت : من خدای قادر هستم - نام تو از این پس ابرام خوانده نشود بلکه نام تو ابراهیم خواهد بود . زیرا ترا پدر امتهای بسیار گردانیدم ، ترا بسیار زیاد بارور نمایم و امتهای از تو پدید آورم و پادشاهان از تو به وجود آیند . ( سفر پیدایش : 17/1 - 6 ) .

از کتبیه هایی که در شهر بابل پیدا شده است مشخص می شود که نامهایی شبیه نام ابراهیم که به صورت ، " ابرامو " " ابرام " " ابراما " رواج داشته است . همچنین نامهای معروف عموریان مانند : یعقوب ، اسحاق ، اسماعیل ، یوسف و بنیامنی که همگی نام فرزندان ابراهیم هستند در نوشته های شهر " ماری " آمده است .

درباره ی نام پدر ابراهیم در میان [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] و سایر کتب آسمانی اختلافاتی وجود دارد و به تبع آن میان مفسران نیز اختلاف نظر می باشد . بسیاری از مورخان و مفسران نام پدر ابراهیم را تارخ ذکر کرده و نام آزر را که بنا به روایتی پیامبر اسلام آن را تأیید کرده است به وجوهی توجیه کرده اند . بعضی آزر را به معنی یار و انباز دانسته و در این صورت آیه " و اذ قال ابراهیم لابیه آزر اتتخذ اصناماً " ( انعام ، 74 ) اشاره به آن است که پدر ابراهیم در پرستش بتها یار و انباز قوم بوده است . برخی آزر را نام بتی دانسته اند و بعضی تارخ را نام پدر و آزر را نام عمومی ابراهیم دانسته و یادآور شده اند که عرب عنوان " اب " را بر عموم نیز اطلاق می کرده است . چنانکه در [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] اسماعیل پدر یعقوب نامیده شده است .

ظاهراً دلیل سخن اخیر طبق حدیث " نقلنی الله من اصلاب الطاهرین الی ارحام المطهرات " بوده است که همه ی نیاکان پیامبر اکرم " ص " موحد بوده اند به همین جهت شیخ طوسی پس از ذکر این معنی که نسب شناسان نام پدر ابراهیم را تارخ گفته اند ، افزوده است که آزر جد مادری ابراهیم بوده است . [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم در این باره می فرماید : وقتی که ابراهیم به پدرش آزر گفت : آیا بتها را به خدایی اختیار کرده ای ؟ ( انعام : 74 ) .

بیضاوی می گوید که تارخ اسم علم است و آزر است صفت .

نویسندگان یهودی که [[تورات|تورات]] را در دوران اخیر نوشته اند ، کوشش بسیاری در جهت ارتباط دادن مذهب و پیروان موسی با [[ابراهیم خلیل « ع » ( حضرت - )|حضرت ابراهیم]] " ع " و آیین یکتاپرستی که او برا بشر به ارمغان آورده است کرده اند . " [[انجیل|انجیل]] متی " با بیان تسلسل نسب ابراهیم تا به یسوع مسیح آغاز می شود . ولی آیین مسحیت به این مسأله ی اهمیت نمی دهد بلکه تأکید آن بر پیوند روانی است که در رساله ی [[پولس|پولس]] به مردم روم آمده است . وی می گوید ابراهیم پدر همه ماست . ( 1614 - 17 ) . همچنین [[پولس|پولس]] در رساله ی خود به نملاطلیان می گوید : به ابراهیم بشارت داد که تمام امتها از تو برکت خواهند یافت ، بنابراین اهل ایمان با ابراهیم مؤمن ، برکت می یابند ( 183 - 9 ) .

[[تورات|تورات]] درباره ی نسبت ابراهیم " ع " چنین می گوید : وی ابرام فرزند تارخ فرزند ناحور ، فرزند سروج ، فرزند رعو ، فرزند فالح ، فرزند عابر ، فرزند شالح ، فرزند ارفکشاد ، فرزند سام ، فرزند نوح است . مادر ابراهیم ع " ورقه " دختر لاحج پیامبر بوده است آمده است که ابراهیم در روستای " کوثی " که در زبان عبرانی " اور کیریم " نامیده می شود و یا در شهر " اور " کلدانیان متولد شده است . مادرش بارداری خود را از دیگران پنهان می کرد ، زیرا نمرود فرمانروای معاصر ابراهیم بنا به پیشگویی منجمین خود ، فرمان قتل کودکان تازه متولد شده را صادر کرده بود . به همنی دلیل مادر ابراهیم فرزند خود را در غاری به دنیا آورد و در همان جا پنهان کرد . آورده اند که ابراهیم تا پانزده سالگی در همان جا پنهان کرد . آورده اند که ابراهیم تا پانزده سالگی در همان غار زندگی می کرد و مادرش پرستار او بود . احتجاج معروف ابراهیم " ع " که در [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم ( انعام/78 - 74 ) آمده است . او بعد از این که از غار خارج شد به آسمان نگریست .

ستاره درخشانی را در آسمان دید از خود سؤال کرد هذا ربی ؟ ( آیا این خدای من است ) . هنگامی که ستاره افول کرد و ماه به روشنی گرایید دوباره پرسید : هذا ربی ؟

در هنگام غروب خورشید با خود گفت : اینها نمی توانند خدایان واقعی باشند ، براستی که خداوند زوال ناپذیر است . ابراهیم بعد از مرگ پدرش تحت سرپرستی عمویش آزر قرار گرفت . آزر وزیر دربار نمرود و مردی بت تراش بود . او بتهای تراشیده شده را برای فروش به بازار می فرستاد . روزی بتی را به ابراهیم داد تا برای فروش به بازار ببرد . ابراهیم ریسمانی را برگردن بت انداخته و آن را روی زمین کشید . در حین راه رفتن سؤالاتی را از بیت می پرسید .

این عمل ابراهیم را به اطلاع آزر رساندند . آزر ابراهیم را مورد خشم و غضب خود قرار داده و او را از این کار نهی کرد . اما او همچنان نسبت به بتها بی احترامی می کرد .

یکی از جلوه های علنی مبارزه ی ابراهیم علیه شرکت و بت پرستی در یکی از اعیاد مردم بابل بوده است . اهالی شهر طبق مراسم و آیین خود از شهر خارج شدند . ابراهیم به بهانه ای در شهر باقی ماند . سپس به بتخانه رفت و تمامی بتها را شکسته و تبر را بر گردن بت بزرگ انداخت و خارج شد ، هنگامی که مردم به شهر بازگشتند و به بتخانه رفتند . تمامی بتها را شکسته دیدند . در پی یافتن عامل آن دریافتند که فقط ابراهیم در شهر بوده و دانستند که کار اوست . خبر به نمرود رسید . نمرود ابراهیم را نزد خویش احضار کرد . از او سؤال کرد ، چه کسی این بتها را شکسته است ؟ ابراهیم " ع " در پاسخ گفت : بهتر است از خود آنان سؤال کنید . زیرا اگر براستی خدا هستند ، خود می توانند پاسخ سؤال تو را ندهند . نمرود از پاسخ ابراهیم خشمگین شد به ویژه آنکه دعوت مردم به پرستش خدای یگانه توسط ابراهیم ، موجب بروز اغتشاشاتی در میان مردم شده بود .

نمرود بعد از این گفت و گو تصمیم گرفت ابراهیم را در آتش بسوزاند ، تا از این طریق آرامش به شهر بابل باز گردد . او فرمان داد تا کوهی از آتش بیفروزند . سپس ابراهیم را در میان آن قرار دهند . گرمای آتش به قدری زیاد بود که نزدیک شدن به آن ممکن نبود . لذا ابراهیم را توسط منجنیق در آن افکندند . از سوی پروردگار به آتش خطاب شد که : یا نار کونی‌ای برادً و سلاماً علی ابراهیم . ( انبیاء/21/69 ) .

در روایت اهل بیت آمده است که ، اگر حکم " سلاما " در آخر آیه نبود ، هر آینه ابراهیم از شدت سرما هلاک می شد . باری ابراهیم در میان آتش قرار گرفت ، در حالی که آتش بر او گلستان شد و نمرود این منظره را از بالا تماشا می کرد و می گفت اگر کسی خدایی انتخاب می کند ، باید مانند خدا ابراهیم باشد تا او را از هرگونه خطری نجات دهد .

بعد از خلاص شدن ابراهیم از آتش ، او دگرباره نمرود را به پرستش خدای یگانه دعوت کرد . ولی نمرود از ابراهیم فرصت خواست . او با مشاور خود هامان بن ناحور که عموزاده ی ابراهیم بود به مشورت پرداخت . هامان گفت : برای نمرود بسی شکست و شرمندگی در پی دارد که پس از چهار صد سال خداوندی ، قبول زندگی نماید و خود در بندگی زندگی کند . به دنبال این گفت و گو نمرود از پذیرش دعوت ابراهیم سرباز زد .

بعد از این جریان نمرود تصمیم به [[تبعید|تبعید]] ابراهیم از سرزمینهای تحت نفوذ و سیطره ی خود گرفت ، زیرا وجود ابراهیم را مانع بزرگی در برابر حکومت خویش می دید .

طبق بعضی از روایات ، ابراهیم با ساره دختر عم ، لوط ، برادرزاده و پدرش تارخ از بابل به سوی " حران " هجرت کرد و در آنجا مسکن گزیدند . [[ابراهیم خلیل « ع » ( حضرت - )|حضرت ابراهیم]] " ع " در حران با ساره ازدواج کرد ، در آن وقت ساره سی و پنج سال و ابراهیم هفتاد و پنج سال داشت .

بعد از مدتی پدرش تارخ درگذشت . و ابراهیم به فرمان خداوند به همراه لوط و ساره و دیگر همراهانش که در حران به او پیوسته بودند از راه تدمر و دمشق به طرف [[کنعان|کنعان]] حرکت کرد . هنگامی که بر سر راه خود به شلم و اورشلم رسید از سوی ملکی صادق ، کاهن اعظم آن دیار ، مورد استقبال قرار گرفت . او به هر جا که وارد می شد پرستشگاه و نمازخانه هایی برای عبادت خداوند یگانه برپا می کرد . او میان فلسطین و مصر و حجاز پیوسته در حال رفت و آمد بود .

بعد از قحطی بزرگی که در [[کنعان|کنعان]] پیش آمد به ناچار او و همراهانش عازم مصر شدند . چون به سرزمین مصر رسیدند قبطیان خبر ورود ابراهیم و ساره را به فرعونم دادند . ابراهیم ساره را خواهر خود معرفی کرد . فرعون آنها را احضار کرد . بعد از گفت و گوهایی که بین او و فرعون صورت گرفت ، فرعون اموال زیادی به ابراهیم بخشید همچنین کنیزی به نام " هاجر " به ساره اهداء کرد . بعد از این ماجرا ابراهیم " ع " با همسرش ولوط و غلامان خود که فرعون به او بخشیده بود به سوی فلسطین حرکت کرد و از فلسطین به طرف " [[حبرون|حبرون]] " که در جنوب آن قرار داشت رفته و در همان جا ساکن شد .

بعد از اقامت در [[حبرون|حبرون]] به علت اینکه ساره توانایی باردار شدن نداشت ، کنیز خود هاجر را به ابراهیم بخشید و اجازه داد که با او ازدواج کند و از او صاحب فرزند شود و جانشینی از خود باقی بگذارد . چون در هاجر آثار حمل ظاهر شد ، ساره رفتار بدی با او در پیش گرفت . هاجر از خانه گریخت ولی در بیابان ، فرشته ی خداوند بر او ظاهر شد و او را مژده داد که صاحب فرزندی به نام اسماعیل می گردد . بعد از ولادت اسماعیل هاجر رفتار تحقیرآمیزی با ساره در پیش گرفت و چون تحمل آن وضع برای ساره ممکن نبود ، از ابراهیم خواست که هاجر و فرزندش را از آنجا دور کرده و به مکان دیگری منتقل کند .

ابراهیم خواهش ساره را پذیرفت و همسر و فرزند خود را به طرف مکه معظمه حرکت داد . از آیات [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم ( ابراهیم/12/37 ) و سخن ابراهیم که ذریه خود را در بیابان نزد خانه خدا سکونت داد تا نماز برپای دارند ، بر می آید که آن بیابان مکه و مراد از حرم ، خانه ی کعبه بوده است .

آنها بعد از طی مسافت طولانی به مکانی رسیدند که امروزه چاه زمزم در آن موقع است . ابراهیم سه روز به همراه آنان در آن بیابان خشک و بی آب ماند و سپس قصد مراجعت کرد . هاجر به او گفت : ما را چگونه در این [[وادی ، جمیل ( 1967 - 1993 ) |وادی]] خشک رها می سازی ؟ ابراهیم از این سخن متأثر گشت و گفت : شما را به خداوند مهربان می سپارم .

بعد از آنکه آنان را ترک کرد و مسافتی را پیمود ، مجدداً بازگشت و آنان را در صحرای بیکران تنها یافت . آنگه به درگاه خداوند گریه کرد و فرمود : ربنا انی اسکنت ، من ذریتی بوادٍ غیر ذی زرعٍ عند بیتک المحرم ربنا لیقیمو الصلوة فجعل افئدةً من الناس تهوی الیهم و ارزقهم من الثمرات لعلهم یشکرون ( ابراهیم/12/37 ) .

در آن هنگام اسماعیل دو ساله بود ، بعد از مدتی آب و غذایی که هاجر با خود داشت تمام شد و گرسنگ و تشنگی بر آنان غلبه یافت . هاجر ، فرزند خود را تنها گذاشت و دوان دوان به سوی کوه صفا که در نزدیکی آنان بود روانه شد ، چون چیزی نیافت پایین آمد و به سوی کوه مروه دوید در آنجا هر چیزی نیافت . دگرباره به سوی کوه صفا دوید . این کار را هفت بار تکرار کرد . سپس نزد فرزندش برگشت . با تعجب مشاهده کرد که چشمه ی آبی زیر پای اسماعیل ظاهر گشته است . شکر خدای را به جای آورد و خود و فرزندش از آن آب نوشیدند و تشنگی و ناراحتی آنان برطرف گشت .

قبیله ی بنی جرهم که یکی از قبایل عرب بود همه ساله از کنار مکه معظمه عبور می کرد و به سوی شام می رفت . در این سفر وقتی به حوالی مکه رسیدند پرواز تعدادی پرنده توجهشان را جلب کرد . به سوی آنجا رفتند . هاجر و فرزندش را در کنار چشمه ای زلال و جوشان دیدند . جریان پیدا شدن آب را از هاجر پرسیدند . هاجر گفت : از برکت وجود این طفل است . از او اجازه خواستند که آنجا بمانند و روزگار را بگذرانند . هاجر موافقت کرد . بدین ترتیب اسماعیل در میان قبیله ی بنی جرهم ، همه ساله تعدادی گوسفند به اسماعیل می داد تا گله بزرگی فراهم شد و اسماعیل از طریق گله [[داری|داری]] زندگی خود را اداره می کرد . ابراهیم نیز گاهی از اوقات برای دیدن هاجر و فرزندش به مکه می آمد .

وقتی اسماعیل پنج ساله شد ، فرشتگانی به خانه ابراهیم آمده و او را به فرزندی از ساره بشارت دادند . در این موقع ابراهیم نود سال و ساره پنجاه و دو سال داشت و هر دو از داشتن فرزند ناامید بودند . ساره هفت روز بعد از آن باردار شد و فرزندی زیباروی به نام اسحاق به دنیا آورد . نام اسحاق را " خنده روی " ترجمه کرده اند . اسحاق در جوانی با دختر جبرییل بن ناحوره برادر زاده ی ابراهیم ازدواج کرد . در سن چهل سالگی به پیامبری مبعوث گشت و به راهنمایی و هدایت مردم به سوی خداوند یکتا پرداخت .

اسماعیل نیز با دختری از قبیله ی بنی جرهم ازدواج کرد . فرزندان او در حجاز بسر می بردند و مستعرب شدند . و بعدها به عدنانیان شهرت یافتند و خاندان پیامبر اکرم از آنان سرچشمه گرفته است . اما ساره مادر اسحاق در سن صد و بیست و پنج سالگی در [[حبرون|حبرون]] از توابع [[کنعان|کنعان]] در میان قوم حت درگذشت . ابراهیم از [[حتیان|حتیان]] مزرعه ای را خریداری کرد که غار مکفیه در آن واقع است و همسر خویش را در آن مدفون ساخت .

بعد از مرگ ساره ، ابراهیم با " قطوره " دختر یقطن ازدواج کرد و از او صاحب شش پسر شد به نامهای : زمیران ، یقشان ، مدان ، مذبان ، یسباق ، شوحا .

از روایات دیگری بر می آید که ابراهیم جز قطوره همسر دیگری به نام " حجور " گرفت که از او نیز صاحب پنج پسر شد . سپس ابراهیم اموال خود را میان فرزندانش تقسیم کرد .

در [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم از میثاق خداوند با ابراهیم ( بقره 2/125 و احزاب 33/7 ) سخن گفته شده است . همچنین خداوند ابراهیم را مورد آزمایشهای گوناگونی قرار داد که او همه ی انها را به خوبی پشت سر نهاد . آنگاه خداوند او را به مقام پیشوایی خلق منصوب کرد و هنگامی که ابراهیم خواست این مقام به ذریه او نیز عطا شود خداوند به او گفت : عهد من به ستمکاران نمی رسد ( بقره/2/124 ) . یکی از فرامین مهم خداوند به ابراهیم قربانی کردن فرزندش اسماعیل بود . در روایات اسلامی بین اینکه اسماعیل باید قربانی می شده یا اسحاق اختلاف است . برخی از این روایات اسحاق را ذبیح دانسته و برخی اسماعیل را البته از دلایل و قرائن گرفته شده از [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] و سایر کتب آسمانی نیز نمی توان در این باره اظهار نظر قطعی کرد .

آنچه مسلم است ابراهیم شبی در خواب می بیند که خدواند به او فرمان می دهد که فرزندش را قربانی کند . او بعد از بیدار شدن ، مقدمات کار را فراهم می سازد و فرزند خود را به قربانگاه می برد . اما مشیت خداوند بر این تعلق نمی گیرد که اسماعیل قربانی شود . خداوند گوسفندی را برای این منظور نزد ابراهیم می فرستد و به او وحی می کند که قربانی تو پذیرفته شدف به پشت سر خود نگاه کن ، آن گوسفند را به جای فرزندت قربانی کن . چون ابراهیم به پشت سر خود نگاه می کند گوسفندی را می بیند که از کوه پایین می اید . به طرف گوسفند می دود ، گوسفند از او گریخته به سوی جمره ی اولی می دود . ابراهیم هفت سنگ برداشته به سوی آن پرتاب می کند . گوسفند از آنجا به جمره ی وسطی می دود . ابراهیم هفت سنگ دیگر به آن می زند . گوسفند را گرفته ، به قربانگاه می برد و به جای فرزندش قربانی می کند . رمی جمرۀ قربانی به تبع این عمل ابراهیم صورت می گیرد .

از جمله ی دیگر فرامین خداوند به ابراهیم " ع " بنای مجدد خانه کعبه است . طبق بیشتر روایات ، خانه ی کعبه اول بار به دست حضرت آدم ساخته شد و در طوفان نوح ویران گشت . ابراهیم با راهنمایی پروردگار و به کمک اسماعیل بر همان اساس نخستین خانه را دوباره ساخت . بعد از اتمام بنا ابراهیم و اسماعیل از پروردگار خواستند که این طاعت را از آنها بپذیرد ( بقره/2/1272 ) و خداوند با آن دو عهد کرد که آنجا را از شرکت و بت پرستی پاک نگاه دارند ( بقره 5/2/125 و نیز حج/22/26 ) .

آنگاه جبرییل به آنها مناسک حج را آموخت که هنوز هم همان [[روش|روش]] متداول است . سپس ابراهیم تولیت آن مکان مقدس را به اسماعیل واگذار کرد و او را خلیفه ی خود در مکه قرار داد .

دربارۀ مقام ابراهیم ، روایات گوناگونی است . معمولترین آنها این است که برخی سنگی را که ابراهیم به هنگام بنا زیر پای خود نهاد و برخی خود کعبه را مقام ابراهیم دانسته اند . [[ابراهیم خلیل « ع » ( حضرت - )|حضرت ابراهیم]] ، این امام و مقتدای یکتاپرستان ، بسیار سخاوتمند و مهمان نواز بود و هیچگاه به تنهایی [[غذا|غذا]] نمی خورد . به همین جهت عرب برای او کنیه ی ابوالحنیفان را برگزید . به تعبیر [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] این موحد یکتاپرست مردی بردبار و رئوف بود و برای خود و خلق ، طلب مغفرت می کرد ( هود/11/75 ، توبه/9/114 ) و پیوسته مطیع و منقاد فرامین پروردگار خویش بود و فرزندانش را به تسلیم در برابر احکام خداوند و مشیت پروردگار توصیه می فرمود ( بقره/2/131 ، 132 ) به همین جهت خداوند او را حنیف خواند . ( نحل/16/121 ) .

حنیف به معنی کسی است که از باطل روی گردان و به [[حق|حق]] روی آورده است . واژۀ حنیف در مواضع دیگری از [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] به عنوان دین ابراهیم نیز آمده است ( آل عمران/3/68/69 - نساء/4/125 ، انعام/6/136 ) .

از داستانهایی که در باره ی زندگی ابراهیم " ع " در [[تورات|تورات]] آمده است بر می آید که او به نزاهت و عدالت و اخلاص و کرم و شجاعت ، تقوی و تعبد و فرمانبرداری از دستورات خداوند شهرت داشته است .

در [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم ، 69 مرتبه در 25 سوره از ابراهیم یاد شده و سوره ای نیز به نام نامگذاری شده است . در مجموع این آیات از ابراهیم به عنوان مردی مصلح و یکتاپرست سخن گفته شده است . کتاب آسمانی ابراهیم مشتمل بر بیست صحیفه حاوی نصایح مواعظ بسیار است که در شب اول ماه رمضان بر او نازل شد .

طبق روایات ، آثار بیماری ابراهیم " ع " در سن صد و هفتاد و پنج سالگی در شانزده ذی الحجه بر او ظاهر گشت . در روز پنج شنبه نهم محرم الحرام درگذشت . پسرش اسماعیل و اسحاق او را در همان مزرعه ای که ساره مدفون بود به [[خاک|خاک]] سپردند . برخی نیز کعبه را مدفن او دانسته اند .

بنا به روایتی در مزرعه ای که او مدفون گشت ، سلیمان پیامبر بر آن بنایی ساخت و وقتی مسلمانان در فلسطین استقرار یافتند بر آن نام " مشهد ابراهیم " نهادند و مسجدی در آن بنا کردند و نیز منطقه ی [[حبرون|حبرون]] بعداً لقب ابراهیم را به خود گرفت و به " الخلیل " موسوم گشت . لقب خلیل در [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم ( نساء/4/125 ) آمده است .

==مآخذ :==
#اولیایی ، سید نبی الدین : '''''تاریخ انبیاء ، ''''' انتشارات زرین .
#اصفهانی ، عمادالدین : '''''تاریخ انبیاء از آدم تا خاتم''''' ، کتابفروشی اسلام ، 1347 .
#'''''دائر المعارف بزرگ اسلامی ، ''''' مرکز ذائرة العمارف بزرگ اسلامی ، ج 2 ، سال 1370 .
#'''''الموسوعة الفلسطینیة : ''''' جلد اول ، 1984 .

چین

2020-07-19T01:49:10Z

Wikiadmin:

==الف : روابط با مقاومت فلسطین : ==

اولین دیدار رسمی [[چین|چین]] و مقاومت فلسطین در سال 1964 انجام گرفت که یاسر [[عرفات ، یاسر|عرفات]] و [[ابوجهاد|ابوجهاد]] از جنبش فتح از پکن دیدن کردند تا برنامه‌های سازمان فتح را برای رهبران [[چین|چین]] توضیح دهند . شایع شد که واکنش آنها " تشویق آمیز " بوده است . [[چین|چین]] اولین کشور غیر عربی بود که با ساف ارتباط برقرار کرد و تنها ابرقدرتی است که همواره از آن حمایت کرده است . در مارس 1965 ، [[شقیری ، احمد|احمد شقیری]] که از ریاست [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] را به عهده داشت از پکن دیدن کرد . پس از این دیداراعلامیه‌ی مشترکی منتشر شد که در آن آمده بود

" [[چین|چین]] درگذشته پشتیبانی خود را به ملت فلسطین اعلام کرده و بدون محافظه کاری همچنان به حمایت از ملت فلسطین ادامه خواهد داد ، ملت [[چین|چین]] همه‌ی کوششهای خود را در تقویت مبارزات ملت فلسطین در راه بازگشت به میهنش به کار خواهد گرفت . "

سپس دفتر ساف در پکن بازگشایی و عملاً [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به رسمیت شناخته شد .

پس از جنگ ژوئن 1967 و ظهور مقاومت فلسطین به عنوان یک قدرت در خاورمیانه ، فتح به تدریج کمک‌های نظامی مهمی از [[چین|چین]] دریافت داشت و برخی از اعضای خود را نیز به منظور آموزش نظامی به [[چین|چین]] فرستاد . [[چین|چین]] همچنین برای ساف اسلحه و مهمات فراهم کرد و بعضی از اعضای اصلی ساف در جمهوری خلق [[چین|چین]] تعلیم دیدند .

در سال 1969 ، هنگامی که جبهه‌ی دموکراتیک خلق برای آزادی فلسطین از [[چین|چین]] درخواست کمک کرد ، این کشور این درخواست را نپذیرفت به دلیل آن که این سازمان تروتسکیست است ولی یکی از مقامات رسمی جبهه‌ی دموکراتیک بعدها اظهار داشت که این سازمان چنین گرایشهایی ندارد .

در مارس سال 1970 [[عرفات ، یاسر|عرفات]] از پکن دیدار کرد و طی آن از ارسال مداوم اسلحه برای ساف اطمینان خاطر یافت .

در تابستان سال 1970 به دنبال ربوده شدن 4 هواپیما از جانب جبهه‌ی خلق برای آزادی فلسطین ، مقاله‌ای در روزنامه‌ی " بیبولزدیلی " منتشر شد که از " عملیات متهورانه‌های که با جنگ آزادی بخش منافات دارد " انتقاد کرده بود .

در جنگ ساف و اردن در سپتامبر 1970 ساف به شدت تحت تأثیر افکار و تاکتیکهای چینی در مورد کاربرد نیروی نظامی و جنگ چریکی بود . در سال 1970 ، هیأتی متشکل از

[[عرفات ، یاسر|عرفات]] ، ابوایاد ، [[ابوعلی ایاد|ابوعلی ایاد]] ، کمال عدوان و ابوحاتم ، اولین دیدار رسمی و علنی از [[چین|چین]] را آغاز کردند و در ماه سپتامبر همان سال کمکهای [[چین|چین]] افزایش یافت تا سلاح‌ها و مهماتی را که مقاومت در جنگ با ارتش اردن از دست داده بود جبران نماید .

از ماه سپتامبر 1970 ، [[چین|چین]] همچنین تعهد کرد که کادرهای جبهه‌ی دموکراتیک خلق را آموزش دهد و به دنبال آن هیأتی از این سازمان به ریاست تیسیر خالد در 23 ژوئن به مدت دو هفته از [[چین|چین]] دیدن کرد . در اعلامیه‌ی مشترکی که درپایان این دیدار منتشر شد [[چین|چین]] بار دیگر حمایت خود را در مورد مبارزات فلسطینیها ، آرمانهای عادلانه و کوششهای آنها به منظور آزادی کامل سرزمینشان ابزار داشت .

بعد از جنگ 1970 روابط ساف و [[چین|چین]] در سطح جدیدی ادامه یافت . [[چین|چین]] در پشت پرده به گروههای مختلف ساف برای برقراری اتحاد فشار آورد . [[ارتباطات|ارتباطات]] بین ساف و [[چین|چین]] ادامه یافت ولی چینیها تماسهای خود را در سطح حمایت‌های شفاهی محدود کردند . در آغاز سال 1974 ، یک گروه فلسطینی به ریسات سرهنگ سعد [[صایل ، سعد ( 1932 - 1982 ) |صایل]] فرمانده وقت تیپ یرموک ، هنگام دیدار از آلبانی مذاکرات مهمی در زمینه‌ی روابط با [[چین|چین]] ، به عمل آورد . در همین سال ، [[چین|چین]] میزبان چند هیأت فلسطینی از جمله نمایندگان جبهه‌ی خلق و جبهه‌ی دموکراتیک خلق برای آزادی فلسطین بود . هیأتی نیز از [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به ریاست هانی الحسن از 29 اوت تا 16 سپتامبر از [[چین|چین]] دیدن کرد و ضمن این دیدار ، نامه‌ای از یاسر [[عرفات ، یاسر|عرفات]] به چوئن لای تسلیم نمود . در آن زمان منابع فلسطینی تأکید کردند که جنبش مقاومت از " حمایت کامل سیاسی " [[چین|چین]] برخوردار می‌باشد .

پس از مذاکره در مجمع عمومی سازمان ملل متحد درباره‌ی فلسطین ، مقاله‌ای در روزنامه " بیبولز دیلی " تحت عنوان " بازگرداندن حقوق ملی و کامل ملت فلسطین امری ضروری است " منتشر شد .

درسال 1977 دیدار [[عرفات ، یاسر|عرفات]] از پکن در حمایت‌های شفاهی [[چین|چین]] از ساف ، تغییر قابل ملاحظه‌ای پدید نیاورد . این موضوع در واقع به خاطر گسترش ارتباط بین ساف و شوروی سابق - دشمن عمده‌ی [[چین|چین]] بود .

ابتکارات صلح سادات در سال 1977 روابط بین ساف و [[چین|چین]] را مورد تهدید قرار داد . [[چین|چین]] به استحکام نقش ضد روسی سادات که در مقابل سیاست ضد سادات از سوی ساف بود ، علاقه داشت . در اکتبر - نوامبر 1978 یک هیأت از ساف با هدف ترغیب رهبران [[چین|چین]] به مخالفت با سیاست خاورمیانه‌ای سادات از پکن دیدار کرد . [[چین|چین]] مایل بود که از ساف حمایت نماید و اسرائیل را محکوم کند . اما از انتقاد نسبت به مصر سرباز زد از آن به بعد فعل و انفعالات ساف و [[چین|چین]] در سطح پائین ولی به صورت همکارانه باقی مانده است .

روابط [[چین|چین]] با مقاومت فلسطین در مقایسه با روابط دیگر کشورهای غیر عرب تفاوتی آشکار دارد زیرا [[چین|چین]] در تأسیس اسرائیل هیچ گونه دخالتی نداشت و تا سالهای موجودیت آن را به رسمیت نشناخت . [[چین|چین]] اولین کشور کمونیستی بود که حقوق " ملت فلسطین " را مورد تأکید قرار داد و این تعبیر را به جای عبارت " آوارگان فلسطینی " که قبلاً به کار می‌رفت ، مورد استفاده قرار داد و در شرایطی که شوروی سابق [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] را نادیده می‌گرفت ، [[چین|چین]] ، آن را به عنوان " نماینده قانونی فلسطنیها " پذیرفت .

اما در زمینه‌ی ایدئولوژیک ، [[چین|چین]] جنبش مقاومت فلسطین را به عنوان بخشی از جنبشهای آزادی بخش درجهان سوم تلقی کرده و اعتقاد دارد که در سطح سیاسی ، مقاومت ، نیرویی است رسته از نفوذ آمریکا و شوروی سابق . پس از انقلاب فرهنگی [[چین|چین]] و راه یافتن این کشور به سازمان ملل متحد و شورای امنیت ، به نظر می‌رسید که [[چین|چین]] موضع خود را تغییر داده و از کمک‌های خود به سازمان‌های انقلابی و از جمله جنبش مقاومت کاسته و نیز در مذاکرات ویژه سازمان ملل در مورد حقوق فلسطینیها هیچ گونه نقشی ایفا نکرده است .

این عقب گرد [[چین|چین]] ، همزمان با بهبود روابط مقاومت و اتحاد جماهیر شوروی سابق بود . ولی رهبران فلسطینی اهتمام داشتند که روابط حسنه‌ی خود با دولت بزرگ کمونیستی را حفظ کنند . این گونه موضع گیریها فلسطینی‌ها دو علت داشت یکی آن که می‌خواستند از درگیر شدن در اختلافات مسکو و پکن اجتناب کنند و دیگر آن که مقاومت خطی مشی [[چین|چین]] را چندان پرشورتر از شوروری سابق نیافت .

==ب - روابط با اسرائیل==

پیشینه‌ی روابط [[چین|چین]] و رژیم صهیونیستی به سال 979 بازمیگردد . در 22 فوریه این سال یک هیأت از مقامات بلند پایه نظامی اسرائیل به قصد انجام مأموریتی رهسپار [[چین|چین]] شد و راه را برای فروش تسلیحات به جمهوری خلق [[چین|چین]] هموار ساخت . به این ترتیب روابط نظامی میان [[چین|چین]] و رژیم صهیونیستی شکل گرفت و از ابتدای دهه‌ی هشتاد روابط سری اسرائیل با [[چین|چین]] آغاز شد . پس از تزلزل در نظام دوقطبی جهان و تسلط آمریکا بر جهان ، این روابط جنبه‌ی علنی پیدا کرد و جهان سوم و کشورهای غیر متعهد بدون همپیمان شدن درصدد ایجاد روابط با اسرائیل آمدند و دراین حین چین سعی می‌کرد جایگاه جهانی خود را حفظ کند .

آنچه اسرائیل را بر آن داشت تا به پکن نزدیک شود نفوذ بر دولت [[چین|چین]] به منظور تضعیف مناسبات این کشور با اعراب بود . همچنین در آن زمان [[چین|چین]] کمونیست در غوغای دو قطبی و جنگ سرد ، روابط حسنه‌ای با ایالات متحده آمریکا نداشت و غرب نیز حاضر به فروش اسلحه به [[چین|چین]] نبود . در چنین شرایطی رژیم صهیونیستی تصمیم گرفت مناسبات خویش را با [[چین|چین]] توسعه دهد و دروازه‌های این کشور را به سوی صنایع دفاعی باز کند . در این میان مرگ " مائوتسه دونگ " و روی کار آمدن رهبر جدید [[چین|چین]] باعث شد پکن آمادگی خویش را برای پذیرش سرمایه گذاری‌های خارجی اعلام کند و اسرائیل نیز از فرصت‌های تجاری پیش آمده در [[چین|چین]] استفاده کرد و به ویژه آنکه تلاش [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] بر آن بود تا با بسط رابطه با [[چین|چین]] ضمن دستیابی به بازارهای این کشور ، یک مشتری دایم برای صنایع دفاعی خود پیدا کند .

تمایل [[چین|چین]] برای تجهیز به فناوری نظامی پیشرفته غربی نیز فرصت مناسبی را در اختیار اسرائیل قرار داد تا در بازارهای داخلی [[چین|چین]] را به روی صنایع دفاعی خویش بگشاید به ویژه انکه در طول جنگ سرد [[چین|چین]] از سوی کشورهای غربی تحریم شده بود و همزمان نیاز به تجهیزات نظامی و مدرنیزه ساخت ارتش ، این کشور را به سمت ایجاد رابطه با رژیم صهیونیستی کشانید .

جنبه‌ی دیگر اهمیت همکاری نظامی رژیم صهیونیستی با [[چین|چین]] در این است که رژیم صهیونیستی می‌کوشد از این طریق ، حوزه نفوذ خویش را در خاور دور نیز گسترش داده و به بازارهای این منطقه نیز دسترسی داشته باشد . افزون بر آن ، تلاش می‌نمود تا جایگاه یهودیان را در جامعه [[چین|چین]] بهبود بخشد و همچنین زمینه را برای مهاجرت آنها به سرزمین‌های اشغالی فلسطین فراهم کند .

بازارهای پر مصرف [[چین|چین]] با توجه به جمعیت و مساحت قابل توجه آن جاذبه‌های فراوانی برای رژیم صهیونیستی ایجاد کرد . علاوه بر خرید و فروش تسلیحات نظامی ، بهبود و توسعه مزارع [[کشاورزی|کشاورزی]] نیز از دیگر برنامه‌های مشترک پکن - [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] بود که در راستای طرح بسط مناسبات دوجانبه امکان پذیر شد .

اهمیت دیگر این روابط برای [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] به مسأله رابطه‌ی اعراب و [[چین|چین]] باز می‌گردد . رژیم صهیونیستی تلاش می‌کرد تا با دور ساختن [[چین|چین]] از اعراب ، ایجاد هرگونه رابطه‌ی نزدیک را میان آنها محدود سازد . به ویژه اینکه اعراب حوزه‌ی نفوذ قابل توجهی در [[چین|چین]] و سایر کشورهای خاور دو داشتند . اندونزی ، سنگاپور و مالزی به همراه [[چین|چین]] از جمله کشورهای خاور دور می‌باشند که دولت‌های عربی به بسط روابط دیپلماتیک با آنها تمایل داشتند . جاذبه‌هایی که این کشورها برای اعراب دارند مانند جمعیت زیاد و بازارهای مصرف ، کشورهای عربی را به سمت توسعه مناسبات با آنها رهنمون ساخت . وجود همین جاذبه‌ها برای رژیم صهیونیستی نیز باعث شد این رژیم حضور خود را در منطقه مذکور مستحکم سازد . با توجه به این امر اسرائیل در تقابل و رقابت با اعراب درصدد برآمد هرچه بیشتر به [[چین|چین]] نزدیک شده و دایره‌ی روابط خویش را با پکن گسترش بخشد .

از سوی دیگر مسأله‌ای که باید مورد توجه قرار گیرد روابط میان [[چین|چین]] و جمهوری اسلامی ایران است . [[چین|چین]] پس از کره شمالی و روسیه مهم‌ترین شرکای نظامی تجاری ایران در خلال دو دهه پس از پیروزی انقلاب ایران بود . تأمین نیازهای جمهوری اسلامی ایران به تجهیزات و دانش نظامی از جمله مواردی بود که همواره با اعتراض رژیم صهیونیستی مواجه شده و این رژیم می‌کوشید به کیفیت این روابط تأثیر گذارد . نگرانی از توسعه فناوری موشکی جمهوری اسلامی ایران از دغدغه‌های رژیم صهیونیستی بوده و این رژیم در پناه همکاری با [[چین|چین]] درصدد بر امد از روابط نظامی ایران و [[چین|چین]] جلوگیری کند .

از سوی دیگر [[چین|چین]] به دلیل دارا بودن جمعیت و مساحت فراوان و نیازهای گوناگون در زمینه‌ی [[کشاورزی|کشاورزی]] تمایل داشت اسرائیل با احداث مزارع نمونه ، الگوهای مناسب و [[کشاورزی|کشاورزی]] و آبیاری خویش را در اختیار [[چین|چین]] قرار دهد .

نیاز دیگر [[چین|چین]] به رژیم صهیونیستی به مسأله تجهیز نظامی و مدرنیزه سازی ارتش باز می‌گردد . چنان چه در پیش آمد همکاری نظامی دو کشور از دهه هفتاد آغاز شد که جوهره‌ی روابط اقتصادی آنها را نیزشکل داد . بر این اساس [[چین|چین]] مواد خام و کالاهای مورد نیاز اسرائیل را در اختیار این کشور قرار می‌دهد و رژیم صهیونیستی نیز متقابلاً نیاز [[چین|چین]] به فناوری برتر نظامی را بر آورده می‌سازد ضمن آنکه رژیم صهیونیستی به آموزش نیروهای نظامی و ارتش [[چین|چین]] نیز مشغول شد . مهم‌ترین عاملی که [[چین|چین]] را به سمت و سوی استفاده از فناوری نظامی [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] سوق داد به دوران جنگ سرد و تنش میان دو ابرقدرت باز می‌گردد . در آن زمان غرب و امریکا از فروش هر گونه سلاح به [[چین|چین]] خودداری می‌کردند .

ذکر این نکته لازم است که با پایان یافتن جنگ سرد و رقابت دو ابر قدرت تا حدودی میان آمریکا و [[چین|چین]] و به تبع آن غرب و [[چین|چین]] تنش زدایی صورت گرفت اما این امر منجر به برقراری همکاری نظامی میان آنها نشد . لذا [[چین|چین]] ضمن انکه سیاست خوداتکایی را در پیش گرفت ، کوشید تا مناسبات خویش را با دیگر کشورها توسعه دهد . بدین لحاظ برای جبران نیاز تسلیحاتی خویش سعی نمود به کشورهای صاحب فناوری نظامی روی آورد به ویژه آنکه سلاح‌های تولید آمریکا در اختیار رژیم صهیونیستی قرار داشت و با توجه به ممنوعیت ورود این سلاح‌ها از امریکا به [[چین|چین]] ، پکن تسلیحات امریکایی مورد نیاز خویش را از اسرائیل وارد می‌کرد . به این ترتیب حجم تبادلات نظامی دو کشور گسترش یافت تا جایی که انواع گوناگونی از موشکها هوا به هوا و دریا به دریا توسط رژیم صهیونیستی به [[چین|چین]] فروخته شد .

علاوه بر همکاری‌های نظامی میان [[چین|چین]] و اسرائیل ، در زمینه‌های دیگر نیز این دو کشور همکاری‌های خود را آغاز کردند . به ویژه در سال 1990 در پی تغییراتی که در سیاست و ایدئولوژی [[چین|چین]] ایجاد شد و منجر به تغییر روابط [[چین|چین]] با کشورهای عربی و اسرائیل گردید ، [[چین|چین]] یک دفتر جهانگردی در [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] ، و اسرائیل نیز به طور رسمی یک دفتر در پکن افتتاح کرد . در تاریخ 25/1/1992 روابط دیپلماتیک اسرائیل و [[چین|چین]] با گشودن کنسولگری در دو کشور ، به طور کامل ایجاد شد .

همچنین پیمان همکاری در زمینه‌های اقتصادی ، فنی ، تکنولوژیک ، تجهیزات [[کشاورزی|کشاورزی]] ، انرژی الکترونیک و پیشبرد توان موشکهای خود کششی که مورد توجه دو دولت است ، امضا شده و بین هیأت‌های بلند پایه‌ی دو کشور دیدارهایی انجام گرفت . ابتدا موشه آرنز وزیر دفاع وقت اسرائیل از [[چین|چین]] دیدن کرد و به دنبال آن هیأتی از اتاق بازرگانی اسرائیل به طور رسمی از [[چین|چین]] دیدار کرد . در نتیجه‌ی دیدارهای مکرر مسئولان دو کشور در زمینه‌های اقتصادی و بازرگانی ، ارقام تجارت غیر مستقیم و صادرات کالاهای اسرائیلی به [[چین|چین]] از 14 میلیون دلار در سال 1991 به 40 میلیون دلار در سال 1922 افزایش یافت .

صاحب نظران گفتند این افزایش نمایانگر رشد حقیقی نیست بلکه نشانگر تجارت غیر مستقیم بین دو کشور است و رشد حقیقی در سالهای آینده ظاهرخواهد شد .

در زمینه‌ی سرمایه گذاری ، چینی‌ها آماده‌ی سرمایه گذاری حدود 350 میلیون دلار در طرح توریسم ساحل دریای میت شدند و برای طرح هتل بزرگ در منطقه عین بوکیک در ساحل دریای میت ، گروهی از [[چین|چین]] به اسرائیل رفتند .

به دنبال ایجاد این تغییرات در روابط [[چین|چین]] و اسرائیل ، مسئولان [[چین|چین]] به یاسر [[عرفات ، یاسر|عرفات]] رهبر ساف که از این کشور دیدن می‌نمود ، گوشزد کردند که [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به امنیت کشورهای منطقه از جمله اسرائیل ، احترام بگذارد . این سخن برای نخستین بار ازطرف کارگزاران [[چین|چین]] بیان می‌شد .

همکاری نظامی [[چین|چین]] و رژیم صهیونیستی که از دهه‌ی هفتاد آغاز شد طی دهه‌های بعدی گسترش یافت . حجم خرید و فروش نظامی " دوکشور از آغاز دهه‌ی هفتاد تا سال 2000 " به میلیاردها دلار رسید . علاوه بر این در سال 1978 هنگامی که روابط [[چین|چین]] و [[ویتنام|ویتنام]] تیره شد و برخوردهای نظامی بین طرفین به وقوع پیوست رژیم صهیونیستی با اعزام تعداد زیادی سرباز و هواپیما به [[چین|چین]] ، استراتژی جنگی نوین برای این کشور طرح ریزی نمود و سیستمهای تسلیحاتی مورد نیاز را در اختیار [[چین|چین]] قرار داد .

جنبه عمده همکاری نظامی در دو طرف پس از سال 1992 تحقق پذیرفت در این سال طی سفر یک هیأت بلند پایه از مقامات چینی به سرزمین‌های اشغالی فلسطین ، این کشور طی پیمانی هشت فروند هواپیمای روسی از نوع ایلوشین - 76 که مجهزبه دستگاههای رادار و هشدار دهنده از طرف رژیم صهیونیستی به [[چین|چین]] فروخته شد . بر اساس امار موجود حجم خرید نظامی [[چین|چین]] از رژیم صهیونیستی در سال 2001 بیش از دو میلیارد دلار بوده است . یکی از مهم‌ترین معاهدات فروش تسلیحات نظامی اسرائیل به [[چین|چین]] معاهده‌ای است که درژوئیه‌ی سال 2000 به امضای طرفین رسید . بر اساس این معاهده قرار بود که رژیم صهیونیستی رادارهای هوایی هشدار دهنده موسوم به " فالکون " را در اختیار [[چین|چین]] قرار دهد . ارزش این معاهده 25 میلیون دلار بر آورد شده و [[چین|چین]] به عنوان پیش پرداخت ، 150 میلیون دلار به رژیم صهیونیستی داد .

تنها پس از گذشت چند ماه از انعقاد این قرار داد در سال 2000 اسرائیل به طور یکجانبه آن را لغو نمود که این امر با واکنش شدید دولت [[چین|چین]] مواجه شد . این کشور پس از گذشت یک سال از تاریخ لغو این قرار داد ، اعلام نمود که به دلیل لغو یک جانبه معاهده تا کنون دو میلیارد دلار به [[چین|چین]] خسارت وارده شده و بایستی اسرائیل به این کشور غرامت پرداخت نماید .

مهم‌ترین عامل لغو معاهده‌ی " فالکون " فشارهای ایالات متحده‌ی آمریکا بر اسرائیل بود . این فشارها از زمان انعقاد معاهده مذکور با [[چین|چین]] اغاز شد و تا جایی ادامه یافت که نهایتاً منجر به لغو قرار داد گردید . از ابتدا ایالات متحده با واگذاری چنین سیستمی به [[چین|چین]] مخالف بود . دلیل اصلی این مخالفت به اختلافات [[چین|چین]] با تایوان باز می‌گردد . آمریکا بر این باور بود که در اختیار داشتن رادار هوایی فالکون توسط [[چین|چین]] برای امنیت تایوان خطرناک خواهد بود و توازن منطقه را بر هم خواهد زد . لذا با اعمال فشار زیاد بر اسرائیل از [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] خواست هرچه سریع تر این قرار داد را لغو کند . در همین راستا کنگره‌ی آمریکا اعلام نمود در صورت عدم لغو قرارداد مذکور ، ایالات متحده لایحه‌ی بودجه کمک به رژیم صهیونیستی را تصویب نخواهد کرد اما به محض آنکه رژیم صهیونیستی اعلام نمود معاهده فروش فالکون به [[چین|چین]] منتفی شده آمریکا ضمن ابراز خشنودی از این تصمیم اعلام رد این اقدام منجر به رضایت کنگره و تصویب بودجه‌ای برای کمک به اسرائیل خواهد شد .

==مآخذ : ==
#ریس ؛ ریاض نجیب . '''''راه دشوار مقاومت فلسطین''''' ، حمید فرزانه ، انتشارات اسلامی ، شهریور 1357 .
#'''''روابط [[چین|چین]] و اسرائیل''''' ، مؤسسه تحقیقات و پژوهشهای سیاسی علمی ندا ، 11/6/1999 .
#نشریه '''''رویداد و گزارش''''' ، مؤسسه تحقیقات و پژوهش‌های سیاسی علمی ندا ، شماره 114 .
#'''''مجله الامة''''' ، شماره 3 ، 1922م .

آل سعود و مسأله‌ی فلسطین

2020-07-17T19:09:37Z

Wikiadmin:

سلسله آل‌سعود به سعودبن محمدبن مقیرن منسوب است که از سال 1148 ق - ( 1735م ) بر بخشی از شبه‌جزیره عربستان سلطه یافتند .

این سلسله که به‌دنبال ضعف امپراطوری عثمانی و پدید آمدن جنبش‌های جدایی‌طلب در اوایل سده‌ی 12 هجری و قرن 18 میلادی در شبه‌جزیره عربستان به قدرت رسید هم‌اکنون نیز بر کشور عربستان سعودی حکومت می‌راند .

پس از مرگ محمدبن سعود ، پسرانش محمد ، ثنیان فرحان و مشاری مشترکاً قلمروی کوچک پدر را اداره کردند . پس از مرگ ثنیان ، محمد حکومت را به عهده گرفت و دیگران نیز از او اطاعت کردند . وی در واقع مؤسس واقعی دولت آل‌سعود در [[نجد ( روستای - ) |نجد]] به‌شمار می‌رود .

از وقایع بسیار مهمی که در این دوره به‌وقوع پیوست و سرنوشت و آینده‌ی خاندان آل‌سعود و بخش بزرگی از شبه‌جزیره عربستان را تیعین کرد ، گسترش فعالیت محمدبن عبدالوهاب بنیان‌گزار مذهب وهابیت بود . او و ابن‌سعود که هر دو خواستار گسترش نفوذ خود بودند با یکدیگر عقد اخوت بستند و پس از چندی بر بخش بزرگی از [[نجد ( روستای - ) |نجد]] چیره گشتند . به طور کلی می‌توان گسترش نفوذ سیاسی نظامی این سلسله را به سه دوره تقسیم کرد .
#تأسیس دولت کوچکی در [[نجد ( روستای - ) |نجد]] تا چیرگی مصریان .
#بازگشت به قدرت تا استیلای ابن‌رشید بر [[نجد ( روستای - ) |نجد]] .
#چیرگی ابن‌سعود بر ریاض یا آغاز دوران نوین فرمانروایی آل‌سعود .

==الف - نقش آل‌سعود در رابطه با فلسطین و تشکیل دولت اسرائیل :==

پس از اینکه انگلیسی‌ها معاهده‌ی معروف سایکس - پیکو را در تاریخ 26 اردیبهشت 1295 ( 15 مه 1917 ) به امضا رساندند و براساس آن کشورهای خاورمیانه بین انگلیس و فرانسه تقسیم گردید ارتش انگلیس در تاریخ 18 آذر 1296 ( 8 دسامبر 1918م ) به فرماندهی لارنس وارد بیت‌المقدس شد و آنان در تاریخ 25 آذر اه 1296 همان سال وعده‌ی ایجاد یک وطن قومی یهود را به صهیونیست‌ها دادند . این وعده که به‌عنوان اعلامیه‌ی بالفور شناخته شد فلسطین را تحت قیومیت دولت انگلیس قرار داد تا زمینه‌های ایجاد دولت اسرائیل فراهم گردد . ( نک : [[اعلامیه بالفور|اعلامیه بالفور]] ) همزمان با این تصمیم متفقین ، ملک عبدالعزیزبن سعود ( پدرفهد ) که حاکم [[نجد ( روستای - ) |نجد]] بود طی تلگرامی به " سر ونیگت " ورود انگلیسیها به بیت‌المقدس را تبریک گفت : وی فرزندش فیصل را به لندن فرستاد تا پیروزی نیروهای انگلیسی در بیت‌المقدس را به پادشاه انگلیس تبریک بگوید . حکومت آل‌سعود هیچ‌گونه مخالفتی با تلاش‌های دولت انگلیس در راستای ایجاد یک وطن قومی برای یهودیان در فلسطین نشان نداد .

در سال 1299 ( 1920م ) درگیری بین فلسطینیها و اشغالگران انگلیسی در مناطق مختلف فلسطین از جمله بیت‌المقدس روی داد و این درگیری موجب شد که در کشورهای عربی و اسلامی تظاهراتی به‌نفع مردم فلسطین علیه انگلیسیها برپا گردد ولی حکومت آل‌سعود با نادیده گرفتن این درگیریها در برابر این رویدادها سکوت اختیار کرد .

[[ پرونده : | افشای یک سند تاریخی در مورد مسأله فلسطین ]]

<blockquote>من " سلطان عبدالعزیز عبدالرحمن آل فیصل آل‌سعود " نزد " سر پرسی کوکس " نماینده‌ی بریتانیای کبیر ، هزار بار اقرار و اعتراف می‌کنم که از نظر من هیچ مانعی برای بخشیدن فلسطین به فقرای یهود یا غیر آنان بدان‌گونه که بریتانیا صلاح می‌داند وجود ندارد و من هرگز تا روز قیامت از رأی بریتانیا تخلف نخواهم کرد . </blockquote>

در مرداد 1308 یهودیان سعی کردند [[مسجدالاقصی|مسجدالاقصی]] را در هنگام برگزاری نماز به آتش بکشند که این امر موجب برپایی تظاهراتی در جان اسلام شد و فلسطینیها سعی کردند یهودیان را مورد تعرض قرار دهند ولی نیروهای انگلیسی مانع این امر شدند و از یهودیان حمایت کردند . حافظ [[وهبه ، جمیل یعقوب ( 1897 - 1971 ) |وهبه]] وزیر مشاور آل سعود در مصاحبه‌ای با روزنامه‌ی دیلی تلگراف مورخه‌ی 12 شهریور 1308 ( 1929م ) اعلام کرد : ملک ابن‌سعود قبل از هر چیز دوست بریتانیای‌کبیر است ، به بریتانیا اعتماد دارد و می‌داند که مقامات انگلیسی تحقیقاتی در مورد درگیریها در قدس انجام خواهند داد .

در سال 1314 قیام مردم فلسطین به‌رهبری شیخ [[قسام ، عزالدین|عزالدین قسام]] آغاز شد . ولی اسناد وزارت خارجه انگلیس هیچ اشاره‌ای به عکس‌العمل آل‌سعود به‌نفع این قیام نمی‌کند . در همین رابطه " آندرو رایان " سفیر وقت انگلیس در جده طی گزارشی نوشت ! " فکر نمی‌کنم که ابن‌سعود نسبت به این مسأله ( قیام ) عکس‌العمل نشان دهد . "

ملک عبدالعزیز آل‌سعود در توجیه رویدادهای فلسطین گفت : اعراب باید خود را ملامت کنند زیرا آنها ، خودشان خود را اذیت و آزار داده‌اند نه انگلیسیها .

در تاریخ 8 اردیبهشت 1315 عبدالعزیز آل‌سعود نامه‌ای از حاج امین‌الحسینی یکی از رهبران فلسطین دریافت کرد . در این نامه آمده بود " فلسطین از سوی سیاست انگلیس و صهیونیسم هدف قرار گرفته است . همه‌ی احزاب متحد شده‌اند تا دست به اعتصاب عمومی بزنند ، این اعتصابات تا تغییر این سیاست ادامه خواهد یافت " . وی در نامه‌ی خود از عبدالعزیز آل‌سعود خواست کمک‌های لازم را برای نجات بیت‌المقدس و تحقق اهداف ملت فلسطین انجام دهد . عبدالعزیز آل‌سعود بلافاصله پس از دریافت نامه‌ی مزبور به یوسف یاسین مشاور خود دستور داد که متن نامه را تحویل سفارت انگلیس در جده بدهد تا انگلیسیها در جریان امر قرار گیرند . وی تأکید کرد هیچ اقدامی که متعارض سیاست انگلیس باشد انجام نخواهد داد و به‌هیچ‌وجه در مسایل داخلی انگلیس دخالت نخواهد کرد .

وزیر مستعمرات انگلیس در پاسخ به اقدام عبدالعزیز آل‌سعود طی نامه‌ای از وی خواست که برای خاموش کردن شعله‌ی قیام فلسطینیها تلاش کند . در این نامه آمده است :

" اگر ملک‌بن سعود بتواند از نفوذ خود برای متقاعد کردن اعراب جهت دست کشیدن از خشونت استفاده کند ، خدمت بزرگی نه تنها به حکومت انگلیس ، بلکه به اعراب کرده است " . پس از اینکه قیام مردم فلسطین به رهبری شیخ [[قسام ، عزالدین|عزالدین قسام]] در سال 1315 به اوج خود رسید و اعتصاب عمومی سراسر فلسطین را فرا گرفت ، جنگ مسلحانه‌ی مردم علیه نیروهای انگلیسی موجب گردید که استعمار انگلیس برای رسرکوب مسلمانان از سلطه استفاده کند . با اینکه نیروهای انگلیسی قیام سراسری مردم را با اسلحه پاسخ دادند ولی نتوانستند این قیام را سرکوب کند . لذا دست به دامن عبدالعزیز آل‌سعود شدند تا بلکه وی بتواند مردم فلسطین را آرام کند .

" خیرالدین انورکلی " در کتاب خود تحت عنوان " شبه‌الجزیره‌العربیه فی عهدالملک عبدالعزیز " می‌نویسد : دولت انگلیس از طریق وزیر مختار عربستان در لندن با ابن‌سعود تماس گرفت تا وی را به دخالت در این مسأله تشویق کند . انورکلی می‌افزاید : اعلیحضرت تصمیم گرفت برای حل بحران ، تلاش مشترکی با دولت‌های عربی مبذول دارد ولی این تلاش باید طبق شرایط انگلیس و برای پایان دادن بدون قید و شرط قیام انجام گردد .

به دنبال گسترش قیام فلسطینیها علیه انگلیس و یهودیان ، عبدالعزیز آل‌سعود آمادگی خود را برای میانجیگری و نصیحت کردن مردم فلسطین جهت دست کشیدن از قیام اعلام کرد .

پیشنهاد آل‌سعود به اعراب این بود که : آشوب‌ها را متوقف کنید تا خواسته‌های شما تحقق یابد چون این آشوب‌ها به‌ضرر شما خواهد بود . وی همچنین در دیدار با رهبران فلسطینی از آنها خواست که از قیام علیه انگلیسیها دست بردارند و برای بریتانیای کبیر مشکلاتی به‌وجود نیاورند .

در 4 مرداد 1315 ( 25 ژو ئیه 1936 ) چهار تن از مقامات وزارت خارجه انگلیس پیشنهاد آل‌سعود را مورد بررسی قرار دادند و در پایان این مذاکرات طی بیانیه‌ای از پیشنهاد عبدالعزیز آل‌سعود جهت میانجیگری استقبال کردند . در این میان آل‌سعود خوشخدمتی خود را به انگلیس به خوبی نشان داد . " حافظ وهبه " وزیر مختار آل‌سعود در لندن در دیدار با مقامات وزارت خارجه‌ی انگلیس اعلام کرد که اعلیحضرت ملک عبدالعزیز آل‌سعود گزارش‌های مختلفی از داخل عربستان و شرق اردن دریافت کرده حاکی از اینکه بادیه‌نشینان تظاهرات به‌نفع مردم فلسطین تهدید کرده‌اند ، ولی اعلیحضرت این تهدیدها را تقبیح و دستورات خود را به حکام مناطق جهت سرکوب هرگونه تظاهرات صادر کرد . وی افزود دولت اعلیحضرت آماده است اتباع عربستان و حتی اتباع اردن را که اقدام به حمایت از مردم فلسطین کند دستگیر کند .

در 20 مهرماه 1315 ( 14 اکتبر 1936 ) عبدالعزیز آل‌سعود به‌نمایندگی از پادشاهان عرب ، پیامی را برای مردم فلسطین جهت دست کشیدن از قیام خود صارد کرد . در این پیام آمده بود :

به فرزندان ما ، اعراب فلسطین... " از اینکه اوضاع در فلسطین به اینجا رسیده است بسیار متأثرم . ما به‌اتفاق پادشاهان عرب و شاهزاده عبدالله ( پادشاه اردن ) از شما دعوت می‌کنیم که آرامش را حفظ کنید و برای جلوگیری از خونریزی اعتصاب خود را متوقف سازید و به حسن‌نیت دوست ما انگلیس که می‌خواهد عدالت را تحقق بخشد اعتماد کنید و یقین داشته باشید که ما به تلاش‌های خود برای کمک به شما ادامه می‌دهیم . "

به‌دنبال صدور پیام عبدالعزیز آل‌سعود برای پایان دادن قیام مردم فلسطین ، هیأت عالی عربی که رهبری قیام مردم فلسطین را برعهده داشت در همان روز ( 20 مهر 1315 ) طی بیانیه‌ای از مردم خواست به قول و عهد پادشاهان عرب اعتماد کنند و اعتصابات را متوقف سازند . در این بیانیه آمده بود :

" از آنجا که پذیرفتن اراده و مقاصد اعلیحضرت‌ها پادشاهان عرب یکی از خصلت‌ها و رسوم موروثی اعراب است و نظر به اینکه هیأت عالی عرب اعتقاد راسخ دارد که پادشاهان عرب برای حفظ مصالح فرزندان خود از آنها خواستته‌اند اعتصاب خود را پایان دهند ، لذا هیأت عالی عربی در پاسخ به خواست پادشاهان عرب و با اعتقاد به اینکه میانجیگری پادشاهان مثمرثمر خواهد بود ، از مردم فلسطین می‌خواهد به اعتصابات خود پایان دهند و به دستورات پادشاهان که هدفی جز خدمت به مصلحت اعراب ندارند عمل کنند . همزمان با این بیانیه ، فرماندهی کل قیام اطلاعیه‌ای به امضای فوزی [[قاوقچی ، فوزی ( 1977 - 1890 ) |قاوقچی]] صادر کرد و توقف خشونت و جلوگیری از هر اقدام خدشه‌دارکننده‌ی مذاکرات را خواستار شد و از مردم خواست که به سر کارهای خود بروند .

بدین ترتیب یک بار دیگر آل‌سعود با دخالت خود و حمایت پادشاهان عرب قیام مردم فلسطین را در سال 1315 خاموش کرد بی‌آنکه فلسطینیها به اهداف موردنظر خود دست یابند . این در حالی بود که عبدالعزیز آل‌سعود پادشاه عربستان سعودی ضمن همکاری صمیمانه و علنی در دفاع از سیاست‌های ضد فلسطینی انگلستان ، با رهبران یهودی و صهیونیست در تماس بود و حمایت‌های بی‌دریغ خود را در ملاقات‌های محرمانه با عوامل صهیونیستی ابراز می‌کرد که در بخش روابط آل‌سعود با صیهونیست‌ها به آن اشاره خواهد شد . ولی آنچه که در اینجا لازم است به آن اشاره شود این است که براساس اسناد تاریخی ، رژیم آل‌سعود متعهد شده بود که منافع دولت‌های انگلیس ، آمریکا و یهودیان را حفظ کند .

سننت جان فیلپی مستشار سازمان اطلاعات انگلیس که بعداً به مذهب وهابیت گرایید و به عنوان مشاور عبدالعزیز مشغول به کار شد و نام حاج‌عبدالله فیلپی را به خود اختصاص داد در کتابش موسوم به ( چهل سال در نیروی دریایی ) می‌گوید :

" به‌نظر ابن‌سعود ، مشکل فلسطین مستحق به خطر انداختن روابط ویژه‌ی او با انگلیس و اخیراً با آمریکا نبود و به‌نظر عبدالعزیز آل‌سعود و کلیه خ اندان آنها ، سرنوشت فلسطین مربوط به دوست عزیز آنها انگلیس که قیمومیت فلسطین را به عهده دارد می‌باشد و آن کشور هرگونه که مایل است در این مورد برخورد کند و عبدالعزیز می‌بایست رسماً و طاعتاً فرمانبردار باشد . وی می‌افزاید : اصل موافقتنامه‌ی ایجاد کشور سعودی این بود که سیاست آل‌سعود می‌بایست به نحوی باشد که ملک عبدالعزیز و نوادگان پس از وی علیه منافع انگلیس و آمریکا و یهود در کشورهایی که انگلستان بر آنها حکمرانی می‌کند و یا زیر قیمومیت یا نفوذ آن قرار دارند و فلسطین یکی از آنها می‌باشد ، به‌هیچ وجه مداخله نکنند . وی در قسمت دیگری از کتاب می‌افزاید " ملک عبدالعزیز اعلان کرده بودکه اگر بریتانیای کبیر خواهان [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] باشد ، اعراب آن را خواهند پذیرفت و انگلیس به عبدالعزیز پیشنهاد کرده بود که فلسطین به طور کامل به یهود داده شود و در [[عوض ، عطیه احمد 1938|عوض]] استقلال تمام کشورهای عربی به رسمیت شناخته شود و تضمین نموده بود که مردم فلسطین را که از آن کشور خارج می‌شوند ، به‌نحو شایسته‌ای اسکان دهد " .

==ب - ارتباط رژیم آل‌سعود با یهودیان صهیونیست :==

جان فیلپی مستشار سازمان اطلاعات انگلیس که قبلاً درباره‌ی ماهیتش مطالبی بیان شد در صفحه 953 کتابش عکس سمحا ایرلخ جنگجوی سابق صهیونیست را که دتی وزیر دارایی اسرائیل بود ، چاپ کرده و در زیر آن نوشته است : سمحا ایرلخ فرستاده‌ی [[بن گورین ، دیوید ( 1973 - 1886 ) |بن گورین]] نزد عبدالعزیز آمد و از او درباره‌ی واقعیت بیانات وی که درباره‌ی فلسطینیان ایراد شده بود از جمله درباره‌ی فرستادن اسلحه و داوطلبان توضیح خواست . در این دیدار سمحا ایرلخ موافقتنامه‌هایی را که بین او و انگلستان در حمایت یهودیان فلسطینی از یک طرف و روزولت از طرف دیگر به امضا رسیده بود یادآور شد و خاطر نشان کرد که انگلستان و آمریکا براساس پشتیبانی شما پیشرفت می‌کنند . عبدالعزیز در پاسخ گفت که " این اظهارات همگی برای گمراه کردن است ، توقع [[داری|داری]] چه بگویم ؟ بگویم من تسلیم فلسطین به یهودیان را تأیید می‌کنم و با این حرف‌ها خود را ذلیل کنم ! ! " وی افزود : " به کاری که برای یهودیان انجام می‌دهم اعتماد کن نه به آنچه که می‌گویم . مطمئن باش ایرلخ ! ! " جان فیلپی همچنین در کتاب خود که در سال 1952 در تبعیدگاهش در بیروت به رشته تحریر درآورده بود و طی نامه‌ای به ملک سعود و فیصل تهدید کرده بود که در صورتی که به وطن اصلیش [[نجد ( روستای - ) |نجد]] ! ! بازگردانده نشود اقدام به انتشار کتابش خواهد کرد همچنین نوشته است : " عبدالعزیز در مجمعی ( کنگره‌ای ) بی‌نتیجه بنابر درخواست من پیمانی را امضا کرد تا حسن نیتش را به سازمان اطلاعات انگلیس که حقوقش را به‌میزان 500 جنبه استرلینگ قطع کرده بود ، ثابت کند . او که حالی بسیار بد و گله‌مند داشت و نزدیک بود گریه کند قلمی از جیبش که از گردن او تا نافش می‌رسید درآورد و موافقتنامه‌ای مبنی بر تسلیم فلسطین به‌عنوان وطنی برای یهودیان بیچاره نوشت . متن دقیق پیمان به شرح ذیل می‌باشد .

<blockquote>بسم الله الرحمن الرحیم</blockquote>

من ، سلطان عبدالعزیز پسر عبدالرحمن آل‌فیصل ، آل‌سعود هزاران بار در حضور سرپریسی‌کوکس نماینده‌ی بریتانیای کبیر اعتراف می‌کنم و اقرار می‌کنم که از نظر من هیچ مانعی در تسلیم فلسطین به یهودی‌نشینان یا دیگران نمی‌باشد همان‌طور که این رأی ، نظر انگلیس تا روز قیامت است . </blockquote>

او سپس این پیمان را با نگین انگشترش تأیید کرد .

جان مارتن منشی چرچیل نمایندگی عمومی کنگره‌ی بیل را در دست داشت در 11/3/1942 هنگام دیدار با وایزمن از قول چرچیل به او گفت : می‌خواهم بدانی که برای شما برنامه‌ای ( طرحی ) دارم که تا پایان جنگ قابل اجرا نیست . من مایلم که ابن‌سعود را رهبر خاورمیانه و مسلط بر قدرتمندان آن ببینم ، به‌شرط آنکه با شما به توافق برسد و سپس هرچه که می‌خواهید از او بگیرید . بی‌شک شما را در این کار یاری می‌کنم . باید این راز مخفی نگه‌داشته شود ولی من به روزولت ( رئیس‌جمهور وقت آمریکا ) می‌گویم . وی افزود هنگامی که من و روزولت تصمیم به انجام کاری بگیریم ، حتماً آن کار انجام می‌شود .

توافقات پنهانی رژیم آل‌سعود با آمریکا ، انگلیس و اسرائیل به منظور تحقق کشور اسرائیل روزبه‌روز به مرحله عمل می‌رسید و ماهیت رژیم سعودی برای اعراب و فلسطینیان مسلمان آشکارتر می‌شد و اعتراضات اعراب مسلمان و فلسطین به سیاست‌های رژیم سعودی افزایش می‌یافت ولی عبدالعزیز سعی می‌کرد مشکلات فلسطینیها را نتیجه‌ی سیاست‌های داخلی انگلیس قلمداد کند .

عبدالعزیز در سال 1946 در ملاقات خود با یکی از رهبران فلسطینی گفت : فکر نمی‌کردین که اختلاف گروههای کارگر و محافظه کار بر انگلیس بر سیاست انگلیس در مورد فلسطینیان مسلمان و اعراب تأثیر بگذارد . ولی به‌محض اینکه فلسطینیان در اعتراض به اظهارات عبدالعزیز جلسه را ترک کردند ، او با صدای بلند به حاضرین در جلسه گفت : این فلسطینیها یهودیانی هستند که جنگ بر ضد آنها واجب است ولی یهودیان واقعی آنهایی هستند که به سرزمینشان بازگشتند و آزادند که هر اسمی برای خود انتخاب کنند ، زیرا هر کس که بر چیزی دست یافته ، خود شایسته‌ی آن است و لیاقتش را دارد ! و هنگامی که به او گفتند : فلسطین ، فلسطین ، او با تعجب پرسید : مگر فلسطین را چه می‌شود ؟ گفتند : فلسطین به‌زودی نابود می‌شود ، سپس به او گفتند : صدرو [[نفت|نفت]] را به دوستان آمریکاییت که بعد از دوستان انگلیسیت بزرگترین پشتیبان یهود هستند قطع کن . عبدالعزیز با تعجب و تمسخری حیله‌گرانه گفت : [[نفت|نفت]] به فلسطین چه ربطی دارد ؟ حتی اگر ما به قطع صدور [[نفت|نفت]] به آمریکا فکر کنیم کسی نیست که آن را دوباره به ما بازگرداند و تازه کسی از ما چگونگی قطع صدور [[نفت|نفت]] را نمی‌داند ، زیرا که [[نفت|نفت]] ، اول به دست خدا و سپس به دست آمریکاست و اگر قطع صدور [[نفت|نفت]] را از آمریکائیان یاد بگیریم ، دیگر چیزی نداریم که به ارتش و سربازان مسلمان عرب در جنگ فلسطین و رهاییش از دست یهود بدهیم . ولی من در مورد این موضوع با دوستان آمریکاییم بحث و گفت‌وگو می‌کنم .

این در حالی بود که اطرافیان ملک عبدالعزیز نظرات وی را در مورد فلسطین قبول نداشتند . او عقیده داشت که مسأله‌ی فلسطین در حدی نیست که به‌خاطر آن روابط خود را با انگلیس و آمریکا به خطر بیندازد . البته به‌نظر می‌رسد که آشکار شدن مواضع ضدفلسطینی عبدالعزیز ، در اواخر زندگی وی و به‌دنبال رد و بدل شدن پیام‌ها بین آمریکا ، انگلیس و آل‌سعود بود و آن هنگامی بود که چرچیل نخست‌وزیر انگلیس به فکر افتاد که آل‌سعود را به‌عنوان رهبر بلامنازع جهان عرب مطرح نماید .

همزمان با این تصمیات ملک عبدالعزیز با صراحت اعلام کرده بود که اعراب همواره تقسیم یا شناسایی هرگونه حقی را برای یهودیان در فلسطین رد می‌کنند اما اگر انگلیس مسأله‌ی [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] را بر آنها تحمیل کند ، خواهند پذیرفت وی پس از شکست ارتش‌های عربی و [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] ، عمیقاً ناراحت شد ، چرا که توقع داشت بخشی از فلسطین در اختیار او قرار گیرد .

جان فیلپی مشاور عبدالعزیز در کتاب خود نوشته است " انتقال بخش عربی فلسطین که تحت حکومت عبدالله پادشاه اردن قرار گرفت امری بیش از آنچه که گوارای ملک عبدالعزیز باشد به‌شمار می‌رفت " چرا که وی می‌خواست این جزء از فلسطین به وی یا اسرائیل واگذار شود و بدین جهت در برابر تشکیل [[حکومت عمومی فلسطین|حکومت عمومی فلسطین]] در بخش غزه که تحت اشغال رژیم مصر بود موضع مخالف گرفت ، زیرا می‌ترسید این حکومت تقویت شود و نگرانی‌های جدیدی علیه یهود به ‌وجود آورد .

برای همین موضع با چرچیل نخست‌وزیر انگلیس و روزولت رئیس‌جمهور آمریکا بر سر مسأله‌ی [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] بین کشورهای عربی به توافق رسیدند و برای اینکه فلسطینیها هیچ دوستی نداشته باشند ، وی به فریفتن جمال‌حسینی که به‌عنوان وزیر خارجه‌ی حکومت فلسطین در غزه انتخاب شده بود اقدام کرد و بنا به درخواست آمریکا و انگلیس و با دادن مبلغ ناچیزی وی را به‌عنوان یکی از مشاورین خود در ریاض منصوب نمود و بقیه‌ی اعضای دولت فلسطین را به روش‌های دیگر فریب داد .

علی‌رغم همه‌ی تلاش‌های آل‌سعود و مواضع صریح ملک عبدالعزیز هیچ‌کس قهرمانی‌های گردان " عربی " را که بدون رضایت خاندان سعودی از جزیرةالعرب به پا خواست فراموس نمی‌کند ، این گردان که حدود 700 نفر از افراد آن در جنگ شهید شدند نشان‌دهنده‌ی حضور مردم مسلمان جزیرةالعرب در جنگ با صهیونیست‌ها بود و وقتی که آوازه‌ی فداکاری‌های این گردان در سطح جزیرةالعرب پیچید ، ملک عبدالعزیز آن را منتسب به خود کرد و گفت : " انگلیس می‌خواهد که اسرائیل را ایجاد کند و اسرائیل ایجاد خواهد شد . " اینها گوشه‌ای از نقش خاندان آل‌سعود در به رسمیت شناختن بنیان‌گزار دولت صهیونیستی یعنی وایزمن و فراهم آوردن زمینه‌های تشکیل دولت اشغالگر قدس می‌باشد .

==ج - مواضع آل‌سعود نسبت به مسأله‌ی فلسطین پس از تشکیل اسرائیل :==

نزدیکی روزافزون ابن‌سعود به متفقین به ویژه دیدار او با روزولت در ناو جنگی آمریکا موسوم به کوئنسی در سال 1364 . ق ( 1945م ) که موجب سپردن بنادر سعودی در خلیج‌فارس به ناویها انگلیسی و آمریکایی شد و روزولت تعهد کرد که آمریکا بدون گفت‌وگوهای زمینه‌ساز با عرب‌ها و یهودیان موضع خود را در قبال فلسطین دگرگون نکند ، تأثیری در مواضع آمریکا نسبت به مسأله‌ی فلسطین نداشت . در سال 1946 ترومن ( رئیس‌جمهور آمریکا ) از 000,100 یهودی دعوت کرد که به سرزمین‌های اشغالی مهارجت کنند . این مسأله‌ی مورد اعتراض آل‌سعود قرار گرفت ولی اقدام حادی از سوی آن انجام نگرفت .

یک سال بعد آمریکا به قطعنامه‌ی سازمان ملل مبنی بر تجزیه‌ی فلسطین رأی مثبت داد که منجر به تیره شدن روابط آمریکا با دولت سعودی گردید ولی منجر به قطع مناسبات نشد . این در حالی بود که رؤسای هیأت‌های عربی در سازمان ملل در آستانه‌ی صدور قطعنامه‌ی [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] در سال 1948 با ارسال پیامی با پادشاه سعودی اصرار کردند که بیانیه‌ای صادر کند و در آن آمریکا را به قطع صدور نفت در صورت تصویب قطعنامه‌ی [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] و به رسمیت شناختن اسرائیل ، تهدید کند ولی پادشاه‌ی سعودی در یک موضع غیرمنتظره اعلام کرد : " منافع آمریکا در عربستان محفوظ است و مورد حمایت ماست و از آنجا که آمریکاییان حکم اهل‌ذمه را دارند در نتیجه ، حمایت از آنها و منافع آنها براساس نص [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] بر ما واجب است . "

چندی بعد روابط آل‌سعودو و آمریکا رو به گرمی نهاد و در سال 1367ق ( 1948م ) ناوگان آمریکا وارد خلیج‌فارس شد و برای نخستین بار مقامات نظامی آمریکا از عربستان دیدار کردند .

در آن ایام که [[عبدالناصر ، جمال ( 1918 - 1970 ) |جمال عبدالناصر]] رهبری جهان عرب را در مقابل رژیم اسرائیل و متحدان آن به عهده داشت ، ملک سعود از سویی برای رهایی از انزوای سیاسی و از سوی دیگر برای ایستادگی در برابر هاشمیان اردن و عراق که از پشتیبانی انگلیس برخوردار بودند ، سیاست دوستی با مصر را در پیش گرفت و پس از ورود به پیمان بغداد در سال 1375ق ( 1955م ) دو پیمان دفاعی جداگانه با مصر و سوریه به امضا رسانید و پیمانی هم با مصر و یمن منعقد کرد .

دولت سعودی در سال 1367ق ( 1956م ) در برابر اشغال خاک مصر ( صحرای سینا ) توسط نیروهای انگلیس ، اسرائیل و فرانسه ، روابط سیاسی خود را با انگلستان قطع کرد و ملک‌سعود کمک مالی هنگفتی برای مصر ارسال داشت . سپس نمایندگان مصر ، سوریه ، اردن و عربستان در جمای‌الثانی 1376ق ( ژانویه 1957م ) اجلاسیه‌ای در قاهره برپا کردند و طی قطعنامه‌ی مشترکی دکترین آیزنهاور را محکوم ساختند و از ملک سعد خواستند که در دیدار با آیزنهاور ، او را از دیدگاهشان درباره‌ی این نظریه آگاه سازد . اما وقتی ملک‌سعود به آمریکا رفت تعهدات خود در قاهره را نادیده گرفت و خواسته میزبان را گردن نهاد و پذیرفت که دکترین آیزنهاور را به رسمیت بشناسد .

تجاوز اسرائیل به مصر و سوریه و اردن در ربیع‌الاول 1387ق ( 1967م ) مردم عربستان را به تکانی سخت وا داشت . آنان به کنسولگری آمریکا در ظهران هجوم بردند . در رأس‌التنوره کار به تیراندازی کشید و تعدادی از آمریکائیان و عرب‌ها زخمی شدند . فیصل برخی از افسران ارتش را بازداشت کرد و مقررات حکومت نظامی برقرار ساخت . آنگاه در پی فشارهای داخلی و خارجی در کنفرانس سران عرب در خارطوم در 1346ه - . ش ( 1967م ) همراه با کویت و لیبی متعهد شد که سالانه 135 میلیون لیره استرلینگ برای بازسازی اقتصادی جمهوری متحد عربی و اردن بپردازد . همچنین مقرر شد که نیروهای جمهوری متحد عربی و عربستان از یمن خارج شوند .

در رمضان 1393ق ، اکتبر 1973م با آغاز جنگ اعراب و اسرائیل ، ملک فیصل طی بیانیه‌ای صدور کلیه‌ی محموله‌های نفتی به آمریکا را قطع کرد . در صفر 1394 ( فوریه 1974م ) کنفرانس اسلامی به اتکار ملک فیصل در پاکستان تشکیل شد . قطعنامه‌ی این کنفرانس ظاهراً بر تمامی آرمان‌های اعراب صحه گذاشت و مهم‌تر آنکه برای نخستین بار سازمان [[آزادی‌بخش|آزادی‌بخش]] فلسطین به‌عنوان تنها نماینده‌ی مردم فلسطین در آن شرکت نمود .

پس از شرکت انورسادات رئیس‌جمهور مصر در مذاکرات کمپ‌دیوید و امضای پیمان صلح با اسرائیل در سال 1398ق ( 1978م ) ملک خالد بر قطع روابط با مصر پای فشرد ولی ملک فهد به‌عنوان ولیعهد عربستان اگرچه قطعنامه‌ی کنفرانس عراق مبنی‌بر تحریم سادات را در همان سال امضا کرده بود ، از انتشار رسمی آن در کشور خود جلوگیری کرد . با این همه در سال 1357ه - . ش ( 1979م ) آل‌سعود رسماً پیمان کمپ‌دیوید و عمل سادات را مردود شمرد .

زمانی که رژیم اشغالگر قدس بیت‌المقدس را پایتخت دائمی خود اعلام کرد ، فهد جهاد مقدس علیه اسرائیل را اعلام نمود . جهاد مقدس فهد علیه اسرائیل که در سال 1359 ( 1981 ) اعلام گردید فقط روی کاغذ باقی ماند و چون خود فهد به این دعوت اعتقاد نداشت ، جهاد وی در حد یک شعار بود و هیچ‌وقت به عمل تبدیل نگردید و تها رسانه‌های گروهی رژیم آل‌سعود بودند که برای فهد تبلیغ می‌کردند و جهاد او را مورد تقدیر و ستایش قرار می‌دادند .

هنگامی که رژیم صهیونیستی در سال 1361ه - . ش ( 1982م ) به لبنان حمله کرد و نیروی مقاومت فلسطین را از این کشور بیرون راند فهد سکوت اختیا رکرد و حتی از تهدید رژیم صهیونیستی خودداری نمود . فهد در پی تجاوز اسرائیل به لبنان یکسال پس از اعلام جهاد مقدس علیه اسرائیل ، طرح صلحی به نام " طرح صلح فهد " ارایه کرد و در آن موجودیت رژیم صهیونیستی را به رسمیت شناخت . این طرح شامل نکات زیر بود :
#عقب‌نشینی اسرائیل از کلیه‌ی سرزمین‌های عربی به ویژه بیت‌المقدس که در سال 1967 اشغال شد .
#از بین بردن شهرک‌های یهودی‌نشین که پس از سال 1967 بنا شده بود .
#تضمین آزادی عبادت و برگزاری مراسم مذهبی برای همه‌ی ادیان در اماکن مقدسه .
#تأکید بر [[حق|حق]] ملت فلسطین و پرداخت غرامت به کسانی که قصد بازگشت به فلسطین را ندارند .
#کرانه‌ی باختری و نوار غزه در مدت انتقالی ( چندماه ) زیر نظر سازمان ملل قرار گیرد .
#تأسیس کشور مستقل که قدس پایتخت آن باشد .
#تأکید بر [[حق|حق]] کشورهای منطقه از جمله اسرائیل در زندگی مسالمت‌آمیز .
#سازمان ملل و یا برخی از اعضای این سازمان اجرای این اصول را به عهده گیرند .

==د - مواضع آل‌سعود نسبت به مسأله‌ی فلسطین پس از انتفاضه :==

پس از شروع انتفاضه در سرزمین‌های اشغالی فلسطین رژیم آل‌سعود همراه با دیگر رژیم‌های عربی موضع مثبتی در حمایت از آن گرفت و خواهان توقف اعمال سرکوبگرانه رژیم صهیونیستی علیه فلسطین شد ولی در عین حال با نقشه‌های آمریکا در مورد مسأله فلسطین مخالفت نکرد حتی پس از مدتی که انتفاضه‌ی فلسطین گسترش یافت ، تحرکات انقلابی در سرزمین‌های اشغالی را به شدت زیرنظر داشت ، اخبار آن را با نگرانی دنبال می‌کرد و از تأثیر آن بر مسلمانان منطقه نگران بود . فهد پادشاه سعودی در زمانی که انتفاضه به اوج خود رسید ، در برابر کمک‌های آمریکا به رژیم صهیونیستی اعلام کرد که : " تلاش‌های صلح‌آمیز آمریکا مورد تأیید او است " و حتی اظهار داشت که : " تلاش اصلی کشورهای عربی ، مبارزه با اصولگرایی اسلامی و مقابله با ایران است . " در این خصوص رژیم سعودی رسماً سعی نمود که به سازمان [[آزادی‌بخش|آزادی‌بخش]] فلسطین در جهت تحریک یاسر [[عرفات ، یاسر|عرفات]] برای سازش با رژیم صهیونیستی و ورود به مذاکرات صلح خاورمیانه کمک کند .

در داخل کشور عربستان نیز به مردم مسلمان خود به هیچ‌وجه اجازه‌ی حمایت علنی از انتفاضه را نداد لذا تظاهرات مردم در حمایت از انتفاضه ممنوع شد و حتی از مراسمی که در جهت حمایت از قیام اسلامی فلسطین انجام می‌گرفت جلوگیری کرد .

به‌دنبال گسترش انتفاضه فلسطین ، رژیم سعودی در صدد برآمد با اعطای کمک‌های مالی به ساف رهبران آن را به مذاکرات صلح با رژیم صهیونیستی ترغیب کند . در این زمینه نشریه‌ی " رسالة الحرمین " در شماره 39 خود که در اوریل 1993 به‌چاپ رسید نوشت : رژیم آل‌سعود ، فلسطین و رژیم‌های عربی خلیج‌فارس را به دامان یهودیان سوق می‌دهد . این نشریه نوشت : وجود روابط همکاری و گفت‌وگوهای دوستانه میان آل‌سعود و یهودیان ، این اعتقاد قدیمی را مطرح کرده است که میان رژیم سعودی و رژیم صهیونیستی مشترکات غیرقابل تفکیک و جداناپذیر وجود دارد ، همچنین روزنامه‌ی السفیر در تاریخ 20 آوریل ( 1993م ) نوشت : رژیم سعودی برای سوق دادن اعراب به شرکت در مذاکرات دو جانبه‌ی صلح که قرار بود در 20 آوریل 1993 برگزار شود ، تصمیم گرفت است که وارد بازی پول شود . این در حالی بود که هیأت فلسطین شرکت‌کننده در مذاکرات صلح ، اعلام کرده بود : نادیده گرفتن مسأله‌ی تبعیدی‌های فلسطینی به لبنان و عدم یافتن راه‌حلی برای بازگرداندن آنان به سرزمین‌های اشغالی موجب خودداری آنها جهت شرکت در دور نهم مذاکرات صلح خواهد شد .

روزنامه‌ی لبنانی السفیر نوشت : آل‌سعود پرداخت مبلغ دویست‌میلیون دلار به سازمان [[آزادی‌بخش|آزادی‌بخش]] فلسطین و طرف‌های دیگر فلسطینی در داخل سرزمین‌های اشغالی را قبول کرده است تا از درخواست خود مبنی بر حل سریع مسأله‌ی تبعیدیها صرف نظر کند ، زیرا پافشاری بر این موضوع ، روند مذاکرات صلح را کند می‌کند و نوعی مخالفت با خواسته‌های آمریکا به‌حساب می‌آید .

قبل از برگزاری کنفرانس مادرید در سال 1991 نیز ناظران سیاسی چنین عقیده داشتند که رژیم آل‌سعود دلال عملیات صلح با رژیم صهیونیستی است و با توجه به موقعیت مالی خود و وضعیت ناهنجار حاکم بر اقتصاد جهان عرب اقدام به تشویق کشورهای عربی و ساف به مذاکره و برقراری صلح با اسرائیل کرده است .

در پی تلاش‌های رژیم آل‌سعود و هماهنگ شدن تدریجی کشورهای عربی منطقه با سیاست‌های این رژیم و اعطای دلارهای نفتی به یاسر [[عرفات ، یاسر|عرفات]] برای وادار کردن او به پذیرفتن طرح‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی ، سرانجام یاسرعرفات به‌عنوان رهبر ساف موافقتنامه‌ی غزه و [[اریحا ( شهر - )|اریحا]] را امضا کرد و رژیم اشغالگر قدس را به رسمیت شناخت . فهد و سران عرب پس از امضای موافقتنامه غزه - [[اریحا ( شهر - )|اریحا]] قول هرگونه کمک به حکومت خودگردان فلسطین را به [[عرفات ، یاسر|عرفات]] دادند تا بدین‌ترتیب صلح با رژیم صهیونیستی تحقق یافته و حالت جنگ و کشمکش میان اعراب و رژیم اشغالگر قدس پایان یابد .

==مآخذ :==
#'''''دایرةالمعارف بزرگ اسلامی''''' ، آل سعود ، مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی ، جلد اول ، 1369 .
#کیالی ، عبدالوهاب : '''''تاریخ نوین فلسطین''''' ، محمد جواهرکلام ، انتشارات امیرکبیر ، 1366 .
#بولتن مرکز مطالعات استراتژیک خاورمیانه ، شماره 714 ، در تاریخ 21/1/1372 .
#'''''گزیده‌هایی از پرونده آل‌سعود''''' ، روزنامه جمهوری اسلامی ، مورخ 25 و 26/3/1373 .
#رضوی ، سیدمرتضی : '''''صفحه عن آل سعود الوهابیین''''' .
#سعید ، ناصر : '''''تاریخ آل سعود''''' ، منشورات اتحاد شعب الجزیرة العربی ، جزء اول .
#‌انصار الثورة الاسلامیه فی فلسطین : '''''الانتفاضه''''' ، جلد دوم ، بیروت 1990 .
#روزنامه و نشریات عربی السفیر و رسالة الحرمین ، آوریل 1993 .

آتش‌بس 1949 ( استراتژی اسرائیل پس از - )

2020-07-17T19:05:49Z

Wikiadmin:

پس موافقتنامه رودس ( نک : [[آتش‌بس دائم بین مصر و اسرائیل ، موافقتنامه - ]] ) و ایجاد دولت اسرائیل ، رهبران لشکری و کشوری این رژیم به وضع اصول ضروری برای حفظ بقا آن پرداختند . [[جنگ 1948|جنگ 1948]] و پیامدهای سیاسی آن ، همچنین ، حضور در صحنه‌های مختلف تجربه‌ای به دست داد که اثر آن در تدوین اصول مزبور به‌ویژه در جنبۀ نظامی ، غیر انکار است .

اسرائیل که در محیطی عربی و بیگانه قرار داشت به لحاظ مسائل زیر نسبت به اعراب از موقعیت ضعیفی برخوردار بود :
#برتری کمی ( نیروی انسانی )
#موقعیت ژئواستراتژیک بسیار مهم و عمیق
#وحدت سرزمین و ملت احاطه‌کننده اسرائیل
#وفور منابع طبیعی این کشورها و اهمیت منابع مزبور برای استراتژی امپریالیسم جهانی .

اسرائیل پس از امضای آتش‌بس به خوبی می‌دانست که کشورهای عربی آن را یک عنصر بیگانه دانسته و وجودش را نخواهند پذیرفت و بر همین اساس با همکاری و کمک‌های دولت‌های استعمارگر تشکیل شد و کماکان بقای آن بر " زور " و پشتیبانی دول مزبور استوار بوده است . اسرائیل آنها را متقاعد ساخت که می‌تواند به عنوان پاسدار منافع استعمار و امپریالیسم در منطقه عمل کند .

با انعقاد توافقنامه آتش‌بس بین اسرائیل و کشورهای عربی ، نیروهای اسرائیلی بخش وسیعی از مناطق بی‌دفاع و همچنین مناطقی را که در متن توافقنامه جزو مناطق بیطرف شناخته شده و طرفین ، [[حق|حق]] حاکمیت و ایجاد کارخانه‌های نظامی و شبه نظامی در آن را نداشتند ، به اشغال خود درآوردند .

اسرائیل مانند زمان [[جنگ 1948|جنگ 1948]] به اشغال نظامی این مناطق دست زد . به طور مثال منطقۀ نقب جنوبی را در اثنای مذاکرات اشغال کرد ، ساکنان عرب آن را بیرون راند و منطقۀ را به [[خاک|خاک]] خویش ملحق ساخت . در مارس 1950 " بیر قطار " در منطقه " العوجا " را اشغال کرد . ( شورای امنیت مؤکداً خواستار عقب‌نشینی اسرائیل از این منطقه شد . ) اشغال منطقه واقع در میان سوریه و اسرائیل نیز از جمله این اقدامات بود . اسرائیل کم‌کم بر وسعت [[خاک|خاک]] خویش افزود و در مارس 1951 ، ساکنان مناطق بی‌دفاع " اوسطی " ، " البقاره " ، " الفنانه " و " مزرعۀ الخوری " را از خانه‌هایشان بیرون راند .

اسرائیل از طریق کمیته‌های آتش‌بس که بین آن و کشورهای عربی مصر ، سوریه و لبنان و اردن تشکیل شده بود ، سعی بر تحمیل حاکمیت خود بر برخی از مرزهای مصنوعی و مناطق بی‌دفاع داشت . او تلاش می‌کرد از کمیته‌های مزبور در جهت تشکیل یک دیوار سیاسی بین خود و همسایگانش استفاده کند . البته در این مسیر با موانعی مواجه شد .

( ن - : آتش‌بس دائم بین مصر ، ]سوریه ، اردن ، لبنان[ و اسرائیل ( موافقتنامه‌های - ) .

اسرائیل از لحاظ موقعیت جغرافیایی ، در طول یک نوار ساحلی باریک و احاطه شده به وسیله حلقه‌ای از خشکی قرار داشت . همچنین در صورت خواست اعراب سواحل آن نیز در خطر محاصره دریایی قرار می‌گرفت . مرزهای خشکی آن نسبت به مساحت و عمق این منطقۀ طولانی و در حدود 950 کیلومتر است .
* مرز با لبنان : 75 کیلومتر
* مرز با اردن : 530 کیلومتر
* مرز با مصر : 265 کیلومتر
* مرز با سوریه : 750 کیلومتر

سواحلی فلسطینی تحت اشغال اسرائیل بیشتر از 254 کیلومتر بوده و در مقابل تمام نقاط ضعف موجود ، تنها از ویژگی‌های مثبت زیر بهره‌مند است :
#بافت اجتماعی نظام آن
#نظام سیاسی حکومت اسرائیل
#ارتباط سیاست اسرائیل با استعمار و امپریالیسم و به‌ویژه با ایالات متحده آمریکا .

سران رژیم صهیونیستی از همان ابتدای تشکیل اسرائیل متوجه شدند که مسأله فلسطین باعث بیداری ملل و موجب انقلاب‌های متعدد در کشورهای عربی خواهد شد . در انتظار چنین حرکتی می‌بایست به منظور جلوگیری از گسترش شکاف بین اسرائیل و اعراب در زمینه‌هایی که اعراب بر او برتری داشتند ، حرکت کنند . پیروزی اسرائیل در تحقق برتری قطعی بر اعراب مرهون شرایط زیر بود :

طرح دفاعی صحیح ، مردمی کارآزموده ، مبارزان ورزیده ، اراده نبرد در تمامی سطوح فرهنگی و تکنیکی ، توانائی‌های فنی ارتش دفاع اسرائیل ، توان رهبری و توان نیروهای مسلح .

اسرائیل برای جبران کمبود نیروی انسانی خود از طرح مهاجرت به شیوه‌ای که ضامن منافع او باشد ، بهره جست . در این روند ، اولویت به کارگران فنی با تخصص‌های مختلف داده شد تا همزمان بتوانند کارگاههای صنعتی و نظامی لازم را به منظور پیروزی در نبرد با اعراب در دست داشته باشد . در عین حال تلاش کرد تا یک ارتش احتیاط با کارآیی فراوان ، که توان مقابله با جنگی احتمالی را در سریع‌ترین زمان ممکن داشته باشد ، به منظور اهداف توسعه‌طلبانه خود تشکیل دهد .

هدف سیاسی اسرائیل توسعه‌طلبی به هر وسیله ممکن و تحقق حاکمیت خود بر مناطق بی‌دفاع است . اما هدف نظامی او سیطره بر مناطق حیاتی است که امکان آزادی عمل و مانور در جهت تهاجم به سرزمین‌های مجاور را دارا باشد . در این راستا اسرائیل اقدام به جنگ روانی و اشاعه ترس و وحشت ( از قدرت خود ) در بین دشمنانش کرد .

همزمان با فعالیت‌های اسرائیل در مناطق بی‌دفاع و تعیین استراتژی گام به گام و توسعه‌طلبانه خویش ، برخی از مسئولین اسرائیلی بانگ برآوردند : " از آنجا که دولت‌های عربی به نقض مقررات آتش بس اقدام نموده‌اند این حق مسلم اسرائیل است که به عکس‌العمل انتقامی مناسب دست زند . "

" ژنرال بیرنز " ، اقدامات اسرائیل را در این زمینه مختصراً بیان می‌کند :

<blockquote>" اسرائیلی‌ها با آنکه خود به عدم وجو نیروی نظامی در مناطق بی‌دفاع رأی داده بودند ، مدعی حاکمیت بر مناطق مزبور شده و به تدریج در هر فرصت پس از حضور نیروی نظامی ، خود را از قید مزبور و در نهایت از قبول این ماده سرباز زدند . برای نمونه اقدام آنها در مورد منطقه العوجا را می‌توان ذکر نمود . " </blockquote>

در این راستا اسرائیلی‌ها سیاست " واقعیت موجود " را که با گذشت زمان به یک [[حق|حق]] مشروع تغییر می‌یافت ، پی‌ریزی کردند . کنت برنادت در گزارش خود می‌نویسد :

<blockquote>" زور و اجبار دیروز به واقعیت موجود مبدل شده و فردا صورت وضع حاکم را به خود خواهد گرفت . " ( نک : [[برنادت ، گزارش - ]] ) </blockquote>

نقطۀ ضعف سوم اسرائیل باقی ماندن به صورت یک جزیره در میان دریایی عربی است . اسرائیل به لحاظ اینکه دولت نژادپرست و توسعه‌طلب می‌باشد به‌خوبی آگاه است که در آینده‌ای نه‌چندان دور شاهد یک وحدت عربی پیرامون خود خواهد بود .

به همین دلیل استراتژی آن عکس‌العملی در قبال وضعیت مزبور ، یعنی ایمان به وقوع حتمی جنگ با کشورهای عربی است . این مسأله باعث آمادگی او برای جنگ با دولت‌های عربی می‌شد . در این مسیر ، استراتژی " تلافی بزرگ " علیه جبهه‌های عربی مکرراً اجرا شد . با افزایش عملیات چریکی بر ضد اسرائیل در سال 1955 جهان شاهد افزیاش تجاوزات اسرائیل در جبهۀ مصر بود .

همچنین پیش از آن که توان نظامی دول عربی افزایش یابد اسرائیل به ایجاد و تکمیل یک " نیروی واکنش سریع " پرداخت تا آماده تهاجم فوری به کشورهای عربی باشد .

این استراتژی در تجاوز سه جانبه به مصر ، در سال 1956 ، مشاهده شد . از نظر اسرائیل این یورش عکس‌العملی در قبال افزایش عملیات چریکی و توسعه تسلیحاتی مصر بود ، بدین منظور که نیروی اصلی اعراب قبل از توسعه کامل و دست‌یابی به تمامی سلاح‌های جدید منهدم گردد .

اسرائیل به خوبی می‌دانست که فاجعه فلسطین ، بر کینه و انزجار اعراب نسبت به حضور غیرقانونی او در سرزمین‌های اشغالی سال 1948 ، خواهد افزود . استراتژی اسرائیل برای بهره‌مندی هر چه بیشتر از نتایج تجاوز سال 1948 و دفع خطر تهاجم اعراب و همچنین تحقق تصمیمات متخذه در کنفرانس بال ( 1897 ) ، و جبران ضعف استراتژیک در عمق سرزمین‌های خود ، طرحی را مبتنی بر نکات زیر پی‌ریزی نمود :
#تقویت نظام دفاع منطقه‌ای با ایجاد یک شبکه [[پوشش|پوشش]] امنیتی به وسیلۀ شهرک‌های یهودی‌نشین و تلاش در ج هت تغییر طبیعت جغرافیایی مناطق برای ایجاد موانعی طبیعی در مقابل پیشروی اعراب . این عمل به‌ویژه در شمال " حوله " صورت گرفت . چنان‌که کلیه کانال‌های آبیاری ایجاد شده در این منطقه ، براساس یک سلسله تصمیمات نظامی - اقتصادی ، احداث گردید . خشک کردن آب دریاچه " حوله " و تغییر شکل آب رود اردن تأثیر زیادی در تغییر جغرافیای طبیعی منطقه داشته و ارزش این منابع آبی را بیشتر کرد . ( نک : [[حوله ، خشک کردن دریاچه - ]] ) تلاش در جهت تغییر طبیعت جغرافیایی منطقه " [[نقب|نقب]] " از لحاظ اقتصادی و نظامی برای اسرائیل از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار بود . زیرا باعث مقاومت او در برابر نیروی اصلی اعراب می‌شد . اسرائیل همچنین به احداث صدها برکۀ پرورش ماهی در منطقه [[بیسان ( شهر - ) |بیسان]] در مقابل دشت اردن آن هم در برابر چشمان اردنی‌ها پرداخت . این مسأله مانع تهاجم اعراب و پیشروی نیروهای آنان بود . اسرائیل سعی داشت تا با در اختیار گرفتن آب نهر اردن و با افزایش سطح آن ، این نهر را به صورت یک مانع نظامی درآورد . اسرائیلی‌ها اعتراف می‌کنند که استراتژی نفوذ غیرمستقیم " لیدل هارت " را عملی ساخته‌اند . از همین جا آشکار می‌گردد که چرا رهبران اسرائیل و " لیدل هارت " به ستایش یکدیگر می‌پردازند . زیرا اسرائیلی‌ها مدعی هستند و لیدل هارت آنها را به این خاطر شایستۀ تحسین می‌داند ! لازم به تذکر است که اسرائیل از موضع متعادل خود در برابر ارتش‌های عربی و عدم وحدت کامل آنها استفاده نمود و از تهاجم مستقیم با بهره‌مندی از اصل نفوذ غیرمستقیم بر ضد یک ارتش و تهاجم غیرمستقیم در مقابله با سایر ارتش‌ها ، بهره گرفت .
#تدوین یک استراتژی تهاجمی مبتنی بر یورش و انتقال جنگ به سرزمین‌های عربی مجاور . در استراتژی مزبور عقب‌نشینی و بازگشت معنا ندارد . سازمان نظامی اسرائیل توانست این مفهوم را در اذهان یهودیان جا بیندازد : " شکست در یک نبرد ، به معنای نابودی و مرگ اسرائیل است . " به همین دلیل ، اسرائیل حاکمیت اعراب را بر مناطق بی‌دفاع نپذیرفته و سعی در اشغال تدریجی این مناطق داشت .
#اجرای استراتژی [[جنگ پیشگیرانه|جنگ پیشگیرانه]] . این استراتژی مبتنی بر ایجاد و تکامل " نیروی واکنش سریع " به منظور اقدام به یک [[جنگ پیشگیرانه|جنگ پیشگیرانه]] بر ضد کشورهای عربی است . قبل از آنکه کشورهای مزبور بتوانند با افزایش توان تسلیحاتی خود آمادگی حضور در یک نبرد نهایی علیه اسرائیل را بیابند .

این استراتژی ، آشکارا در تجاوز سه جانبه 1956 دیده شد . این تجاوز از دید اسرائیل عکس‌العملی در قبال افزایش توان تسلیحاتی مصر و در هم کوبیدن نیروی اصلی اعراب بود .

در یک جمع‌بندی کلی از اقدامات اسرائیل پس از آتش‌بس 1949 می‌توان تصریح کرد که استراتژی اسرائیل در این مرحله در جهت تقویت بنیۀ دفاعی و حفظ نیروهای تهاجمی خود و اجرای [[جنگ پیشگیرانه|جنگ پیشگیرانه]] و نهایتاً تسلط بر مناطق غیرقانونی و ممنوع قرار گرفت .

==مآخذ :==
#اکرم دیرئی و هیثم ایوبی : '''''به سوی استراتژی جدید عربی''''' ، دارالیقطه العربیة للتألیف و الترجمه و النشر ، بیروت 1972 .
#ربابعه ، غازی اسماعیل : '''''استراتژی اسرائیل''''' ، ترجمه محمدرضا فاطمی ، نشر سفیر ، 1368 .
#Major General Mosheh Dayan. : '''''The Sinai Compaign''''', New York

آموریان

2020-07-17T19:02:40Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote/$$' به '</blockquote>'

[[آموریان|آموریان]] به‌معنای " کسانی‌که کوه‌نشین هستند " می‌باشد . آنها قبیله‌ای از سوریان بودند که نسبت به [[کنعان|کنعان]] بن نوح می‌رساندند . درباره‌ی [[آموریان|آموریان]] ، میان مورخان اختلاف‌نظر شدیدی بوده است . در حال حاضر ، اغلب مورخان معتقدند که [[آموریان|آموریان]] قومی سامی از مجموعه‌ی اقوام سامی باخترزمین بوده‌اند که در روزگاران کهن ، به‌احتمال قوی از شبه‌جزیره‌ی عربستان به بادیه‌ی شام مهاجرت کرده‌اند . تعیین تاریخ دقیق مهاجرت آنان دشوار است . آنان از بادیه‌ی شام ، یک بار با مسالمت و بار دیگر با کارزار و جنگ ، به مراکز تمدن پیشرفته‌ی عراق ، سوریه و فلسطین نفوذ کردند . بعضی مورخان نیز عقیده دارند که نام " [[آموریان|آموریان]] " برای اولین‌بار به‌وسیله‌ی ساکنان اولیه‌ی عراق ، یعنی سومریها و آکدیها بر این قوم سامی اطلاق شده است ، زیرا در زبان اکدی سامی " آمورو " و در زبان سومری " مار - تو " اشاره به جانب غرب است . سپس این دو کلمه ، مفهومی جغرافیایی دال بر مناطق غرب عراق به‌خود گرفتند - مناطقی که از غرب رود فرات تا سواحل دریای مدیترانه امتداد داشت . این دو کلمه ، رفته‌رفتته بر ساکنان مناطق غربی به طور اعم و اهالی بادیه‌ی شام به طور اخص ، اطلاق شد . آنان در متون سومری به نام " مار - تو " و در متون اکدی به نام " امورو " معروف بودند .

نخستین‌باری که از [[آموریان|آموریان]] یاد شده است ، در نوشته‌های قدیم عراق در هزاره‌ی سوم ق م بوده است . این امر به‌روشنی ثابت می‌کند که مهاجرت آنان بسیار زودهنگام بوده است و شماری از آنان در هزاره‌ی سوم ق م در عراق مستقر بوده‌اند . همچنین به‌نظر می‌رسد که پادشاهان شهر دولت‌های عراقی در این دوره ، از [[آموریان|آموریان]] و سرزمینشان اطلاع داشته‌اند ، زیرا شارکالی شاری پادشاه اکید ( 2254 - 2230ق . م ) ادعای غلبه بر کشور مار - تو سرزمین [[آموریان|آموریان]] کرده بود و گودآ پادشاه لاگاش گفته بود که از کوهی در سرزمین ما - تو ، سنگ آورده است . دلایل زیادی نیز در دست است که افزایش تعداد و بالا گرفتن خطر [[آموریان|آموریان]] بر شهرهای بابل در اواخر هزاره‌ی سوم ق م را نشان می‌دهد . از جمله شوسین ، شاه اور در چهارمین سال سلطنت خود ، برای حمایت و حفاظت از قلمروی خویش در برابر تهاجم آنان ، بارویی بنا کرد . آمویان در نظر ساکنان عراق ، مردمی بودند بدوی و خانه‌به‌دوش و بی‌بهره از تمدن ، به علاوه ، چنان‌که از یک افسانه‌ی سومری پیداست ، به خشونت طبع نیز موصوف بودند :

<blockquote> " یار او سلاح اوست ، هرگز زانو نمی‌زند ( تن به کسی نمی‌دهد ) بند گوشت را خام می‌خورد</blockquote>

و در طول حیات ، خانه‌ای از خود ندارد</blockquote>

پس از مرگ نیز در گوری به [[خاک|خاک]] سپرده نمی‌شود . " </blockquote>

[[آموریان|آموریان]] در منطقه‌ی گسترده‌ای شامل عراق ، سوریه و فلسطین پراکنده شدند . آنان پس از اینکه با تعدادی بسیار ، وارد [[خاک|خاک]] عراق شدند و شیوه‌های پیشرفته‌ی تمدن را از سومریها و آکدیها برگرفتند ، بزرگترین دستاوردهای خود را چه به لحاظ سیاسی و چه از نظر تمدن ، تحقق بخشیدند . از این‌رو ، تاریخ آنان در این سرزمین مهم‌تر و روشنتر از تاریخ آنها در سوریه و فلسطین است .

تاریخ روشن آمویان در عراق ، از اواخر هزاره‌ی سوم ق . م پس از سقوط سومین سلسله‌ی سلاین اور در 2006 ق م آغاز می‌شود . این سقوط راه را برای ایجاد چند " دولتشهر " آموری در جنوب و شمال عراق هموار می‌کند و دوره‌ی جدیدی به نام دوره‌ی قدیم بابل به ظهور میی‌پیوندد . " لارسا " و " بابل " و " سیپار " و " اشتونه " و " آشور " پایتخت‌های دولتشهرهای " آموری " می‌شوند و شهر ماری ( تل الحریری بر رود فرات ) از مراکز اصلی تمدن آنان در راه سوریه به عراق می‌باشد . [[آموریان|آموریان]] در دوره‌ی حمورابی پادشاه بابل ، به اوج افتخارات فرهنگی و سیاسی خود رسیدند . حمورابی نفوذ خود را بر تمام دولتشرهای آموری در جنوب و شمال عراق بسط داد . نیز بر شهر ماری مسلط شد و قلمرو او حتی به بعضی از مناطق غربی سوریه رسید ، چندان‌که می‌توان بر آن نام امپراطوری بابل نهاد . اسناد فراوانی که در شهر ماری کشف شده است حاکی از وجود مراکز سیاسی و اجتماعی [[آموریان|آموریان]] در سده‌ی هیجدهم ق . م در مناطق وسیعی از سوریه به خصوص حلب و قطنه است . در این اسناد ، نام مملکت " آمورو " آمده است . همچنین مکاتبات " تل‌العمارنه " که در مصر کشف شد است از وجود چند دولتشهر آموری در سوریه در سده‌ی چهاردهم ق م خبر می‌دهد . به نظر می‌رسد که این دولتشهرها برای پاسداری از منافع و استقلال خود ، از سیاست هوشمندانه‌ای مبتنی بر استفاده از اختلافات موجود میان دولت مصر و دولت حتیها ، پیروی می‌کردند ( نک : عمارنه ، تپه - )

نام [[آموریان|آموریان]] ( ایموری ) در شماری از اسفار عهد قدیم آمده است . اغلب مورخان معتقدند قومی که در [[تورات|تورات]] با این نام به آن اشاره شد ، همان قومی است که در اسناد کهن عراق به نام " امورو "= " عمورو " از آن یاد شده است . در [[تورات|تورات]] آمده است که [[آموریان|آموریان]] ، پیش از تصرف فلسطین به وسیله‌ی اسرائیلیان ، در آن سرزمین ساکن بوده‌اند . محل سکونت آنان در مناطق مرتفع و شرق اردن بوده است . تعیین تاریخ دقیق ورود [[آموریان|آموریان]] به فلسطین دشوار است . احتمالاً از هزاره‌ی سوم ق . م در آنجا اقامت داشته‌اند . این احتمال بر دلایلی مبتنی است که از نتایج حفریات باستان‌شناسان ، مبنی بر وجود آنان در فلسطین در دوره میانه ، عصر مفرغ ، استنباط می‌شود . باستان‌شناسانی که بر حفریات نظارت داشته‌اند معتقدند خرابیهایی که برخی شهرهای هزاره‌ی سوم ق . م وارد آمده نتیجه‌ی تهاجم [[آموریان|آموریان]] و سرازیر شدن آنان به شهرها بوده است . به علاوه چند نام آموری از اوایل هزاره‌ی دوم ق . م معروف بوده است .

[[آموریان|آموریان]] ، چنان که از آثار به جا مانده‌ی آنان برمی‌آید ، از ساکنان قبلی متفاوت بودند . سفال‌سازی آنان متمایز از شیوه‌ی گذشتگان بود و در مراسم تدفین روش‌های خاصی داشتند که بیانگر چگونگی سازمان اجتماعی آنان بوده است . گویا هر قبیله آداب و رسوم خاصی در تدفین داشته است . مآخذ [[تورات|تورات]] ، [[آموریان|آموریان]] را از بقایای جباران ذکر می‌کند ، با قامتی به بلندی سرو و بدنی به نیرومندی بلوط بن . و با آل اسرائیل سخت دشمن بودند از آنچه در [[تورات|تورات]] آمده معلوم می‌شود که [[آموریان|آموریان]] از اقوامی بودند که با حمله‌ی اسرائیلیان به مقابله برخاستند و وقتی قدم اسرائیل به مملکت [[آموریان|آموریان]] رسید نماینده‌ای نزد پادشاه آمور فرستادند و اجازه خواستند که از مملکت آنها عبور کنند . امان پادشاه [[آموریان|آموریان]] به قوم اسرائیل جواب نداد و آماده جنگ شد . میان [[آموریان|آموریان]] و اسرائیلیان نبرد سختی درگرفت که سرانجام به سود اسرائیلیان تمام شد . اینان ، سیحون شاه [[آموریان|آموریان]] را سخت شکست دادند و از این پیروزی اعتماد به نفس یافتند . و مملکت [[آموریان|آموریان]] نصیب سبط جادو " رائوبین " شد . همچنین بر جنگ موآبیان که بیشتر در طی یک نبرد مغلوب سیحون آموری شده بودند ، جرأت پیدا کردند . از پادشاهان مشهور [[آموریان|آموریان]] در [[تورات|تورات]] ، عوج شاه پاشان است . سرانجام [[آموریان|آموریان]] به زیر سلطه‌ی پادشاهی داوود درآمدند . به علت اینکه جمعیتشان کم شده بود مانند چادرنشینان به طور پراکنده سکونت می‌کردند .

تمدن [[آموریان|آموریان]] را نمی‌توان به صورت واحد و همگون مورد بحث قرار داد . زیرا آنان در مناطقی دور از هم پراکنده بودند و از تمدن‌های گوناگونی تأثیر پذیرفتند . پیش از استقرار در شهر ، صحرانشینی وجه مشخصه‌ی آنان بود و اقتصادشان از طریق دامپروری تأمین می‌شد . برخلاف اقوام صحرانشین که حمل و نقل وسایلشان به وسیله شتر انجام می‌گرفت ، [[آموریان|آموریان]] برای نقل و انتقال و حمل و نقل وسایل خود از الاغ استفاده می‌کردند . آنان به شکار می‌پرداختند و پیوسته بر آبادیها می‌تاختند و اموال مردم را غارت می‌کردند . تصویری که از آنان در افسانه‌ی سومری ارایه شده ، اگرچه خالی از اغراق نیست ، اما به واقعیت نزدیک است . چنانکه از تاریخ [[آموریان|آموریان]] در عراق به روشنی پیداست ، آنها پس از استقرار در شهرها ، استعداد عجیبی در فراگیری شیوه‌های زندگی شهری و جذب و ایجاد تحول در آنها از خود نشان دادند و از شیوه‌ی تمدن سومری - اکدی و نهادهای سیاسی و دینی و فکری آنان تأثیر پذیرفتند . همچنین در قانونگزاری ید طولایی داشتند . در این زمینه ، کافی است به قوانین معروف " حمورابی " اشاره شود . این قوانین نشانگر فهم عمیق آنان از مسائل اجتماعی و اقتصادی است . آنان چنان پیوندی با تمدن عراق داشتند که از زبان پیشین خود دست کشیدند و زبان آکدی را برگزیدند . از زبان قدیمی آنها جز نام‌های اشخاص نمانده است . در تدوین اسناد خویش از خط میخی استفاده می‌کردند و با وجودو پایبندی به " رب‌النوع " آمورو که مورد پرستش آنها پیش از استقرار بود ، به پرستش خدایان باستانی عراق روی آوردند و مراسم دینی را طبق آئین‌های سومری - اکدی انجام می‌دادند .

در سوریه و فلسطین [[آموریان|آموریان]] با توجه به تماس‌هایی که با حتیها در شمال و مصریها در جنوب داشتند از عوامل تمدن ساز دیگری اثر پذیرفتند . از آثار به دست آمده در فلسطین معلوم می‌شود که [[آموریان|آموریان]] به بازسازی شهرهایی پرداخته بودند که بر اثر تهاجم آنان تخریب شده بود . صنعنت سفال‌سازی آنان متفاوت از اقوام دیگر بود . آنها اسلحه‌ی جدیدی به کار می‌بردند و ابزارهای زینتی آنان با آنچه در میان اقوام دیگر متعارف بود ، تفاوت داشت .

قابل ذکر است که آموریان در فلسطین ، به خلاف عراق ، زبان خود را حفظ کردند . در زبان‌های بعدی ، مانند عبری و آرامی ، تأثیر زبان آنها آشکار بود . از کتیبه‌هایی که در " بنی حسن " مصر کشف شده معلوم می‌شود که مردان و زنان آموری جامه‌های زربفت و رنگارنگ می‌پوشیده‌اند . مردان کفش صندل و زنان پای‌افزار به پا داشته‌اند . اسلحه‌شان نیز غالباً تیر و چوب‌دستی بوده است .

==مأخذ :==
#سوسه ، احمد ، '''''العرب و الیهود فی التاریخ''''' ، بغداد ، 1972 :
#Gelb, I.j. : ''The early History of the West Semitic Peoples'', '''''Journal of Cuneiform studies''''', Vol. 15, 1961.
#Kengon, K. : '''''Archaeology in the Holy land''''', London, 1970.
#Kupper, Jean - robert, '''''les nomades en Mesopotamie au temps des Rois de Mari''''', Liege, 1957.

احکام و فتوا‌های شرعی در مورد فلسطین

2020-07-17T19:01:36Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$' به '<blockquote>'

موضوع احکام و فتوا‌های شرعی در مورد مسالۀ فلسطین و رژیم اسرائیل و صهیونیست‌ها و حامیان آنها مساله‌ای است که پس از اشغال فلسطین توسط رژیم صهیونیستی مورد توجه علمای [[شیعه|شیعه]] و سنی ، مراکز و مجامع دینی و مذهبی جهان اسلام قرارگرفت . در این خصوص بعضی ا ز مراکز اسلامی اقدام به جمع‌آوری فتواهای علمای اسلام کردند . تا با انتشار آنها در کشورهای اسلامی وضعیت مسلمین را در برخورد با رژیم اشغالگر قدس و نیزکمک به قضیۀ فلسطین روشن سازند . لذا هرچند سالی برحسب اوضاع و شرایط حاکم بر فلسطین ، احکام و فتوا‌هایی از سوی برخی [[علما ( روستای - ) |علما]] و نیز بعضی از مراکز اسلامی صادر می‌شد . در همین راستا متنی در مورد اوضاع و شرایط سیاسی حاکم بر فلسطین از زمان شروع اشغال فلسطین تا زمان کنفرانس صلح خاورمیانه تهیه و تنظیم گردید و توضیحات لازم و ضروری در آن مطرح شد و در پایان آن هفت سؤال به منظور استفتاء از علمای اسلام درج گردید و به محضر آنها تقدیم شد تا احکام و فتواهای شرعی خود را درقبال مسالۀ فلسطین و اسرائیل صادر نمایند . علمایی که این متن به دست آنها رسید فتوا‌های خود در مورد سؤال‌های مطرح شده را اعلام کردندکه تمامی آنها منتشر شد و در جهان اسلام به ویژه درکشورهای عربی توزیع گردید . برخی نیز به طور مستقل به عنوان وظیفه دینی و شرعی خود بدون اینکه متن استفتاء به دست انها برسد از همان ابتدای اشغال فلسطین تا زمان حاضر به مناسبت‌های مختلف احکام شرعی و فتواهای خود درمورد قضیه فلسطین و اسرائیل اشغالگر را برای جهان اسلام تبیین کردند .

در گزارش زیرکه به عنوان متن استفتاء مطرح شده و پیش از فتوا‌های علمای اسلام می‌آ‌ید سعی شده تا از لحاظ محتوا و نگارش با سایرگزارش‌ها و استفتا‌های پیشین که درکشورهای عربی خدمت علمای اسلام عرضه شده همخوانی داشته و دارای یک سیاق مثترک باشد تا ضمن رعایت اصول و حفظ مواد و موضوعات مندرج در متن اولیه که از حدود چهل سال پیش خدمت علمای اسلام تقدیم شده است ، مطالب جدید نیز به آن اضافه شود .

متن استفتاء بشرح زیر است :

''' " بسم الله الرحمن الرحیم " '''

" تبارک الذی نزل الفرقان علی عبده لیکون للعالمین نذیراً " '''

'''

فلسطین سرزمینی عربی و اسلامی است که بین مصر ، اردن ، سوریه ، لبنان ، و عربستان واقع شده و پلی است که کشورهای عربی و اسلامی آسیا را از طریق خشکی به برادرانشان در افریقا متصل می‌سازد . در صورتی که بیگانه‌ای بر فلسطین استیلا یابد این ارتباط قطع می‌شود و همکاری و تبادل منافع و مصالح بین کشورهای اسلامی مشکل می‌گردد . به هنگام هجوم دشمن نیز یاری رساندن آنان به بکدیگر غبرممکن می‌باشد . این موضوع همان چیزی است که پس از ایجاد کشور یهود ( اسرائیل ) در فلسطین به طور عملی اتفاق افتاد و هدف کشورهای استعمارگر در انتقال و اسکان یهودیان در فلسطین و ایجاد دولت اسرائیل در این سرزمین عربی تحفق یافت زیرا صهیونیست‌ها باکمک و تبانی استعمار انگلیس و سایرکشورهای استعمارگر ، پس از آگاهی از اهمیت مذهبی و سوق‌الجیشی فلسطین از نقاط مختلف دنیا به این سرزمین آمدند و در آنجا اسکان یافتند . کشورهای مزبور نیز از لحاظ سیاسی ، نظامی و اقتصادی با مال و سلاح خویش آنان را حمایت کردند و به یاری‌شان برخاستند .

صهیونیست‌ها نیز با استفاده از این کمک‌ها به این سرزمین عربی و اسلامی تجاوزکردند و اقدامات وحشیانه گوناگونی از قبیل شکنجه ، قتل ، هتک حرمت بر ضد ملت مسلمان فلسطین انجام دادند و زن و مرد و پیر و جوان و حتی کودکان آنها را از دیارشان بیرون رانده و آواره کردند و برای یهودیانی که از نقاط مختلف جهان به این سرزمین می‌آمدند دولتی یهودی بر پا کردند و نام آن را اسرائیل گذاشتند . دولت‌های استعماری نیز به جمع‌آوری یهودیان از سراسر جهان و انتقال آنها به فلسطین به [[آژانس یهود|آژانس یهود]] کمک کردند و یهودیان مهاجر را در منازل و ساختمان‌های مسلمانان جای داده و دست ساکنان اصلی فلسطین را از کشتزارها و زمین‌ها و املاکشان کوتاه کردند .

اهالی فلسطین با هر وسیله‌ای که می‌توانستند به دفاع از وطن و ناموس خود پرداختند و جان خودشان را در راه جهاد با اسرائیل فدا کردند تا حدی که چندین هزار نفر از آنان شهید شدند . بعضی از دولت‌ها و حکومت‌های عربی نیز در آن زمان با ارتش خود از مردم فلسطین حمایت کردند و به منظور جلوگیری از اشغال این سرزمین در جنگ با صهیونیست‌ها شرکت کردند . کشورهای استعمارگر با دسیسه‌ها و امکانات مختلف مانع دخالت نیروهای نظامی اعراب به نفع فلسطینیان در برابر صهیونیست‌ها شدند و از رساندن اسلحه به آنها جلوگیری کردند تا به توقف جنگ و امضای موافقت‌نامه

آتش‌بس تن دهند و سرزمین‌هایی که یهودیان به اشغال خود درآورده‌اند در دست ‌آنها باقی بماند . یهودیان در آن هنکام بر بیشتر مناطق فلسطین استیلا یافتند .

این حالت تا سال 1967 ادامه داشت . اما در [[جنگ 1967|جنگ 1967]] اعراب و اسرائیل ، بقیه سرزمین فلسطین و بخشی از [[خاک|خاک]] کشورهای سوریه واردن و مصر به تصرف اسرائیل درآمد و تا سال 1973 که جنگ مصر و اسرائیل شروع شد همچنان در اشغال آن باقی ماند . پس از پیروزی نسبی و محدود مصر در این جنگ که اسطورۀ شکست نایذیری اسرائیل در هم شکست یکباره از برقراری آتش‌بس و آرامش بین اعراب و اسرائیل سخن به میان آمد که نقطۀ عطف آن مذاکرات مستقیم مصر و اسرائیل زیر نظر مستقیم آمریکا بود و به معاهده ننگین کمپ دیوید بین این دوکشور انجامید . بدین ترتیب با خیانت سادات رئیس جمهور معدوم مصر و صلح آن با رژیم صهیونیستی ، بزرگترین و پرجمعیت‌ترین کشور عربی از صف مخالفان با اسرائیل خارج شد و آرامش مورد نظر آمریکا بین اعراب و اسرائیل بیشتر تحکیم گردید . این آرامش تا به امروز پا بر جا بوده و سیاست کشورهای استعماری به ویژه آمریکا نیز بر این است که تا رسبدن به صلح کامل اعراب با اسرائیل پا بر جا باقی بماند .

یهودیان نیز اصرار دارندکه این آرامش به صلح با اسرائیل و اعتراف به آن به عنوان کشوری که دارای سابقه تاریخی در این سرزمین بوده ( نک : ادعای تاریخی صهیونیسم در فلسطین ) - با همه مناطقی که تاکنون با زور به اشغال درآورده - منجر شود . البته مسلمانان جهان و بعضی از احزاب ، جمعیت‌ها و گروه‌های مختلف عربی و اسلامی از اعتراف به کشوری که با تجاوز و جنگ به کشور عربی و اسلامی به وجود آمده است خودداری ورزیده و صلح با آن را محکوم می‌کنند . بعضی از دولت‌های عربی نیز در سال ١٩٦٧ در جریان کنفرانس سران عرب در خارطوم در مقابل سه موضوع صریحاً پاسخ منفی دادند که عبارتند از :
#صلح با اسرائیل
#گفت وگو با اسرائیل
#شناسایی اسرائیل

پس از آن برخی از مردم گمان کردندکه موضوع عدم اعتراف به وجود اسرائیل که سران عرب و مسلمانان و احزاب و گروه‌های مختلف اتخاذ کرده‌اند موضعی است که سیاست ، اقتضای آن را دارد و از هم سؤال کرده که آیا شرع اسلام نیز آنان را دراین موضع تایید می‌کند و بر آنها صحه می‌گذارد و یا آنکه این موضع در اسلام حکم دیگر دارد که ازکلام خدا " و ان جنحوا للسلم فاجنح لها و... " 13 و یا از موافقتنامه‌های صلحی که پیامبر اسلام با یهودیان امضا کرد استنباط می‌شود . این افراد می‌پرسند که آیا صلحی را که اسلام اجازه آن را صادر کرده به صورت مطلق بوده و یا آنکه تنها در صورتی صلح جایز است که دارای مصلحت باشد و ضرری به مسلمین نرساند و حفظ حقوق آن را تضمین کند . و در صورتی که دارای مصلحتی نبوده و به حال مسلمین مضر باشد و حقوق آنان را ضایع کند حکم اسلام در آن مورد ، منع و حرمت صلح می‌باشد . بنا‌براین موضع اعراب و مسلمانان در مورد نپذیرفتن صلح با رژیم اسرائیل ، آن چیزی است که اسلام واجب کرده و بر آن صحه گذارده است ، زیرا صلح با اسرائیل نه تنها به این مطلب که آیا در مصلحت می‌باشد یا نه اکتفا نکرده بلکه ضرر و خطری بزرگ نسبت به جان مسلمین و سرزمین‌های اسلامی دارد . این خطر بر کسی پوشیده نیست . هرکسی که ان را به صورت کامل لمس و احساس نکرده حداقل آنچه راکه هر روز در رسانه‌های گروهی دنیا پخش و منتشر می‌شود و یا بر بالای منابر و در محافل و مجالس عمومی گفته می‌شود دیده و شنیده است . و اعلامیه‌ها ، گفتارها ، بیانیه‌های مسئولین و سیاستمداران و رهبران عرب و مسلمان نیز به خوبی گویای این خطر بزرگ است . آنچه از زبان رؤسای اسرائیل و رهبران و مسئولین آنها نیز انتشار می‌یابد ضرورت توجه مسلمانان به این مساله را دو چندان کرده است . علاوه بر آن ، حوادث و رویداد‌های جاری و روزمرۀ فلسطین و نیز حیله و دشمنی و توطئه‌ای که رژیم متجارز اسرائیل برای دیگر کشورهای عرب و مسلمان به طمع جنگ و تجاوز به آنها تدارک دیده شاهدی بر این مدعاست .

علیرغم وجود آرامش نسبی بین اعراب و اسرائیل ، موضع این رژیم نسبت به اعراب و مسلمین از خصومت به دشمنی بیشتر و از تجاوز حیله‌گرانه و خیانت به حیله و خیانت بیشتر تبدیل شده است . به طوری که این حالت ، عمل به آیاتی مثل ، " و اما تخافن من قومٍ خیانةً فانبد الیهم علی سواء ان الله لا یحب الخائنین " 14 و " فمن اعتدی علیکم فاعتدوا علیه بمثل ما اعتدی علیکم " 15 را ایجاب می‌کند و نیز عمل به آیات دیگری که حکم شرعی را در مورد چنین وضعیتی که اسلام جهاد را بر تمامی مسلمین واجب گردانیده اثبات می‌کند و بیان می‌دارد تا زمانی که دشمن از سرزمین و خانه‌های مسلمین که به غصب گرفته طرد نشود ذمۀ هیچیک از مسلمانان چه دور و چه نزدیک ، بری نخواهد شد .

از سویی دیگر بعضی از کشورهای اسلامی که تا دیروز شعار نه صلح و نه مذاکره با اسرائیل و نه شناسایی آن را سر می‌دادند در اواخر سال 1991 با فراموش کردن این شعار از دیگر رهبران خائن و سازشکار عرب پیروی کرده و از سیاست‌های مزورانه ، دیکته شده استکبار جهانی در جهت نادیده گرفتن وجود این غدۀ سرطانی در قلب جهان اسلام حمایت کردند و در " مادرید " ( پایتخت [[اسپانیا و اسرائیل ، ( روابط - )|اسپانیا]] ) برای صلح با اسرائیل جمع شدند و در چهارچوب کنفرانس صلح بین‌المللی یا مذاکرات دو جانبه و چند جانبه با این رژیم متجاوز بر سر میز گفت‌و‌گو ، صلح و شناسایی اسرائیل را پذیرفتند و تن به سازش با رژیم صهیونیستی و نادیده گرفتن سرزمین‌های از دست رفته مسلمین دادند .

بنا بر آنچه گذشت آیا تغییر موضع سران عرب در به رسمیت شناختن اسرائیل و یا موضع مسلمانان در اصرار بر مخالفت با کشوری یهودی به نام اسرائیل در سرزمین فلسطین و نیز صلح با آن همان موضعی است که اسلام واجب کرده است ؟ حکم شرع در هریک از این دو مورد 1 - سازش با اسرائیل و به رسمیت شناختن آن 2 - تحریم و منع قاطع صلح با این رژیم چه می‌باشد ؟

این موارد چیزی است که در مورد آن از علمای بزرگ اسلام سؤال می‌شود تا ایشان حکم اسلام و شرع را در مورد آن و اوضاع خطرناک برای مسلمانان که حادثۀ مصیبت‌بار فلسطین ناشی شده و همچنین کاری که بر تمامی آنان نسبت به این اوضاع و مسببین آن یعنی صهیونیسم و دولت‌های استعماری حامی آن واجب می‌باشد ، بیان فرمایند .

در زیر شرح برخی از مسائل که در ارتباط با اوضاع یاد شده ، ضروری است ، توضیح داده می‌شود .

==الف - فلسطین==

فلسطین سرزمینی عربی و اسلامی و از جمله سرزمینهایی است که بیشترین اماکن مقدسه و آثار اسلامی در آن جای گرفته است . آرامگاه شماری از انبیاء‌گرام ( ص ) در این کشور می‌باشد . [[مسجدالاقصی|مسجدالاقصی]] ، اولین قبله و مهم‌ترین مسجد بعد از حرمین شریفین و محل اسراء پیامبر اکرم ( ص ) در آنجاست . به هنگام فتح اول [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] توسط مسلمانان و حفظ صیانت و نجات آ ن از چنگ متجاوزین رومی و صلیبی ، صدها هزار مبارز و مجاهد پاک - که شمار زیادی از سحابه و بزرگان تابعین و [[علما ( روستای - ) |علما]] و رهبران و فرماندهان در میان آنها بودند - . شهید شدند . سرتاسر سرزمین فلسطین که مجاهدان بسیاری در آن به شهادت رسیدند ، مملو از مقبره‌های مطهر آنان شد . این مقبره‌ پس از استیلای صهیونیست‌ها بر این سرزمین در شرف انهدام و نابودی کامل می‌باشد .

== ب - یهودیان و اسرائیل==

بر اساس نظریه دینی و ادعای یهودیان که گمان می‌کنند [[تورات|تورات]] به بازگشت آنها به [[سرزمین موعود|سرزمین موعود]] بشارت داده است ، رهبران صهیونیست ، از یهودیان جهان دعوت کردند برای برپایی دوباره تخت داوودی در [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] - که از زمان حضرت داوود بر آن حکمفرمایی داشتند - به فلسطین مهاجرت کنند . همچنین از یهودیان دعوت کردندکه [[معبد یهودی|معبد یهودی]] هیکل سلیمان - که رومیان چندین قرن پیش از فتح اسلام آن را به کلی منهدم کرده و از بین برده و هم اینک در جای آن مسجد مبارک [[اقصی|اقصی]] برپاست - را بازسازی کنند . بازسازی معبد " هیکل سلیمان " به معنای تخریب و از بین بردن مسجد مبارک [[اقصی|اقصی]] و ساخت این معبد بر روی ویرانه‌های آن می‌باشد .

رهبران صهیونیسم با دولت استعمارگر انگلیس در مورد انتقال یهودیان به فلسطین به موافقت رسیدند . نیز از آنها برای برپای کشور اسرائیل در آن سرزمین که مطامع آنها را متحقق سازد و نیز در جهت تهیه و تامین وسایل و امکانات گرد‌آوری میلیون‌ها یهودی - که از نقاط مختلف جهان به فلسطین انتقال یابند - کمک خواستند . این یهودیان آموزش و تخصص‌های نظامی لازم را یاد گرفتند و برای جنگ با کشورهای عربی و مسلمان همسایه ، در اردوگاه‌ها و شهر‌ک‌های یهودی‌نشین حفاظت شده در مرز‌های این کشورها اقامت گزیدند . رژیم اسرائیل از زمانی که شکل گرفت با جدیت تمام و سعی و کوشش فراوان شروع به فراهم آوردن این وسایل و امکانات کرد . مقادیر زیادی سلاح و مهمات نیز از کشورهای بزرگ استعمارگر به ویژه آمریکا ، انگلیس ، و فرانسه برای سرکوبی اعراب و شکست آنها در جنگها ، و نیز تحکیم موقعیت خود تهیه کرد . سرازیر شدن دلارهای آمریکا به سوی این رژیم نیز کمک شایانی به این رژیم کرد تا هر ساله دهها هزار یهودی را به فلسطین انتقال یابند .

رژیم اسرائیل با کمک کشورهای استعمارگر در راه برپایی مجدد تخت داوود در بیت‌المقدس ، بر بخش‌هایی از [[خاک|خاک]] مصر و سوریه و اردن و تمامی سرزمین فلسطین از جمله شهر بیت‌المقدس که مسجد مبارک [[اقصی|اقصی]] در آن واقع شده ، مستولی گردید . اهالی عرب و مسلمان آنجا را بیرون راند و این شهر را به عنوان پایتخت کشور خود برگزید . علاوه بر آن اقدام به فراهم آوردن تاسیسات آبیاری اراضی یهودیان و تولید نیروی برق برای کارخانه‌های آنها و حفر تونل‌های زمینی با صحرای سینا به منظور گرد‌آوری میلیونها یهودی در فلسطین نمود . این امر گسترده شدن میلیونها یهودی در مرز‌های مصر را ممکن ساخت و از آنجا که آبهای تحت تملک رژیم اسرائیل نیاز ساکنان را برطرف نمی‌کند به کشورهای عربی همسایه به ویژه لبنان ، برای دستیابی به آب مورد نیازشان " از رودخانه‌های آن " تجاوز کرد . آمریکا که پشتیبان و جمایت‌کنندۀ دائمی صهیونیست‌ها می‌باشد آنان را در این امر کمک کرده و طرح معروف " جانسون " 16 و دیگر طرح‌های استعماری را در ارتباط با آن مطرح ساخته است . بنابراین قصد یهودیان از استیلا بر فلسطین و برپایی حکومت اسرائیل در آنجا این است که حکومت موارد ذیل رابه انجام رساند :
#بازسازی معبد سلیمان در محل مسجد‌الاقصی و برپایی مسجد تخت داوود در بیت‌المقدس و فراهم ساختن وسایل و امکانات به منظور گرد‌آوری میلیونها یهودی در فلسطین .
#سیطره اقتصادی بر خاورمیانه عربی و کشورهای اسلامی و بازار و قرار دادن آنها برای صنایع یهودی ، به طوری که اعراب و دیگر مسلمانان در این میان مصرف‌کننده تولیدات صنایع اسرائیل باشند .
#پیشروی از فلسطین به کشورهای همسایه و عربی و دیگر و استیلاء بر آنها به نحوی مرز‌های این کشور از نیل تا فرات گسترش یابد . در این طرح علاوه بر فلسطین ، کشورهای اردن ، سوریه لبنان ، عراق و بخشی از عربستان شامل محلها و روستا‌هایی از مدینه که در زمان حضرت رسول‌اکرم ( ص ) قبیله‌های یهودی در آنها ساکن بودند و نیز قسمتی از مصر شامل شبه جزیره سینا تا دلتا مورد نظر صهیونیستهاست .

این اهداف و مطامع دینی و سیاسی و اقتصادی صهیونیست‌ها ، به طور قاطع و آشکار در گفتارها و مصاحبه‌های رؤسا و رهبران صهیونیسم و نیز روزنامه‌ها و کتب و نشریات آنها منعکس و منتشر می‌شود . در اصول و برنامه‌های احزاب و جمعیت‌ها و سایر مؤسسات آ‌نان نیز مطرح شده است .

==ج - استکبار جهانی و کشورهای استعمارگر حامی صهیونیسم==

استعار غرب در قرون وسطی جنگی استعماری و ویران‌کن را بنام دین ( در [[جنگ‌های صلیبی|جنگ‌های صلیبی]] ) به شرق اسلامی عرضه و تحمیل کرد . هرچند پس از دو سده ، اقدامات هولناک و جنگ‌های صلیبیان علیه مسلمانان در سال 1187 یایان یافت اما پس از شکست از مسلمانان شروع به برگزیدن روش‌های دیگری در جنگ مستمر خود با مسلمین کرد . استعمار زیر پوشش تمدن و نامهای متعدد مثل نشر فرهنگ ، بالا بردن سطح زندگی ، حمایت ، سرپرستی ، قیمومیت برای آشنایی حکومت‌ها با نحوۀ ادارۀ کشور و بالاخره انعقاد پیمان نظامی و نام‌های دیگر از این قبیل ، نقشه‌هایی را برای تجزیه جهان اسلام کشید و دست به اقداماتی زد . هنوز هم در شرق و جهان اسلام به اقدامات خود ادامه می‌دهد . از جمله خطرناک‌ترین این اقدامات کوشش در قطع رابطه کشورهای اسلامی با یکدیگر بود . اتحاد و رابطه‌ای که از بزرگترین عوامل شکست حملات صلیبی در گذشته به شمار می‌رفت و به همیاری کشورهای عربی و اسلامی با یکدیگر و قرار گرفتن آنها در یک صف در مقابل جنگجویان صلیبی کینه‌توز منجر شده بود .

در ابتدا کشور انگلیس و سپس فرانسه و آمریکا و دیگر کشورهای غربی با ا ز بین بردن اتحاد و یکپارچگی کشورهای اسلامی ، با حمایت و سرپرستی و قیمومیتی که بر بسیاری از کشورهای اسلامی دیگر تحمیل کردند عهده‌دار وظیفه عمده در قطع این رابطه گردیدند . فلسطین نیز قربانی این نوع استعماری انگلیس شد . زیرا یهودیان را به عنوان عنصر جنگ در سرزمین فلسطین واردکرد . بالفور وزیر خارجه انگلیس تیز به منظور امکان بخشیدن به گردآوری یهودیان در فلسطین و استیلا براین سرزمین و تسلط بر امور اقتصادی آن ، با ارایۀ طرح و پیشنهاد معروف خود به نام " وعده بالفور " ، سلطۀ یهودیان بر این سرزمین را بر ساکنان اصلی آن تحمیل کرد

انگلیس با سلاح و مهمات به کمک یهودیان شتافت . آنان را آموزش نظامی داد و سپس برای آنها ارتشی ایجاد کرد که به وسیله آن به کشتار اهالی عرب فلسطین بپردازند . اعرابی که در اثنای دوره‌ی قیومت حتی از ادارۀ آموزش فرزندانشان محروم ساخته و خلع سلاح کرده و آنها را به جرم نگهداری هر گونه سلاح ومهماتی به اعدام محکوم می‌کرد . و هر فلسطینی را از تمامی وسایل مقاومت مفید خلع می‌نمود . اما در مقابل ، وسایل جنگ و دشمنی را برای یهودیان فراهم می‌آورد . حتی پس از اینکه سلطه و قیومتش بر فلسطین پایان پذیرفت ، ارتش آن برخی مواضع مهم سرزمین فلسطین و بسیاری از سلاح‌های خود را تسلیم یهودیان کرد و از آنجا خارج شد . آمریکا نیز همواره با انگلیس درکمک به یهودیان مشارکت داشته است . پس از تشکیل اسرائیل با تمام نیرو از نظر سیاسی و اقتصادی این رژیم را کمک کرد و درهای خزانه‌های خود را بر روی صهیونیست‌ها گشود . میلیون‌ها دلار به آنها کمک بلاعوض کرد و زرادخانه‌های سلاح خود را در اختیار آن رژیم قرار داد . و مهربان‌تر از مادری که فرزندش را به دامان بگیرد ، فرزند نامشروع خود اسرائیل را در دامان خویش گرفت . بدین‌گونه این دوکشور و کشورهای استعمارگر دیگر ، در بیرون راندن اعراب و مسلمانان از سرزمین‌شان و جایگزین کردن یهودیان به جای آنان صهیونیست‌ها را یاری رساندند . بدین ترتیب رژیم اسرائیل سدی بین کشورهای عربی و اسلامی در آسیا و برادران آنها در [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] فاصله انداخت و خود نیز جرثومه فسادی در ییکر دنیای اسلام شد تا هر زمانی که بخواهند در مقابل استعمار و استکبار مقاومت کنند مانع ارتباط آنها با یکدیگر شده و خنجری باشد بر پهلوی کشورهای اسلامی که زیر بار فشار و خواسته‌های استکبار جهانی نمی‌روند . پس از این دیگر برای استکبار جهانی و استعمارگران غربی مهم نیست که اسرائیل بر برکشورهای عربی همسایه یا برخی از آنها استیلا یابد ، بلکه تا زمانی که یهودیان اهداف سیاسی و نقشه‌‌های استعماری غرب را محقق می‌سازند آنان را کمک کرده و به عنوان یک دژ مستحکم در مقابل کشورهای اسلامی که جلوی ارتباظ آنها با یکدیگر را می‌گیرد ، ایستاده و شان و مقام و جایگاه اسلام را تضعیف می‌کنند .

استکبار جهانی و کشورهای متحد آن به امکاناتی که در تاسیس اسرائیل در فلسطین در اختیار یهودیان قرار دادند و مشکلاتی که در سایر کشورهای عرب مسلمان به وجود آورند و مصائب و حوادث استعماری که تاکنون بار آورده‌اند اکتفا نکردند . . بلکه ضمن اعلام طرح‌های تسلیم طلبانه برای اعراب - که معروفترین آنها طرح ٨ ماده‌ای ریگان در تاریخ 6/6/1982 ( اردیبهشت 1362 ) به دنبال تجاوز اسرائیل به جنوب لبنان تحت عنوان " طرح صلح آمریکایی برای مردم خاورمیانه " می‌باشد ( نک : ریگان ، طرح صلح - ) - به یکی دیگر از وسایل جهنمی استعماری خودکه نام پیمان‌های امنیتی نظامی برای دفاع از دموکراسی و یا آزادی بر آن نهاده‌‌اند تکیه کرده است . آنها با تمام توان می‌کوشند تا به منظور زیر سیطره خود قرار دادن نیروهای نظامی ، منابع و تسلیحات و... کشورهای عربی و اسلامی ، آنها را در این گونه پیمان‌ها17 واردکرده و آنان را در جهت تحقق اهداف استعماری و حفظ منافع خود در منطقه سوق دهند . یا با وابسته کردن کشورهای عربی به خود ، آنها را از روی ‌آوری به تحقق منافع و مصالح اعراب و مسلمانان و یا دفع تجاوزی که بر مسلمانان و سرزمین‌های آنها واقع شده بازدارند . بدین ترتیب به اسرائیل اجازه شعار ] از نیل تا فرات [ خود را جامه عمل پوشانده و مرز‌های سرزمین‌های خیالی خود راگسترش دهد . در صورت امکان نیز وارد بازی دیگری شده و با تسلیم کردن اعراب در مقابل خود ، انها را به پشت میز مذاکره با رژیم صهیونیستی کشانده و حاکمیت دولت غیرقانونی یهود را در فلسطین قانونی و تثبیت کند .

== د _ صلح با اسرائیل==

همانطور که ذکر شد حکومت‌ها و دولت‌های عربی ناچار به انعقاد پیمان آتش‌بس با اسرائیل شدند . از آنجاکه صهیونیست‌های جنگ طلب و متجاوز ، مسلمانان را از دیار و سرزمین خود بیرون رانده و خود به جای آ نها نشستند و مطامع خطرناکی را درکشورهای عربی و مسلمان دیگر دنبال می‌کنند ، پیمان ترک مخاصمه منعقد با آنان معنایی جز توقف جنگ ندارد . لذا طبیعی است که کشورهای عربی از روز اول تشکیل دولت اسرائیل خود را در حالت جنگ با این رژیم قرار دهند و در هیچ امری از امور سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و... با آن توافق نداشته و آ ن را به رسمیت نشناسند . نیز طبیعی است که در پی آن ، این کشورها از ورود محصولاتی که از خارج برای یهودیان فلسطین سرازیر می‌شود ، و یا وسایل و محصولاتی که از فلسطین به خارج صادر می‌گردد و موجب تقویت اسرائیل می‌شود و صنایع و تجارت آن‌را تقویت می‌کند ، جلوگیری کنند .

این امر تاکنون موجب شده علی‌رغم گذشت بیش از چهل سال - و در حال حاضر نیم قرن - از وجود این رژیم و نیز کمک‌های فراوانی که از طرف کشورهای استعماری به ویژه آمریکا به آن شده نتواند بر این عوامل تقویت کننده به صورت عوامل ثابت و حقیقی دست یابد . زیرا تا زمانی که عناصر پایدار شده رژیم اسرائیل فراهم نباشد امکان زندگی و ثبات را در منطقه ندارد . افزون بر آن سرزمینی را که اشغال کرده از لحاظ مساحت و مبادی ورودی برای زندگی جمعیت فرضی این رژیم کافی نیست و پیرامون آن را کشورهای اسلامی احاطه کرده‌اند . مسلمانانی که از اعتراف به چنین رژیمی و صلح با آن امتناع ورزیده و تمام تولیدات صنایع و صادرات آن را تحریم کرده‌اند به طوری که این رژیم بازار مناسبی برای فروش تولیدات خود - آن چنان که می‌خواهد - نمی‌یابد . شروع انتفاضه فلسطین در سرزمین‌های اشغالی نیز گسترش صنعت را در این کشور محدود کرده و تقریباً روند تصاعدی آن‌را متوقف ساخته و راه‌های درآمد آن را کاهش داده است . عنصر اقتصادی در اسرائیل که از مهم‌ترین و قوی‌ترین عناصر تقویت‌کننده رژیم آن به شمار می‌رود طی چندین سال که قیام فراگیر فلسطینیان شروع شد ، ضعیف و ناتوان و سست شد . به گونه‌ای که اعتمادی بر آن نمی‌توان داشت و نیازمندی‌های این رژیم را برآورده نمی‌سازد . بدین لحاظ رژیم صهیونیستی سعی کرده از اموال یهودیان جهان و خزانه آمریکا کمک بگیرد و یا اینکه به منظور جلوگیری از کاهش بودجۀ کشور از کشورهای استعمارگر غربی و بانک‌های بین‌المللی و مؤسسات مالی جهانی وام‌های کوتاه مدت و یا بلند مدت دریافت کند . لذا با توجه به اینکه برای رژیمی که با کمک‌ها و بخشش‌های خارجی و جمع‌آوری کمک و اعانه زندگی می‌کند نمی‌توان امید بقا داشت ، آمریکای جهانخوار به منظور جلوگیری از فروپاشی این رژیم به بهانه مقابله با اصول‌گرایی و بنیاد‌گرایی اسلامی در منطقه و تحریک اعراب علیه این پدیدۀ نوظهور - که بنیان این رژیم‌ها را در معرض خطر قرار داده - شروع به برانگیختن رژیم‌های عربی برای صلح با رژیم صهیونیستی و به رسمیت شناختن آن کرده است . این شناسایی و اعتراف رسمی به وجود اسرائیل ، تثبیت حاکمیت آن رژیم را بر سرزمین‌های اشغالی فلسطین و نیز برداشتن محاصره اقتصادی و گشایش بازارهای کشورهای عربی بر روی تولیدات و صنایع آن را به دنبال دارد . در نتیجه ، صنعت و بنیاد‌های اقتصادی رژیم صهیونیستی شکوفا می‌شود و این رژیم به دور از مشکلات سیاسی و یا نظامی ناشی از کشمکش با اعراب ، می‌تواند ارکان و عوامل اساسی قدرت خود را تقویت کند . که در این صورت بدون هیچ‌گونه مانع و مشکلی می‌تواند نقشه‌های توسعه‌طلبانه خود را به اجرا درآورد . این مطلب ، توضیحات برخی اموری بود که به همراه سؤالات ذیل ، به منظور استفتا ، تقدیم علمای بزرگ شریعت اسلام می‌شود و اینک سؤالها :
#چه کاری یر مسلمانان کشوری اسلامی مانند فلسطین در برابر دشمنان اسلام که قصد جنگ با آنان کرده ، واجب است . دشمن این کشور را از دست اهالی آن گرفته و آنها را از سرزمینشان بیرون رانده و خود به جای آنها اسکان یافته و در آن سرزمین دولتی به نام اسرائیل برای خود بر پاکرده است ؟ این رژیم علاوه بر اقداماتی گه توضیح داده شد اقدام به تخریب و انهدام بسیاری مساجد و اماکن مقدسه اسلامی کرده است . بسیاری از این محل‌ها را به صورت اماکن خوشگذرانی که حرمت دین و عبادت را پایمال می‌کند تبدیل کرده است .

همچنین به مقبره‌های تاریخی اسلامی راکه گروه‌های زیادی از مجاهدان صدر اسلام . از جمله صحابه بزرگ و [[علما ( روستای - ) |علما]] و فرماندهان و صالحان - در آنها مدفون هستند مورد اهانت قرار داده است . همچنین به نبش این قبور پرداخته و در محل آنها ساختمان‌ها و میدان‌های بازی و تفریح‌گاه و مجتمع‌های مسکونی یهودی نشین احداث کرده است .
#در صورتی که نجات فلسطین ( فی حد ذاته ) بر مسلمانان واجب باشد ، هنگامی که این سرزمین در چنگ دشمن است و او در این کشور قدرتمند شده وکشورهای عربی و اسلامی همسایه را مورد شدید ترین خطرات . - نسبت به زمین و دارایی‌ها و منافع و زندگی و جان اهالی آنها - قرار دهد ، تکلیف آنها چگونه می‌باشد ؟
#در صورتی که جنگ به علت آرامش و آتش بسی که قبلاً ذکر شد متوقف شده ، ولی حالت جنگی بالقوه وجود داشته باشد ، آیا پایان دادن به حالت اتش بس به واسطه صلح با اسرائیل - همان‌گونه که درکنفرانس صلح خاورمیانه اعراب و اسرائیل که با نظارت و دخالت مستقیم آمریکا مطرح شده است - جایز می‌باشد . در صورتی که این صلح منجر به موارد زیر می‌گردد .
#اعتراف به رژیم اسرائیل که دارای تمامی حقوق بین‌المللی در این کشور عربی و اسلامی باشد .
#صرف‌نظر کردن از کشور فلسطین و سرزمین ان‌که صهیونیست‌ها از مسلمانان غصب کرده‌اند . همچنین تخلیه کردن این کشور برای یهودی‌ها و اعتراف به حاکمیت قانونی اسرائیل در فلسطین اشغالی
#همکاری با این رژیم و برداشتن محاصره اقتصادی عربی از آن و تامین امکانات بهره‌برداری از وسایلی گه توان آن را افزایش می‌دهد و اجرای نقشه‌اش را برای حمله کشورهای عرب و مسلمان قدرت می‌بخشد . کوتاه سخن اینکه آیا صلح با اسرائیل و یا مذاکره با آن برای صلح ، با توجه به خطر‌های فوق‌الذکرکه از آن ناشی می‌شود جایز می‌باشد ؟
#حکم کشورهای بیگانه و استعمارکری که صهیونیست‌ها را در اشغال سرزمین‌های اسلامی فلسطین و بیرون راندن اهالی آن سرزمین کمک و یاری کردند و هم‌اکنون نیز ا ز آن حمایت می‌کنند چیست ؟ ) اولاً همکاری و دوستی با آنها به ویژه هنگامی که این همکاری و دوستی منجر به رساندن ضرر به منافع مسلمین می‌گردد . ثانیاً بستن پیمان‌های نظامی با آنها که به قرار دادن نیروها ، ارتش ، تسلیحات و دارایی‌ها و موقعیت کشورهای مسلمان تحت تصرف این استعمارگران منجر می‌گردد . و در نتیجه این نیرو‌ها و امکانات را به سوی اهداف استعماری آنها در همین کشورهای عربی و اسلامی سوق می‌دهد و مانع آن می‌شوندکه مسلمانان از این امکانات در جهت دفاع از خود و سرزمینشان استفاده کنند .
#در صورتی که برپایی دولت یهودی " اسرائیل " خطر عظیمی گه توصیف شد نه تنها علیه ملت فلسطین بلکه علیه کشورهای عربی و اسلامی دیگر نیز داشته باشد ، حکم شرعی مسلمانان و اعراب به ویژه اهالی کشوری که مورد هدف و تجاوز خطر واقع شده‌اند . ( مثل لبنان ) در ارتباط با آماده‌سازی آنچه که نیروی دفع این خطر و نابودی منشاء آ ن را در توان دارند ، چیست ؟ با توجه به اینکه خداوند متعال می‌فرماید : " و اعدوا لهم ما استطعتم من قوة " و آیا واجب و لازم و حتمی نیست که این آمادگی در نزد کشورهای مزبور جایگاه نخستین را نسبت به دیگر مسائل داشته باشد . و در راه این آمادگی از هر میزان کوشش و بذل مال به ویژه تامین اسلحه لازم و حتی سلاح‌های مدرن از هر طریق ممکن دریغ نشود .
#آیا جایز است که به اسرائیل امکان بهره‌گیری از رودها و آبهای کشورهای لبنان ، اردن ، سوریه ، و مصر در جهت رشد [[کشاورزی|کشاورزی]] و تقویت صنایع آن داده شود تا بتواند علاوه بر اسکان یهودیان در فلسطین ، صدها هزار یهودی دیگر را در مئطقه [[نقب|نقب]] در مجاورت با مرز‌های مصر و در مرز لبنان و منطقه اشغالی [[جولان : |جولان]] گرد آورد .
#همان طورکه ذکر شد صادرات محصولات [[کشاورزی|کشاورزی]] و صنایع تولیدی رژیم صهیونیستی به بازارهای جهانی ، نقش چشم‌گیری در اقتصاد اسرائیل دارد . با توجه به این امر ، خرید کالا‌ها و صنایع تولیدی و محصولات [[کشاورزی|کشاورزی]] اسرائیل و یا حتی عدم جلوگیری از صادرات آنها به خارج ، در صورتی که به توان اقتصادی و بنیاد‌های سیاهی و نظامی . آن کمک می‌کند چه حکمی . دارد . امید است که با بیان حکم شرع اسلام در مورد سؤالات فوق‌الذکر ، به صورت مفصل پاسخ لازم برای مسلمانان جهان به ویژه آنهایی که تلخ تجاوز استکبار جهانی و صهیونیسم اشغالگر را چشیده‌اند داده شود . در پایان سعادت و سلامتی همۀ علمای اسلام را از خداوند متعال خواهانیم .

===احکام شرعی و فتواهای علمای اسلام و مراکز و مجامع دینی اسلامی===

" [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( قدس‌سره ) : نک : آیت‌الله العظمی [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( فتواهای - نسبت به مساله فلسطین و اسرائیل )

===فتوای مجتهد بزرگ آیت‌الله محمد حسین آل کاشف الغطاء===

اعلان جهاد مقدس برای نجات فلسطین

حضرت آیت‌الله العظمی شیخ محمد حسین آل کاشف الغظاء رهبر شیعیان در نجف اشرف فتوای مهم زیر را در راه نجات فلسطین صادر کردند .

<blockquote>بسم الله الرحمن الرحیم</blockquote>

" یا ایهاالذین آمنوا هل ادلکم علی تجارةٍ تنجیکم من عذابٍ الیم تومنون بالله و رسوله و تجاهدون فی سبیل الله باموالکم و انفسکم ذلک خیرٌ لکم ان کنتم تعلمون یغفر لکم ذنوبکم و یدخلکم جناتٍ تجری من تحتها الانهار م مساکن طیبة فی جناتٍ عدنٍ ذلک الغفور العظیم و اخری تحبونها نصرٌ من الله و فتحٌ قریب و بشر المؤمنین " </blockquote>

برخی بزرگان نسخه‌ای از فتوایی را که در مورد لزوم دفاع از فلسطین صادر کرده بودم درخواست کردند و انگیزه این درخواست ، دردها ومحنت حاضری است که پس از 30 سال مبارزه و فداکاری‌های بی‌شمار که با جان و مال انجام گرفته و از حد شمارش خارج است به این سرزمین مقدس رسیده است . و ما هم اینک شاهدیم که محنت و بلوی از مرز‌های فتوی گذر کرده و وجدان هر مسلمان با احساس را خدشه‌دار کرده است . و ضمیرش وجوب دفاع از فلسطین را با تمام قدرت به او الهام کرده و بذل جان و مال عزیز در این راه و اعلان جهاد مقدس آسان و سبک شده است . پس ای مسلمانان سستی و تنبلی به خود راه ندهید که شما برتر و بالاترید . </blockquote>

" ان تنصر الله ینصرکم و یثبت اقدامکم و ما النصر الا من عندالله و لله قوی عزیز . " </blockquote>

'''محمد حسین آل کاشف الغطاء'''</blockquote>

'''</blockquote>

در ماه ربیع‌الثانی سال 1358 ه - . ق سؤالهایی در مورد مساله فلسطین و دفاع از آن به محضر ایشان ( رحمةالله علیه ) تقدیم شد که به نحو زیر پاسخ گفتند .

جواب سؤال اول - بله ، دفع کسی که اراده تسلط بر فلسطین یا هر کشوری را از کشورهای اسلامی و بیرون راندن مسلمانان از آنجا را دارد شرعاً بر مسلمانان واجب است .

جواب سؤال دوم - در صورتی که فلسطین برای دفع دشمن کافی نباشد بر مسلمانان دیگر به ترتیب نزدیکی به محل - تا حدی که تمامی مسلمانانی که توان انجام این کار را دارند در برگیرد - واجب است .

جواب سؤال سوم - بله ، تمام انواع کمک‌ها ، نظیر خدمات مالی و جانی و سایر وسایلی که منجر به تضعیف شدن گردد ، واجب است .

جواب سؤال چهارم - بله ، بر تمام مسلمانان در سایر مناطق و کشورها واجب است که یهود و حامیان و کمک‌دهندگان به او را تحریم کنند . و هر کسی که از یهود چیزی خریده یا به او بفروشد تا مصنوعات آنها را تزویج کند و یا تولیدات آنان را بپوشد و یا از محصولات آنها بخورد و یا هر نوع معامله تجاری یا غیر تجاری با آنان بکند با خدا و پیامبرش به ستیز ، موجب غضب خدا و رسولش شده و به حق خیانت ورزیده و قلب اعراب و اسلام را جریحه‌دار کرده و بلکه به موجب کلام الهی " و من یتولهم منکم فانه منهم ان الله لا یهدی القوم الظالمین " از دین اسلام خارج شده است .

'''محمد حسین آل کاشف الغطاء'''

مدرسه بزرگ کاشف الغطاء و مدرسه نجف اشرف'''

'''

===فتوای کمیتۀ فتوای جامع‌الازهرا===

کمیته فتوای جامع‌الازهر در روز یکشنبه 18 جمادی‌الاول سال 1357 ه - . ق برابر با اول ژانویه 1956م به ریاست آقای استاد شیخ حسن مخلوف عضو جمعیت علمای بزرگ و مفتی سابق سرزمین مصر و با عضویت جناب آقایان " شیخ‌عیسی منول " عضو جمعیت علمای بزرگ و شیخ سابق دانشکده شریعت ( شافعی مذهب ) و " شیخ‌ محمود شلتوت " عضو جمعیت علمای بزرگ ( حنفی مذهب ) و " شیخ محمد طنیخی " عضو جمعیت علمای بزرگ و مدیر وعظ و ارشاد ( مالکی مذهب ) و " شیخ محمد عبداللطیف سبکی " عضو جمعیت علمای بزرگ و مدیر تفتیش جامع‌الازهر ( حنبلی مذهب ) و با حضور " شیخ زکریا بری " دبیر فتوی ، تشکیل جلسه داده و در مورد استفتای مذکر نظر دادند . نک : کمیتۀ فتوای جامع‌الازهر ( فتوای - نسبت به مساله فلسطین )

=== " فتوای جناب شیخ حسن مامون مفتی دیار مصر " :===

بسم‌الله الرحمان الرحیم

الحمد‌لله وحده و الصلاة و السلام علی من لانبی بعده

از درخواستی که از طرف برخی علمای الازهر شریف به همراه یادداشتی که در برگیرنده استفتای حکم شرعی در مورد صلح با رژیم اشغالگر قدس و پیمان با کشورهای استعمارگر و بیگانه دشمن مسلمین و اعراب و نیز در مورد تایید‌کنندگان یهود در دشمنی‌هایش با مردم فلسطین تقدیم شده بود ، اطلاع حاصل کردیم .

جواب : از سؤال آشکار می‌شود که فلسطین سرزمینی است که مسلمانان آن را فتح کرده و زمانی طولانی در آنجا اقامت گزیده‌اند و بخشی از کشورهای اسلامی گردیده است که اغلب اهالی آن مسلمان هستند و به همراه آنان اقلیتی نیز از ادیان دیگر در آنجا اقامت دارند . فلسطین سرزمین اسلامی است که احکام این‌گونه سرزمین‌ها بر آن جریان دارد و یهود بخشی از این سرزمین را جدا کرده و برای خود در آنجا جکومتی غیر اسلامی بر پا نموده و اکثر اهالی مسلمان آن بخش را از آنجا بیرون رانده است . برای شناخت حکم شریعت اسلام در مورد صلح با یهودیان فلسطین اشغالی بدون در نظر گرفتن جنبه سیاسی آن بایستی بدانیم که آیا هجوم دشمن به هر کشوری از کشورهای مسلمین جایز است یا نه و در صورتی که جایز نباشد چه کاری بر مسلمانان در مقابل این دشمنی واجب می‌باشد .

شریعت اسلام هجوم دشمن را به کشورهای اسلامیبه هر انگیزه و سببی که باشد جایز ندانسته و سرزمین اسلامی بایستی توسط اهالی مسلمانآن حفظ شود و جایز نیست که هیچ تجاوزگری به آن تجاوز کند . در مورد اینکه در حالت تجاوز به کشور اسلامی ، جهاد با این دشمن با تمام نیرو بر اهالی آن واجب عینی می‌باشد در میان مسلمین هیچ اختلافی نیست . صاحب مغنی می‌گوید که جهاد در سه مورد واجب می‌شود ، اول - زمانی که دو گروه مسلمین با یکدیگر برخورد کرده و در مقابل هم صف بکشند . دوم - هنگامی که کفار به کشوری حمله آورند جنگ با آنان و دفع آنها بر اهالی آن کشور واجب است . سوم - زمانی که امام عده‌ای را برای اعزام به جبهه فرا خواند ، این اعزام بر آنهاواجب می‌باشد . از این رو خداوند بر مسلمین واجب کرده که برای دفع هر تجاوزی که ممکن است بر کشور آنها واقع شود آماده باشند . خداوند می‌فرمید " و اعدوا لهم ما استطعتم من قوة و من رباط الخیل ترهبون به عدوالله و عدوکم " پس آمادگی برای جنگ دفاعی بر ضد کسی که به خاطر دین مسلمین بر آنها حمله‌ور شده و علیه هر کسی که بر کشور مسلمین طمع بورزد بر همه حکمومت‌های اسلامی واجب است . زیرا مسلمین بدون این آمادگی ، امتی ضعیف می‌باشندکه تجاوز به آنان برای دیگران آسان می‌شود . و آنچه یهود در فلسطین انجام داد تجاوز به کشوری اسلامی بوده است . لذا بر اهالی فلسطین واجب است که با قدرت ، این تجاوز را پاسخ گویند تا آنکه یهود را از کشورشان بیرون رانده و این کشور را به حیطه اسلام باز گردانند . این امر بر تمامی اهالی فلسطین واجب عینی است ، نه واجب کفایی که اگر عده‌ای اقدام به آن کردند از دیگران ساقط شود . و از آنجا که کشورهای اسلامی به طور کلی خانه فرد مسلمان به شمار می‌آید ، در صورت تجاوز دشمن ، جهاد در مرحله اول بر اهالی همان کشور ، و در مرحله بعد بر مسلمانان دیگری که در کشورهای اسلامی دیگر اقامت دارند واجب می شود . زیرا گرچه به صورت مستقیم به کشورهای آنان تجاوز نشده ، اما از طریق تجاوز به کشوری اسلامی که بخشی از کشور‌های اسلامی است ، آنها نیز مورد تجاوز دشمن واقع شده‌اند . پس از آنکه حکم اسلام در مورد تجاوز به کشوری اسلامی را دانستیم ، حکم شریعت در مورد صلح با متجاوز را می‌توانیم دریابیم که آیا امری جایز است یا غیر جایز . جواب اسن است که صلح در صورتی که برای باز گرداندن بخش مورد تجاوز واقع شده به اهالی آن باشد صلحی جایز بوده و اما اگر برای تایید تجاوز و تثبیت آن باشد ، بدان دلیل که تایید تجاوز باطل بوده و آنچه مترتب بر باطل باشد خود نیز باطل است ، صلحی باطل می‌باشد . فقها ، صلح با اهالی کشور دشمن و یا باگروهی از آنان را در صورتی که به مصلحت مسلمین باشد برای مدتی معین جایز شمرده‌اند . دلیل آن کلام خداوند است‌که فرمود : " و ان جنحوا للسلم فاجنح لها و توکل علی الله " وگفته‌اند گرچه این آیه مطلق و بدون هیچ قیدی است اما اجماع فقها برای اینکه این آیه را به مورد وجود مصلحت برای مسلمین مقید سازند آیه دیگری را اشاره می‌کنند که خداوند می‌فرماید : " و لا تهنوا و تدعوا الی السلم و انتم الاعلون " . اما در موردی که مصلحتی در صلح وجود نداشته باشد فقها به اتفاق‌نظر صلح را جایز نمی‌دانند . و ما می‌بینیم که صلح بر پایه اینکه سرزمین‌هایی را که یهود از فلسطین سال نموده در چنگ او باقی مانده و به اهالی آن بازگردانده نشود تنها آنان را محقق ساخته و هیچ مصلحتی برای مسلمین در آن وجود ندارد ، به همین دلیل ما از لحاظ شرعی این صلح را - مگر با وجود شرایط و قیودی که مصلحت مسلمین را محقق سازد - جایز نمی‌دانیم .

جواب سؤال دوم - پیمان‌ها و معاهداتی که مسلمانان با کشور‌های غیر اسلامی دیگر منعقد می‌سازند در صورتی که به صلاح مسلمین باشد از نظر شرعی جایز است ، اما اگر تایید دولتی باشدکه - مانند یهود متجاوز به فلسطین - به کشور اسلامی تجاوزکرده باشد ، تقویت طرف متجاوز بوده و برای آ ن فایده و سود دارد ، این امر شرعاً جایز نمی‌باشد . و ما همکاری مسلمانان را برای رفع هر تجاوزی که برکشورهای آنها واقع شود و اینکه آنان میان خود معاهدات و پیمان‌های منعقد سازند - که آنان را از لحاظ قول و فعل مانند قدرتی واحد نشان دهد که به شدت به هرکسی که خود خیال هجوم به هرکشور اسلامی را بپروراند یورش ببرد - بر این پیمان‌ها ترجیح می‌دهیم . در صورتی که به این معاهدات و پیمان‌هایی که هدف آنها تجاوز به کسی نبوده و تنها برای جلوگیری از تجاوز به وجود آمده ، تلاش سریع با تمام وسایل ممکن برای خرید اسلحه از تمامی طرف‌هایی که سازنده اسلحه می‌باشند انجام گیرد و نیز مبادرت به ساخت سلاح درکشورهای مسلمان - برای تقویت ارتش‌های اسلامی هم پیمان اضافه شود تماماً امری است که برای تضمین سلامت امت اسلامی - که مسلمانان به سوی آن گام برداشته و آن را برای کشور خود و سایرکشورهای اسلامی و بلکه برای دیگرکشورهای غیر اسلامی آرزو دارند - واجب و ضروری می‌باشد . آنچه روشن است اینکه یهود دارای موضعی ویژه است که نه اهالی فلسطین و نه هیچ حکومت اسلامی با آن صلح منعقد نکرده است . این رژیم هنوز ا ز سرزمین‌های اشغالی رانده نشده و هنوز در فلسطین حضور دارد . به موجب حکم سیاسی آرامش و آتش بسی که کشورها بر هر دو طرف تحمیل کرند ، حکومت‌های اسلامی به دنبال یافتن راه حلی عادلانه برای این مساله رفتند ولی یهود به آن رضا نداده و با تجاوزات مکررشان - که برکسی پوشیده نیست - آن را نقض نمودند . تمام آنچه مسلمانان انجام داده‌اند ، اسرائیل آن را تجاوز به حقوق خود می‌داند . این اقدامات عبارت است از محاصره ا سرائیل و جلوگیری از ورود سلاح و مهماتی که برای رسیدن به این رژیم ازکشورهای اسلامی عبور می‌کرد . برای . آنکه ما حکم شریعت را در مورد این مساله بدانیم یادآور می‌شویم که آنچه برای دشمنان ارسال می‌گردد دو نوع است .

نوع اول - سلاح و آنچه در حکم اسلحه است و نوع دوم [[غذا|غذا]] و مثل آن است . فقها ارسال سلاح به دشمنان از طریق فروش سلاح به آنان را به دلیل آنکه موجب تقویت آنان در جنگ با مسلمانان می‌گردد ، منع کرده‌اند . این فقها همچنین ارسال مواد و [[آهن|آهن]] و چوب و هرچه در ساخت سلاح استفاده گردد را به دشمن - . چه فروشی آن پیش از صلح یا پس از آن واقع شده‌ باشد - به دلیل آنکه این صلح در شرف نقض و پایمال شدن است و دشمنان در حال جنگ بر ضد ما هستند ممنوع کرده‌اند .

شکی نیست که شان یهودکمتر ازکسی است که مسلمانان برای مدت معینی با او پیمان ترک مخاصمه بسته‌اند و به فرض اینکه حالت آرامش نیز صلح نامیده شود یهودیان با تجاوزاتشان آن را نقض کرده‌اند . و نقض صلح از یک طرف موجب بطلان آن می‌شود و نیز طرف دیگر را از پای بندی به آ ن آزاد می‌سازد .

اما در مورد نوع دوم مراسلات ، فقها گفته‌اندکه قیاس حکم به منع وجلوگیری از وصول [[غذا|غذا]] و لباس و... به دشمنان می‌کند ولی ما حکم آن را از روی نص درمی‌یابیم . نص هم آن است که پیامبر ( ص ) به ثمامة فرمان دادند که به اهالی مکه - درحالی . در حالی که در حال جنگ با مسلمین بودند آذوقه و دارو برساند .

این نص در موردکسانی است گه به واسطه خویشاوندی به پیامبر مربوط بودند و به همین دلیل پیامبر پس از آنکه وضعیت آنها وخیم شد درخواست آنان را پاسخ گفت . و این حالت فعلاً شامل یهودیان فلسطین نمی‌باشد ، لذا ما با استناد به این قیاس ارسال هر چیزی را برای یهود ، جایز نمی‌دانیم . زیرا ارسال هر چیزی را برای آنان ، اسرائیل را تقویت کرده و آنها را در تثبیت و اصرار به موضعشان که قابل توجیه شریعت نیست مغرور و فریفته می‌سازد .

و الله تعالی اعلم

===فتوای اعضای جمعیت علمای بزرگ و بسیاری دیگر از [[علما ( روستای - ) |علما]] و مدرسین در جامع‌الزهرا در قاهره و دیگر مناطق مصر===

" وجوب جهاد برای نجات فلسطین و حمایت از مسجد‌القصی "

به فرزندان امت عرب و اسلام از علمای دانشگاه الازهر شریف

" هذا بیان للناس و هدی و موعظة للمتقین "

بسم‌الله الرحمن الرحیم

ای جماعت مسلمانان کار از کار گذشت و عواملی سرکشی و طغیان علیه فلسطین لشکر آراستند . در حالی که مسجد الاقصی نخستین قبله مسلمین و حرم سوم و پایانۀ سیر شبانه خاتم‌النبیین ( ص ) در این سرزمین است . کار از کار گذشت و برای شما روشن شد که باطل هنوز در شباب است و هنوز هوی بر عقل‌های آنها سیطره دارد و پیمانی راکه راه عدل و انصاف می‌انگاشتند چیزی جز برنامه‌ریزی برای ظلم و اجحاف نمی‌باشد . امروز دیگر صبری بر آن ظلمی که می‌خواهند ما را در سرزمین خودمان با آن درمشکل اندازند و سینه‌های ما را به زمین آشنا سازند و پیوندهای خلق‌هایی راکه خداوند در دین و زبان و احسسشان اتحاد بوجود آورده از هم بدرند ، باقی نمانده است . تصمیم سازمان ملل متحد تصمیمی است گه از خود آن نیست و تصمیمی باطل و ظالمانه است که هیچ بهره‌ای از [[حق|حق]] و عدالت در آ ن وجود ندارد . فلسطین ملک اعراب و مسلمین است‌که در ان جان‌های گرانقدر و خون‌های پاکی را بذل نموده‌اند و انشاءالله علی‌رغم مخالفت اهل باطل وکارشکنان ، ملک اعراب و مسلمین باقی خواهد ماند و هیچ کس - هرکه می‌خواهد باشد - نمی‌تواند با اعراب و مسلمین بر سر فلسطین به نزاع برخاسته و آن را پاره پاره کند .

زمانی که سرکشان ستمگر به این اماکن مقدسه سوءقصد کردند فرزندان امت عرب و اسلام را چونان شیران ژیانی یافتند که ا ز شرف خود دفاع کرده و سرکشان را با چنگالی خرد و دندانهایی فرو ریخته به عقب راندند . آنان امروزه مردانی در رویارویی و شیرانی در جان نثاری هستند و تاریخ سیرت اولیه آنان را به ایشان بازگردانده است " و سیعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون " .

ای فرزندان عربیت و اسلام ، شما درگذشته با دلیل و برهان آ ن چنان که خداوند می‌خواست برای گرفتن حقتان ستیز کردید تا آنجاکه چهرۀ [[حق|حق]] بدون هیچ پوششی برای مردم روشن شد . اما دسیسه‌ها و فتنه‌های صهیونیست و اموال او توانست که چشم‌ها را کور وگوش‌ها را کر وگردن‌ها را خم و نرم کرده و با سواران و پیاده‌هایش به این [[حق|حق]] مقدس حمله ور شود . شما ناگهان خود را در سازمان ملل متحد تنها یافته و مدعیان یاری عدالت به آرامی از شما کناره گرفتند . برخی از آنان به شما اهانت کردند و برخی نیز به دشمنان شما گرایش پیدا کردند . بعضی هم سکوت اختیار کردند و خود را به بی‌طرفی زدند . در اینجا شما جهاد دلیل و برهان را به پایان برده بودید و در پی این جهاد ، نجات و حمایت از [[حق|حق]] است که جهادی دارای راه قانونی و سخن مسموع و دارای شنونده می‌باشد . شما با این جهاد از وجود خود و از آینده فرزندان نسل آینده خود دفاع می‌کنید . پس از شرف خود پاسداری و دفاع کرده و گرگ‌ها را از جنگل برانید و آن‌طور که [[حق|حق]] جهاد است در راه خدا جهاد کنید .

" فلیقاتل فی سبیل الله الذین یشرون الحیاةٍ الدنیا بالآخرةٍ و من یقاتل فی سبیل الله فیقتل او یغلب فسوف نوتیه اجراً عظیماً "

" و الذین آمنوا یقاتلون فی سبیل الله و الذین کفروا یقاتلون فی سبیل الطاغوت فقاتلوا الیاء الشیطان ان کید الشیطان کان ضعیفاً "

ای فرزندان عربیت و اسلام

" خذوا حذرکم فانفروا ثباتٍ او انفروا جمیعاً " ( اسلحه برگرفته و به تنهایی یا دسته‌جمعی اعزام شوید ) مبادا تاریخ بنویسید که اعراب غیور و بزرگوار در مقابل ظلم به سجده افتاده و با خواری ، ذلت را یذیرا شدند . کاری سخت و مشکل همه را فراگرفته و امروز روز حل و فصل و خاتمه کار است و روز شوخی و بازی نیست . هر عرب و هر فرد مسلمان در نقاط دور و نزدیک بایستی آنچه که حیله مکاران و ستم تجاوزگران را از شرف و ناموس آنان دفع می‌کند از جان و مالشان بذل کنند . راه‌ها را بر آنها ببندید و در همه جا درکمین آنها باشید . آنها را در تجارت و معامله محاصره و تحریم کنید . در میان خود ، گردان‌های جهاد آماده سازید و به آنچه خدا بر شما واجب کرده اقدام کنید و بدانید که اکنون جهاد بر هرکسی که توانایی جسمی و مالی دارد واجب عینی است و هرکسی که از این واجب روی گرداند سبب خشم الهی و نیزگناه بزرگی شده است .

" ان الله اشتری من المؤمنین انفسهم و اموالهم بان لهم الجنة یقاتلون فی سبیل الله فیقتلون و یقتلون وعداً علیه حقاً فی التوراة و الانجیل و القرآن و من اوفی بعهده من الله فاستبشروا ببیعکم الذی بایعتم به ذالک هو الفوز العظیم " ''' '''

'''

شما که با ایمانتان به خدا ، جان و مالتان را به او فروخته بودید هم‌ اینک زمان بذل و تسلیم آن فرا رسیده است . به پیمان الهی وفا کنید تا او به پیمان شما وفا کند . جهان بایستی خشم شما را درکرامه و دفاعتان از [[حق|حق]] نظاره کند . این خشم شما بایستی علیه دشمنان [[حق|حق]] و دشمنان خودتان باشد نه علیه کسانی که هموطن شما هستند [[حق|حق]] شرف دارند و می‌بایستی مورد حمایت شما قرار گیرند . از اینکه بر فردی از این اشخاص ستم و تجاوز روا دارید بپرهیزید زیرا خداوند تجاوزگران را دوست ندارد . بایستی در تمامی نقاط زمین به کلمه جهاد جهاد جهادکه مومنین آن را دوست می‌دارند پاسخ و لبیک گفته شود . خدا با شماست .

امضا

شیخ محمد مامون شناوی شیخ دانشگاه الازهرا

شیخ محمد حسنین مخلوف مفتی دیار مصر

شیخ عبدالرحمن حسن وکیل شیخ دانشگاه٠ الازهر

شیخ عبدالمجید سلیم مفتی سابق دیار مصر

شیخ محمد عبداللطیف دراز مدیر دانشگاه الازهر و دانشسرا‌های دینی

شیخ محمود ابوالعیون منشی کل دانشگاه الازهر و دانشسراهای دینی

شیخ عبدالجلیل عیسی شیخ دانشگاه زبان عربی دانشگاه الازهر

شیخ حسینی سلطان شیخ دانشگاه اصول دین

شیخ عیسی منون شیخ دانثکده شریعت

شیخ محمد جهنی شیخ دانشسرای قاهره

شیخ عبدالرحمن تاج شیخ بخش عمومی

شیخ محمود غمراوی بازرس الازهر

شیخ ابراهیم حمروش

شیخ محمود شلتوت

شیخ ابراهیم جبالی

شیخ محمد شربینی

شیخ محم عتریس

شیخ محمد [[عرابه ( شهرک - ) |عرابه]]

شیخ حامد محسین

شیخ [[عبدالفتاح ، محمد حاج مصطفی|عبدالفتاح]] عنانی

شیخ محمد عرفة

شیخ فرغلی ریدی

شیخ احمد حمیده

شیخ محمد ابو شوسه

شیخ علی معداوی

شیخ عبدالرحمن علیش

اعضای جمعیت علمای بزرگ و بسیاری دیگر ا ز [[علما ( روستای - ) |علما]] و مدرسین در دانشکده‌ها و دانشسراهای الازهری در قاهره و دیگر مناطق مصر .

=== " فتوای علامه سید محمد حبیب عبیدی مفتی موصل عراق " :===

''' وجوب جهاد برای نجات فلسطین'''

'''

یکی از مقدمات مسلم و مشهود این است که [[حق|حق]] پسر قدرت و حقیقت و دختر برهان و دلیل است . مساله اعراب و مسلمین در مورد مساله نیز قضیه [[حق|حق]] و حقیقت است که تنها از قبیل سخن تنها و ادعای محض به شمار نمی‌آید . از نظر اینکه این مساله حقیقتی است که با دلیل وگواهی و برهان‌های قطعی و سندهایی در طول تقریباً ربع قرن به واسطه کمیته‌های متعدد و در زمان‌های مختلف ثابت گردیده است .

روشن است که حقیقت پس از آنکه با دلیل و برهان ثابت شد به صورت [[حق|حق]] درآمده و از آنجا که [[حق|حق]] فرزند قدرت است و در اینجا هزار دلیل و برهان نیز سودی نمی‌بخشد . زیرا مطلب از این باب است که تحصیل حاصل از لحاظ منطقی ممنوع است و این فرزند مشروع ( [[حق|حق]] ) پدرش را که چیزی جز قدرت نمی‌باشدطلب می‌کند . حقیقت با دلیل آشکار گردیده و به صورت [[حق|حق]] درآمده و سپس نیرو‌های قهرمان آن را یاری می‌دهند . از آنجا که مسئله فلسطین حقی مشروع و قانونی برای اعراب و مسلمانان است بر آنها واجب است تا زمانی که قدرتمندان از روی ظلم و دشمنی با آنان به این [[حق|حق]] اعتراف نکرند - پس از اینکه مشروع بودن آن اثبات شد و آن را با صلح ، تسلیم صاحبان قانونی و اصلی آن نکردند - این [[حق|حق]] قانونی را از طریق قانونیش یعنی جهاد به دست آوردند . [[آهن|آهن]] را تنها [[آهن|آهن]] می‌شکافد و تنها با قدرت به مقابل قدرت باید رفت . این موضوع ، امر واجب شرعی اعراب و مسلمین در قبال مساله فلسطین و یگانه داروی موثر می‌باشد .

از آنجا که مقدمات واجب نیز مانند خود واجب ، واجب می‌باشند فراهم ساختن نیرو به منظور به دست آوردن توانایی لازم برای انجام امر واجب جهادنیز واجبی حتمی می‌باشد . چگونه می‌تواند غیر از این باشد در حالی که این موضوع با نص [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] اثبات شده که خداوند می‌فرماید : ''' " و اعدوا لهم ما استطعتم من قوة " '''

و بدین لحاظ که ترتیب آیه کریمه به مقتضای قواعد علم بیان عربی مقتضی عمومیت نیرو بدون هیچ‌گونه تخصیصی به یکی از انواع آن باشد و اتحاد و همدلی در رتبه‌ای بالاتر از سلاح و مهمات از بزرگترین انواع نیرو در این شرایط حساس و پیچیده در مقابل این دشمن کینه‌توز و پرعناد می‌باشد ، اتحاد و یکپارچگی مسلمانان از بزرگترین واجبات است . چگونه می‌تواند غیر از این باشد در حالی که وجوب آن با دو آیه از [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] عزیر ثابت شده که می‌فرماید : ''' " و اعتصموا بحبل االه جمیعاً و لا تفرقوا " '''

و " و لا تنازعوا فتفشلوا و تذهب ریحکم " ریحکم در این آیه به معنای قدرت شما بوده و آیه در مقام هشدار و دادن توجه ، به ما می‌فهماند که تنازع و کشمکش موجب ناکامی آرزو و از بین رفتن قدرت و نیز ننگ شکست می‌باشد . و جانها و مالها که طلایه‌داران عمل به واجبات می‌باشند در حالت جنگ - تا حد کفایت که بیان این مقدار بعداً خواهد آمد - در مالکیت ما نبوده بلکه ملک خدا می‌باشدکه او آنها را از ما اگر مؤمن باشیم خریداری کرده است . این نص [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] است که " ان الله اشتری من المؤمنین انفسهم و اموالهم بان لهم الجنة " ما باید در صورتی که به راستی مسلمان و معتقد به [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] مبین هستیم به این معامله‌ای که خدا با ما انجام داده بشارت و مژده دهیم که " فا ستبشرا ببیعکم الذی بایعتم به و ذلک هو القوز العظیم "

=== فتوای مهم [[کمیته فتوای دانشگاه الازهر ( فتوای 1366 ه . ق - راجع به فروش زمینهای فلسطین به یهودیان ) |کمیته فتوای دانشگاه الازهر]] راجع به فروش زمین‌های فلسطین به یهودیان :===

در سال 1369 ه - . ق [[کمیته فتوای دانشگاه الازهر ( فتوای 1366 ه . ق - راجع به فروش زمینهای فلسطین به یهودیان ) |کمیته فتوای دانشگاه الازهر]] شریف به ریاست جناب مفتی مصر در مورد تحریم فروش زمین‌های فلسطین به یهودیان و وجوب تحریم و عدم معامله با آنان ، فتوای مهمی صادرکردکه عبارت است از :

<blockquote>" هرکسی که فروش زمین‌های فلسطین به یهودیان یا معامله با آنان را از طریق خرید از مغازه‌ها و تجارتخانه‌های آ‌نها و یا ترویج و توزیع کالاها و تولیدات آنان را مباح بداند ، مرتد بوده و ازگرده ، مسلمین خارج می‌باشد . " </blockquote>

ن . ر : [[کمیته فتوای دانشگاه الازهر ( فتوای 1366 ه . ق - راجع به فروش زمینهای فلسطین به یهودیان ) |کمیته فتوای دانشگاه الازهر]] شریف ( فتوای - راجع به فروش زمین‌های فلسطین به یهودیان - 1366 ه - . ق )

=== " فتوای شیخ سعد‌الدین علمی در مورد فروش زمین به یهودیان "===

شیخ [[علمی ، سعدالدین|سعدالدین علمی]] یکی از علمای فلسطینی و مفتی مشهور شهر قدس فتوایی مبنی بر تکفیر مسلمانانی که زمین به یهودیان بفروشند صادرکرد . در این فتوا آمده است : " هر مسلمانی که زمینی به یهودیان بفروشد ، مرتد به شمار می‌آید و عقد و ازدواج وی لغو می‌گردد و در گورستان مسلمانان به [[خاک|خاک]] سپرده نخواهد شد . "

شیخ [[علمی ، سعدالدین|سعدالدین علمی]] دارای مناسب زیر بوده است : مفتی قدس ، رئیس قضات کرانه باختری ، رئیس دادگاه تجدید نظر کرانه باختری ، رئیس شورای اوقاف و امور مقدسات اسلامی ، رئیس هیئت امنای دانشکده " الدعوةو اصول دین " ، رئیس هیئت امنای دانشکده علوم و تکنولوژی ، رئیس انجمن علوم و فرهنگ اسلامی ، رئیس شورای عالی ، عضو شورای جهانی مساجد انجمن جهان اسلام مکه .

ن . ر : فتواهای شرعی علمای اسلام در مورد فلسطین

==مآخذ :==
#گزارش خبرگزاری : شماره 1515 .
#نشریه جنبش جهاد اسلامی فلسطین : '''''حکم الاسلام فی قضیة فلسطین و الصلح مع الکیان الصهیونی''''' ، بیت‌المقدس للطباعة و النثر ، بیروت 1991 .

آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )

2020-07-17T19:00:16Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$' به '<blockquote>'

==الف - پیشینه روابط :==

جمهوری [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] با 037/272/1 کیلومتر مربع در جنوبی ترین نقطه قاره [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] قرار گرفته است . این کشور با کشورهای موزامیک ، سوازیلند ، زیمباوه ، بوتسوانا ، نامیبیا و لسوتو هم مرز می باشد . جمعیت این کشور بیش از 40 میلیون نفر می باشد که از این جمعیت حدودا 70 درصد سیاهپوست ، 16 درصد سفیدپوست ، 10 درصد رنگین پوست و 3 درصد آسیایی می باشند .

مهمترین ویژگی سیاسی - حکومتی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] که برای نزدیک به نیم قرن ادامه داشت ، سیاست آپارتاید بود . سیاست تبعیض نژادی یا آپارتاید از سال 1948 به عنوان جنوبی اعمال شد . این سیاست که مردم این کشور را به چهار گروه نژادی سیاه پوستان ، سفیدپوستان ، دورگه و آسیاییها تقسیم می نمود از همان ابتدا با مخالفتهای جهانی روبه رو شد . در دهه 1950 مجمع عمومی سازمان ملل با استناد به اصول منشور ملل متحد بارها از این کشور خواست تا سیاست آپارتاید را کنار بگذارد ، اما بی توجهی به این خواستها باعث شد تا مجمع عمومی در سال 1962 از کشورهای عضو خود خواستار قطع روابط دیپلماتیک با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] شده و ضمن بایکوت کردن این کشور کلیه صادرات خود از جمله تسلیحات را به رژیم آپارتاید متوقف نمایند . سیاست محاصره بین المللی همه جانبه [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] باعث شد تا از سال 1974 این کشور از حضور در جلسات مجمع عمومی سازمان ملل ، امتناع ورزد . این فشارها در نهایت ، منجر به اصلاحاتی در سال 1991 گردید . این امر سبب گردید تا در سال 1993 سازمان ملل خطاب به کشورهای عضو خواهان لغو کلیه تحریمهای علمی ، فرهنگی ، ورزشی و دانشگاهی به استثنای تحریمهای سیاسی و تسلیحاتی شود تا این که با برگزاری انتخابات مردمی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در آوریل 1994 ، تحریمهای باقی مانده نیز لغو گردید و این کشور به جامعه جهانی بازگشت .

تحولات فوق الذکر بر روابط [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل تأثیر شایانی داشته است . طرفین در زمان آپارتاید ، یکی از مخفی ترین و حیاتی ترین روابط استراتژیک خود را پشت سر گذاشتند . این وضعیت در زمان حاکمیت کابینه های احزاب لیکود و کارگر در اسرائیل صادق می باشد . مقامات حکومتی اسرائیل همواره به صورت رسمی و ظاهری وجود روابط با حکومت آپارتاید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] را انکار می کردند ، اما در عین حال با تحریمهای وسیع جهانی علیه این کشور مخالفت نموده و حتی در راستای گسترش روابط سه قطبی ( اسرائیل - امریکا - [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ) تلاش می کردند . روابط مخفی اقتصادی اسرائیل با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] که به دلیل قطع روابط دیگر کشورها با این کشور آفریقایی ، بازار جذاب و بسیار خوبی را برای اسرائیلیها ایجاد کرده بود و همچنین بهره برداری از معادن الماس و طلای [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نقش مهمی در این جریان داشته است .

همچنین اشتراک طرفین در موضوع تبعیض نژادی و وجود یک [[جو|جو]] منفی علیه آنها بر تقویت حس همکاری آنها مؤثر بوده است .

در زمینه اقتصادی ، وجود ذخایر طلا و الماس سبب سرمایه گذاری یهودیان و اسرائیلیها در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] شد . آنها توانستند به عنوان شرکایی قدرتمند در این زمینه ها شناخته شوند . انحصار حدودتا 85% از این دو منبع ( طلا و الماس ) در دست یهودیان ، در افزایش بنیه اقتصادی یهودیان و اسرائیل نقش مؤثری داشته است . یهودیان با 000/110 نفر جمعیت که حدودا 15000 نفر جمعیت که حدودا 15000 نفر اسرائیلی هستند ، نقش ویژه ای را در اقتصاد [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به خود اختصاص داده اند . در سال 2004 ، اسرائیل تقریبا 306 میلیون و 400 هزار دلار از [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] وارد و نزدیک به 176 میلیون و 320 هزار دلار به این کشور صادرات داشته است .

==ب - روابط نظامی - امنیتی :==

عرصه نظامی از همان ابتدا از جایگاه ویژه ای در روابط فیمابین اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] برخوردار بوده است . اسرائیل از زمان برقراری روابط خود با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، هیچ گاه تعاملات دوجانبه را در عرصه نظامی و اقتصادی قطع نکرد . هرچند که در اواخر دهه 1980 و همسو با افزایش تحریمها علیه [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، شیمون [[پرز ، شیمون|پرز]] ، وزیر خارجه اسرائیل اظهار نموده بود که روابط نظامی و تسلیحاتی را قطع کرده و آپارتاید را محکوم می نماید . اما این روابط همچنان ادامه داشت . سفر هیأت دفاعی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به اسرائیل در سال 2005 نشانگر عمق روابط فیمابین به ویژه در عرصه نظامی و امنیتی می باشد .

اسرائیل ضمن فروش سلاح به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، [[اورانیوم|اورانیوم]] از این کشور خریداری می نمود . حجم معاملات تسلیحاتی طرفین در سال 2005 بین 400 تا 800 میلیون دلار تخمین زده می شود . یهودیان در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] همواره تلاش کردند تا ضمن عدم درگیر ساختن خود با تحولات سیال و متغیر سیاسی در کشور صرفا به افزایش درآمدها و نفوذ اقتصادی بپردازند . این امر باعث شد تا علی رغم حذف سیاسی آپارتاید اجرای طرح سیاهان در قدرت Black in Power ، یهودیان نفوذ و جایگاه اقتصادی خود را کماکان حفظ نمایند . اسرائیل نیز تلاش کرد تا ظاهرا با سیاستهای جهانی در قبال [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] هماهنگ باشد ، ولی عملاً شیوه ای دیگر در پیش گرفته بود . این وضعیت باعث شده بود تا سیاهان پس از کسب قدرت در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در ابتدا به فکر قطع رابطه با اسرائیل باشند . اما این سیاست پس از مدتی به ایجاد محدودیت در روابط طرفین تقلیل یافت که آن هم نتیجه بخش نبود .

روابط میان رهبران جنبش صهیونیستی و رهبران جنبشهای نژادپرست در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به آغاز قرن بیستم باز می گردد . رهبران صهیونیست در آن هنگام از آزمودگان تجربه های کوچ نشینی نژادپرستانه در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] کمک خواستند تا به منظور تکرار همان تجربه در آسیا ( فلسطین ) از آنها پشتیبانی کنند . سفیدپوستان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به عنوان " [[پیشگامان|پیشگامان]] " جنبش کوچ نشینانه استعماری و از آنجایی که تجربه آنان به موفقیتهای جالبی دست رسیده بود ، وظیفه خود دیدند تا به تجربه همانند خود یاری رسانند . در 11/1/1902 ، [[هرتزل ، تئودور ( 1904 - 1860 ) |تئودور هرتزل]] ، نامه ای برای " سیسیل رودس " فرستاده و از وی کمک طلبید .

هرتزل می نویسد :

<blockquote>" شما تنها مردی هستی که اکنون می توانی به من کمک کنی... مسأله بزرگی است و آن چنان که برخی ادعا دارند بزرگتر از آن چیزی است که باید باشد . اما به نظر من ، برای سیسیل رودس بیش از اندازه بزرگ نیست . از شما خواسته شده است تا تاریخ را بسازی . این امر شما را نمی ترساند و آن را به شوخی نخواهی گرفت و این از شیوه معمول شما به دور است . این مسأله نه تنها [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] بلکه بخشی از آسیای صغیر را نیز در برمی گیرد و نه تنها انگلستان بلکه یهودیان را نیز شامل می شود . اگر این مسأله ( مسأله وطن گزینی در فلسطین ) به شما مربوط می شد ، خود پیشتر به انجام آن اقدام می کردی . اگر می دانستم که این مسأله از شما بسیار دور است به شما توسل نمی جستم . چرا ؟ زیرا این مسأله استعماری است... و بیش از هرچیز ، درک یک تغییر و تحول بیست تا سی ساله را ایجاب می کند . رؤیاهایی هستند که رؤیاهایشان مدتهای طولانی به درازا می کشد اما از توانایی عملی بی بهره اند . همچنین خردهای عملی همچون سردمداران ( تراستهای ) آمریکایی هستند که از تخیل پربار سیاسی بی بهره اند... شما آقای رودس ، به هر حال یا سیاستمدار تخیلی یا رؤیایی کوشایی هستی... شما این امر را به اثبات رساندی . لذا از شما می خواهم تا مهر حاکمیت خود را بر نقشه صهیونیستی بزنی و مطلب زیر را در میان اندک اشخاصی که به زندگیت سوگند می خورند ، توزیع کنی... " من سیسیل رودس این نقشه را خوانده و آن را درست و عملی یافتم زیرا نقشه ای است آکنده از تمدن و فرهنگ و برای جماعت انسانهایی که برایشان طرح ریزی شده ، بسیار عالی است . این نقشه برای پیشرفت عام بشریت زیانمند نبوده و برای انگلستان و بریتانیای کبیر بسیار سودمند است " . </blockquote>

روابط میان رهبران جنبش صهیونیسم و سفیدپوستان نژادپرست در [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] ، ادامه یافت و هنگامی که [[وایزمن ، حیم ( 1964 - 1852 ) |حیم وایزمن]] ، نخستین نخست وزیر رژیم صهیونیستی گردید میان وی و ژنرال جان کریستان اسمیت ، نخست وزیر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] استحکام یافت . جان کریستان اسمیت نقش خطرناکی در صدور وعده بالفور و تشکیل لشکر یهود در جنگ جهانی اول ایفا کرد . وی تا به هنگام مرگ در سال 1953 همچنان این نقش را ایفا نمود .

با مطالعه اسناد و مدارک متبادل میان پرتوریا و لندن ، می توان به میزان تلاشهای ژنرال اسمیت جهت حمایت از آرمانهای منطقه ای صهیونیسم پی برد . اسمیت در 20 ژانویه 1920 به هنگامی که کنگره سان ریمو ، مرزهای فلسطین را تعیین می کرد تلگرافی برای سرهنگ " امیری " کارمند دفتر ویژه مستعمرات فرستاد و از وی خواست تا توجه نخست وزیر را به این نکته جلب کند که : " مرزهای شمالی فلسطین باید رود لتیانی و سرچشمه های رود اردن را در برگیرد وگرنه تحولات میهن قومی یهود ، مرزهای شمالی تا [[راه آهن|راه آهن]] حجاز را در معرض خطر قرار خواهد داد . همچنین فرمول سرپرستی ( قیمومیت ) باید زمینه را برای تحولات صنعتی و [[کشاورزی|کشاورزی]] مهاجران زیادی آماده کند . زیرا دادگری در [[حق|حق]] وضع اضطراری یهودیان ، ضرورتی مبرم است " .

صهیونیستها در سال 1934 نام " اسمیت " را بر یک قطعه زمین در فلسطین نهادند .

پاسخ وی به هنگام اطلاع از این موضوع چنین بود :

<blockquote>فعالیت من برای صهیونیسم از همان آغاز ، کاری محبت آمیز و عرفانی بود . این امر در مورد تدوین سیاستهای مربوط به میهن قومی یهود و کوشش برای اجرای آنها در آن هنگام نیز صدق می کند . من ایمان دارم که آن سیاستها از شریف ترین و صادقانه ترین اندیشه های الهام گرفته از جنگ بزرگ جهانی است و از نظر پیوستگی از اغلب نتایج آن جنگ بالاتر است . </blockquote>

محتوای سخن " اسمیت " بیانگر توجه فراوانی است که وی نسبت به [[طرح صهیونیستی|طرح صهیونیستی]] و پیگیری دقیق ترین جزئیات آن و رویدادهایی دارد که در سرزمین فلسطین رخ داده است . وایزمن ، همواره با وی تماس داشت و هر زمان که حکومت قیمومیت در اجرای نقشه مربوط به تأسیس میهن قومی یهود کندی به خرج می داد از وی درخواست دخالت می کرد . لذا " اسمیت " در اوایل سال 1945 یادداشت محرمانه ای از وایزمن دریافت کرد . که درآن آمده بود :

مهاجرت یهودیان به فلسطین ضروری است . اگر به آنان اجازه رفتن به فلسطین را نمی دادند مجبور می شدند به منطقه ذیگری روی آورند . آنگاه هشدار می دهد : اگر دروازه های فلسطین گشوده نشوند ، فشار به روی ایالات متحده آمریکا و امپراتوری ( بریتانیا ) وارد خواهد شد زیرا در آنجا ، تقریبا هر یهودی ، قوم و خویشاوندی دارد .

وایزمن در پایان یادداشت خود می نویسد : مسأله یهود ، مسأله این دو کشور عظیم دموکرات است که پس از جنگ ، بیش از نصف ملت یهود در جهان را در برخواهند گرفت . و اگر به واسطه یک [[دولت یهودی|دولت یهودی]] ، عنصری را که 2000سال است مفقود شده ، به آنجا وارد نکنند ، خطر آن می رود که مسأله یهود - همچنان که در جاهای دیگر شد - این دو کشور را زهرآلود نماید .

رهبران جنبش صهیونیستی بر مسأله حساسی انگشت گذاردند و آن این که اگر یهودیان به فلسطین مهاجرت نمی کردند به آمریکا و انگلستان می رفتند که در آن صورت مسأله یهود که در قرن گذشته در کشورهای مختلف اروپایی و از آن میان ، روسیه تزاری پا گرفته است بود ، آنها را مصمم می کرد . بدین جهت ، [[هرتزل ، تئودور ( 1904 - 1860 ) |تئودور هرتزل]] پیشتر نیز به هنگامی که با کمیته سلطنتی انگلیس در سال 1902 ملاقات کرد و آن کمیته به عنوان کارشناس مسأله یهود و مهاجرت به سخنانش گوش فراداد ، از این ابزار بهره گرفت . این امر هنگامی رخ داد که سیل پناهندگان از روسیه ، انگلستان را فرا گرفت و تهدید فرضی سطح زندگی در انگلستان با آن همراه شد . پس از فزونی درخواست مردم برای محدود ساختن مهاجرت ، حکومت انگلیس کمیته ای به ریاست نخست وزیر ، آرتوربالفور جهت بررسی مسأله مهاجرت بیگانگان تعیین کرد .

اسمیت پس از آن که خود را به عنوان میانجی میان جنبش صهیونیستی و حکومت بریتانیا و کارشناس امور استعمار کوچ نشین و شیوه های اجرایی آن قرار داد ، به راهنمایی و ارشاد آن جنبش ادامه داد . وی یک بار به ولادیمیر ژابوتنسکی ، فرمانده سازمان صهیونیستی " ایرگون " و سلف او [[بگین ، مناخیم|مناخیم بگین]] گفته بود که : اندیشه مربوط به مبارزه یهودیان به خاطر سرزمین اسرائیل ، زیباترین اندیشه ای است که در عمر خود شنیده ام . اسمیت در سال 1939 پس از انتشار [[کتاب سفید|کتاب سفید]] ، تلگرامی برای حکومت انگلیس فرستاد . وی می گوید :

وعده بالفور ، نمایانگر دین شرافتمندانه ای است که به هر قیمتی شده باید بدان وفا کرد .

حکومت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از هر فرصت مناسبی برای اعلام تأیید و پشتیبانی از تلاشهای صهیونیسم ، استفاده می کرد و در سپتامبر 1926 ، مطالب زیر از سوی آن حکومت ابراز گردید : حکومت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] که با همدردی و اهتمام ، تلاشهای سازمان صهیونیسم در زمینه ایجاد میهن قومی ملت یهود در فلسطین را دنبال می کند ، موفقیت کامل این طرح را آرزو دارد و تأکید می کند که توسط نماینده اش در [[جامعه ملل|جامعه ملل]] یا با هر وسیله دیگر با تمامی توان از آن سازمان پشتیبانی خواهد کرد . به هنگام برپایی دولت ( اسرائیل ) ، حزب اتحاد که حاکم بر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بود سقوط کرد و جایش را به [[حزب ملی|حزب ملی]] - دارای اندیشه و گرایشهای نازی داد و دکتر " مورنستر " نخست وزیر شد .

وی در سال 1924 گفت :

" ما به ملی گرایی مسیحی هم پیمان با ناسیونال سوسیالیسم ایمان داریم که در ایتالیا به آن فاشیزم ، در [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] نازیسم و در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ملی گرایی مسیحی گفته می شود . "

هرکس این سخنان را بشنود ، ناگزیر انتظار خواهد داشت که روابط میان کشورهای نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و دولت صهیونیسم ، در اسرائیل به دلیل هم پیمانی میان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و آلمان نازی - که موضع دشمنانه ای نسبت به یهودیان داشت - بسیار دشمنانه باشد لیکن واقعیت کاملاً برخلاف انتظار است زیرا سازمان جهانی صهیونیسم ، از هنگام زمامداری هیتلر در آغاز سال 1933 تا هنگام سرنگونیش ، همکاری با نازیها و فاشیستها را ادامه داد .

" این امر ، نظریه نازیها را یکی از مواد آن براساس دشمنی با یهود قرار دارد نفی نمی کند و احتمالاً راز تحکیم روابط میان دو نظریه - صهیونیسم و نازیسم - در دشمنی دومی با یهود دیگری نهفته است . لذا بسیاری از نویسندگان و تاریخ نگاران که از ادامه همکاری میان رژیم صهیونیستی از یک سو و [[حزب ملی|حزب ملی]] آفریکانی نازی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از سوی دیگر ، به ویژه پس از رسیدن این حزب به حاکمیت در سال 1948 اظهار شگفتی می کنند ، در اشتباه هستند .

به رغم انتشار هزاران سند و نشریه و کتاب پیرامون محتوا و رخدادهای همکاری میان صهیونیسم و فاشیستها ، نازیها و نژادپرستان سامی ستیز ، باز هم اصرار هست تا میان یهودی ستیزی و صهیونیسم ستیزی رابطه پیوسته ای ایجاد کنند . در واقع جنبش صهیونیسم به عنوان جنبشی که اساسا بر نژادگرایی و برتری و تبعیض قرار دارد و از نظریه ملت برگزیده خدا مایه می گیرد ، به شکل مصلحت گرایانه با تمامی جنبشها و رژیمهایی که در نظریه و عمل با آن همانند بودند تماس داشت . اینجاست که روابط اسرائیل با آلمان نازی و ایتالیای فاشیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نژادپرست و تمامی دیکتاتوریهای مبتنی بر تبعیض - سیاست و روششان هرچه باشد - تبلور می یابد .

==الف - روابط [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی پس از برپایی اسرائیل :==

به هنگامی که رژیم صهیونیستی در سال 1948 برپا گردید ، [[حزب ملی|حزب ملی]] در روز 29/5/1948 در انتخابات [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پیروز شد و دکتر " مالان " نخست وزیر گردید . وی رژیم صهیونیستی را از نظر قانونی به رسمیت شناخت . گامهای دیگری نیز به منظور کسب پشتیبانی یهودیان به دنبال آن آمد . این امر هنگامی صورت گرفت که نخست وزیر جدید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، تعهد خود و حکومتش را به اجرای سیاست عدم بعضی نسبت به هر بخشی از ساکنان یهود اعلام داشت .

طبق گزارش مادیسون ، رژیم حاکم بر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، گذشته سرشار از سامی ستیزی خود را به فراموشی سپرده و درهای حزب ملی را برای اعضای یهودی گشوده بود و به آنان اجازه داد تا اموال خود را به اسرائیل بفرستند و یهودیان را در مراکز مهم گماشت .

روزنامه نگار یهودی آمنون کابیلوک پس از دیداری از [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نوشت : " شیفتگان دولت اسرائیل ، گاهی از غیرسامی ها هستند و این پدیده به هیچ وجه محدود به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نیست " .

شبکه روابط میان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی ، اغلب ناشی از آزمونهایی بود که در روابط با کشورهای سرمایه [[داری|داری]] غربی و نیز کشورهای در حال رشد آفریقا و آسیا کسب کردند . رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از نظر تاریخی جزو کشورهای کوچ نشین به شمار می آیند . هر دو رژیم طی مرحله گسترش سرمایه [[داری|داری]] و حرکت ملتها در بیرون از کشورهایشان به وجود آمدند ، مرحله ای که وجه مشخص کلینیالیسم اروپایی بود هر دو ، وجود ملی خود را در سایه حکومتهایی تحقق بخشیدند که بیانگر مصالح مهاجران و فرزندانشان بود . مصلحت بقا که این گونه رژیمهای اقلیت به خاطر آن عمل می کردند باعث گردید تا مکانیسم های درونی هر دو رژیم به چیرگی و سرکوب پیوسته جنبش ساکنان بومی بپردازند . شرایط همانند تاریخی که هردو رژیم در آن پا گرفتند سبب شد تا مصالح هر دو رژیم یکسان شده و روابطی میان دو طرف به وجود آید که برای هردو سودمندی مشترکی در برداشت . واقعیت پیدایش هر دو رژیم که ناشی از حرکت گسترش طلبی سرمایه [[داری|داری]] و کلنیالیسم بود ، به وضعی انجامید که از یک سو ، هر دو رژیم برای بقای خویش به کمکهای اقتصادی که از کشورهای پیشرفته صنعتی دریافت می کنند ، اتکاء دارند و از سوی دیگر ، هم پیمانی با این کشورها در زمینه گسترش طلبی امپریالیسم جهانی نیز نقطه اتکای آنهاست .

براساس نیازهای حکومتهای اقلیت جهت بقای خویش ، هرکس می تواند علت رشد روابط اقتصادی و دیگر روابط با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و هدفهای استراتژیک هردو رژیم را دریابد .

همچنین می توان تلاشهای همانند هر دو رژیم را برای پیشبرد توسعه در کشورهای میانه رو [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] و خاورمیانه دریافت که از آنها به عنوان سرکوب جنبش مردمی این کشورها استفاده می کنند .

بر همین اساس از زمان تشکیل اسرائیل تا زمان فروپاشی نظام آپارتاید در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، نظریه تشابه کامل این رژیم با حکومت نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، همواره روابط این دو رژیم در آخرین سطح دیپلماسی و همکاری قرار داشت و در بسیاری موارد هم قراردادهای کلان نظامی با یکدیگر امضاء می کردند و از روابط بازرگانی خوبی نیز برخوردار بودند . در سطح سیاسی نیز همیشه این دو رژیم در مجامع جهانی به ویژه سازمان ملل متحد ، پشتیبان یکدیگر بودند و در صدور قطعنامه های سازمان ملل نیز به نفع یکدیگر رأی می دادند . اما روابط این دو کشور ، گاهی به سبب موضعگیریهای تاکتیکی رژیم صهیونیستی در سازمان ملل متحد با بحرانهایی روبه رو می گردید .

رژیم صهیونیستی در ماه نوامبر 1961 به بیانیه ای رأی داد که در آن از سیاستهای تبعیض نژادی انتقاد شده بود . هدف این رژیم ، ایجاد روابط نیکو با کشورهای آفریقایی تازه استقلال یافته ، بود . لیکن واکنش [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، واکنش صریحی بود .

روزنامه " ذی ترانسفالد " که هوادار نخست وزیر وقت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] " فیرفورد " بود نوشت : " اسرائیلیان چه می توانند بگویند هنگامی که [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، بی آن که از آن درخواست شود ، نظر خود را پیرامون وضع پناهندگان عرب بگوید که سیزده سال است در شرایط بد در مرزهای اسرائیل زندگی می کنند زیرا که اجازه بازگشت به خانه هایشان را به آنها نمی دهند " . واکنش خود " فیرفورد " ، صریح تر بود . وی گفت : " یهودیان بر فلسطین - اسرائیل - متعلق به عربها که از هزار سال پیش تاکنون در آن زندگی می کنند ، چیره شدند . من در این مورد با آنان موافقم زیرا اسرائیل نیز مانند [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] یک کشور تبعیض نژادی است " . نخست وزیر طی نامه ای به روزنامه " ساندی پرس " به موضعگیری صهیونیستها اشاره کرد و گفت که این امر " فاجعه ای برای یهودیان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به بار می آورد " . وی افزود : " اکنون مردم از خود می پرسند که اگر اسرائیل و خاخامهایش مجبورند به سیاست تکامل گسسته " آپارتاید " ، حمله کنند پس چرا این سیاست هنگامی که در اسرائیل به اجرا گذارده می شود ، زشت به شمار نمی رود ؟ و اگر تبعیض گناه است ، هرگاه برمبنای تبار و دین نیز انجام شود ، گناه است " .

با وجود این مواضع ، روابط میان دو کشور ، به رغم این گونه مسائل ناگهانی و ناپایدار ، رشد و توسعه می یافت .

مطبوعات [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] می کوشیدند تا از دشواریها فراتر روند و نظرها را به سوی روابط استراتژیک و - یکپارچگی استراتژیک میان دو کشور جلب کنند که از تمامی این گونه مواضع فراتر می رود و درک متقابل بیشتری را ایجاب می نماید . روزنامه " جویش افیرز " می نویسد : [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، خاورمیانه را - به هنگامی که اسرائیل نقش ژاندارمی این منطقه را بازی کند - نخستین خط دفاع خویش به شمار می آورد . اسرائیل مدخل یک آبراه را که در صورت حمله به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، آبراه عمده ای خواهد بود ، حراست می کند و باید از آن حراست کند آینده عبور و مرور میان دریای مدیترانه و اقیانوس هند برای اسرائیل یک مسأله اساسی است که همپای اهمیت راه دریایی دماغه امیدنیک برای [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] است . اگر این منطقه در اختیار نیروهای دشمن قرار گیرد ، در آن صورت راه دماغه امیدنیک نیز در معرض خطر قرار خواهد گرفت و مسائل امنیتی نسبت به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، بسیار خطرناک خواهد بود . اما در مورد اسرائیل ، وجود یک ملت محکم دارای اقتصاد نیرومند در جنوب قاره [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] یک عامل اساسی در استراتژی تضمین موخره آن به شمار می رود .

به رغم رأی موافق اسرائیل درباره مصوبه شماره 1761 مورخه 6/11/1961 یادشده که خواهان قطع روابط با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و از آن میان تحریم کالاها و صدور کالا به آن کشور بود ، یا این حال ، مبادله بازرگانی میان دو کشور نه تنها کاهش نیافت بلکه همواره از رشد پیوسته ای برخوردار بود . در تفسیر سخنان فیرفورد نخست وزیر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] مبنی بر این که موضع اسرائیل در سازمان ملل متحد یهودیان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] را در معرض خطر قرار خواهد داد ، تحلیل گران سیاسی معتقد بودند که این چنین تهدیدها ، مقامهای صهیونیست را نمی ترساند بلکه کاملاً نتیجه معکوس دارد و رژیم صهیونیستی بسیار شادمان می شود زیرا طرح مسائل و انگیزه های سامی ستیزی برای ادامه فراخوانی یهودیان جهان برای مهاجرت به فلسطین سودمند خواهد بود تا همواره به آنان یادآور شود که تنها پناهگاه آنها رژیم صهیونیستی است و مادامی که اندیشه مهاجرت هنوز در ذهنهایشان جای نگرفته باید پیروی و سرسپردگی و پشتیبانی خود را نشان دهند .

این مسأله با اعزام گروهی از مزدوران [[موساد|موساد]] صورت می گرفت تا در صفوف یهودیان رخنه کنند و شعارهای سامی ستیزی و یهودی ستیزی سر دهند تا به هدفی که نام برده شد ، کمک برسانند . البته اسرائیل هر زمان که احساس کرده است مهاجرت یهودیان به فلسطین اشغال شده کاهش یافته یا این که [[مهاجرت معکوس|مهاجرت معکوس]] افزایش یافته ، این بازی را انجام می دهد .

روابط میان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی از آغاز [[جنگ 1967|جنگ 1967]] تحکیم یافت . در آن هنگام حکومت فورستر به داوطلبان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] اجازه داد در مشاغل غیرنظامی و شبه نظامی در اسرائیل ( فلسطین اشغالی ) ، کار کنند . همچنین به سازمانهای صهیونیستی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] اجازه داد تا مبلغی حدود 28میلیون دلار را به فلسطین اشغال شده منتقل کنند . روزنامه [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] " پرسپکتیو " در اوت 1967 درباره این موضوع نوشت :

جنگی که اخیرا در خاورمیانه رخ داد ، اهتمامی تب آلود و احساساتی را در نواحی مختلف جهان برانگیخت . لیکن اندک هستند کسانی که پیوند شخصی ژرفی را همچون مردم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] حس کرده باشند . به هر صورت ، همدردی با اسرائیل محدود به یهودیان نبود بلکه ساکنان سفیدپوست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نیز احساس کردند که گویی آنچه بر سر اسرائیلیان وارد گردیده بر خود آنان نیز وارد شده است . آنان ، وضع اسرائیل را که محاط در همسایگان دشمن است با وضع خود در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] همانند می دانند . در این چنین وضعی ، طبیعی است که اهالی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به اسرائیلیان همچون صاحبان یک مصیبت و عزا بنگرند و بر این اساس به کمک و یاری آنان بشتابند .

فورستر یک بار گفته بود که وضع اسرائیل و دشواریهایش را درک می کنیم و نسبت به آن همدردی نشان می دهیم و آنان همانند ما مجبورند با تروریستهایی که از مرزها می گذرند روبه رو شوند و دشمنانی دارند که عزم به نابودی آنان کرده اند . پشتیبانی نظامی رژیم آپارتاید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از رژیم صهیونیستی تنها به سال 1967 آغاز نمی گردد . بلکه آغاز آن به سال 1948 باز می گردد به هنگامی که خلبانان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در جنگ شرکت جستند و نخستین خلبانی که در آن نبرد به [[خاک|خاک]] افتاد از [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بود . شایان یادآوری است که " عیزر وایزمن " وزیر دفاع اسبق رژیم صهیونیستی فن خلبانی را در اثنای جنگ جهانی دوم در " رودزیا " آموخت . روابط این دو رژیم در جنگ اکتبر 1973 نسبت به [[جنگ 1967|جنگ 1967]] تغییری نیافت بلکه این روابط محکم تر و مشهودتر از گذشته شد . روزنامه نگار صهیونیست " [[شمعون ، ویکتور|شمعون]] بیکر " در روزنامه " هتسوفیه " چنین نوشت : پس از جنگ روز غفران ، بیش از سی کشور آفریقایی روابط دیپلماتیک خود را با اسرائیل قطع کردند . در عرض یک شبانه روز ، اسرائیل ، دوستان آفریقایی خود را از دست داد ، کشورهایی که همواره از کمکهای اسرائیل بهره گرفتند ، جالب توجه آن که ، حکومت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، روزنامه های انگلیسی و آفریقایی زبان آن و نیز اندیشه های همگانی طی جنگ روز غفران و پس از آن حمایت زیادی از اسرائیل نمودند . این نمایانگر آن بود که جنگ اسرائیل به خاطر حفظ وجود بوده و به صورت مستقیم و غیرمستقیم با وضع [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در پیوند است .

در سرمقاله ای که در روزنامه " ترانسفالر " درج شده بود و روزنامه " صهیونیستی " هتسوفیه نیز آن را در 4/6/1976 نقل کرد آمده است که اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در جهان آکنده از دشمنان به خاطر وجود خویش مبارزه می کنند . مردم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به جنگ اخیر توجه فراوانی نشان می دهند زیرا اسرائیل سد دفاع شمالی آفریقاست علیه امپریالیسم کمونیسم ، و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] سد دفاع جنوبی است .

فورستر نخست وزیر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به هنگام دیدار از فلسطین اشغال شده از منطقه شرم الشیخ دیدن کرده و طی اظهاراتی که در روزنامه صهیونیستی معاریو در 11/4/1976 چاپ شد گفت که : " این یک مکان استراتژیک درجه اول است و اهمیت آن برای کشور اسرائیل آشکار است . " همراهان صهیونیست او نیز ، میزان تشابه میان چیرگی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بر دماغه امیدنیک و ماوراء اقیانوس هند و چیرگی اسرائیل بر شرم الشیخ و خلیج های سوئز و [[ایلات ( شهر - ) |ایلات]] را تشریح نمودند .

دیدار فورستر به اعلام یک منشور همکاری میان دو کشور منجر شد . روزنامه صهیونیستی " داوار " در 11/4/1976 پیرامون این امر نوشته است که : " هدف از این گفت وگو ، فعالیت برای ادامه روابط میان دو کشور است ، روابطی که در خلال جنگ اکتبر تحکیم بیشتری یافت و با دیدار فورستر از اسرائیل به اوج خود رسید . حکومت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از حکومت لیکود می خواهد تا بهبود روابط میان دو کشور را افزایش دهد به ویژه آن که رشته استواری جنبش حیروت را با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پیوند می دهد . "

روابط رژیم آپارتاید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل بیشتر در زمینه های زیر بوده است :

===1 - همکاری اقتصادی :===

صندوق بین المللی پول در سال 1983 گزارش داد که صادرات اسرائیل به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بیش از 60% کل صادرات این رژیم است ولی این ارقام شامل خرید و فروش جواهرات و فروش تجهیزات نظامی نیست زیرا که اطلاعات مربوط به این دو تجارت از اطلاعات سری و غیرقابل انتشار است . در خلال سال 1983 - 1984 ده طرح سرمایه گذاری رژیم صهیونیستی در جنوب [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] مورد تصویب قرار گرفت . روزنامه " ادوار " می نویسد در سایه قرارداد همکاری مشترک ، هشت پروژه مشترک تجدید شد و هریک از طرفین مبلغ یک [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] برای بررسیهای لازم در مورد آن اختصاص می دهند ، در سال 1985 نیز تحول چشمگیری در حجم روابط اقتصادی این دو رژیم به وجود آمد .

عمده فعالیت شرکتهای صهیونیستی در مناطق تحت الحمایه دولت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] یعنی ( فوتوچوانا ، سیکای ، ترنسکای و اواندا ) انجام می گرفت . ( این مناطق گرچه به استقلال محدودی نائل شدند ولی هنوز مجمع بین المللی آنها را به رسمیت نشناخته بود . )

شرکتهای صهیونیستی همچنین به ایجاد پروژه های صنعتی در این مناطق رغبت داشتند . به عقیده سرمایه گذاران صهیونیستی ، در این مناطق تحت الحمایه معدن طلایی وجود دارد که هنوز مورد بهره برداری قرار نگرفته است .

رژیم اسرائیل یک کارخانه عظیم نساجی و یک بیمارستان را با هزینه 16 میلیون پاند و کارخانه های تولید لوازم برقی و دستگاههای الکترونیکی را در منطقه سیسکای احداث کرد . از دیگر جنبه های همکاری بین دو رژیم ساخت جواهرات و صیقل کاری و جلاکاری و سپس صدور آنها به دیگر کشورهاست .

صنعت جواهر دومین مقام را بعد از ساخت سلاح در اسرائیل به خود اختصاص می دهد و در این کارگاه حدود 150000 کارگر به کار اشتغال دارند . [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] [[آهن|آهن]] و فولاد نیمه ساخته را به اسرائیل ارسال می کند تا ساخت نهایی آن در کارخانه های " اسکور " نزدیک [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] انجام گرفته و سپس با مارک ( ساخت اسرائیل ) به اروپا و آمریکا صادر گردد . این امر به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] فرصتی می دهد تا از امتیازات اسرائیل و کارخانه اسکور که سهامدار آن کارخانه های " رکورد " اسرائیل می باشند بهره مند گردد . 51% سهام این کارخانه ها به شرکت " هستدروت " اختصاص دارد و 49% آن را شرکت فولاد [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] دارا می باشد .

===2 - همکاری نظامی :===

پرفسور " اسرائیل شاحاک " در کتابی که پیرامون نقش بین المللی اسرائیل در صدور اسلحه به منظور سرکوب ، نوشته ، مقاله ای از " بنی جانسون " را پیوست کرده است که در مارس 1982 نوشته شد . این مقاله با اسناد و مدارک ، همکاریهای هسته ای میان رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] را آشکار نموده است . وی تلاش آمریکا برای پوشاندن این فعالیتها و نقش دولت آمریکا را افشاء کرده است . او می نویسد :

" از سال 1977 ، اخبار روزنامه ها به بیان همکاریهای هسته ای میان رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پرداختند . روزنامه معاریو در 11/2/1981 نوشت که تاریخ این همکاری به سال 1966 باز می گردد . در سال 1977 ، کمیسیون ویژه تبعیض نژادی وابسته به سازمان ملل متحد ، مشاهده کرد که تکنولوژی صهیونیستی با [[اورانیوم|اورانیوم]] سنگین با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] مبادله می شود و اسرائیل در زمینه ساختن نیروگاه هسته ای به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] کمک می کند . نیوزویک نیز در 12/9/1977 یادآور گردید که اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] برای یک آزمایش هسته ای در تابستان سال 1977 برنامه ریزی کرده اند لیکن این آزمایش به علت فشار یک ابرقدرت لغو گردید .

کمیسیون سازمان ملل متحد تأکید کرد که در سال 1977 ، هفت دانشمند اتم شناس در دانشگاه " وت دوترسراند " در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] کار می کردند .

واشنگتن پست طی مقاله ای نوشت که [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، مهمترین اسرار عنصر هسته ای یعنی فراگرد دستیابی به اورانیوم را به شکلی فعال و ارزان ، در اختیار دارد ، و همراه با اسرائیل و تایوان یک پیمان هسته ای تشکیل داده است . این روزنامه در مقاله ای دیگر در مورد بازجوییهایی سخن گفته که از افسران بلندپایه آمریکایی که تکنولوژی هسته ای را به رژیم صهیونیستی منتقل ساخته اند ، به عمل آمده است . این رژیم به نوبه خود اطلاعات مربوط به این تکنولوژی را به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و تایوان منتقل کرده است .

رژیم صهیونیستی دوبار متهم به " سرقت " [[اورانیوم|اورانیوم]] شده است : یک بار در سال 1965 هنگامی که 200پوند [[اورانیوم|اورانیوم]] از شرکت مواد هسته ای و تجهیزات در " آپولوی پنسیلوانیا " به سرقت رفت و بار دیگر در سال 1968 هنگامی که یک کشتی با 20تن [[اورانیوم|اورانیوم]] ، به سوی ایتالیا می رفت . این کشتی به جای ایتالیا ، بدون [[اورانیوم|اورانیوم]] در ترکیه پهلو گرفت . بعدها آشکار شد که " [[دان|دان]] رات " مالک کشتی ، مزدور سازمان جاسوسی رژیم صهیونیستی است . "

بنی جانسون می نویسد : " در 22 سپتامبر 1979 ، برق عجیبی بر پرده رادار ماهواره آمریکایی " ویلا " که در نزدیکی ساحل [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] قرار داشت ظاهر گردید . چندماه بعد " [[دان|دان]] رافیف " خبرنگار سی . بی . اس به رم عزیمت کرد تا راز این برق را جویا شود . " روز 22فوریه 1980 در اخبار سی . بی . اس گفته شد که اسرائیل یک بمب اتمی را در اقیانوس اطلس ، در نزدیکی ساحل [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] منفجر کرده است . این انفجار به کمک حکومت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] انجام گرفت . گوینده خبر ، به توان اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در زمینه های اتمی اشاره نمود . با علم به این که هیچ کدام از آنها ، قرارداد مربوط به منع گسترش جنگ افزارهای هسته ای را امضاء نکرده اند ، طبق ارزیابی سی . بی . اس ، اسرائیل دارای شماری - چند دوجین - از این نوع اسلحه است " . در اینجا باید یادآور شد که " اسرائیل شاحاک " در این مقاله می کوشد تا در همکاری آشکار آمریکا با اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در زمینه های هسته ای ، ابهام ایجاد نماید . مثلاً هنگامی که می گوید ماهواره ، برق عجیبی را ثبت کرد یا این که [[اورانیوم|اورانیوم]] دوبار به سرقت رفت و به اسرائیل برده شد و دیگر نشانه هایی که قصد از ذکر آنها کم اهمیت جلوه دادن موضع موافق آمریکا با این همکاری است . لیکن نشانه واحدی در این مقاله آمده است که می توان با استناد بدان اظهار داشت که آمریکا ، تمامی جزئیات را دنبال کرده و فرمان صادر می کند . وی در مقاله خود نوشته است که هر دو کشور اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] تصمیم به انجام دادن انفجار هسته ای را داشتند که به سبب فشار یک ابرقدرت لغو گردید " .

افزون بر همکاری هسته ای میان رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، کارخانه عظیم اسلحه سازی که بهره برداری از آن در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از سال 1981 آغاز شد از بزرگترین کارخانه های جنوب کره زمین است . اسرائیل چند فروند هواپیمای " کفیر " و پنج فروند کشتی مجهز به موشکهایی از نوع ( ساگرر 5 ) و موشکهای گبرئیل را در اختیار [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] قرار داد و یک زیردریایی هسته ای نیز با همکاری کارشناسان رژیم اشغالگر قدس و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به طور محرمانه در یک پایگاه نظامی واقع در نزدیکی " کیپ تاون " ساخته شده . قرار بود این زیردریایی در سال 1981 ساخته شود . متجاوز از 300 کارشناس و مشاور نظامی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بر ساخت سلاحهایی نظیر مسلسل " یوزی " در این کارخانه نظارت می کنند .

مقصد اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از همکاری در زمینه ساخت سلاح تحقق هدف زیر بوده است :

اولاً در رفع نیازهای نظامی شان کمتر به کمک دیگر کشورها متوسل شوند و با آزادی کامل طرحهای توسعه طلبانه خودشان را به اجراء درآورند و دوم این که تولیدات خودشان را در بازار بین المللی سلاح به فروش برسانند و از این طریق مانع احتکار بازار توسط کشورهای بزرگ بشوند . سوم این که آنها از این طریق شهرتی در جهان به خودشان اختصاص می دهند و از انزوای بین المللی که آنها را احاطه کرده است خارج می شوند .

در زمینه تبادل کارشناس نظامی نیز این دو رژیم همکاریهایی با یکدیگر داشته اند . رژیم صهیونیستی بارها دستگاه الکترونیکی مخصوصی برای سرکوب مخالفین نژادپرستی در اختیار رژیم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] قرار داده و به طور متوسط حدود 5هزار کارشناس صهیونیستی متخصص امور نظامی در کشور [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] فعالیت می کردند . علاوه براین سازمانهای اطلاعاتی دو رژیم در زمینه تبادل گزارشات و اطلاعات به طور مداوم با یکدیگر همکاری داشتند .

==ب - دیدگاه جهان نسبت به روابط رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] :==

کنفرانس وزیران خارجه کشورهای غیرمتعهد که از 25 - 30 اوت 1975 در لیما برگزار گردید ، استراتژی تحکیم صلح و امنیت بین المللی و افزایش همبستگی و همکاری متقابل میان کشورهای غیرمتعهد را مدون ساخت . این کنفرانس ، جنبش صهیونیسم را محکوم کرد و از همه کشورها خواست با این ایدئولوژی نژادپرستانه و امپریالیستی صهیونیستی مخالفت کنند .

مجمع عمومی سازمان ملل متحد ، مصوبه سیاسی کنفرانس وزیران خارجه کشورهای غیرمتعهد را مورد توجه قرار داد و در تاریخ 10/11/1975 بیانیه ای صادر کرد که متن کامل آن بدین قرار است :

" مجمع عمومی ، بیانیه شماره 1904 صادر شده در 20 نوامبر 1963 را که بیانگر تصریح سازمان ملل متحد درباره تصفیه انواع نژادپرستی است ، یادآوری می کند . به ویژه هر عقیده ای که خواهان تفرقه نژادی باشد از نظر عملی خطا است و از نظر عرفی شایسته نکوهش است . این عقیده ، بیدادگرانه و از نظر اجتماعی ، خطرناک است .

این بیانیه نسبت به نمودهای تبعیض نژادی که هنوز در چند منطقه جهان موجود است ، ابراز نگرانی می کند . نمودهایی که توسط برخی از حکومتهای معین و به واسطه اقدامهای قانونی یا اداری دیگر تحمیل گردیده است " .

همچنین این مجمع بیانیه شماره 1351 صادر شده در 14/12/73 را یادآوری می کند که هم پیمانی نامقدس میان نژادپرستان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و صهیونیسم را محکوم کرد . از بیانیه " مکزیکو " پیرامون برابری زنان و مشارکت آنان در پیشرفت و صلح که توسط کنفرانس برگزار و به مناسبت روز جهانی زن صادر شده ، استفاده شده است . این کنفرانس بین 19ژوئن تا 2 ژوئیه 1975 در مکزیکو برگزار شد و بر این اصل تأکید کرد که همکاری بین المللی و صلح به رهایی ملی و استقلال و تصفیه استعمار و اشغالگری بیگانه و صهیونیسم و تبعیض نژادی علیه سیاهان در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و تمامی اشکال تبعیض نژادی ، نیاز دارد . همچنین مستلزم شناسایی [[حق|حق]] ملتها در تعیین سرنوشتشان است .

مجمع عمومی بیانیه شماره 77 را که توسط کنفرانس سران سازمان وحدت [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] صادر شده نیز مورد توجه قرارداد . این کنفرانس بین 28 ژوئیه تا اول اوت 1975 در " کامپالا " برگزار گردید و تصریح کرد که رژیم نژادپرست در فلسطین اشغالی و رژیمهای نژادپرست در زیمبابوه و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] یک سرچشمه مشترک امپریالیستی و ساختار نژادگرایانه همانندی دارند که به طور ارگانیک با سیاستهای آنان در پیوند است که هدف آن ستم روایی و نقص شرافت انسانی است . در 15/7/1983 ، کنفرانس جهانی پیرامون ارتباط میان رژیم نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی به کار خود در آتن پایان داد . این کنفرانس در قطعنامه خود شکل تجاوزکارانه هم پیمانی میان دو رژیم صهیونیستی و نژادپرست را محکوم کرد و تأکید نمود که همکاری میان این دو رژیم اساسا علیه خلقهای نامیبیا ، [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و فلسطین است و کشورهای مستقل عربی و آفریقایی را تهدید می کند . این قطعنامه بر مجموعه بیانیه های صادر شده از سوی سازمان ملل و دیگر نهادهای بین المللی مبتنی بود که همکاری و هم پیمانی نامقدس میان نژادپرستان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و صهیونیسم را محکوم می کند .

جامعه جهانی ، نژادپرستی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و صهیونیسم را که به عنوان شکلهایی از تبعیض نژادی شناخته است ، نمی پذیرد بلکه محکومشان می سازد و دعوت به تصفیه آنها دارد . این جامعه ، همچنان اعمال آمریکا و همکاری استوارش با این دو رژیم را نکوهش می کند . لیکن آمریکا ادعا می کند که کشور آزادیها و حقوق بشر است و هنوز هم بی توجه به انتقادات ، به سیاست خویش ادامه می دهد .

مبنای کار آمریکا در این زمینه ، مصالح امپریالیسم در جهان و ادامه عرضه خدمات استراتژیک از سوی رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بود . لذا آمریکا قادر به زیرپا گذاشتن تمامی " موانع " اخلاقی و انسانی و حتی سیاسی است که در راه اداره مواضع و سیاستهایش قرار گیرد . آمریکا بدین دلیل به بقای رژیمهای صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پایبند بود از هر دو رژیم پشتیبانی می کرد ، خواهان همبستگی و همکاری آنها بود و وظایف مختلفی را بدانها محول می کرد که مهمترینشان سرکوب جنبشها و حرکتهای مردمی استقلال طلب بود . لیکن ، با گذشت زمان ، رژیم صهیونیستی در انجام دادن این وظیفه بر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پیشی گرفت . این رژیم تنها به این که پاسدار جلودار امپریالیسم در خاورمیانه باشد اکتفاء نکرد بلکه دامنه این کار را به آمریکای مرکزی و لاتین ، [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] و آسیا کشاند .

بدین سان ، پیوند میان دو رژیم نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و فلسطین اشغالی ، و سرشت تجاوزکارانه دو رژیم علیه فلسطینیان و علیه مردم [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] ، [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و نامیبیا و علیه مردم مسلمان منطقه و مردم [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] آشکار شد . اگر پشتیبانی نامحدود آمریکا به این رژیمها در تمامی سطوح سیاسی ، نظامی ، اقتصادی ، تبلیغاتی و تکنیکی نمی بود ، هرگز آنها نمی توانستند به عنوان دو کشور بیگانه و تجاوزکار ، به حیات خود ادامه دهند و سیاستهای تبعیض نژادی و توسعه طلبانه خود را در زمینه نقص حقوق اولیه انسان به پیش برند .

هرچند که رژیم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در اثر مبارزات سیاسی مردم این کشور و فشار مجامع جهانی ناچار به پذیرش انتخابات آزاد در این کشور شد و بخشی از افکار عمومی جهان را به خود معطوف داشت ولی رژیم صهیونیستی سعی نمود به نوبه خود با این قراردادها و همکاریهای متقابل ، بحران اقتصادی اش را برطرف سازد و از اتکاء به کمکهای آمریکا رهایی یابد .

با وجود روابط گسترده میان این دو رژیم ، مردم مسلمان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] مخالف رژیم صهیونیستی بوده و بعضا نیز به اشغال فلسطین توسط این رژیم اعتراض کرده اند . تظاهرات آنها در برابر سفارتخانه رژیم صهیونیستی علی رغم ممانعت پلیس [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، برای ابراز مخالفت با رژیم غاصب قدس ، از نمودهای بارز این مخالفت است . ازجمله این تظاهرات را می توان از گزارش خبرگزاری جمهوری اسلامی در تاریخ 28/12/1371 ه . ش نام برد که طبق آن حدود 150مسلمان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در حالی که شعار ضد اسرائیلی می دادند در اعتراض به اشغال فلسطین در سال 1948 توسط صهیونیستها ، در برابر سفارت اسرائیل دست به تظاهرات زدند . آنها در حالی که فریاد می زند " الله اکبر ، مرگ بر اسرائیل " " مرگ بر آمریکا " یک بمب آتش زا به سوی در اصلی سفارت پرتاب کردند که پس از برخورد با آن شعله ور شد .

روابط رژیم صهیونیستی با رژیم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] تا زمان انتخابات آزاد و رفع کامل آپارتاید در این کشور به صورت استراتژیک ادامه داشت .

==مآخذ :==
#چنکار ، احمد ، [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، چاپ اول ، مؤسسه چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه ، تهران 1373 .
#مؤسسة الارض : الصهیونیة و العنصریة بین الفکر و الممارسة ، دمشق 1980 .
#استیفن ، ریچارد و سموطسن ، وازمان : دراسة حول التعاون الصهیونی - الجنوب افریقی ، ترجمه عربی رفیق جبور ، نشریه ههای الطلائع ، دمشق .
#بولتن رویداد و گرایش اسرائیل ، 11/4/1384 ، شماره 253 .
#lennt Brenner, zidnism in the Age of the Dictaators : and''''' Areappaisal, London''''' Helm Westoport, Conn, : Groom 1933.

آلمان و مسأله‌ی فلسطین

2020-07-17T18:59:06Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote/$$' به '</blockquote>'

نازیسم [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] ، چه به لحاظ برنامه و چه در عمل ، در بالا گرفتن مهاجرت یهودیان به فلسطین ، تأثیرگذار بود . موافقتنامه‌ی هاعورا که کوتاه زمانی پیش از به قدرت رسیدن میان صهیونیست‌ها و نازیها منعقد شده بود ، بر حمایت از انتقاد یهودیان به فلسطین تأکید داشت ( نک : نازیسم و صهیونیت ) . نیز در مقدمه‌ی قوانین نژادپرستانه‌ی نورمبرگ که در 15/9/1935 انتشار یافت ، به صهیونیت یهود و توجیه آن از دیدگاه نازیسم ، اشاره شده بود . در آن مقدمه ، آمده بود که : " اگر یهودیان دارای کشوری خاص خود بودند که اکثریت ملت یهود در آن به‌سر می‌برد ، مسأله‌ی یهود ، حتی برای خود آنان ، پایان یافته تلقی می‌شد . صهیونیان متعصب ، کمتر از دیگران با اندیشه‌های اساسی قوانینی نورمبرگ مخالفت می‌ورزیدند ، زیرا می‌دانستند این قوانین ، تنها راه‌حل صحیح مشکل ملت یهود است . " کشتار یهودیان به توسط نازهای ، از عوامل مهمی بود که یهودیان را به مهاجرت از اروپا و جست‌وجوی پناهگاهی امن و اقامت در فلسطین واداشت .

با پایان یافتن جنگ جهانی دوم و امضای موافقتنامه‌ی پرداخت غرامات جنگ به متفقین ، نخست ، صهیونیت و سپس اسرائیل - پس از پیدایی - با این ادعای ملی که نماینده‌ی تمامی ملت یهود است و مسئولیت یهودیان قربان نازیسم را برعهده دارد ، خواستار پرداخت غرامت در مورد قربانیان جنگ شد . در 10/9/1952 ، سه موافقتنامه‌ی مهم بین‌المللی به‌امضا رسید . از آن میان ، دو موافقتنامه در لوگزامبورگ امضا شد : یکی میان [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال و اسرائیل و دیگری میان [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال و کنفرانس مطالبات مادی یهود که نماینده‌ی بیست‌وسه سازمان یهودی در خارج از اسرائیل بود . به‌موجب موافقتنامه‌ی اخیر ، جمهوری [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال ، معادل 450 میلیون مارک [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] ، به‌حساب کنفرانس مزبور ، به اسرائیل می‌پرداخت . موافقتنامه‌ی سوم ، در نیویروک میان کنفرانس مطالبات مادی یهود و اسرائیل به امضا رسید و براساس آن ، کنفرانس یاد شده ، به پیروی از سیاست اسرائیل ملزم شد .

بر پایه‌ی موافقتنامه‌ی اول ، جمع غرامات به 820 میلیون دلار رسید . موافقتنامه‌ی پرداخت غرامات - در جنبه‌های گوناگون آن - در پیشرفت " کشور اسرائیل " مؤثر بود . این غرامات ، به‌صورت نقد یا اعتبار یا طرح‌های اجرایی ، در اختیار اسرائیل نهاده شد . از محل این کمک‌ها ، آلمان‌ها بندرگاه [[حیفا ( شهر - ) |حیفا]] را توسعه دادند ، خط راه‌آهن تا بیرسبع کشیده شد ، پنج نیروگاه برق تأسیس کردند و اقدامات دیگری انجام دادند . و در حالی که طی مدت 12 سال ، پناهندگان یهود کمک دریافت می‌داشتند ، آدناوئر - صدراعظم وقت [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] - اعلام داشت که " جمهوری فدرال نه [[حق|حق]] دارد و نه وظیفه که پیرامون مسأله‌ی پناهندگان اتخاذ موضع کند . "

در 1964 ، بر اثر فشار ایالات متحده‌ی آمریکا ، [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال ، یک قرارداد 250 میلیون مارکی فروش تانک ، با اسرائیل منعقد ساخت . هنگامی‌که خبر این قرارداد فشا شد ، با بازتاب‌های تندی در جهان عرب مواجه گردید و ارسال 30 % از تانک‌های مورد معامله ، متوقف ماند . در 7/3/1965 در پاسخ به دیدار اولبریخت رهبر آلمان‌شرقی از قاهره در اوایل 1965 ، [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال ، برقراری روابط دیپلماتیک با اسرائیل را رسماً اعلام کرد . در 12/5/1965 ، پس از مبادله‌ی دو یادداشت میان ارهارد صدراعظم آلمان و اشکول نخست‌وزیر اسرائیل که متن آنها در بن و بیت‌المقدس اشغالی منتشر شد ، دو کشور ، برقراری مناسبات دیپلماتیک رسمی را اعلام کردند . در پی این اقدام ، کشورهای عربی ، به‌استثنای لیبی و تونس و مراکش ، روابط دیپلماتیک خود را با آلمان‌غربی قطع کردند .

کمی پیش از جنگ ژوئن 1967 ، [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال ، به جانبداری از اسرائیل موضع گرفت و در 31/5/1967 ویلی‌برانت ، صدراعظم [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] ، اعلام کرد : " ما طرفدار راه‌حل‌های یک‌جانبه نیستیم ، بلکه از راه‌حل‌هایی جانبداری می‌کنیم که بر پایه‌ی توافق دو طرف صورت گرفته باشد . ما توسل به زور را توصیه نمی‌کنیم ، بلکه اعمال زور را محکوم می‌کنیم . از این‌رو ، موضع جمهوری فدرال [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] بر لزوم احترام به اصل آزادی کشتیرانی تأکید دارد . هرگاه دستاوردهای مسالمت‌آمیز در ساخت کشور ، مورد تحریم یا نابودی قرار گیرد ، به منافع کشورهای جهان تجاوز شده است . " در پی آن ، در همان روز ، مصر ( جمهوری متحد عربی ) کنسولگری خود را در فرانکفورت تعطیل کرد .

در 3/6/1967 ، به‌موجب یک معامله ، آلمان فدرال ماسک‌های ضد گاز در اختیار اسرائیل گذاشت . در سال‌های بعد نیز [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] سالانه بین 35 تا 40 [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به اسرائیل کمک می‌کرد .

نخستین تحولی که در موضع آلمانی به وجود آمد امضای اعلامیه‌ای بود که در 12/5/1971 از سوی شش کشور بازار مشترک ارایه و به نام سند [[شومان ، عبدالحمید ( 1889 - 1974 ) |شومان]] شناخته شد . در این اعلامیه ، به عقب‌نشینی کامل از سرزمین‌های اشغال شده ، اجرای تجدیدنظرهای جزیی در تعیین مرزها و پایان دادن به حالت جنگ و ایجاد مناطق خالی از سلاح و بین‌المللی کردن بیت‌المقدس و حل مسأله‌ی پناهندگان براساس قطعنامه‌ی شماره 194 مجمع عمومی سازمان ملل متحد ( بازگشت ، حق ) اشاره شده بود . ولی [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال از پذیرش رسمی اعلامیه طفره می‌رفت و در همین راستا وزیر خارجه‌ی [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] اعلام کرد که بن ، متن انگلیسی قطعنامه‌ی شماره 242 شورای امنیت را مبنای مذاکرات تلقی می‌کند و [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال ، تفسیر واشنگتن و لندن از این قطعنامه را درست می‌داند و ضرورتی برای تعهد به انجام یافتن یا عقب‌نشینی پیش‌هنگام نمی‌بیند و آن را به اصطلاح اعلامیه‌ی شش کشور ، تنها به‌عنوان دستور کاری که هنوز مورد موافقت کامل قرار نگرفته است تلقی می‌کند . ( جامعه‌ی اقتصادی اروپا ) .

در فاصله‌ی جنگ‌های ژوئن 1967 و اکتبر 1937 دامنه‌ی تأیید حقوق ملت فلسطین در محافل دانشجویی و نیز بین چپگرایان آلمانی ، بالا گرفت .

در 1972 و در پی عملیات دهکده‌ی المپیک مونیخ در تابستان همان سال ، [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال موضعی خصمانه نسبت به فلسطینیان اتخاذ کرد و انحلال دو شاخه‌ی اتحادیه‌های دانشجویان و کارگران فلسطینی را اعلام داشت و حدود 200 تن از فلسطینیان را که مدعی بود رفتار و فعالیت سیاسی‌شان امنیت آلمان‌فدرال را به‌خطر می‌اندازد ، اخراج کرد .

در مورد موضع [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] نسبت به جنگ اکتبر 1973 ، والتر شیل وزیر خارجه اعلام کرد : " ما از سیاست منابات برابر با کشورهای خاورمیانه پیروری می‌کنیم ، این سیاست به ما اجازه نمی‌دهد از هیچ کدام از طرف‌های درگیر در خاورمیانه جانبداری کنیم . بر پایه‌ی سیاست بی‌طرفی که در قبال کشورهای خاورمیانه اتخاذ کرده‌ایم و با توجه به از سرگیری مناسبات دیپلماتیک ، می‌توانیم در آینده روابط حسنه‌ای با تمامی کشورهای این منطقه داشته باشیم . " در 1/10/1973 ویلی‌برانت صدراعظم [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] پیامی ارسال داشت که متضمن درخواست آتش‌بس بود . سپس اعلام کرد : " زندگی اسرائیلیانی که در قید حیات هستند ، در معرض خطر است . " نیز پس از آنکه معلوم شد آمریکا با استفاده از فرودگاهها و بندرگاههای [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] به اسرائیل اسلحه می‌فرستاده است ، دولت آلمان‌فدرال ، نسبت به نقض پیمان [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] و آمریکا که در 23/10/1954 مورد تجدیدنظر قرار گرفته بود ، به آمریکا اعتراض کرد . براساس پیمان یاد شده ، ایالات متحده حق نداشت از [[خاک|خاک]] [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] برای ارسال اسلحه به مناطق در حال جنگ ، استفاده کند .

در همان حال و به روال گذشته ، پیوری از سیاست " بی‌طرفی و احتیاط " وجه مشخص سیاست ائتلاف جدید حاکم بود . این ائتلاف ، میان حزب‌های سوسیال دموکرات مستقل صورت گرفته بود . در این زمینه ، [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] در انتشار اعلامیه‌ی کشورهای بازار مشترک راوپا در 6/11/1973 شرکت جست . در این اعلامیه ، برای نخستین‌بار گفته شده بود که صلح در منطقه به تأمین حقوق حقه‌ی ملت فلسطین بستگی دارد . در عین حال ، [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] در رأی‌گیری پیرامون قطعنامه‌ی شماره 3210 بیست‌ونهمین دور جلسات مجمع عمومی در 1974 مبنی بر دعوت از سازمان آزادیبخش فلسطین برای شرکت در جلسات بحث عمومی ( سازمان آزادیبخش فلسطین در سازمان ملل متحد ) ممتنع بود . نیز نسبت به قطعنامه‌ی شماره 6236 ( 1974 ) در مورد حقوق مسلم ملت فلسطین ، رأی ممتنع داد . ولی به قطعنامه‌ی شماره 3237 که بر طبق آن سازمان آزادیبخش به‌عنوان ناظر انتخاب می‌شد ، همچنین قطعنامه‌ی مربوط به تشکیل کمیسیون سازمان ملل برای تأمین حقوق مسلم مردم فلسطین ، و نیز قطعنامه‌ی محکومیت صهیونیت ( نک : نژادپرستی و صهیونیت ) رأی مخالف داد . نماینده‌ی [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] قطعنامه‌ی اخیر را که در آن صهیونیت همرده‌ی نژادپرستی تلقی شده بود ، اهانت به بشریت توصیف کرد .

[[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال ، چه در اطلاعیه‌های رسمی خود و چه در بیانیه‌های دوجانبه‌ای که با پاره‌ای از کشورها به امضا می‌رساند ، همواره بر آن بخش از اعلامیه‌ی 6/11/1973 کشورهای بازار مشترک که در مورد ملت فلسطین بود تأکید داشت . سپس در موضع کشورهای بازار مشترک تحولی ایجاد شد و اعلامیه‌ی وزرای خارجه‌ی نه کشور در رم به‌تاریخ 30/10/1975 این نکته را تصریح می‌کرد که " باید حق ملت فلسطین در اظهار هویت ملی خو همواره مورد شناسایی رسمی باشد . " در 28/9/1976 گنشر وزیر خارجه‌ی [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] ، ضمن سخنان خود در سی‌ویکمین دور جلسات مجمع عمومی سازمان ملل ، اعلام داشت : " در خصوص این مسأله‌ی ، ‌آلمان فدرال نظر خود را در 1974 از همین تریبون اعلام کرد . تأیید [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] بر این بود که با پایان یافتن اشغال سرزمین‌ها و در هنگام حل‌وفصل مسالمت‌امیز مسأله‌ی ، باید [[حق|حق]] ملت فلسطین در تعیین سرنوشت خود که در نهایت متضمن [[حق|حق]] این ملت در ایجاد حاکمیت ملی خویش است ، مدنظر باشد . نیز [[حق|حق]] حیات اسرائیل در چهارچوب مرزهایی مطمئن و به‌رسمیت شناخته شده ، نباید از نظر دور بماند . "

در 29/6/1976 ، نه کشور بازار مشترک ، اعلامیه‌ی جدیدی را منتشر ساختند . این اعلامیه که تحول دیگری را در موضعن کشورهای یاد شده نشان می‌داد تصریح می‌کرد که برقراری صلح امکان‌پذیر نخواهد بود مگر اینکه حقوق حقه‌ی ملت فلسطین در اظهار فعالانه‌ی هویت ملی خود ، به‌صورت واقعیتی دربیاید که ایجاد یک میهن ملی را برای مردم فلسطین متضمن باشد . نیز ضرورت دارد که نمایندگان ملت فلسطین در هرگونه مذاکراتی شرکت داشته باشد . نماینده‌ی [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال در سی‌ودومین دور جلسات مجمع عمومی ( 1977 ) اعلام داشت که موضع کشور [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] ، در اعلامیه‌ی ژوئن بیان شده است . در 21/6/1978 هلموت اشمیت ، ضمن سخنان خود در دیدار با ولی‌عهده عربستان ، اعلام کرد :

<blockquote> " باید ملت‌های دیگر نیز از [[حق|حق]] تعیین سرنوشت که ما برای [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] مطالبه می‌کردیم برخودار باشند . از این‌رو ، دولت آلمان‌فدرال ، به طور علنی ، همواره خواستار احقاق حقوق قانونی ملت فلسطین بوده است . به‌نظر من همان اندازه که بحث پیرامون مصالح امنیتی کشور اسرائیل ضرورت دارد ، این نکته نیز ضروری است که بحث‌های بین‌المللی بر محوری باشد که مسأله‌ی انتظارت منطقه‌ای اعراب درگیر در بحران ، و همچنین [[حق|حق]] ایجاد یک کشور برای فلسطینیها ، مدنظر قرار گیرد . " </blockquote>

در ژوئن 1980 ، اعلامیه‌ی کشورهای بازار مشترک اروپا در ونیز منشتر شد . این اعلامیه ، در عین‌حال که تأکید داشت موافقتنامه‌های کمپ‌دیوید باعث افزایش تشنج در منطقه شده ، [[حق|حق]] ملت فلسطین را در ایجاد کشور مستقل و نیز به‌رسمیت شناختن سازمان آزادیبخش فلسطین به‌عنوان تنها نماینده‌ی قانونی ملت فلسطین ، نادیه می‌گرفت . به علاوه بر تأیید و حمایت کشورهای اروپایی از قطعنامه‌ی 242 و [[روش|روش]] و محتوای موافقتنامه‌های کمپ‌دیوید ، به ویژه در زمینه‌ی عادی‌سازی مناسبات ، تأکید می‌کرد .

در 24/11/1980 اشمیت بیانیه‌ی هیأت دولت ائتلافی جدید را که متشکل از حزب‌های سوسیال دموکرات و دموکرات مستقل بود در پارلمان قرائت کرد . در این بیانیه ، چنین آمده بود : " ما می‌خواهیم براساس بیانیه‌ی ونیز و با همکاری شرکای خود ر گروه کشورهای اروپا ، برای یافتن راه‌حلی مسالمت‌آمیز و همه‌جانبه و عادلانه و پایدار در خاورمیانه ، کمک کنیم . "

اشمیت در یک مصاحبه تلویزیونی پس از دیدار خود از عربستان در آوریل 1981 و بازگشت به آلمان اظهار داشت : " در بحران فلسطین ، انسان نمی‌تواند تمامی [[حق|حق]] را به یک طرف بدهد و به طرف دیگر پشت کند . این امر غیرممکن است ، به‌خصوص برای یک آلمانی که در میان ملتی تجزیه شده به‌سر می‌برد . چنین شخصی باید خواسته‌ی اخلاقی حق تیعین سرنوشت ملت فلسطین را به‌رسمیت بشناسد . " اشمیت افزود : " چنانچه بخواهیم در غرب ، سازمان آزادیبخش را یک سازمان تروریستی تلقی کنیم و میان تشکل‌های گوناگون در داخل این سازمان تفاوت قائل نشویم - زیرا سازمان آزادیبخش فقط به‌عنوان سازمان اصلی دیگر سازمان‌های مختلف به‌شمار می‌رود - اگر بخواهیم به این سیاست ادامه دهیم ، سازمان را به دامان مسکو خواهیم انداخت . باید فلسطینیان و اسرائیلیان یکدیگر را به‌رسمیت بشناسند . من برای یهودیان از صمیم قلب آرزو می‌کنم که موجودیت کشور آنها محفوظ بماند و این موجودیت ، به‌خاطر اتخاذ سیاستی غیر دوراندیشانه ، در معرض خطر قرار نگیرد . "

این اظهارات اشمیت ، با واکنش تندی در هیأت حاکمه‌ی اسرائیل ، به‌خصوص از جانب نخست‌وزیر آ [[بگین ، مناخیم|مناخیم بگین]] ، روبه‌رو شد .

==مآخذ :==
#مؤسسه مطالعات فلسطینی : '''''الکتاب السنوی للقضیة الفلسطینیة''''' ، سال‌های 1946 - 1976 .
#شریف ، ‌رجینا''''' : الصهیونیة اللایهودیة تعبیر عن التواطؤ الصهیونی العصری المعادی للسامیة''''' ، مجلة العلوم الاجتماعیة ، ویژه‌نامه‌ی فلسطین ، کویت .
#عباس ، محمود : '''''الصهیونیة و النازیة توأمان''''' ، مجله شؤون فلسطینیة ، شماره 112 ، مارس 1981 ، بیروت .
#عبدالرحمان ، اسعد''''' : المساعدات الامریکیة و الالمانیة الغربیه لاسرائیل''''' ، بیروت 1967 .
#عبدالعزیز ، مصطفی : '''''اسرائیل و یهود العالم''''' ، بیروت ، 1969 .
#لیفان ، کنت : '''''المانیا الغربیة و الشعب الفلسطینی''''' ، شؤون فلسطینیة ، شماره 44 ( آوریل 1975 ) .
#موسی ، شحاده : '''''علاقات اسرائیل مع دول العالم 1967 - 1970''''' ، بیروت 1971

==آلن بی ( 1861 - 1936 ) :==

آلن‌بی Alenbi ، ارمند هنری هینمن ، ملقب به نخستین " وایکانت " . آلن‌بی ، فیلدمارشال انگلیسی در جنگ جهانی اول از 1917 تا 1919 فرمانده‌ی نیروهای انگلیس در شرق نزدیک بود . او قوای ترکان عثمانی را به سال 1918 در فلسطین درهم شکست . وی طی سال‌های 1919 - 1925 فرماندار کل بریتانیا در مصر بود .

==مأخذ :==
#مصاحب ، غلامحسین ، دائرةالمعارف فارسی ، جلد اول ، انتشارت فرانکلین ، فروردین 1345ه - . ش .

املاک اوقاف اسلامی ، ( ماجرای - )

2020-07-17T18:57:11Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote/$$' به '</blockquote>'

===1 - مسجد بیرالسبع :===

در مرکز شهر کهن " بیرالسبع " و در دل یک باغ پوشیده از درختان و گیاهان سرسبز ، منارههای مسجدی سر برافراشته اند که در اواخر قرن نوزدهم توسط اعراب صحرای [[نقب|نقب]] و با کمک سازمان اوقاف اسلامی ساخته شد . این مسجد تا هنگام تشکیل اسرائیل ، مکان عبادت مسلمانان شهر و آن منطقه بود .

در آن هنگام حکومت نظامی اسرائیل بر املاک و اماکن عبادت مردم شهر تسلط پیدا کرد و به موجب فرامین حکومت نظامی که بر آن منطقه تحمیل گردید از ورود اعراب صحرای [[نقب|نقب]] به شهر خویش جلوگیری کرد . اعضای یهودی انجمن شهر از فرصت استفاده کرده و برخلاف عرف و قانون مسجد یادشده را به تصرف درآوردند و آن را به موزه تبدیل کردند .

پس از پایان حکومت نظامی در دهه شصت ، مردم عرب منطقه ، شکایتهای فراوانی تسلیم شهرداری بیرالسبع کردند و از مسئولان آن خواستند تا از مسجد دست برداشته و آن را با صاحبان مسلمان آن برگردانند . اما شهردار آن " الیاهوناوی " و خود شهرداری به این تقاضا پاسخ منفی دادند .

علاوه بر آن در تاریخ 30/3/1973 نامه ای به امضا وزیر ادیان آن زمان به شهردار یادشده ارسال شده و از وی خواسته شد تا مسجد را تخلیه کند اما نتیجه ای در بر نداشت . هنگامی که در نوامبر سال 1974 از وزیر ادیان درباره این موضوع سؤال شد در پاسخ گفت :

" نامه ای برای شهرداری بیرالسبع فرستادیم و در آن خواهان تخلیه مسجد و تحویل آن به مسلمانان شدیم . "

" راقائل لیول " مدیر کل تحقیقات ادیان و معاون آن هنگام وزیر ادیان اسرائیل نیز گفته بود که :

<blockquote>" تلاشهایی برای بازگرداندن مسجد به مسلمانان انجام گرفته است ، اما به سبب عدم پذیرش شهرداری بیرالسبع در مورد تخلیه مسجد ، تلاشها به نتیجه ای نرسیده است . خداوند مؤمنان را از شر جنگ و جدال دور نگه دارد ! " </blockquote>

سالم سلیمان از دانشگاه بیرالسبع در مقاله ای که در روزنامه اتحاد در آغاز ماه نوامبر به چاپ رسیده گفته است :

قانون در " دولت قانون " کجاست ؟ ، در " دولت دینداران " ، آزادی عبادت کجاست ؟ آیا می خواهند به ما بقبولانند که آقای " لیاهوناوی " در این کشور ، حاکم به فرمان خویش است .

موضوع قانون نسبت به این مسأله چیست ؟

و خود پاسخ می دهد : " پاسخ برای همه ما مشخص است هنگامی که گروهی از سالمندان عرب منطقه پس از خریدن بلیت و به مقصد برگزاری نماز جمعه وارد مسجد موزه - که نزد آنان عزیز است - شدند ، پلیس به آن مکان یورش برد و کفشهای نمازگزاران را مصادره کرد و آنان را پای برهنه به مرکز پلیس بردند و در آنجا به آنان گفته شد که عملی را برخلاف قانون ( ! ) مرتکب شده اند . دلیل آنها این بود که سالمندان عرب به مکانی که به آنان تعلق ندارد نفوذ کرده اند ؟ ! "

سخنگوی رسمی و مشاور حقوقی شهرداری " بیرالسبع " در پاسخ به شکایتی که از سوی " کمیته دفاع از حقوق چادرنشینان عرب ارسال شده بود ، گفت :

" خواست بازگرداندن مسجد به مسلمانان از روی انگیزه مذهبی نبوده ، بلکه دارای انگیزه های سیاسی است . "

وی گفت که " درباره چیرگی شهرداری بر مسجد با وزارت ادیان و اداره املاک متروکه تابع اداره اراضی ( رژیم صهیونیستی ) توافق شده است . " وی طی سخنان زشتی گفت :

" چادرنشین عرب نیازی به مسجد جامع ندارد تا در آن نماز بگزارد و می تواند در صحراها نماز بخواند . " !

نویسنده شکایت پرسیده بود که :

" اگر از ورود گروهی از یهودیان جهت برگزاری نماز در کنیسه در یک شهر اروپایی جلوگیری می شد ، چه رخ می داد ؟ "

و خود پاسخ داد که :

" جواب آشکار است ، غوغایی در اسرائیل به وجود می آمد و اتهامهای سامی ستیزی به سوی آنان سرازیر می شد . پس چگونه است آنچه که انجام آن در مورد یهودیان ممنوع است در مورد عربهای فلسطین اشغال شده مجاز به شمار می رود ؟ ! "

===2 - گورستان مسلمانان :===

نزدیک به مرکز شهر به طور مشخص نزدیک به ایستگاه مرکزی بیرالسبع ، گورستان مسلمانان وجود دارد که پیش از تشکیل اسرائیل برای خاکسپاری مردگان اهالی عرب بیرالسبع به کار می رفت . کسی که از شهر دیدن می کند تعجب خواهد کرد که چگونه شهرداری اجازه داده است تا محل گردآوری زباله در مرکز شهر قرار گیرد .

اما همین که به آن نزدیک شود ، گورستان را می بیند که آکنده از زباله های متعفن و حلبی و لاستیکهای کهنه خودروهاست که راه میان گورها را بسته است . سنگ گورها کنده شده و عابران با عبور از گورها ، حرمت مردگان را - که ادیان مختلف ، احترام آنها را توصیه کرده اند - زیر پا می گذارند .

این گورستان پیش از برپایی رژیم صهیونیستی ، ویژه ساکنان شهر بود لیکن امروزه بدون هیچ گونه حفاظ یا نگهبانی و بی توجه به نظافت آن ، رها شده است . با وجود آنکه ، حتی مردگان می توانستند درخواستهای اهالی [[نقب|نقب]] و جمعیتهای مردمی را بشنوند که خواستار حفظ و دیوارکشی این گورستان هستند . با این حال تعداد اندکی گور سالم باقی مانده است . لیکن مقامهای صهیونیستی با بی توجهی به خواسته مردم مسلمان این منطقه بر سیاست اسلام زدایی این منطقه و اهانت به اماکن مقدسه مسلمانان تأکید ورزیده و حتی حاضر نشدند مطلبی را در این باره بشنوند .

پس از گذشت چندین سال از این ماجراها ، شهرداریهای بیرالسبع ، دهان خود را بسته و - حتی حاضر نشدند برای یک بار به شکایتها و درخواستهای مردم [[نقب|نقب]] و جمعیتهای مردمی که خواهان دیوارکشی و ترمیم و نگهداری این گورستان هستند ، پاسخ مثبت دهند .

ارتباط با این مسأله کمیته دفاع از حقوق چادرنشینان عرب چندین تلگرام برای وزیر ادیان فرستاد و اجرای موضوع پیش گفته را از وی درخواست کرد . همچنین این کمیته خواهان بازگرداندن مسجد بیرالسبع به مسلمانان و تعمیر آن شده است تا نمازگزاران بتوانند در آن نماز بخوانند . اما وزیر مربوطه به این تلگرامها پاسخ نداد .

سالم سلیمان در پایان گزارش خویش ، خشمگینانه می نویسد :

" چرا این گونه به مقدسات اسلامی توهین می کنید ؟ در کشوری که به مردگان و گورها احترام می گذارد احترام مردگان و گورها کجا رفته است ؟ آیا این امر تنها به مردگان و گورستانها و معابد یهودیان محدود می شود ؟ ارزش و حرمت استخوانهای جنگجویان " پارکوخقا " از استخوانهای مردگان عرب بیشتر نیست . چرا میان مردگان تبعیض قائل می شوید ؟ آیا تبعیض میان زندگان کافی نیست ؟ "

در همین رابطه [[زیاد ، توفیق|توفیق زیاد]] - شاعر بلندآوازه فلسطین و شهردار شهر نامبرده و نماینده کنیست وابسته به جناح " حداش " - خواهان آزادی املاک اوقاف اسلامی شد . ولی در جلسه کنیست اسرائیل که در 27 فوریه 1978 برگزار شد مطالبی را درباره اوقاف اسلامی مطرح کرد .

وی سخن خود را با یک مقدمه تاریخی درباره مسلمانان ، که امروزه 70 درصد عربهای فلسطین ساکن فلسطین اشغال شده - 2/11 درصد از کل [[ساکنان فلسطین|ساکنان فلسطین]] اشغال شده - را تشکیل می دهند ، آغاز کرد و گفت که رژیم صهیونیستی از همان هنگام برپایی خود به بهره کشی از املاک و اوقاف آنان پرداخته است .

آقای " زیاد " افزود که :

<blockquote>" اسلام پیش از برپایی رژیم صهیونیستی بزرگترین دین کشور را تشکیل می داد . املاک مسلمانان - علاوه بر صدها مسجد و بیمارستان و اماکن مقدس و گورستانها و شمار بسیاری از ساختمانها و املاک منقول - در صدها شهر و روستای عرب قرار داشت که بخش اعظم آنها در سال 1948 ، پس از بیرون راندن ساکنانشان ، ویران گردیدند . </blockquote>

اغلب این املاک در قدس ، [[یافا ( شهر - ) |یافا]] ، رمله ، لد ، [[عکا ( شهر - ) |عکا]] و [[حیفا ( شهر - ) |حیفا]] قرار داشتند تا آن هنگام مسلمانان بزرگترین مالک در میان ساکنان کشور بودند و خود بر این گونه املاک نظارت کرده مدیریت و بهره برداری از آنها را به عهده داشتند . این امر در حل مشکلات مذهبی ، اجتماعی ، اقتصادی و پرورشی مسلمانان نقش مؤثری داشت ، آنان بدین ترتیب ، چندین مدرسه و آسایشگاه برای سالمندان ایجاد کرده و از گورستانها حفاظت می کردند . " </blockquote>

اما رژیم اسرائیل - به هنگام برپایی خویش - بر تمامی این املاک چیره شد ، به طوری که در سال 1953 با تدوین قانون املاک غائبین ، به این تصرف و اشغالگری ، ویژگی قانونی بخشید ( نک : املاک غائبین ، قانون - ) و به موجب آن زیر نظارت سرپرست املاک دولتی قرار گرفت . هدف عمده این قانون ، مصادره و تصرف زمینهای بخشی از ملت فلسطین است که اکنون در بیرون از میهن خویش به سر می برد .

در عین حال از نظر قانونی ، نمی توان به گونه ای رفتار کرد که مسلمانان جزو غائبان شمرده شوند . هم اکنون بیش از چهارصد هزار مسلمان در کشور زندگی می کنند و می دانیم که املاک اوقاف اسلامی را نمی توان خرید و فروش کرد اما اگر قصد ارزشیابی آنها را داشته باشیم ، بهای این املاک به میلیاردها دلار می رسد .

از همان هنگامی که سرپرستی املاک دولتی بر این املاک دست گذاشت ، ویرانی آنها همیشه مورد نظرشان بود . بخشی از آنها از سوی رژیم صهیونیستی مصادره شد و بخشی دیگر به افراد فروخته شد . شماری از گورها نبش قبر شدند و نیز گورستانها از بین رفتند و به جای آنها ساختمانها و هتلها احداث شد .

از سوی دیگر ، رژیم صهیونیستی در روستاهایی که در سال 1984 ویران شد و نیز در سایر مناطق ، مسلمانان را از تعمیر مساجد باز می دارد . مسأله مسجد " حسن بیک " در [[یافا ( شهر - ) |یافا]] ، زمانی طولانی است که زبانزد خاص و عام است .

علاوه بر اینها اسرائیل درآمدهای اوقاف اسلامی را حیف و میل کرده و آنها را صرف اجرای طرحهایی کرده که مسلمانان بهره ای از آن نمی برند .

از هنگام تشکیل اسرائیل تاکنون یک مدرسه اسلامی ساخته نشده و اغلب مساجدی هم که در روستاها و شهرهای عربی ساخته شده ، به واسطه کمکهای مالی مردم عرب ایجاد شده است .

علاوه بر موارد یاد شده وضع روحانیون مسلمان نیز دست کمی از املاک اسلامی نداشته است . آنها به لحاظ معیشتی نیز در وضعیت اسفباری به سر می برده اند . [[زیاد ، توفیق|توفیق زیاد]] در این باره به وضع رنجبار روحانیون مسلمانان اشاره کرده که " آنها از هیچ گونه جایگاه قانونی در اسرائیل برخوردار نیستند و از سوی دولت هیچ گونه حقوقی به آنان پرداخت نمی شود ، بلکه از راه کمکهای مردمی زندگی می کنند . "

صرف نظر از مسائل مورد اشاره شده تعیین هیأت امنای اوقاف اسلامی مشکلاتی برای مسلمانان فلسطینی و املاک اوقاف اسلامی به وجود آورده است این هیأتها معمولاً از اشخاص معینی تشکیل می شوند که تعیین آنها همساز با مصالح رژیم اسرائیل صورت می پذیرد .

به عنوان مثال آقای " نظمی جبالی " از [[یافا ( شهر - ) |یافا]] در سالهای دهه شصت به این سمت منصوب گردید . اما بعدها به سبب اختلاس محاکمه گردید . همین امر درباره " سهیل شکری " رئیس هیأت امنای [[حیفا ( شهر - ) |حیفا]] صدق می کند که با تقریبا یک میلیون دلار پول از کشور فرار کرد و با این حال رژیم صهیونیستی بدون توجه به خواست مردم فلسطین به تعیین هیأتهای امنا ادامه داده است .

املاک اوقاف اسلامی در دیگر شهرهای فلسطین نیز سرنوشت مشابهی با یکدیگر دارند . در شهرهای حیف و [[یافا ( شهر - ) |یافا]] ، اکثر مساجد ویران هستند و وضعیت بسیار بدی دارند . به عنوان مثال می توان به مسجد " شیخ ارسلان " ، مسجد " [[بحری ، جمیل ( - 1930 ) |بحری]] " ، مسجد " فنار " و مسجد " حسن بیک " در [[یافا ( شهر - ) |یافا]] و نیز به مسجد " جرنیه " و مسجد " صغیر " در [[حیفا ( شهر - ) |حیفا]] اشاره کرد و مقبره " شیخ [[قسام ، عزالدین|عزالدین قسام]] " نیز در مکانی که اکنون " تل حنان " نام گرفته ، از سوی شهرک نشینان یهودی نبش قبر شده است .

در خصوص املاک اوقاف اسلامی ، [[زیاد ، توفیق|توفیق زیاد]] در کنیست ( پارلمان ) اسرائیل بر پایبندی مسلمانان به مبارزه خویش برای دفاع از املاک اوقاف اسلامی و دیگر اماکن مقدسه اسلامی تأکید کرده است . وی یادآور شده که مسلمانان در کنگره شهر [[ناصره ( شهر - ) |ناصره]] در سال 1978 تعهد و پایبندی خود را به این مبارزه ابراز داشتند .

همچنین از دولت اسرائیل و کنیست و دارندگان وجدانهای آگاه خواسته است تا به احساسات مسلمانان احترام بگذارند . وی به کنیست پیشنهاد کرد تا املاک اوقاف اسلامی را آزاد سازد و آنها را به یک شورای اسلامی - که به صورت دموکراتیک و با رأی گیری مخفی توسط مسلمانان برگزیده می شود - واگذار کند .

[[زیاد ، توفیق|توفیق زیاد]] پیشنهاد کرد تا انتخابات هیأتهای امنای اسلامی در شهرها و روستاها انجام گیرد و روحانیون به عنوان کارمندان دولت به شمار آیند . اما " حییم کوفمن " معاون وزیر دارایی رژیم صهیونیستی به پیشنهاد [[زیاد ، توفیق|توفیق زیاد]] در کنیست اسرائیل پاسخ داد و خواستار حذف این موضوع از دستور کار کنیست گردید .

بالاخره این موضوع حذف گردید ، زیرا اغلب آرای جناح ائتلافی لیکود با حذف موافق بود ، بیشتر نمایندگان جناح کارگر رأی ممتنع دادند و نمایندگان فراکسیون جبهه دموکراتیک برای صلح و برابری " حداش " و دو نماینده عرب کنیست یعنی محمد وتد ( از حزب ماپام ) و حمد خلایله ( از حزب کارگر ) با حذف مخالف بودند .

بدین ترتیب ماجرای املاک اوقاف اسلامی بدون نتیجه مثبتی برای مسلمانان پایان یافت و احزاب مختلف صهیونیستی - چه آنها که در حاکمیت اسرائیل قرار داشته و چه آنهایی که در اپوزیسون قرار گرفته بودند - نشان دادند که نژادپرستند و بر سیاست تبعیض نژادی علیه مسلمانان و نادیده گرفتن حقوق آنان ، پافشاری می کنند .

==مأخذ :==
#بولتن خبری ، خبرگزاری وفا ، شماره 1300 ، 1301 و 1302 .

پناهندگان فلسطینی ( حقوق - )

2020-07-17T18:57:04Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote/$$' به '</blockquote>'

==الف - نگاهی تاریخی : ==

از سال 1948 ، سالی که ملتی عرب از سرزمین خود ، فلسطین به سمت اردوگاههای پناهندگان اخراج گردید ( نک - : [[بیرون راندن اعراب فلسطین|بیرون راندن اعراب فلسطین]] ) ، تا سال1974 سازمان ملل به مسأله مردم فلسطینی در واقع ملتی که با ویژگیهای خاص قانونی ، تاریخی و فرهنگی خود نسبت به سایر ملل متمایز است به صورت صرفا مسأله پناهندگان می نگریسته است بر همین اساس انگلیس خواستار گنجاندن مسأله [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] در دستور کار مجمع عمومی سازمان ملل در بهار 1947 گردید که مورد پذیرش واقع گردید . البته اخراج مردم فلسطین از سرزمینشان که توأم با زور و قتل وارعاب بود ، از علل مؤر در مطرح شدن قضیه فلسطینی به عنوان مسأله پناهندگان گردید ، علاوه بر آن ، ضعف اعراب و توطئه های بین المللی سالهای اول حیات سازمان ملل از جمله عواملی است که به موجب آن در سال 1951 مسأله فلسطین از دستور کار سازمان ملل حذف شد و به صورت مسأله پناهندگان در گزارش سالانه نماینده سازمان ملل برای یاری رساندن و ایجاد اشتغال و کار [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] در خاورمیانه - اونروا UNRWA ) ) درآمد . این وضع تا سال 1974 ادامه داشت تا اینکه مجددا مسأله فلسطین به عنوان بندی مستقل در دستور کار مجمع عمومی سازمان ملل گنجانده شد . مصوبات تغییر یافت و بررسی حقوق مردم فلسطین شکل تازه ای به خود گرفت . ( نک - : فلسطین در مجمع عمومی سازمان ملل متحد ، قضیه ) این تصمیم در صحنه بین المللی و جهانی برای حل مشکل پناهندگان و حقوق آنان دیدگاه جدیدی ترسیم نمود به طوری که موضوع به صورت مسأله ملتی که برای احقاق حقوق حقه خود و بازگرداندن سرزمین اشغال شده اش مبارزه می کند مطرح گردید و نه مسأله یاری رساندن به پناهندگان و ارایه خدمات به آنان که ( اونروا ) انجام می دهد . حذف قضیه فلسطین و درج مجدد آن در دستور کار سازمان ملل از پیچیده ترین شکل توطئه بین المللی علیه این ملت مظلوم [[حکایت|حکایت]] دارد که بایستی به دقت مورد توجه قرار گیرد . کافی است گفته شود که محدود نمودن سرنوشت کامل یک ملت به مسأله پناهندگان و ارایه خدمات تربیتی و اجتماعی و بهداشتی به آن و اینکه به ویژه این ملت از میان سایر ملل تحت سلطه استعمار در سه قاره آسیا ، [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] ( به استثنای نامیبیا ) و [[آمریکای لاتین ( کشورهای - )|آمریکای لاتین]] ، به استقلال دست یافته تا دچار این سرنوشت گردد ، خود جای بسی تأمل است . سؤلی که در این رابطه مطرح می شود و بدون پاسخ به آن ، امکان درک صحیح مسأله حقوق پناهندگان در عمیق ترین سطح فکری ، قانونی ، سیاسی و تاریخی آن میسر نمی گردد آن است که مسأله حقوق یک ملت چگونه به مسأله پناهندگان تغییر یافت ؟ آیا به طور تصادفی است که در میان سایر ملل ، منحصرا ملت عرب فلسطین بلکه تمامی عربها می بایست با مسأله استعماری انتقال و اسکان اجباری یهودیان که همچنان در فلسطین و سرزمینهای عربی اشغال شده دیگر ریشه دوانده است درگیر گردد و اساسا چگونه حقوق عربی تضییع و خط بطلان بر آن کشیده می شود .

تحلیل واقعی تاریخی از ریشه پناهندگان و حقوق آنها به اصول تاریخی و قانونی این حقوق که ریشه در زمین و فرهنگ و تمدن کهن چندین هزار ساله دارد مربوط می شود . در واقع یعنی قرار دادن آن حقوق در چارچوب صحیح آن . لذا جایز نیست که ما این اصول عمیق را که تشکیل دهنده قویترین پایه های آن حقوق می باشد فراموش نماییم و این درست هماننکته ای است که همیشه رهبران صهیونیسم و اسرائیل در بحثها و مناقشات درباره حقوق اعراب از آن طفره رفته و از ورود به چنین بحثهایی گریزانند و حتی تلاش بر مخفی نگه داشتن آن می نمایند چرا که جنایات آنان را برملا کرده و باعث رد و اسقاط ادعاهایشان می گردد . و برهمین اساس مسأله حقوق مردم فلسطین پس از آنکه در سال 1974 در دوره 29 سازمان ملل متحد در چارچوب صحیح خود قرار گرفت ، تعابیر و اوصاف مختلفی به خود پذیرفت و گاهی ، حقوق تاریخی ، گاهی ملی یا قومی و حتی گاهی به عنوان حقوق ثابت و تغییرناپذیر ، مطرح گردید .

==ب - حقوق [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] : ==

پناهندگان عرب فلسطینی ، حقوقی انکارناپذیر دارند که به هیچ وجه قابل گذشت و تغییر نمی باشد . این حقوق عبارتند از :
#حق حاکمیت بر فلسطین
#حق هویت فلسطینی
#حق مالکیت فردی
#حق بازگشت یا جبران خسارتها
#حقوق مدنی و مذهبی
#حقوق فلسطینیهای داخل فلسطین
#حقوق ثابت و مسلم مصوب منشور سازمان ملل و اعلامیه جهانی حقوق بشر و مصوبه های بین المللی که سازمان ملل برای حمایت از حقوق سیاسی ، مدنی ، اقتصادی ، فرهنگی و اجتماعی بشر وضع نموده است . ( نک - : [[حقوق ثابت ملت فلسطین|حقوق ثابت ملت فلسطین]] )

) حق مالکیت بر منابع طبیعی ، مصوب سازمان ملل .
#حق مبارزه با استعمار و [[نژادپرستی صهیونیستی|نژادپرستی صهیونیستی]] .

البته پشتوانه همه این حقوق ، قطعنامه ها ، گفته ها ، بیانیه ها و اعلامیه های بین المللی است و انکار و یا عدم پذیرش تمامی آنها باعث ایجاد مسأله آوارگان عرب ، مسأله فلسطین ، درگیری اعراب و اسرائیل و بالاخره بحران خاورمیانه گردید . وجود مشکلی به نام پناهندگان فلسطین ، زائیده توطئه های مشترک استعمارگران و صهیونیستهاست که از وعده بالفور آغاز و به تصمیم تقسیم سرزمین فلسطینی در زمان سلطه انگلیس بر فلسطین از سوی سازمان ملل ، منتهی گردید . در منشور سازمان ملل ، مواردی روشن در رابطه با حقوق ملتها و افراد مطرح گردیده است . در مقدمه منشور آمده است : سازمان ملل نسبت به حقوق اساسی انسان ، کرامت و ارزش افراد ، تساوی حقوق زن و مرد و تساوی حقوق ملتهای بزرگ و کوچک یا پر جمعیت و کم جمعیت اعتقاد کامل دارد . همچنین در ماده اول این منشور تأکید شده که " ملتها در حقوق متساوی و هر کدام [[حق|حق]] تعیین سرنوشت خویش را دارند . همچنین حقوق بشر و آزادی اساسی تمامی مردم محترم شمرده شده و به طور مطلق وبدون در نظر گرفتن جنس ، زبان ، دین و... مورد تشویق قرار گرفته است . "

==ج - وادار نمودن مردم فلسطین به مهاجرت : ==

پس از تصویب اصل [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] طی قطعنامه شماره 181 ( دوره دوم ) مورخ 29/11/1947 توسط مجمع عمومی سازمان ملل ، صهیونیستهای غاصب ، قتل و جنایت و ارعاب و نابودی مردم فلسطین را افزایش داده و پس از عقب نشینی انگلیس از سرزمین فلسطین ، آتش جنگ سال 1948 شعله ور گردید که متناسب با آن ، عملیات صهیونیستها به اوج وحشیگری رسید و به فرار بیشتر مردم فلسطین از سرزمین و وطنشان منجر گردید به طوری که اغلب آنها در بدترین شرایط زندگی و بیچارگی و برای طلب روزی ، از این کشور به آن کشور عرب و حتی سایر بقاع عالم مهاجرت کردند . یک نکته اساسی که با مسأله حقوق پناهندگان ارتباط قانونی دارد و بایستی مورد دقت و تأکید قرار گیرد ، همانا تجاوز به مناطق عربی و اشغال گسترده آنها توسط نیروهای اشغالگر صهیونیست پس از تاریخ 10/4/1948 می باشد که بر شدت و ابعاد پناهندگان می افزاید . بعضی از این مناطق عربی به موجب قطعنامه تقسیم در محدوده کشور عربی قرار می گیرد و بخشی دیگر که اکثریت قریب به اتفاق ساکنانش از اعراب می باشند . برای نمونه در جلیل غربی 123هزار عرب ساکن بودند ، [[یافا ( شهر - ) |یافا]] شهری است عربی که 114هزار تن سکنه داشت ، [[رمله ( شهر - ) |رمله]] ، بخشی از [[ناصره ( شهر - ) |ناصره]] ، [[جنین ( شهر - ) |جنین]] ، [[طولکرم ( شهر - ) |طولکرم]] ، غزه و الخلیل نیز به همچنین . صهیونیستها شهرهای عربی کاملی را به تصرف خود درآوردند و نیز یافا و [[عکا ( شهر - ) |عکا]] ، اللد ، الرمله و شفا عمرو را که تعداد اعراب ساکن این مناطق به بیش از 200هزار تن می رسید به اشغال خود درآوردند . همچنان که صدها روستای عرب کوچک را نابود کردند و اسامی شان را به اسامی عبری تغییر دادند و از این فراتر و برخلاف توافقنامه چهارم ژنو آنها را از نقشه فلسطین محو کردند . ( این مسأله بعد از [[جنگ 1967|جنگ 1967]] نیز تکرار شد ) نتیجه اشغال این مناطق و شهرها و روستاها - که به موجب قطعنامه تقسیم ، جزو کشورهای عربی قرار گرفته - توسط رژیم اشغالگر صهیونیستی ، اخراج ، [[تبعید|تبعید]] و رانده شدن بیش از 600هزار عرب از سرزمین شان می باشد . به عبارت دیگر32 پناهندگان که در سال 1948 اخراج گردیدند ، اغلب از مناطق عربی خارج از محدوده کشور یهودی رانده شده بودند . تمامی این واقعیتها توسط آقای [[برنادوت ، کنت فولک|برنادوت]] میانجی بین المللی در گزارش مورخه 16/9/1948 به سازمان ملل ( دوره سوم ) مورد تأکید قرار گرفته و مسئولیت این تجاوز را به عهده رژیم اشغالگر صهیونیستی گذاشته است . در گزارش وی آمده است : " هیچ راه حل کامل و عادلانه ای بدون اعتراف به [[حق|حق]] بازگشت اعراب رانده شده به منزلی که از آن طرد گردیدند میسر نمی گردد چرا که آنان به دلیل درگیریهای مسلحانه اعراب ویهود و ترس از خطرهای جانی مجبور به ترک خانه و کاشانه و خروج از فلسطین گردیدند . اکثریت قریب به اتفاق این رانده شدگان عرب از مناطقی اخراج شدند که براساس قطعنامه تقسیم مورخه 29/11/1947 جزو کشور یهودی به شمار می رفت و تجاوز روشنی است به ساده ترین و ابتدائی ترین اصول عدالت اجتماعی که این قربانیان بی گناه [[حق|حق]] بازگشت به وطن خود نداشته باشند در شرایطی که مهاجران یهودی به طور گسترده به سمت فلسطین سرازیر می شوند و خطر جایگزینی دائم به جای آوارگان عرب را که از قرنها پیش ریشه تاریخی در فلسطین دارند ، به وجود می آورند .

دولت موقت اسرائیل مسئولیت دارد که همه متملکات اعراب را به صاحبان اصلی آن بازگردانده و کلیه خسارتهای وارد به متملکات آنان را که به طور عمده ویران گردیده جبران نماید صرف نظر از مطالبات دولت اسرائیل نسبت به جبران خسارتهای وارده توسط کشورهای عربی ( نک - : [[برنادوت ، کنت فولک|برنادوت]] ، طرح )

==د - قطعنامه بازگشت : ==

به استناد این گزارش که بدون شک یکی از علل ترور [[برنادوت ، کنت فولک|برنادوت]] توسط صهیونیستهای غاصب بود که به تاریخ 18/9/1948 در [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] صورت گرفت ، مجمع عمومی سازمان ملل در تاریخ 11/12/1948 قطعنامه شماره 194 ( دوره 3 ) متضمن حق بازگشت پناهندگان و جبران خساتهای آنان را تصویب نمود و ماده 11 این قطعنامه در واقع آنچه را که در گزارش [[برنادوت ، کنت فولک|برنادوت]] آمده بوده تکرار نمود . در این ماده آمده است : " مقرر گردید آن دسته از پناهندگان که مایل به بازگشت به خانه های خود می باشند ، در نزدیکترین فرصت بازگشته و در کنار همسایگان خود در کمال آسایش و امنیت زندگی کنند . همچنین به آن دسته که مایل به بازگشت نمی باشند ، خسارتهای وارده به آنان را جبران نمایند کمااینکه می بایست کلیه خسارتها و ضررهای وارده براساس قوانین بین المللی و مبتنی بر عدالت توسط حکومتهای مورد نظر جبران گردد .

براساس همین قطعنامه ( 194 ) کمسیون آشتی بین المللی بلافاصله تشکیل شود تا هر چه سریعتر برای برقراری صلح در فلسطین تلاش نماید . در ماده 6 تعیین وظایف کمسیون آمده است : " مجمع عمومی سازمان ملل دستورات خود را صادر نموده تا کمسیون به نوبه خود تدابیر لازم را برای یاری رساندن به دولتهای مورد نظر به منظور پایان دادن فوری به تمامی مسایل معلق و مورد اختلاف شان ، اتخاذ نماید . " مجمع عمومی اجرای ماده 11 را جزو اساسی ترین وظایف این کمسیون قرار دارد . این ماده همچنین تصریح دارد که : مجمع عمومی دستورات خود را برای کمسیون آشتی مبنی بر ایجاد تسهیلات لازم برای بازگشت پناهندگان و اسکان آنان صادر می کند تانسبت به تأمین امکانات اقتصادی و اجتماعی و جبران خسارتهای آنان اقدام مقتضی مبذول دارد .

شاید ماده 11 به لحاظ اهمیت ، سندی است که تا به امروز در مناقشات سازمان بیش از همه ملل مورد تأکید قرار گرفته است به گونه ای که از سال 1949 تاکنون هر ساله مصوبه ای از مجمع عمومی در این رابطه گذشته و بیش از 30 قطعنامه اساسی صرف نظر از قطعنامه های دیگر ، همه و همه بر [[حق|حق]] بازگشت پناهندگان و جبران خسارتهای وارده به آنان تأکید دارد . اما شیوه برخورد اسرائیل در برابر تمامی تلاشهای سازمان ملل در بیش از 30 سال مناقشات و مصوبات و کمیسیونها و میانجیها در رد حاکمیت قانون و اراده بین المللی و داوری آن در منازعات و کشمکشهای منشعب از قضیه فلسطین و در رأس آن مسأله پناهندگان و حقوق آنان ، خلاصه می گردد .

==ه - - نتایج حاصله از قطعنامه بازگشت : ==

پیرو قطعنامه بازگشت سه نتیجه زیر در دو بعد عملی و نظری عاید اسرائیل گردید :
#پذیرش مشروط اسرائیل به عنوان عضو سازمان ملل که در جلسه مجمع عمومی مورخه 11/5/1949 به تصویب رسید مبنی بر قبول اسرائیل نسبت به انجام کلیه تعهدات وارده در قطعنامه 194 که نمونه این شرط در هیچ کدام از مصوبات مربوط به پذیرش کشوری در عضویت مجمع عمومی از آغاز تشکیل تاکنون اتفاق نیفتاده است ( نک - : اسرائیل در سازمان ملل متحد )

آنچه که در رابطه با مسأله عضویت اسرائیل در سازمان ملل مربوط به حقوق پناهندگان می شود ، همانا تعهدات آن کشور است که به طور روشن و براساس بحثهای شورای امنیت و مجمع عمومی در رابطه با عضویت اسرائیل صورت گرفته و مشروط بر اجرای کلیه مصوبات و قطعنامه ها از جمله تمامی مواد قطعنامه 194 و حتی ماده 11 آن توسط اسرائیل است .
#کمسیون آشتی و پروتکل لوزان : کمسیون آشتی تلاش نمود که دیدگاههای هیأتهای نمایندگی اعراب و هیأت نمایندگی اسرائیل را به هم نزدیک نماید از جمله قطعنامه شماره 194 برای حل مسأله پناهندگان و سایر مشکلات . تلاشها منجر به امضای پروتکل لوزان شامل اعتراف رژیم صهیونیستی به نقشه فلسطین آن گونه که مجمع عمومی در قطعنامه 181 مورخ 29/11/1947 تصویب نموده است گردید که حاوی مطالب ذیل می باشد :
#تقسیم فلسطین و تعیین حدود آن باید با بعضی از تغییرات که علل فنی ایجاب می کند تعدیل شود .
#شهر [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] باید بین المللی شود و تحت اداره سازمان ملل متحد درآید .
#پناهندگان بایستی مراجعت نمایند و تمام اموال خود راپس بگیرند و کسانی که مایل به مراجعت نیستند ، قیمت مایملک خود را بگیرند .

رژیم صهیونیستی پس از حصول اطمینان مبنی بر پذیرش عضویتش در سازمان ملل متحد ، تمامی امضاها و تعهداتش را انکار نمود و برهمین اساس ، پیشنهادات هیأتهای عرب را دائر بر بازگشت پناهندگان به مناطق اختصاص یافته برای اسکان آنان به موجب قطعنامه تقسیم که اکثریت ساکنان آن از اعراب می باشند ، رد نمود . این مناطق عبارتند از الجلیل الغربی ، اللد ، الرمله ، بئرالسبع ، [[یافا ( شهر - ) |یافا]] ، قدس و خط ساحلی شمال غزه . همچنین پیشنهاد کمسیون آشتی را دایر بربازگشت مالکان باغهای [[پرتقال|پرتقال]] و کارگران آنان در جهت جلوگیری از اتلاف محصولات و یا هر اقدام دیگر مبنی بر جمع آوری و استقرار خانواده هایی که به سبب جنگ متفرق شده بودند ، رد نمود .

خط کلی اسرائیل در طول این مدت در برخورد با قطعنامه های سازمان ملل و کمسیونها و کمیته های مختلف آن و همچنین اصرار هیأتهای عربی مبنی بر اولویت بخشیدن به مسأله حقوق پناهندگان نسبت به سایر مشکلات و ارایه راه حل مناسب منطبق بر مصوبات سازمان ملل دایر بر بازگشت و جبران خسارتهای پناهندگان ، همانا رد قاطعانه بود . برهمین اساس اصل بازگشت پناهندگان را رد نموده و آن را به صلح با اعراب مشروط کرده ، همچنین مسأله بازگشت را متناسب با امکانات اقتصادی و امنیتی خود و [[حق|حق]] تعیین اولویتها در این خصوص قرار داده است .

مع الوصف مدتی نگذشت که مجددا این شرایط را زیر پا گذاشته تأکید نمود که حل مسأله پناهندگان فقط به دست کشورهای عربی و همانا اسکان آنان در سرزمینهای وسیع اعراب است . همچنین خروج اعراب از فلسطین را در واقع مبادله ای قلمداد کرد در برابر خروج یهودیانی که کشورهای عربی را ترک کرده و در اسرائیل مستقر گردیدند .
#تفسیر ماده 11 قطعنامه 194 توسط اداره قانون سازمان ملل : اداره قانون و دبیرخانه سازمان ملل در بررسیهای خود بین سالهای 1949 و 1950 در رابطه با ماده 11 و مطابقت آن با قوانین و عرفهای بین المللی برای یاری رساندن به کمسیون آشتی نسبت به اجرای ماده فوق ، شش نوع بررسی ارایه نمود که همچنان به عنوان سند بین المللی مطرح است .

ماده 11 ناظر بر [[حق|حق]] پناهندگان در بازگشت یا جبران خسارتهایشان مبتنی بر دو جنبه است :
#جبران خسارتهای پناهندگانی که مایل به بازگشت نیستند .
#جبران خسارتهای پناهندگان که متلمکات خود را از دست داده و یا در این رابطه متضرر شده اند .

تمامی این حقوق آن گونه که در ماده 11 آمده استمی بایست براساس قوانین بین المللی و عدالت جهانی اجرا گردد ولی بدون اجرا چه مفهومی خواهد داشت ؟

یکی از بررسیهای شش گانه به مسأله بازگشت و جبران خسارت مبتنی بر سوابق و شواهد تاریخی و به طور دقیق از جنگ جهانی دوم و پس از آن پرداخته است .

این بررسی اشاره دارد به قوانینی که توسط کشورهای محور سابق و کشورهای تحت اشغال کشورهای محور ( فرانسه ، [[رومانی|رومانی]] ، ایتالیا ، [[بلغارستان|بلغارستان]] ، چکسلواکی ، هلند و یوگسلاوی ) در فاصله بین ماه نوامبر 1944 و ماه مه 1945 در رابطه با جبران خسارتهای پناهندگان و اعاده املاکشان وضع و اجرا گردید و همچنین به قانون عمومی که در سال 1949 در رابطه با مناطقی از [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] که در اشغال آمریکائیها بود و نحوه جبران خسارتهای وارده به قربانیان نازی و همچنین لطماتی که در رابطه با سلامتی ، آزادی ، متملکات و وضعیت اقتصادیشان متحمل گردیدند اشاره شده است .

در همین بررسی آمده است که مؤسه امور یهودیان وابسته به کنگره جهانی یهود ، مسأله جبران خسارتهای وارده بر یهودیان در طول جنگ جهانی دوم را مطالعه نموده و در سال 1944 کتابی در این رابطه انتشار داده که توسط " نهیمایا روبنسون " نوشته شده است . نام کتاب " جبران خسارتها و پرداخت جزای آنها " می باشد . نظریه اساسی که نویسنده کتاب فوق بدان استناد نموده این است که چنانچه از قاعده عمومی قائل بر اینکه هر کشوری که افرادش به نحوی متضرر شوند و در زمان ضرر تابعیت آن کشور را داشته اند فقط از کشورهای بیگانه برای جبران خسارتها کمک بگیرد ظلم فاحشی را مرتکب شده است . این نویسنده می افزاید که جایز نیست قربانیان کشورهای محور را که بعدا تابعیت کشورهای دیگر را پذیرفتند یا در آنها اقامت گزیدند و یا اینکه به آنها پناهنده شدند ، از جبران خسارت مستثنا نمود . وی به شدت خواستار دخالت به نفع قربانیانی که کشور اصلی خود را ترک نکرده و در آن باقیماندند ، می باشد .

در این بررسی همچنین به مسایل نسبتا جدید تاریخی در رابطه با پناهندگان که تا حدودی وجه تشابه با [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] دارد اشاره شده است . ( برای مثال پناهندگان هندی و پاکستانی ) در همین رابطه در کشور هند و پاکستان توافق کردند که املاک منقول و غیرمنقول پناهندگان برای آنها باقی بماند و نگهبانانی از سوی دو طرف برای نگهداری از این متملکات و به نفع مالکان اصلی آن تعیین گردیدند . در همان حال افرادی تعیین شدند که درخواستهای پناهندگان و ادعاهایشان را در رابطه با متملکات خود ثبت نمایند .

==و - قوانین اسرائیلی : ==

برعکس همه این موارد و علی رغم اینکه سازمانهای اسرائیلی ، یهودی ، صهیونیستی و سایریهودیان مجتمعا و مقررا بیش از یک میلیارد دلار جبران خسارت از [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] گرفتند ، ملاحظه می شود که قوانین اسرائیلی مجوز مصادره سرزمینهای عربی را که ملک شخصی پناهندگان عرب " تبعیدیان " می باشد ، صادر می کند . برهمین اساس رژیم صهیونیستی بین سالهای 1949 و 1950 سه قانون زیر را وضع نمود : قانون استیلا بر زمین در مواقع اضطراری ، قانون اضطرار ( مناطق امن ) و قانون املاک غائبین . به موجب این قانون شخص غایب این گونه تعریف شده که هر عربی که در تاریخ 29/11/1947 ( تاریخ صدور قطعنامه تقسیم ) یکی از 4 حالت زیر را دارا باشد غایب محسوب می شود :
#هر عربی که به صورت شهروند در هر کشور عربی زندگی می کند یا تابعیت آن کشور را پذیرفته باشد .
#برای مدتی در یکی از کشورهای عرب مقیم بوده باشد . 3 ) در هر بخشی از فلسطین خارج از منطقه اشغال شده توسط اسرائیل بوده باشد .
#در مکانی که غیر از مسکن معمولی خود ساکن باشد ، حتی اگر این مکان یا مسکن همیشگی او در داخل منطقه تحت اشغال اسرائیل باشد . ( ن . ر : املاک غائبین ، قانون )

رژیم صهیونیستی همچنین اعلام نمود که هر منطقه اشغال شده یا تسلیم شده و یا از سکنه خالی شده به عنوان منطقه متروکه و فروخته شده از سوی " تشکیلات قضایی اسرائیلی " به " تشکیلات عمرانی اسرائیل " می باشد .

==ز - سرزمینهای عربی : ==

بررسی مسأله پناهندگان از دریچه ، مالکیت اعراب بر سرزمینهای فلسطینی از ابعاد بزرگ جنایت و ظلم فاحشی که در [[حق|حق]] اعراب ساکن فلسطین روا رفته است پرده برمی دارد . آمار رسمی ارایه شده توسط دولت انگلیس به سازمان ملل در هنگام درخواست جلسه ویژه در رابطه با بحث مسأله فلسطین در بهار 1947 ثابت می کند که مالکیت یهود در فلسطین تا آن زمان و علی رغم خرید بعضی از زمینهای اعراب و یا تملک غیرمشروع آن فقط 66/5 درصد از مجموع کل مساحت سرزمین فلسطین بود . در ضمیمه گزارش سازمان ملل نقشه ای وجود داشت که مالکیت اعراب و یهود را به صورت جداگانه در هر منطقه و [[شهر و روستا|شهر و روستا]] نشان می داد .

این نقشه هم اکنون به عنوان سند رسمی سازمان ملل موجود است که هر زمان امکان مراجعه به آن وجود دارد . ولی به موجب قوانین غیرمشروع اسرائیلی ، اسرائیل به خود اجازه می دهد که بر املاک منقول و غیرمنقول اعراب آواره استیلا یابد . همچنین مصادره و تصرف سرزمینهای عربی دیگری چه متعلق به پناهندگان یا غیر پناهندگان را برای خود مباح دانسته است .

اعداد و ارقام ذیل گوشه ای از جنایت و ظلم فاحش اسرائیل در [[حق|حق]] [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] را نشان می دهد :

برای مثال از اصل 370 مستعمره جدید اسرائیلی که صهیونیستها بین سالهای 1948 تا 1953 در فلسطین ایجاد کردند ، 350 مستعمره آن بر روی املاک غائبین ( پناهندگان ) تأسیس گردیده است . در سال 1954 بیش از 31 ساکنان رژیم صهیونیستی بر روی سرزمینهای " غائبین " عرب و سایر متملکات آنان زندگی می کردند . همچنین31 صهیونیستهای مهاجر که در آن زمان وارد فلسطین شده بودند و تعداد آنان تا آن سال به 250هزار تن می رسید ، در سرزمینهایی مانند [[یافا ( شهر - ) |یافا]] ، [[عکا ( شهر - ) |عکا]] ، اللد ، الرمله ، [[بیسان ( شهر - ) |بیسان]] و المجدل که ساکنان عرب شان بیرون رانده شده بودند مستقر شدند . علاوه بر آن 388 [[شهر و روستا|شهر و روستا]] و بخشهای بزرگی از 94 شهر دیگر که 41 مجموع ساختمانهای موجود رژیم صهیونیستی را تشکیل می دهد و اعراب ساکنان آنها رانده شدند مشمول این طرح گردید ، اضافه بر آن بیش از 10هزار انبار و محل تجاری و مغازه به تصرف صهیونیستها درآمد . طی دو سال 1951 و 1952 تولیدات میوه باغهای اعراب که به تصرف رژیم صهیونیستی درآمد بالغ بر 000/250/1 جعبه بود که 000/400 جعبه آن توسط اسرائیل به خارج صادر و مجموع درآمدی که از بابت میوه های صادراتی عاید اسرائیل گردید 10 درصد درآمد ارزی اسرائیل را تشکیل می داد .

در سال 1951 سرزمینهایی که توسط اعراب و بالاجبار ترک گردید 95 درصد باغهای [[زیتون|زیتون]] فلسطین اشغالی را تشکیل می داد همچنین بخشهایی دیگر از این زمینها به باغهای مرکبات و سبزیجات و سایر محصولات اختصاص داده شده بود .

==ح - [[حق|حق]] و زور : ==

سؤالی که در این رابطه مطرح می شود اینست که آیا ممکن است رژیمی که براساس زور استوار گردیده حقی را تعطیل نماید ؟ آیا هر اشغالگری می تواند سرزمینهای تحت اشغال خود را به تملک شرعی خود درآورد ؟ فیلیپ مارشال دانشمند و کارشناس مسایل حقوقی به این سؤلات این گونه پاسخ می دهد : " هیچ اشغال نظامی نمی تواند مشروعیت مالکیتی را نقض و یا شمع فروزان ملتی را خاموش نماید . مادامی که یک امت این اشغال نظامی را نمی پذیرد ، پس می تواند اعتراض نماید و به هر نحوی که مناسب می داند فریاد برآورد و اراده استوار خود مبنی بر اعاده [[حق|حق]] خویش را ابراز نماید و حاکمیت آن امت بر آن سرزمین استمرار خواهد داشت حتی اگر برای مدتی از دست او گرفته شود . چه رسد اگر ملتهای دیگر و مؤسات بین المللی دیگر در این اعتراض سهیم باشند . واقعیتی که توسط رژیم صهیونیستی تحقق یافت نمی تواند حقوق فوق را نقض نماید چرا که با مخالفت شدید نه تنها کشورهای عربی بلکه جامعه بین المللی که در سازمان ملل تجلی یافته روبه رو گردید که در مدت بیش از 30 سال برحقوق آوارگان یا جبران خسارتهای آنان بر حسبقوانین و واقعیتها تأکید می نماید . ایالات متحده آمریکا نیز تاکنون به تمامی قطعنامه های مجمع عمومی که بر ماده 11 قطعنامه 194 ( دوره سوم ) تأکید دارد رأی مثبت داده است هر چند که از ناحیه دیگر به بعضی از قطعنامه های بین المللی مبتنی بر اخذ ضمانتهای اجرایی مبنی بر [[حق|حق]] مالکیت اعراب و قراردادن قیم برای آن به نحوی که قبلاً بین هند و پاکستان اعمال گردیده رأی مخالف داده است . البته در گزارش سالانه دبیر کل سازمان ملل برای دوره 22 مجمع عمومی در سال 1967 بیان گردیده است :

وی گفت : " هر ملتی در هر مکانی ، [[حق|حق]] مسلم دارند که در سرزمین مادری خود باشند و نسبت به سرنوشت خود تصمیم بگیرند . و این مطلب شامل [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] نیز هست .

پس از این اقدامات ، فلسطینیها دلخوش گردیدند که با اجرای قطعنامه های متعدد سازمان ملل متحد ، بتوانند به خانه های خویش باز گردند . یک بار دیگر مجمع عمومی سازمان ملل متحد در تاریخ 19 دسامبر 1967 قطعنامه ای به شماره 2341 به شرح زیر تصویب کرد :

<blockquote>" با کمال تأسف اعلام می داریم که پاراگراف 11 - از قطعنامه شماره 194 درباره پرداخت قیمت اموال و املاکی از پناهندگان که از بین رفته و یا صدمه دیده ، اجرا نشده و پیشرفتی در مورد پاراگراف دوم قطعنامه شماره 513 ( VI ) که طی آن سروسامان یافتن پناهندگان مایل به بازگشت به کشور خویش یا اسکان یافتن در کشورهای دیگر تصریح شده ، عملی نگردیده است . بنابراین سازمان ملل اوضاع و احوال پناهندگان را به طور جدی مورد رسیدگی و ملاحظه قرار می دهد " . </blockquote>

ط - پیشرفتهای جدید در مسأله پناهندگان : پیشرفت مهمی که در رابطه با بررسی مسأله حقوق [[اعراب و فلسطین|اعراب و فلسطین]] اتفاق افتاد همانا رخدادهایی است که در دوره 24 مجمع عمومی در سال ( 1969 ) حاصل گردید . حصار ظاهری و یکنواختی که مسأله فلسطین در چارچوب آن بررسی می شد شکست و باعث انعکاس بهتر مسأله فلسطین در درون سازمان ملل گردید : زیرا مسأله فلسطین دیگر به عنوان مسأله پناهندگان و یاری آنان مطرح نمی شود بلکه به عنوان قیام و مقاومت ملتی است که از طریق نبرد مسلحانه در پی احقاق حقوق حقه خود می باشد و چهره هر فلسطینی ، از یک آواره و پناهنده به یک مبارز مبدل گشت . در تاریخ 10/12/1969 مجمع عمومی سازمان ملل پس از بررسی مواد گزارش سالانه مدیر آژانس آونروا ( UNRWA ) قطعنامه 2535 - ب ( دوره 24 ) را تصویب نمود در این قطعنامه آمده است :

مجمع عمومی تائید می نماید که مشکل پناهندگان عرب ناشی از انکار حقوق مسلم آنانست که به هیچ وجه امکان انصراف از آن وجود ندارد . این حقوق که در منشور سازمانملل و بیانیه جهانی حقوق بشر مورد تأکید واقع شده و بر همین اساس مجددا [[حقوق ثابت ملت فلسطین|حقوق ثابت ملت فلسطین]] را تأیید می کند . این اولین قطعنامه صریح سازمان ملل مبنی بر این است که پناهندگان عرب یک ملتند و نه فقط گروهی از آوارگان و به موجب منشور سازمان ملل ، این ملت دارای حقوقی می باشد . در سال 1970 سازمان ملل گامهای بلندتری در توضیح و تفسیر این حقوق برداشت که منجر به تصویب قطعنامه شماره 2672 ( دوره 25 ) در تاریخ 8/12/1970 گردید . در این قطعنامه حقوق ملت فلسطین به طور واضح تری بیان شده است . مجمع عمومی ضمن رجوع به قطعنامه سابق 2535 - ب ( دوره 24 ) برضرورت عمل به اصل تساوی حقوق ملتها به ویژه [[حق|حق]] تعیین سرنوشت که مواد 1 و 55 منشور سازمان ملل بر آن تأکید دارد در بیانیه ویژه اصول قوانین بین المللی در ارتباط با روابط دولتی و همکاری بین کشورها بر اساس منشور سازمان ملل تأکید می ورزد و به تساوی حقوق ملت فلسطین با سایر ملل و داشتن [[حق|حق]] تعیین سرنوشت اعتراف می کند .

اشاره به ماده 1 منشور از این جهت حائز اهمیت است که در فصل اول این ماده در بخش " اصول هیأت و اهداف آن " آمده است : روابط دوستانه بین ملل براساس احترام به اصول قائل به تساوی حقوق ملتها و اینکه هر ملتی دارای [[حق|حق]] تعیین سرنوشت خویش است ، حاصل می گردد .

مساوات حقوق ملتها و داشتن [[حق|حق]] تعیین سرنوشت ، به عنوان دو پایه مهم از پایه های صلح جهانی است که در ماده 1 به آن اشاره شده است . همچنین مجمع عمومی ، در همان سال در تاریخ 4/11/1970 پس از بررسی بند " اوضاع خاورمیانه " ، قطعنامه شماره 2628 ( دوره - 25 ) را تصویب نمود . در ماده 3 این قطعنامه آمده است : مجمع عمومی بر احترام حقوق انکارناپذیر فلسطینیها برای رسیدن به صلحی عادلانه و پایدار در خاورمیانه تأکید می ورزد . این تأکید و اعتراف به حقوق از این جهت حائز اهمیت است که در چارچوب تصور حل کل بحران خاورمیانه مطرح می گردد چرا که نسبت به احترام حقوق فلسطینیها به عنوان عنصر اساسی نه فقط برای رسیدن به صلح ، بلکه برای برقراری و تحکیم آن نگریسته است . ملاحظه می گردد که مجمع عمومی با این قطعنامه نسبت به قطعنامه 242 سال 1967 شورای امنیت فراتر رفته است . آنچه بر اهمیت این دو قطعنامه می افزاید قطعنامه سومی یعنی قطعنامه شماره 2649 ( دوره - 25 ) مورخ 30/11/1970 است که در همان دوره تصویب گردید . در این قطعنامه به مسأله فلسطین به عنوان یک مسأله استعماری اشاره شده و مبارزه ملت فلسطین برای تعیین سرنوشت به عنوان مبارزه ای مشروع علیه استعمار بیگانه شمرده شده است . مجمع عمومی در مقدمه این قطعنامه بر اهمیت احقاق حقوق ملتها و داشتن [[حق|حق]] تعیین سرنوشت و ضرورتتعجیل در دادن استقلال به ملتها و کشورهای مستعمره تأکید می کند . در همین مقدمه به قطعنامه های اساسی صادره در رابطه با ضرورت پایان بخشیدن به استعمار به ویژه قطعنامه شماره 1514 ( دوره - 15 ) مورخ 14/12/1960 ناظر بر دادن استقلال به متلها و کشورهای مستعمره اشاره گردیده است . برهمین اساس و با استناد به این مقدمات مجمع عمومی تأکید دارد که ملتهای تحت سلطه کشورهای استعماری و بیگانه می توانند به هر وسیله ممکن برای احقاق [[حق|حق]] و تعیین سرنوشت خود مبارزه کنند ، همچنین می توانند انواع کمکهای مادی و معنوی را دریافت کنند . در پایان این قطعنامه آمده است که مجمع عمومی کشورهایی را که با [[حق|حق]] تعیین سرنوشت ملتهای دارای این [[حق|حق]] به ویژه ملتهای [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و فلسطین مخالفت می نمایند ، محکوم می کند .

در سال 1971 مجددا مجمع عمومی در قطعنامه شماره 2787 ( دوره - 26 ) مصوب 6/12/1971 بر مشروعیت مبارزه ملتهای تحت سلطه برای تعیین سرنوشت و کسب استقلال به ویژه ملتهای جنوب [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] - زیمبابوه - نامیبیا - آنگولا - موزامبیک - گینه - بیسائو و همچنین ملت فلسطین به هر نحو ممکن و هماهنگ منشور سازمان ملل تأکید می کند . این در حالی است که مجمع عمومی کلیه قطعنامه های مصوب سالهای گذشته را تأیید می کند و نگرانی خود را در قطعنامه شماره 2792 ( دوره - 26 ) مصوب 6/12/1071 نسبت به منع ملت فلسطین در بهره گیری از حقوق ثابت و معین و همچنین محرومیت از تعیین [[حق|حق]] سرنوشت خود ابراز می دارد که در واقع با این قطعنامه ، مجمع عمومی علاوه بر تعیین [[حق|حق]] سرنوشت ، به مبارزه ملت فلسطین برای به دست آوردن [[حق|حق]] غصب شده اش مشروعیت می بخشد .

بدین ترتیب مجمع عمومی مرتبا از حقوق مشروع ملت فلسطین دفاع نموده به ویژه در مورد [[حق|حق]] بازگشت پناهندگان و جبران خسارتهای آنان ( ماده 11 قطعنامه 194 ) هنگام بررسی یکی از بندهای گزارش نماینده اونروا و بند " بررسی اوضاع خاورمیانه " و همچنین تصمیم به درج " مسأله فلسطین " به عنوان بندی مستقل در دستور کار مجمع ( دوره - 29 ) مورخ 1974 را اتخاذ نمود و قطعتنامه شماره 3231 مورخ 22/11/1974 را در رابطه با " [[حقوق ثابت ملت فلسطین|حقوق ثابت ملت فلسطین]] " را صادر کرد که در بخشی از آن آمده است :

مجمع عمومی مجددا بر [[حق|حق]] ثابت فلسطینیها در بازگشت به شهر و متملکات شان که جبرا وادار به ترک آن گردیده اند ، نأکید نموده و از آنها می خواهد تا نسبت به مراجعتشان به مراکز یاد شده اقدام نمایند .

در جلسه مجمع عمومی بر [[حقوق ثابت ملت فلسطین|حقوق ثابت ملت فلسطین]] از جمله موارد ذیل تأکید شده است :
#حق تعیین سرنوشت بدون دخالت بیگانگان .
#داشتن [[حق|حق]] استقلال و تمامیت ارضی .

در سال 1975 دو روادید مهم در مجمع عمومی به وقوع پیوست . اولی عبارتست از صدور قطعنامه شماره 3151 - ز ( دوره - 28 ) مورخ 14/12/1973 که طی آن مجمع عمومی همپیمانی ظالمانه بین رژیمهای نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی را محکوم کرده است . همچنین قطعنامه 77 ( دوره - 12 ) که سران کشورهای سازمان وحدت [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] در جلسه مورخه 28/7 لغایت 1/8/1975 تصویب نمودند که رژیم نژادپرست حاکم بر فلسطین اشغالی و رژیم نژادپرست حاکم بر زیمبابوه و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به یک اساس استعماری مشترک بر می گردند و کیان کلی ( واحدی ) را تشکیل می دهند و سیاست واحد نژادپرستانه را که همانا خدشه دار کردن کرامت و حرمت انسان می باشد اتخاذ می نمایند . و با توجه به اعلامیه سیاسی و استراتژی حمایت از صلح و امنیت بین المللی که در نشست وزرای خارجه کشورهای عدم تعهد در لیما به تاریخ 25 الی 30 اوت 1975 به تصویب رسید ضمن محکوم کردن صهیونیسم ، آن را پدیده ای دانست که صلح و امنیت جهان را به مخاطره می اندازد و از کلیه کشورهای جهان نیز خواسته شده که با این ایدئولوژی نژادپرستانه امپریالیستی به مقابله بپردازند . برهمین اساس مجمع عمومی ضمن صدور قطعنامه شماره 3379 ( د - 30 ) مورخ 10/11/1975 که در ماده آخر آن علاوه بر منظور کردن موارد فوق ، آمده است که صهیونیزم ، نمونه ای از نمونه های نژادپرستی است ( نک - : صهیونیسم و نژادپرستی ) اتفاق مهم دیگری که در مجمع عمومی سازمان ملل به وقوع پیوست همانا صدور قطعنامه شماره 3376 ( د - 30 ) مورخ 10/11/1975 بود که به موجب آن تشکیل کمیته ای برای پیگیری حقوق مشروع ملت فلسطین که در قطعنامه شماره 3236 ( د - 29 ) به تصویب رسیده بود ، درخواست شد . این کمیته اولین گزارش خود را به وسیله دبیر کل به شورای امنیت سازمان ملل تقدیم گردید که پس از بحث و بررسی پیشنهادهای مندرج در آن در ژوئن سال 1976 به تصویب اکثریت اعضا رسید ولی مفاد این گزارش علی رغم تصویب شورای امنیت به دلیل مخالفتهای آمریکا وتو نظر گردید .

علاوه بر گزارش فوق ، کمیته مزبور سالانه یک گزارش در رابطه با حقوق ملت فلسطین به مجمع عمومی ارایه می داد . در تاریخ 24/11/1976 مجددا پیشنهادهای مطرح شده در گزارش کمیته ، توسط مجمع عمومی ( د - 31 ) و طی قطعنامه 31/20 به تصویب رسید که در آن بار دیگر از شورای امنیت خواسته شده تا ضمن بحث و بررسی مفاد گزارش ، تدابیر لازم برای اجرای توجیهات کمیته فوق الذکر به منظور حصول پیشرفت در قضیه فلسطین به ویژه رسیدن به صلحی عادلانه وپایدار در خاورمیانه اتخاذ گردد .

طرح پیشنهادی کمیته پیگیری حقوق ملت فلسطین از جمله [[حق|حق]] بازگشت پناهندگان مبتنی بر دو مرحله است :
#مرحله اول : بازگشت بدون قید و شرط پناهندگان که بر اثر [[جنگ 1967|جنگ 1967]] اعراب و اسرائیل مجبور به ترک سرزمین خود شدند که می بایست بلافاصله اجرا گردد .
#مرحله دوم : بازگشت پناهندگان که در طول مدت زمان بین سالهای 1948 تا 1967 مجبور به ترک سرزمین خود گردیدند . در این رابطه سازمان ملل با همکاری کشورهای درگیر و [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] موظف است که تدابیر لازم برای فراهم ساختن زمینه مناسب برای بازگشت آوارگان رانده شده به خانه و کاشانه شان اتخاذ نماید . چنانچه تعدادی از پناهندگان مایل به بازگشت نباشند ، سازمان ملل خسارتهای وارد بر آنان را به نحو عادلانه و منصفانه جبران نماید .

شورای امنیت نیز به نوبه خود و بر اساس درخواست مجمع عمومی مبنی بر تصویب پیشنهادهای کمیته پیگیری حقوق ملت فلسطین در سالهای 1976 تا 1980 چهار بار با اکثریت آرا به پیشنهادهای فوق رأی مثبت داد ولی هر بار با وتوی آمریکا مصوبات مذکور از اعتبار ساقط می گردید .

==مآخذ : ==
#'''''اسناد سازمان ملل متحد . '''''
#کتان ، هنری : '''''فلسطین و حقوق بین الملل''''' ، غلامرضا فدائی عراقی ، امیرکبیر ، 1368 .
#شالینذ ، جرالد : '''''نهضتهای مقاومت فلسطین''''' ، مهدی خسروی ، نشر سپهر ، 1357 .
#الهی ، حسین : '''''مسئله فلسطین''''' ، مؤسه مطبوعاتی عطایی .
#کتان ، هنری : '''''من یملک فلسطین''''' ( ترجمه عربی ) بیروت 1967 .
#سعید ، ادوارد : '''''قضیه فلسطین''''' ، نیویورک 1970 .
#طعمه ، جورج : '''''قرارات الأمم المتحده بشأن فلسطین و الصراع العربی الاسرائیلی 1947 - 1974''''' ، بیروت 1975 .
#Jeffries, J.M.N. : ''''' Palestine the Reality''''', London,New york 1939.
#Hadawis, S : ''''' Loss of a Heritage''''', san Anton io 1963.

املاک اوقاف اسلامی ، ( ماجرای - )

2020-07-17T18:57:01Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$ ' به '<blockquote>'

===1 - مسجد بیرالسبع :===

در مرکز شهر کهن " بیرالسبع " و در دل یک باغ پوشیده از درختان و گیاهان سرسبز ، منارههای مسجدی سر برافراشته اند که در اواخر قرن نوزدهم توسط اعراب صحرای [[نقب|نقب]] و با کمک سازمان اوقاف اسلامی ساخته شد . این مسجد تا هنگام تشکیل اسرائیل ، مکان عبادت مسلمانان شهر و آن منطقه بود .

در آن هنگام حکومت نظامی اسرائیل بر املاک و اماکن عبادت مردم شهر تسلط پیدا کرد و به موجب فرامین حکومت نظامی که بر آن منطقه تحمیل گردید از ورود اعراب صحرای [[نقب|نقب]] به شهر خویش جلوگیری کرد . اعضای یهودی انجمن شهر از فرصت استفاده کرده و برخلاف عرف و قانون مسجد یادشده را به تصرف درآوردند و آن را به موزه تبدیل کردند .

پس از پایان حکومت نظامی در دهه شصت ، مردم عرب منطقه ، شکایتهای فراوانی تسلیم شهرداری بیرالسبع کردند و از مسئولان آن خواستند تا از مسجد دست برداشته و آن را با صاحبان مسلمان آن برگردانند . اما شهردار آن " الیاهوناوی " و خود شهرداری به این تقاضا پاسخ منفی دادند .

علاوه بر آن در تاریخ 30/3/1973 نامه ای به امضا وزیر ادیان آن زمان به شهردار یادشده ارسال شده و از وی خواسته شد تا مسجد را تخلیه کند اما نتیجه ای در بر نداشت . هنگامی که در نوامبر سال 1974 از وزیر ادیان درباره این موضوع سؤال شد در پاسخ گفت :

" نامه ای برای شهرداری بیرالسبع فرستادیم و در آن خواهان تخلیه مسجد و تحویل آن به مسلمانان شدیم . "

" راقائل لیول " مدیر کل تحقیقات ادیان و معاون آن هنگام وزیر ادیان اسرائیل نیز گفته بود که :

<blockquote>" تلاشهایی برای بازگرداندن مسجد به مسلمانان انجام گرفته است ، اما به سبب عدم پذیرش شهرداری بیرالسبع در مورد تخلیه مسجد ، تلاشها به نتیجه ای نرسیده است . خداوند مؤمنان را از شر جنگ و جدال دور نگه دارد ! " $$blockquote/$$

سالم سلیمان از دانشگاه بیرالسبع در مقاله ای که در روزنامه اتحاد در آغاز ماه نوامبر به چاپ رسیده گفته است :

قانون در " دولت قانون " کجاست ؟ ، در " دولت دینداران " ، آزادی عبادت کجاست ؟ آیا می خواهند به ما بقبولانند که آقای " لیاهوناوی " در این کشور ، حاکم به فرمان خویش است .

موضوع قانون نسبت به این مسأله چیست ؟

و خود پاسخ می دهد : " پاسخ برای همه ما مشخص است هنگامی که گروهی از سالمندان عرب منطقه پس از خریدن بلیت و به مقصد برگزاری نماز جمعه وارد مسجد موزه - که نزد آنان عزیز است - شدند ، پلیس به آن مکان یورش برد و کفشهای نمازگزاران را مصادره کرد و آنان را پای برهنه به مرکز پلیس بردند و در آنجا به آنان گفته شد که عملی را برخلاف قانون ( ! ) مرتکب شده اند . دلیل آنها این بود که سالمندان عرب به مکانی که به آنان تعلق ندارد نفوذ کرده اند ؟ ! "

سخنگوی رسمی و مشاور حقوقی شهرداری " بیرالسبع " در پاسخ به شکایتی که از سوی " کمیته دفاع از حقوق چادرنشینان عرب ارسال شده بود ، گفت :

" خواست بازگرداندن مسجد به مسلمانان از روی انگیزه مذهبی نبوده ، بلکه دارای انگیزه های سیاسی است . "

وی گفت که " درباره چیرگی شهرداری بر مسجد با وزارت ادیان و اداره املاک متروکه تابع اداره اراضی ( رژیم صهیونیستی ) توافق شده است . " وی طی سخنان زشتی گفت :

" چادرنشین عرب نیازی به مسجد جامع ندارد تا در آن نماز بگزارد و می تواند در صحراها نماز بخواند . " !

نویسنده شکایت پرسیده بود که :

" اگر از ورود گروهی از یهودیان جهت برگزاری نماز در کنیسه در یک شهر اروپایی جلوگیری می شد ، چه رخ می داد ؟ "

و خود پاسخ داد که :

" جواب آشکار است ، غوغایی در اسرائیل به وجود می آمد و اتهامهای سامی ستیزی به سوی آنان سرازیر می شد . پس چگونه است آنچه که انجام آن در مورد یهودیان ممنوع است در مورد عربهای فلسطین اشغال شده مجاز به شمار می رود ؟ ! "

===2 - گورستان مسلمانان :===

نزدیک به مرکز شهر به طور مشخص نزدیک به ایستگاه مرکزی بیرالسبع ، گورستان مسلمانان وجود دارد که پیش از تشکیل اسرائیل برای خاکسپاری مردگان اهالی عرب بیرالسبع به کار می رفت . کسی که از شهر دیدن می کند تعجب خواهد کرد که چگونه شهرداری اجازه داده است تا محل گردآوری زباله در مرکز شهر قرار گیرد .

اما همین که به آن نزدیک شود ، گورستان را می بیند که آکنده از زباله های متعفن و حلبی و لاستیکهای کهنه خودروهاست که راه میان گورها را بسته است . سنگ گورها کنده شده و عابران با عبور از گورها ، حرمت مردگان را - که ادیان مختلف ، احترام آنها را توصیه کرده اند - زیر پا می گذارند .

این گورستان پیش از برپایی رژیم صهیونیستی ، ویژه ساکنان شهر بود لیکن امروزه بدون هیچ گونه حفاظ یا نگهبانی و بی توجه به نظافت آن ، رها شده است . با وجود آنکه ، حتی مردگان می توانستند درخواستهای اهالی [[نقب|نقب]] و جمعیتهای مردمی را بشنوند که خواستار حفظ و دیوارکشی این گورستان هستند . با این حال تعداد اندکی گور سالم باقی مانده است . لیکن مقامهای صهیونیستی با بی توجهی به خواسته مردم مسلمان این منطقه بر سیاست اسلام زدایی این منطقه و اهانت به اماکن مقدسه مسلمانان تأکید ورزیده و حتی حاضر نشدند مطلبی را در این باره بشنوند .

پس از گذشت چندین سال از این ماجراها ، شهرداریهای بیرالسبع ، دهان خود را بسته و - حتی حاضر نشدند برای یک بار به شکایتها و درخواستهای مردم [[نقب|نقب]] و جمعیتهای مردمی که خواهان دیوارکشی و ترمیم و نگهداری این گورستان هستند ، پاسخ مثبت دهند .

ارتباط با این مسأله کمیته دفاع از حقوق چادرنشینان عرب چندین تلگرام برای وزیر ادیان فرستاد و اجرای موضوع پیش گفته را از وی درخواست کرد . همچنین این کمیته خواهان بازگرداندن مسجد بیرالسبع به مسلمانان و تعمیر آن شده است تا نمازگزاران بتوانند در آن نماز بخوانند . اما وزیر مربوطه به این تلگرامها پاسخ نداد .

سالم سلیمان در پایان گزارش خویش ، خشمگینانه می نویسد :

" چرا این گونه به مقدسات اسلامی توهین می کنید ؟ در کشوری که به مردگان و گورها احترام می گذارد احترام مردگان و گورها کجا رفته است ؟ آیا این امر تنها به مردگان و گورستانها و معابد یهودیان محدود می شود ؟ ارزش و حرمت استخوانهای جنگجویان " پارکوخقا " از استخوانهای مردگان عرب بیشتر نیست . چرا میان مردگان تبعیض قائل می شوید ؟ آیا تبعیض میان زندگان کافی نیست ؟ "

در همین رابطه [[زیاد ، توفیق|توفیق زیاد]] - شاعر بلندآوازه فلسطین و شهردار شهر نامبرده و نماینده کنیست وابسته به جناح " حداش " - خواهان آزادی املاک اوقاف اسلامی شد . ولی در جلسه کنیست اسرائیل که در 27 فوریه 1978 برگزار شد مطالبی را درباره اوقاف اسلامی مطرح کرد .

وی سخن خود را با یک مقدمه تاریخی درباره مسلمانان ، که امروزه 70 درصد عربهای فلسطین ساکن فلسطین اشغال شده - 2/11 درصد از کل [[ساکنان فلسطین|ساکنان فلسطین]] اشغال شده - را تشکیل می دهند ، آغاز کرد و گفت که رژیم صهیونیستی از همان هنگام برپایی خود به بهره کشی از املاک و اوقاف آنان پرداخته است .

آقای " زیاد " افزود که :

<blockquote>" اسلام پیش از برپایی رژیم صهیونیستی بزرگترین دین کشور را تشکیل می داد . املاک مسلمانان - علاوه بر صدها مسجد و بیمارستان و اماکن مقدس و گورستانها و شمار بسیاری از ساختمانها و املاک منقول - در صدها شهر و روستای عرب قرار داشت که بخش اعظم آنها در سال 1948 ، پس از بیرون راندن ساکنانشان ، ویران گردیدند . $$blockquote/$$

اغلب این املاک در قدس ، [[یافا ( شهر - ) |یافا]] ، رمله ، لد ، [[عکا ( شهر - ) |عکا]] و [[حیفا ( شهر - ) |حیفا]] قرار داشتند تا آن هنگام مسلمانان بزرگترین مالک در میان ساکنان کشور بودند و خود بر این گونه املاک نظارت کرده مدیریت و بهره برداری از آنها را به عهده داشتند . این امر در حل مشکلات مذهبی ، اجتماعی ، اقتصادی و پرورشی مسلمانان نقش مؤثری داشت ، آنان بدین ترتیب ، چندین مدرسه و آسایشگاه برای سالمندان ایجاد کرده و از گورستانها حفاظت می کردند . " $$blockquote/$$

اما رژیم اسرائیل - به هنگام برپایی خویش - بر تمامی این املاک چیره شد ، به طوری که در سال 1953 با تدوین قانون املاک غائبین ، به این تصرف و اشغالگری ، ویژگی قانونی بخشید ( نک : املاک غائبین ، قانون - ) و به موجب آن زیر نظارت سرپرست املاک دولتی قرار گرفت . هدف عمده این قانون ، مصادره و تصرف زمینهای بخشی از ملت فلسطین است که اکنون در بیرون از میهن خویش به سر می برد .

در عین حال از نظر قانونی ، نمی توان به گونه ای رفتار کرد که مسلمانان جزو غائبان شمرده شوند . هم اکنون بیش از چهارصد هزار مسلمان در کشور زندگی می کنند و می دانیم که املاک اوقاف اسلامی را نمی توان خرید و فروش کرد اما اگر قصد ارزشیابی آنها را داشته باشیم ، بهای این املاک به میلیاردها دلار می رسد .

از همان هنگامی که سرپرستی املاک دولتی بر این املاک دست گذاشت ، ویرانی آنها همیشه مورد نظرشان بود . بخشی از آنها از سوی رژیم صهیونیستی مصادره شد و بخشی دیگر به افراد فروخته شد . شماری از گورها نبش قبر شدند و نیز گورستانها از بین رفتند و به جای آنها ساختمانها و هتلها احداث شد .

از سوی دیگر ، رژیم صهیونیستی در روستاهایی که در سال 1984 ویران شد و نیز در سایر مناطق ، مسلمانان را از تعمیر مساجد باز می دارد . مسأله مسجد " حسن بیک " در [[یافا ( شهر - ) |یافا]] ، زمانی طولانی است که زبانزد خاص و عام است .

علاوه بر اینها اسرائیل درآمدهای اوقاف اسلامی را حیف و میل کرده و آنها را صرف اجرای طرحهایی کرده که مسلمانان بهره ای از آن نمی برند .

از هنگام تشکیل اسرائیل تاکنون یک مدرسه اسلامی ساخته نشده و اغلب مساجدی هم که در روستاها و شهرهای عربی ساخته شده ، به واسطه کمکهای مالی مردم عرب ایجاد شده است .

علاوه بر موارد یاد شده وضع روحانیون مسلمان نیز دست کمی از املاک اسلامی نداشته است . آنها به لحاظ معیشتی نیز در وضعیت اسفباری به سر می برده اند . [[زیاد ، توفیق|توفیق زیاد]] در این باره به وضع رنجبار روحانیون مسلمانان اشاره کرده که " آنها از هیچ گونه جایگاه قانونی در اسرائیل برخوردار نیستند و از سوی دولت هیچ گونه حقوقی به آنان پرداخت نمی شود ، بلکه از راه کمکهای مردمی زندگی می کنند . "

صرف نظر از مسائل مورد اشاره شده تعیین هیأت امنای اوقاف اسلامی مشکلاتی برای مسلمانان فلسطینی و املاک اوقاف اسلامی به وجود آورده است این هیأتها معمولاً از اشخاص معینی تشکیل می شوند که تعیین آنها همساز با مصالح رژیم اسرائیل صورت می پذیرد .

به عنوان مثال آقای " نظمی جبالی " از [[یافا ( شهر - ) |یافا]] در سالهای دهه شصت به این سمت منصوب گردید . اما بعدها به سبب اختلاس محاکمه گردید . همین امر درباره " سهیل شکری " رئیس هیأت امنای [[حیفا ( شهر - ) |حیفا]] صدق می کند که با تقریبا یک میلیون دلار پول از کشور فرار کرد و با این حال رژیم صهیونیستی بدون توجه به خواست مردم فلسطین به تعیین هیأتهای امنا ادامه داده است .

املاک اوقاف اسلامی در دیگر شهرهای فلسطین نیز سرنوشت مشابهی با یکدیگر دارند . در شهرهای حیف و [[یافا ( شهر - ) |یافا]] ، اکثر مساجد ویران هستند و وضعیت بسیار بدی دارند . به عنوان مثال می توان به مسجد " شیخ ارسلان " ، مسجد " [[بحری ، جمیل ( - 1930 ) |بحری]] " ، مسجد " فنار " و مسجد " حسن بیک " در [[یافا ( شهر - ) |یافا]] و نیز به مسجد " جرنیه " و مسجد " صغیر " در [[حیفا ( شهر - ) |حیفا]] اشاره کرد و مقبره " شیخ [[قسام ، عزالدین|عزالدین قسام]] " نیز در مکانی که اکنون " تل حنان " نام گرفته ، از سوی شهرک نشینان یهودی نبش قبر شده است .

در خصوص املاک اوقاف اسلامی ، [[زیاد ، توفیق|توفیق زیاد]] در کنیست ( پارلمان ) اسرائیل بر پایبندی مسلمانان به مبارزه خویش برای دفاع از املاک اوقاف اسلامی و دیگر اماکن مقدسه اسلامی تأکید کرده است . وی یادآور شده که مسلمانان در کنگره شهر [[ناصره ( شهر - ) |ناصره]] در سال 1978 تعهد و پایبندی خود را به این مبارزه ابراز داشتند .

همچنین از دولت اسرائیل و کنیست و دارندگان وجدانهای آگاه خواسته است تا به احساسات مسلمانان احترام بگذارند . وی به کنیست پیشنهاد کرد تا املاک اوقاف اسلامی را آزاد سازد و آنها را به یک شورای اسلامی - که به صورت دموکراتیک و با رأی گیری مخفی توسط مسلمانان برگزیده می شود - واگذار کند .

[[زیاد ، توفیق|توفیق زیاد]] پیشنهاد کرد تا انتخابات هیأتهای امنای اسلامی در شهرها و روستاها انجام گیرد و روحانیون به عنوان کارمندان دولت به شمار آیند . اما " حییم کوفمن " معاون وزیر دارایی رژیم صهیونیستی به پیشنهاد [[زیاد ، توفیق|توفیق زیاد]] در کنیست اسرائیل پاسخ داد و خواستار حذف این موضوع از دستور کار کنیست گردید .

بالاخره این موضوع حذف گردید ، زیرا اغلب آرای جناح ائتلافی لیکود با حذف موافق بود ، بیشتر نمایندگان جناح کارگر رأی ممتنع دادند و نمایندگان فراکسیون جبهه دموکراتیک برای صلح و برابری " حداش " و دو نماینده عرب کنیست یعنی محمد وتد ( از حزب ماپام ) و حمد خلایله ( از حزب کارگر ) با حذف مخالف بودند .

بدین ترتیب ماجرای املاک اوقاف اسلامی بدون نتیجه مثبتی برای مسلمانان پایان یافت و احزاب مختلف صهیونیستی - چه آنها که در حاکمیت اسرائیل قرار داشته و چه آنهایی که در اپوزیسون قرار گرفته بودند - نشان دادند که نژادپرستند و بر سیاست تبعیض نژادی علیه مسلمانان و نادیده گرفتن حقوق آنان ، پافشاری می کنند .

==مأخذ :==
#بولتن خبری ، خبرگزاری وفا ، شماره 1300 ، 1301 و 1302 .

آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )

2020-07-17T18:55:48Z

Wikiadmin:

سخن گفتن از [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] به معنی بحث از مردی است که بنابر اعتراف بسیاری از [[علما ( روستای - ) |علما]] و رهبران جهان اسلام تجسم عینی [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] بوده و بخش عظیمی از تاریخ معاصر جهان اسلام را به خود اختصاص داده است . ایشان در کنار مواضع و تصریحات بسیاری که در زمینه ها مختلف هم دارد مهم ترین و والاترین مواضع و برخوردها را پس از اسلام که گرفته شده از آیات قرآنی است در مورد محل اسراء و جایگاه معراج پیامبر گرامی اسلام و شهر مقدس پیامبردان یعنی [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] و فلسطین اتخاذ کرده است . سخن او راجع به مکانی است که یک مرکز جغرافیایی محض نیست بلکه خلاصه ی عدالت سرکوب شده

تاریخ بشری است که شدیدترین انواع ستمها و سرکوبها را در خود مجسم ساخته و آیات الهی و نشانه ای از قلب تاریخ و فرهنگ و تمدن اسلامی است . لذا سزاوار بزرگ مردی همچون [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " قدس سره " بود که پرچم اسلام را در این قرن بر دوش بگیرد و با قضیه ی فلسطین چنین موضع و برخوردی منصفانه که تجلی گر وحی الهی و کلام قرآنی است داشته باشد . هیچ کس قبل از او در این قرن قادر به حمل پرچم اسلام نبود و چنین برخورد جدی و اصولی نیز با مسأله فلسطین نداشته است . اگر بخواهیم دیدگاهها و اندیشه های بنیان گزار انقلاب اسلامی ایران حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " قدس سره " را در مورد مسأله فلسطین به عنوان یک حقیقت مسلم تاریخ بپذیریم بی تردید بایستی اعتراف کنیم که مسأله فلسطین و آرمان رهایی اولین قبله ی مسلمانان جهان و قدس و جایگاه معراج پیامبر بزرگ اسلام حضرت محمد ( ص ) از اصولی ترین و اساسی ترین مسائل جهان اسلام است . بدین لحاظ بین مسأله ی فلسطین و انقلاب اسلامی ایران و ملت مسلمان فلسطین پیوندی ناگستنی حاکم است که بدون هیچ تردید بخش مهمی از آرمان والا و مقدس انقلاب اسلامی و بنیان گزار آن اام خمینی قدس سره به شماره می رفت و مبارزه در راه محو رژیم صهیونیستی و آزادی فلسطین یکی از آرمانهای دیرینه ی معظم له بود . ایشان از آغاز نهضت اسلامی خود در سال 1341 ھ . ش تا واپسین لحظه های زندگی خویش در سال 1368 از این هدف مقدس هرگز باز نایستاد و آن را به دست فراموشی نسپرد . اما هنگام [[تبعید|تبعید]] در نجف اشرف نیز از هر فرصتی برای بسیج مردم مسلمان در راه مبارزه با اشغالگری صهیونیستم بر جهان اسلام و ایجاد " [[اسرائیل بزرگ|اسرائیل بزرگ]] " بارها و بارها زنگ خطر را به صدا در آورد .

زمانی دیوید [[بن گورین ، دیوید ( 1973 - 1886 ) |بن گورین]] اولین نخست وزیر رژیم صهیونیستی و یکی از بنیان گزاران اسراییل ، دکترین معروف خود را به نام " محورهای پیرامون " مطرح کرد ، که طبق آن اسرائیل می بایست روابط خود را با کشورهای جهان اسلام به ویژه ایران و ترکیه توسعه و تحکیم بخشد . به دلیل اینکه گسترش روابط دو جانبه با چنین کشورهایی می تواند در دراز مدت اسرائیل را از انزوا خارج کند و محاصره ی جهان عرب پیرامون این رژیم را بشکند و علاوه بر آن ، مواضع و موقعیت امنیتی و سیاسی و اقتصادی آن را تقویت کند .

در این شرایط [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " قدس سره " مبارزه و جهان را بر ضد شاه آغاز کرد و مهم ترین محور جهاد را مقابله با اسرائیل قرار داد . پس از سقوط دولت مصدق براثر کودتای معروف زاهدی به رهبری کرومیت روز ولت کارشناس برجسته سازمان سیا و به قدرت رسیدن مجدد شاه که نفوذ صهیونیستم در ایران در سطوح ، اقتصادی و نظامی را گسترش داد و دو کشور همکاریهای وسیعی را در زمینه های مختلف به عمل می آوردند ، ( نک : ایران و اسرائیل روابط رژیم شاهنشاهی - ) به ویژه در سالهای 1340 تا 1342 [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( قدس سره ) مبارزه بر ضد طرحهای استعماری و صهیونیستی در ایران را شدت بخشید و مشکل اساسی امت اسلامی را طرحهای استعماری معرفی کرد . حسب نظر ایشان ، استعمار رشته ی وحدت امت اسلامی را گسسته و نظامهای تجزیه طلب را به وجود آورده و موجودیت رژیم صهیونیستی را به عنوان یکی از عمده ترین طرحهای استعماری در قلب جهان اسلام نبیان نهاده است .

ایشان طی ارسال پیامی در پاسخ به نامه ی دانشجویان مسلمان مقیم کانادا و آمریکا اظهار داشتند :

<blockquote> " استعمار چپ و راست دست به دست هم داده برای نابودی ملت اسلام و کشورهای اسلامی کوشش می کنند و در راه اسیر کردن بیشتر ملتهای مسلمان و غارت سرمایه ی سرشار و منابع طبیعی آنان با یکدیگر سازش کرده اند . اسرائیل با تبانی و همفکری دولتهای استعماری غرب و شرق زاییده شد و برای سرکوبی و استعمار ملل اسلامی به وجود آمد و امروز از طرف همه ی استعمارگران حمایت و پشتیبانی می شود " . ایشان همچنین با قیام خود ملل مسلمان را از هدف نهایی طرحهای استعماری و صهیونیستی بر حذر داشتند و در پیام دیگری فرمودند : همه باید بدانند که هدف دولتهای بزرگ را ایجاد اسرائیل تنها با اشغال فلسطین پایان نمی پذیرد آنها در این نقشه اند که تمامی کشورهای عربی را به همان سرنوشت فلسطین دچار کنند و امروز ما ناظر جهاد مبارزین فلسطینی در راه سپردن سرنوشت فلسطین به فلسطینیها هستیم . " </blockquote>

در پی حادثه ی خونین " سپتامبر سیاه 1970 " ( 1349 ) در اردن که بیش از 25 هزار نفر از بهترین نیروهای فلسطینی به دست ارتش رژیم آن کشور از پا در آمدند ، فلسطینیها ناگزیر شدند تا نیروهای خود را از اردون خارج ساخته و به سوی لبنان روانه شوند و جنوب آن کشور را برای مبارزه با اشغالگران صهیونیست برگزینند و پایگاههایی برای خود در آن منطقه ایجاد کنند .

اشغالگران فلسطین که از استقرار چریکهای فلسطینی در جنوب لبنان ، سخت بیمناک و وحشت زده شده بودند و خود را آسیب پذیر می دیدند ، بر آن شدند تا با یورش به مناطق مسکونی جنوب لبنان ، مردم ستمدیده و محروم آن سرزمین را که بیشتر [[شیعه|شیعه]] هستند به ستوه آورند و بر ضد مقاومت فلسطین به شورش وادارند .

اشغالگران فلسطین با یورشهای پیاپی به جنوب لبنان ، دام و [[کشاورزی|کشاورزی]] و محل زندگی مردم را بمباران می کردند و به آتش می کشیدند و به دنبال این یورشها غیرانسانی ، سرمایه داران ، زمینداران ، تن پروران و عناصر سر سپرده ی آن در منطقه بر ضد چریکهای فلسطینی ، به جوسازی و سمپاشی دست می زدند و مردم را وسوسه می کردند که وجود این میهمانان ناخوانده مایه ی نابسامانی و سلب آسایش شما می باشد و اگر می خواهید از شر اسرائیل در امان باشید ، باید دست در دست یکدیگر دهید و فلسطینیان را از این منطقه بیرون براند .

این گونه جوسازیها همراه با دروغ پردازیهای دیگر مانند اینکه فلسطینیان " ناصبی " و ضد [[شیعه|شیعه]] هستند ، در شب عاشورا جشن و پایکوبی داشته اند " به ناموس مردم چشم طمع دارند " و زمینه ی بدبینی و خشم و نفرت مردم [[شیعه|شیعه]] لبنان نسبت به آنها را فراهم می ساختند و راه را برای رویارویی مردم جنوب با نیروهای مقاومت فلسطینی همواره می کردند تا اینکه خطر درگیری تودههای آن سازمان با فلسطینیان روزبه روز بیشتر شد و نگرانی آزادیخواهان منطقه که در اندیشه ی سرنوشت جنبشهای مبارز و رهایی بخش فلسطین بودند ، فزونی یافت . در این شرایط " سازمان آزادیبخش فلسطین " از شیوه ها و روشهایی که برای پیشگیری از رویارویی مردم جنوب لبنان با فلسطینیان در پیش گرفت ، مددخواهی از [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] بود . نمایندگان سازمان الفتح ، در نجف اشرف به دیدار امام شتاتند و توطئهی ها و ترفندهای استکبار جهانی و صهیونیستم و عوامل آن برای سرکوبی جنبشهای رهایی بخش فلسطین را با امام مطرح کردند و خطر درگیری میان شیعیان محروم جنوب لبنان و رزمندگان فلسطین را هشدار دادند و از ایشان خواهش کردند با ارایه پیامی در پشتیبانی از جنبشهای رهایی بخش فلسطین ، با این توطئه استعماری به رویارویی برخیزند .

[[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] در همان سالهای طاقت فرسای [[تبعید|تبعید]] و مبارزه علیه نظام استبدادی و ستم شاهی پهلوی بار دیگر به یاری ملت به پا خاسته و ستمدیده فلسطین شتافت و در پیامی که به مناسبت فرا رسیدن ماه رمضان در 19 مهر 1351 فرستاد ، رسالت اسلامی خود را در راه جهانی کردن نهضت اسلامی دنبال کرد و مسأله ی فلسطین را در رأس مصیبتهای مسلمین اعلام نمود و از همه ی مسلمانان جهان و سران کشورهای اسلامی خواست که با مبارزین فلسطینی همکاری کنند و در راه خنثی کردن توطئه ها و ترفندهای صهیونیستها و استعمارگران بکوشند و در راه آزادی و استقلال خود ، به اسلام روی آوردند و احکام و فرامین اسلام را به کار بندند :

====متن پیام به مناسبت ماه رمضان در 19 مهر 1351====

متن آن پیام چنین است :

<blockquote>با حلول شهر مبارک رمضان ، ماه رحمت و غفران و برکت ، از خداوند متعال مسئلت می نماییم که عموم مسلمین را بیش از پیش به تکالیف و مسئولیتهایی که خداوند عالم به عهده آنها گذاشته است متوجه فرمایید : مسئولیت حفظ قوانین الهی و عمل به [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم که اساس عود عظمت و مجد اسلام و مسلمین است ، مسئولیت حفظ وحدت کلمه و مراعات اخوت ایمانی که ضامن استقلال ممالک اسلامی و خروج از نفوذ استعمار است ، مسئولیت گذشتن از منافع شخصی و فداکاری در راه به دست آوردن آنچه تاکنون به واسطه اختلاف کلمه از دست داده اند ، مسئولیتهای سنگین دولتهای ممالک اسلامی در عمل به قوانین اسلام و بیرون رفتن از قید استعماری و بودن در خدمت ملت اسلام ، مسئولیتهایی که در عصر حاضر شاید از اعصار گذشته بیشتر باشد ، عصری که پنجه های خبیث استعمار تا اعماق کشورهای اسلامی فرو رفته و با تمام قوا و وسائل ممکنه توسط ایادی خود کوشش دارد تفرقه در بین مسلمین و سران ممالک اسلامی ایجاد کند و با وسائل گوناگون آنها را از تمسک به اسلام و قرآن باز دارد تا با دل راحت به اهداف غیرانسانی خود که بهره برداری از طبق محروم است برسد ، عصری که استعمار با گماشتن اذناب خود در گوشه و کنار ممالک اسلامی به اسمهای مختلف و عناوین فریبنده و احیاناً به اسم اسلام فرهنگ [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] را عقب زده و راه را هر چه بیشتر برای بهره برداری خود باز می کند : آن ایران و آنچه در ان می گذرد که همه مصیبتها است ؛ این اختلاف کلمه و سرسپردگیهای بعضی از سران ممالک اسلامی که با داشتن منابع طبیعی سرشار و ذخایر گرانبها و جمعیت هفتصد میلیونی نتوانسته اند دست استعمار و صهیونیسم را از بلاد اسلام قطع کرده و به نفوذ ایادی آن پایان بخشند ؛ این هواهای نفسانیه و دست نشاندگی بعضی دول عربی است که موجب شده جمعیت صد میلیونی عرب نتوانند فلسطین را از چنگال اسرائیل برهانند ، باید بدانند که مقصود دول بزرگر استعماری از ایجاد اسرائیل برهانند ، باید بدانند که مقصود دول بزرگ استعماری از ایجاد اسرائیل تنها اشغال فلسطین نیست بلکه اگر به آنان فرصت داده شود تمام کشورهای عربی ( العیاذ بالله ) به سرنوشت فلسطین دچار خواهند شد . اکنون که گروهی از مردان فداکار فلسطین دچار خواهند شد . اکنون که گروهی از مردان فدارکار فلسطین به منظور تعیین سرنوشت خویش به دست خویش که همانا آزادی فلسطین است بر ضد مشتی غاصب متجاوز ، قیام مردانه کرده اند و به جان برای رهایی اراضی مغصوبه و سرزمینهای اشغال شده کوشش می کنند می بینیم که عمال استعمار دیروز با آنان در اردن چه کرده اند و امروز در لبنان چه می کنند ، تبلیغات و دسائس سوء و همه جانبه در کار است دستهای ناپاک اذناب استعمار به فعالیت مشغول است که طوائف مسلمین را از این گروه فدارکار جدا کند و آنان را از مراکز حساس سوق الجیشی که امکان عملیات و ضربه زدن به قوای غاصب اسرائیل از آنجا میسر است بیرون براند آیا با این وضع مسلمین و دول کشورهای اسلامی در مقابل خداوند تعالی در مقابل عقل و وجدان تکلیفی ندارند ؟ مردان فداکار فلسطین به دست عمال استعمار در کشورهای مستعمره کوبیده شوند و اینها ساکت نشینند ؟ یا دامن به این مقصد کثیف زنند ؟ آیا دول عربی و سکنه ی مسلمان این ممالک نمی دانند که با شکست این گروه سایر کشورهای عربی از شر این غاصب خبیث آسوده نخواهند ماند ؟ اکنون بر عموم مسلمین و دول کشورهای اسلامی و خصوص بر دول عربی لازم است برای حفظ استقلال خود از این گروه مجاهد نگهداری کند و به آنان کمک نمایند و از رساندن اسلحه و آذوقه به آنان دریغ نورزند و بر فداییان مجاهد لازم است با توکل به خدای متعال و تمسک به [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم از کوشش در این راه مقدس دریغ ننمایند و سردیهای بعضی عناصر موجب سردی آنان نشود و نیز اکیداً لازم است در هر نقطه ای هستند با اهالی آنجا خوشرفتاری کنند و به وظایف اخوت ایمانی عمل نمایند . از مسلمین بیدار و آگاه و خصوص بندگان خالص خداوند و علماء اعلام ، امیدوارم که در این ایام متبرکه برای رهایی مسلمین از چنگال خبیث اجانب دعا کنند و در جامع شهر مبارک رمضان و دیگر اجتماعات بزرگ اسلامی مانند اجتماع جمعه و مراسم حج حقایق را به گوش عموم مسلمین برسانند و پیروان [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] را به وحدت کلمه و تشریک مساعی برای آزادی فلسطین و حل مشکلات خانمانسوزی که گریبانگر ملت اسلام است دعوت نمایند . از خداوند متعال مسئلت می نمایم که دست اجانب را از بلاد مسلمین قطع فرماید . </blockquote>

<blockquote> انه سمیع مجیب</blockquote>

<blockquote>شهر رمضان المبارک 1392</blockquote>

<blockquote>روح الله الموسوی الخمینی</blockquote>

این پیام امام در روزنامه ها و نشریه های [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] و برخی روزنامه های لبنان به چاپ رسید و در راه آگاه ساختن مردم مستضعف و محروم لبنان به چاپ رسید و در راه آگاه ساختن مردم مستعضف و محروم لبنان و ایستادن در کنار رزمندگان و جنگاوران فلسطینی نقش بسزایی داشت .

به دنبال شروع جنگ رمضان در ماه اکتبر 1973 و تهاجم نیروهای مسلح مصر و سوریه به اشغالگران فلسطین ، [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] چندنی بیانیه صادر کردند و از کشورهای درگیر با اسرائیل دعوت کردند با اراده ی قوی و جدیت تمام ، این نبرد مقدس را ادامه دهند و استوار و مقام از توجهات الهی غافل نشوند . در همین راستا نیز از مردم ایران خواستند به هر وسیله ممکن به برادرانشان برای آزادسازی فلسطین و ریشه کن کردن صهیونیسم کمک کنند .

ایشان چند روز پس از شروع جنگ ، پیامی را در مهر ماه 1353 ھ . ش با استناد به آیه شریفه : " واقتلواهم حیث ثقفتموهم و اخرجوهم من حیث اخرجوکم و الفتنه اشد من القتل و قاتلوهم حتی لاتکون فتنه " برای ملتهای مسلمان در سراسر جهان فرستادند و ا ز دولتها و ملل مسلمان خواستند که در راه آزادی فلسطین به جبهه ی جنگ بشتابند و برای از پا در آوردن ابرقدرتهایی که از اشغالگران فلسطین هواداری می کنند از حربه ی [[نفت|نفت]] بهره گیرند .

نظر امام این بود که " کشورهای [[نفت|نفت]] خیز اسلامی اگر شیرهای نفت را بر روی غرب ببندند ، ابرقدرتها از پا در خواهند آمد و خطر قطع [[نفت|نفت]] برای دولتهای غربی از خطر بمب هسته ای بیشتر است " .

امام در این پیام از دولتهای درگیر با اشغالگران فلسطین خواستند که " به توصیه یا امر سازمانهای وابسته به قدرتهای استعمارگر برای آتش بس اعتنا نکنند " . و جنگ را تا آزادی فلسطین از چنگ صهیونیستها ادامه دهند . لیکن دولتهای سرسپرده مانند " انور سادات " که بنا بر سیاست شیطان بزرگ آمریکا ، جنگ را آغاز کرده بودند بی تردید نمی توانستند پیام امام را به کار بندند . لذا در آن لحظه که آمریکا دستور آتش بس داد ، بی درنگ پذیرفتند و راه " کمپ دیوید " را در پیش گرفتند . متن پیام امام چنین است :

<blockquote>بسم الله الرحمن الرحیم</blockquote>

<blockquote> " واقتلواهم حیث ثقفتموهم و اخرجوهم من حیث اخرجوکم و الفتنه اشد من القتل و قاتلوهم حتی لاتکون فتنه " . </blockquote>

<blockquote>اکنون که دولت غاصب اسرائیل برای فتنه انگیزی بیشتر و تجاوز زیادتر به سرزمینهای عربی و ادامه سیاست غاصبانه ، در قبال صاحبان [[حق|حق]] به پا خاسته و آتش جنگ را برای چندمین بار شعله ور ساخته است و برادران مسلمان ما در راه ریشه کن کردن این ماده ی فساد و آزادی فلسطین جان بر کف نهاده و در جبهه نبرد و میدان شرف به جنگ پرداخته اند ، بر عموم دولتهای ممالک اسلامی و خصوص دول عربی لازم است که با توکل به خدای متعال و تکیه بر قدرت لایزال ، همه قوا و نیروی خویش را بسیج ساخته به یاری مردان فداکاری که در خط اول جبهه ، چشم امید به ملت اسلام دوخته اند بشتابند . برای آزادی فلسطین و احیاء مجد و شرف و عظمت اسلامی در این جهاد مقدس شرکت کنند . از اختلافات و نفافهای خانمانسوز و ذلت بار دست برداشته ، دست برادری به هم داده صفوف خود را فشرده و متشکل سازند . از قدرت پوشالی مدافعان صهیونیسم و اسرائیل نهراسند . از وعده و وعیدهای پوچ قدرتهای بزرگ مغرور و مقصور نگردند . از سستی و مسأمحه که شکست ننگ بار و عواقب خطرناکی به دنبال خواهد داشت بپرهیزند . سران کشورهای اسلامی باید توجه داشته باشند که این جرثومه فساد را که در قلب کشورهای اسلامی گماشته اند تنها برای سرکوبی ملت عربی نمی باشد بلکه خطر و ضرر آن متوجه هم خاورمیانه است . نقشه ، استیلا و سیطره صهیونیستم بر دنیای اسلام و اسعمار بیشتر سرزمینهای زرخیز و منابع سرشار کشورهای اسلامی می باشد و فقط با فداکاری ، پایداری و اتحاد دولتهای اسلامی می توان از شر این کابوس سیاه استعمار رهایی یافت . و اگر دولتی در این امر حیاتی که برای اسلام پیش آمده کوتاهی کرد بر دیگر دولتهای اسلامی لازم است که با توبیخ و تهدید و قطع روابط ، او را وادار به همراهی کنند . دولتهای ممالک [[نفت|نفت]] خیز اسلامی لازم است از [[نفت|نفت]] و دیگر امکاناتی که در اختیار دارند به عنوان حربه علیه اسرائیل و استعمارگران استفاده کرده و از فروش [[نفت|نفت]] به آن دولتهایی که به اسرائیل کمک می کنند خودداری ورزند . </blockquote>

<blockquote>ملت اسلام به حکم وظیفه انسانی و اخوت و طبق موازین عقلی و اسلامی موظفند که در راه ریشه کن کردن این گماشته استعمار از هیچ فداکاری دریغ نورزند و با کمکهای مادی و معنوی و نیز با ارسال خون ، دارو ، اسلحه و آذوقه ، برادران خود را که در جبهه جنگ هستند یاری کنند . به خصوص بر ملت شریف و مسلمان ایرانست که در قبال تجاوز وحشیانه ی اسرائیل و مصیبتهایی که اکنون گریبانگیر برادارن عرب و مسلمان آنان می باشد بی تفاوت ننشینند و از هر راه ممکن برادران مسلمان خود را در آزادی سرزمین فلسطین و نابودی صهیونیسم کمک نمایند و دولت ایران را وادار سازند که این سکوت را شکسته در صف دولتهای ممالک اسلامی به پیکار علیه اسرائیل برخیزد . بر همه آزادیخواهان جهان است که با ملت اسلامی همصدا شده تجاوزات غیرانسانی اسرائیل را محکوم نمایند . </blockquote>

<blockquote>دولتهایی که اکنون با اسرائیل در حال جنگ می باشند ، لازم است که در این پیکار مقدس اسلامی جدی و قوی الاراده باشند ، استقامت و پایداری کنند ، از تواصی به [[حق|حق]] و تواصی به صبر که دستور الهی می باشد غفلت نورزند ، به توصیه یا امر سازمانهای وابسته به قدرتهای استعماری برای آتش بس اعتنا نکنند و مطمئن باشند که در سایه بردباری و استقامت با به کار بستن دستورات اسلامیف فتح و ظفر از آن ملت اسلام می باشد . </blockquote>

<blockquote> " ان تنصروالله ینصرکم و یثبت اقدامکم - و لاتهنوا و لا تحزنوا و انتم الأ علون ان کنتم مؤمنین " . از خداوند متعال نصرت مسلمین را خواستاریم . </blockquote>

<blockquote> '''رمضان المبارک/1393'''</blockquote>

<blockquote> روح الله الموسوی الخمینی . '''</blockquote>

امام علاوه بر پیام بالا که برای جهان اسلام فرستاد ، اعلامیه شدید اللحنی نیز بر ضد شاه صادر کرد . ایشان در این اعلامیه رژیم شاه را به شدت مورد تاخت و تاز قرار داد . مایه ی این موضع گیری تند و پرخاشگرانه امام چند نکته بود :

خبرهایی که از همکاری زیر پرده رژیم شاه با اشغالگران فلسطین در جنگ رمضان ، مانند فروش [[نفت|نفت]] به اسرائیل و درمان مجرومان آن در [[بیمارستان‌ها|بیمارستان‌ها]] ایران دریافت داشته بود .

هجوم مأموران رژیم شاه به مدارس دخترانه و فشار بر دختران دانش آموز برای برداشتن چادر .

برگزاری جشن از سوی شاه به مناسبت فرا رسیدن سالروز جشنهای دو هزار پانصد ساله شاهنشاهی .

پیشنهاد برخی از روحانیون ساده اندیش به اما دایر بر اینکه : " چون از مبارزه با رژیم شاه طرفی بر نبستیم مناسب است که دیداری با شاه انجام گیرد و در برابر امتیازهایی که در راه اجرای برخی از قوانین اسلام مانند :

جلوگیری از بی حجابی ، بادیه فروشی و فساد و فحشا از او گرفته می شود . به مبارزه پایان داده شود " ! ! امام برای اینکه به آنان بفهماند که با هرگونه عقب نشینی و سازشکاری سخت مخالف است ، شاه را در اعلامیه خود ، سخت مورد تاخت و تاز قرار داد تا راه بازگشت را به کلی ببندد .

امام برای آنکه نهضت اسلامی ایران را تا پایه ای به پیش ببرد و دگرگونی در مبارزات ملت اسلامی پدید آورد ، در این اعلامیه خود فتوا داد که : " وظیفه ملت غیور ایران است که از منافع آمریکا و اسرائیل در ایران جلوگیری کرده و آن را مورد هجوم قرار دهند ، هر چند به نابودی آن بیانجامد " .

این فتوا نیز تا به آن روز بی مانند بود . و می توان گفت امام با این فتوا تا پایه ای گام در مبارزه قهر آمیز گذاشت .

متن آن اعلامیه این گونه است :

<blockquote>'''بسم الله الرحمن الرحیم'''</blockquote>

<blockquote> در این موقع که آتش جنگ بین مسلیمن و کفار صهیونیست شعله ور است و ملت اسلام برای احقاق [[حق|حق]] خود را اسرائیل غاصب جان بر کف نهاده ، در میدانهای نبرد فداکاری می کنند ، به امر شاه ، دولت ایران به مناسبت سالروز جشن دو هزار و پانصد ساله در سراسر کشور جشن به پا کرده است . جشن برای شاهان خونخواری که نمونه ی آنان امروز مشهود است . مسلمین برای مجد و عظمت اسلام ، آزادی فلسطین ، در [[خاک|خاک]] و خون می غلطند ، ولی شاه ایران برای رژیم مبتذل شاهنشاهی جشن و سرور به پا می کند . </blockquote>

<blockquote> همزمان با دفاع ملت بزرگ اسلام و عرب از نوامیس اسلام و مسلمین به امر این مرد خبیث به مدارس اسلامی دختران ایران هجوم برده ، هتک محرمات را نموده ، از آنان سلب آزادی کرده اند . هنگامی که دشمنان اسلام ، کشورهای اسلامی را تهدید می کنند و مردانی غیور برای دفاع و احقاق حقوق خودف مردانه به پا خاسته اند شاه ایران با صحنه سازی در سراسر ایران تظاهرات راه انداخته با امضای روحانی نمایان درباری و ساخته دست سازمانهای اوقاف و امنیت به نام علمای اسلام تلگرافات تبریک صادر می نماید . </blockquote>

<blockquote> در شرایطی که مسلمین برای آزادی فلسطین و سرزمینهای خود جان فشانی می کنند ، شاه جمعیت کثیری از [[علما ( روستای - ) |علما]] ، فضلا و اساتید برجسته حوزه های علمیه و بسیاری دیگر را روشنفکران ایرانی را به زندان و تبعید کشیده و تحت وحشیانه ترین شکنجه ها قرار داده است . می توان گفت که این صحنه سازیها و دستگیریها برای سرگرم کردن ملت ایران به مصیبتهای خود و دور نگه داشتن اذهان از جنگ ملت اسلام با اسرائیل است . وحشت از گسترش مبارزه و ایجاد هماهنگی بین کلیه طبقات و پشتیبانی قاطبه ملت مسلمان ایران از جنگ عادلانه مردم عرب است که موجب شده شاه دست به زندان و تبعید غیرقانونی و بدون جهت [[علما ( روستای - ) |علما]] و روشنفکران بزند ، تا مبادا اعتراض کنند که چرا رژیم ایران در این امر حیاتی که برای مسلمین پیش آمده بی تفاوت است ؟ و یا از اسرائیل طرفداری می کن ؟ و با اینکه اکثریت قریب به اتفاق دولتهای اسلامی و بسیاری از دولتهای غیراسلامی از اعراب در حال جنگ پشتیبانی کرده اند ، دولت ایران و شاه بی حیثیت ، روی سرسپردگی به آمریکا و اظهار تبعیت هر چه بیشتر ، به ظاهر ساکت و در واقع طرفداری از اسرائیل می کنند . این شاه ایران است که دست اسرائیل را در سراسر ایران بازگذاشته و اقتصاد ایران را به خطر انداته است و بنا به نوشته بعضی از جراید خارجی ، افسران ایرانی را برای دیدن تعلیمات ، به اسرائیل می فرستند . </blockquote>

<blockquote> این شاه است که [[نفت|نفت]] ایران را به دشمنان اسلام و بشریت تسلیم کرده تا در جنگ با مسلمین و اعراب عبور به کار برند و با قرارداد رسوای اخیر و افزایش استخراج [[نفت|نفت]] ، به مبارزه علیه کشورهای نفت خیزی که می خواهد از حربه [[نفت|نفت]] علیه آمریکا استفاده کنند ، برخاسته است و بالاخره ، این غارتگریها ، خریدن میلیاردها دلار اسلحه و [برگزاری] جشنهای کمرشکن و پی در پی شاه است که موجب بالا رفتن هزینه ی زندگی و گرانی سرسام آور اجناس گردیده ، ایران را به قطحی سیاه تهدید می کند . من بیم از آن دارم که میلیاردها دلار اسلحه ایران که از اربابان جهانخوار خود خریداری نموده و یا خرید آن ایران را به ورشکستگی کشانده ، اکنون به اسرائیل بفرستند . من خوف آن دارم که ارتش ایران را با مهمانی که به قیمت قحطی و گرسنگی و بالاره خون مردم محروم ایران به دست آورد ، مجبور کند که قلوب گرم و پر احساس مجاهدین اسلام را هدف قرار دهند . </blockquote>

<blockquote> من از این خدمتکار بی چون و چرای آمریکا برای جهان اسلام احساس خطر می کنم . اکنون بر ملت محترم ایران است که این جبار را از این جنایات باز دارند و بر ارتش ایران و صاحب منصبان است که بیش از این تن به ذلت ندهند و برای استقلال وطن خود چاره جویی کنند . </blockquote>

<blockquote> وظیفه ملت غیور ایران است که از منافع آمریکا و اسرائیل در ایران جلوگیری کرده و آن را مورد هجوم قرار دهند ، هر چند به نابودی آن بیانجامد . وظیفه [[علما ( روستای - ) |علما]] اعلام و مبلغین است که جرایم اسرائیل را در مساجد و محافل دینی به مردم گوشزد کنند . [[علما ( روستای - ) |علما]] اعلام و ملت شریف ایران نباید در این امر ساکت باشند . لازم است به هر طریق ممکن شاه را وادار کنند که در صف مسلمانان قرار گیرد و از خیانت بیشتر به [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] و پیروان آن بپرهیزد . و جنایات این عفریت خونخوار را بیش از پیش برملا سازند تا چهره باطنی او بهتر روشن گردد و اگر یهود ایران برای کمک به اسرائیل مشغول فعالیت باشد - چنانچه هستند - و بی شک از کمک شاه هم برخودار می باشند ، بر ملت ایران است که از آن جلوگیری کنند و برای مجاهدینی که در آتش و خون بسر می برند صندوق اعانه ای باز نمایند و از هیچ کوششی خودداری نورزند . </blockquote>

<blockquote> اینجانب کراراً خطر اسرائیل و عمال آن را که در رأس آنها شاه ایران است گوشزد کرده ام . ملت اسلام تا این جرثومه فساد را از بن نکنند ، روی خوش نمی بینند و ایران تا گرفتار این دودمان ننگین است روی آزادی نخواهد دید . از خداوند متعال نصرت مسلمین و خذلان اسرائیل و عمال سیاه آن را خواستارم . </blockquote>

<blockquote> '''16رمضان المبارک 1393'''</blockquote>

<blockquote> روح الله موسوی خمینی'''</blockquote>

اما در اغلب سخنان خویش پیوسته تأکید می کردند یکی از علل ( وقوع ) انقلاب اسلامی مردم ایران بر ضد شاه حمایتهای بی حد و حصر او از اسرائیل و تأمین نیازهای نفتی آن است .

با اوج گیری انقلاب اسلامی در ایران به رهبری [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " ره " در سال 1357 ھ . ش هر آنچه که در لبنان و فلسطین می گذشت از فکر و ذهن ایشان دور نمی شد . ایشان پی در پی با صدور اعلامیه های گوناگون از مبارزات به [[حق|حق]] مردم فلسطین و لبنان حمایت کرده و از مسلمانان می خواستند که به نجات فلسطین و یاری لبنان بشتابند . لذا در آن زمان احساسات شور انگیز و بی نظیری جهان اسلام را فرا گرفت و با ظهور نشانه های پیروزی انقلاب اسلامی ایران ، مسلمانان دنیا این پیروزی را جشن گرفتند و برای آن اظهار شادمانی کردند .

اما خرسندی و شادمانی مردم فلسطین در سرزمینهای اشغالی به برکت مواضع و پیامهای گوهربار و عطر آگین امام درخصوص مسأله فلسطین رنگ و بوی دیگری داشت . در این سرزمین مسلمانان از نو برانگیخته شدند . مردمی که سالهای طولانی تحت اشغال اسراییلیان می زیسته و از درد و نا امیدی و یأس در فضای آکنده از تعفن نظامهای عرب رنج می بردند . آنها پس از سالها محنت برای اولین مرتبه احساس کردند که به برکت وجود [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] و پیروی از آرمانهای والای ایشان ، آزادی [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] ممکن است . بنابراین [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] به توده های مسلمان جهان به ویژه فلسطین ، بیداری و آگاهی بخشید ولی در سرزمینهای اشغالی ، نهضت نوین و حرکت جدیدی آغاز شد .

پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران امام همچنان بر اعتقاد و عزم راسخ خویش مبنی بر حذف و نابودیی اسرائیل و آزادی فلسطین تأکید می ورزد . ایشان در تاریخ 2/6/1360 در سخنرانی خویش فرمودند : " ما از اولی که در این امور و در این نهضت وارد شدیم " یکی از مسائل مهم ما ، این بود که اسرائیل باید از بین برود . "

بستن سفارت اسرائیل در ایران در اولین روزهای پیروزی انقلاب اسلامی ، تقدیم ساختمان آن به فلسطینیان را باید از جمله گامهای عملی و اجرای اندیشه های امام " ره " در ایران اسلامی دانست . زیرا مبارزه با رژیم ، اسرائیل و تلاش برای ریشه کن کردن آن ، آرمان مسلم و ثابتی است که آن پیشوای فقید ، دهها سال پیش تبیین و ترسیم نمود و پس از انقلاب همچنان بدان تأکید داشت . ایشان در مرداد ماه سال 66 چنین فرمود " مسئولان محترم کشور ما ایران و مردم ما و ملتهای اسلامی از مبارزه با این شجره ی خبیثه و ریشه کن کردن آن دست نخواهند کشید و به یاری خداوند تعالی ، قطرات پراکنده ی پیروان اسلام و توان معنوی امت حزب الله در سراسر جهان ، اسرائیل را از گذشته ی جنایت بار خود پشیمان و سرزمینهای غصب شده مسلمانان را از چنگال آن خارجی خواهد کرد " .

یکی از گامهای عملی [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " قدس سره " در رابطه با پشتیبانی از ملت مظلوم فلسطین و باز پس گیری سرزمینهای اشغالی ، تعیین روز جمعه ی آخر ماه مبارک رمضان ، به عنوان " روز جهانی قدس " بود . ایشان در تاریخ 17/5/1358 طی پیامی به مسلمانان جهان فرمودند :

<blockquote> " من در طی سالیان دراز ، خطر اسرائیل غاصب را گوشزرد مسلمین نموده ام که اکنون این روزها به حملات وحشیانه ی خود به برادران و خواهران فلسطینی شدت بخشیده است . و به ویژه در جنوب لبنان به قصد نابودی مبارزان فلسطینی ، پیاپی خانه و کاشانه ی ایشان را بمباران می کند . من از عموم مسلمانان جهان و دولتهای اسلامی می خواهم که برای کوتاه کردن دست این غاصب و پشتیبانان آن به هم بپیوندند . و جمیع مسلمانان جهان را دعوت می کنیم آخرین جمعه ماه مبارک رمضان را که از ایام قدر است و می تواند تعیین کنده سرنوشت مردم فلسطین نیز باشد به عنوان [[روز قدس|روز قدس]] انتخاب و طی مراسمی همبستگی بین المللی مسلمانان را در حمایت از حقوق قانونی مردم مسلمان اعلام نمایند . از خداوند متعال پیروزی مسلمانان را بر اهل کفر خواستارم " . </blockquote>

ایشان در پیام دیگری در تاریخ 25/5/1358 در مورد فراگیری [[روز قدس|روز قدس]] فرمودند :

<blockquote> " [[روز قدس|روز قدس]] ، یک روز جهانی است . روزی نیست که فقط اختصاص به قدس داشته باشد . روز مقابله مستضعفین با مستکبرین است . روز مقابله ملتهایی که در زیر فشار ظلم آمریکا و غیر آمریکا بودند... روزی است که باید مستضعفین مجهز بشوند در مقابل مستکبرین و دماغ مستکبرین را به [[خاک|خاک]] بمالند . روزی است که بین منافقین و متعهدین امتیاز خواهد شد . متعهدین این روز را [[روز قدس|روز قدس]] می دانند و عمل می کنند به آنچه باید بکنند ، و منافقین ، آنهایی که با ابرقدرتها در زیر پرده آشنایی دارند و با اسرائیل دوستی ، در این روز بی تفاوت هستند یا ملتها را نمی گذارند که تظاهر کنند " . </blockquote>

همچنین در قسمت دیگری از پیام خود درباره قدرت و نفوذ اسلام می فرمایند :

<blockquote> دولتهای عالم بدانند که اسلام شکست بردار نیست ، اسلام و تعالیم [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] بر همه ی ممالک باید غلبه کند ، دین باید دین الهی باشد . اسلام دین خداست و باید در همه ی اقطار اسلام پیشروی کند . [[روز قدس|روز قدس]] اعلام یک چنین مطلبی است . اعلام به این است که مسلمین به پیش برای پیشرفت در همه ی اقطار عالم . [[روز قدس|روز قدس]] فقط روز فلسطین نیست ، روز اسلام است ، روز حکومت اسلامی است . </blockquote>

<blockquote> در [[روز قدس|روز قدس]] باید ملتها به حکومتهایی که خائن هستند هشدار دهند ، [[روز قدس|روز قدس]] ، روزی است که ما خواهیم فهمید چه اشخاصی و چه رژیم هایی با توطئه گرهای بین المللی موافقت دارند و با اسلام مخالفت . آنهایی که شرکت ندارند مخالف با اسلام هستند و موافق با اسراییل ، و آنهایی که شرکت کردند متعهد هستند و موافق با اسلام و مخالف با دشمنان اسلام که در رإس آنها آمریکا و اسرائیل است . روز امتیاز [[حق|حق]] از باطل است " . </blockquote>

یکی از مسائل مهمی که [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " ره " در پیش و پس از انقلاب اسلامی ایران از نظر دور نمی داشتند مسأله خیانت و سرسپردگی بعضی از سران عرب و فلسطینیان سازشکار بود . در این مورد امام در اطلاعیه ای که در خصوص پشتیبانی و کمک به فلسطین در تاریخ 3 رمضان 1392 صادر فرمودند اعلام کردند که :

<blockquote> " اختلاف نظر و مزدوری بعضی از سران کشورهای اسلامی به هفتصد میلیون مسلمان علی رغم معادن و ثروتها و امکانات طبیعی شان فرصت و امکان کوتاه کردن دست استعمار و صهیونیسم و محدود کردن نفوذ بیگانگان را نمی دهد . خودخواهی و دست نشاندگی و تسلیم بعضی از دولتهای عربی در برابر نفوذ مستقیم بیگانگان مانع این می شود که دهها میلیون عرب بتوانند سرزمین فلسطین را از اشغال و غصب اسرائیل برهانند . " </blockquote>

[[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " ره " با شناخت و آگاهی کامل نسبت به ساختار سیاسی حاکم بر جهان و ضعف سازشکاران ، از همان ابتدا تمامی شیوه های سازشکارانه ی دیپلماتیک و رفت و آمدهای سیاسی را به شدت نفی کردند . ایشان نه فقط پس از آغاز قیام در سرزمینهای اشغالی که پیش از آن نیز بارها سران و رهبران سازمانهای فلسطینی را نصحیت کردند و آنان را از اتخاذ شیوه هایی که سبب دلسردی ملتهای مبارز به ویژه ملت فلسطین از آنها می گردد حذر داشتند .

ایشان در این رابطه در تاریخ 26/4/1361 در پیامی به مناسبت روز جهانی قدس می فرمایند :

<blockquote> " من به سران فلسطینی نصحیت می کنم که دست از رفت و آمدهای خودشان برداشته و با اتکا به خداوند متعال و مردم فلسطین و اسلحه ی خویش ، تا حد مرگ با اسرائیل بستیزند . چرا که رفت و آمدها موجب می شود که ملتهای مبارز از شما دلسرد شوند . شما اطمینان داشته باشید که نه شرق به درد شما می خورد و نه غرب . با اطمینان به خداوند و تکیه بر سلاح با اسرائیل بجنگند . " </blockquote>

[[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] در پیام دیگری به مناسبت روز جهانی قدس در تاریخ 10/5/1360 ضمن نفی هرگونه بازی سیاسی تنها وسیله آزادی فلسطین را توسل به سلاحهای متکی بر ایمان دانسته و در مقابل ، مذاکرات سیاسی را راهی انحراف معرفی می کنند که نه تنها باعث نجات فلسطین نخواهد گردید بلکه نتیجه اش راضی نگه داشتن ابرقدرتها و تداوم روند سازش می دانند . ایشان در پیامی اظهار داشته اند که :

<blockquote> " آیا سران قوم نمی دانند و ندیده اند که مذاکرات سیاسی با سیاستمداران قدرتمند و جنایتکاران در تاریخ ، قدس و فلسطین و لبنان را نجات نخواهد داد و هر روز بر جنایات و ستمگریها افزوده خواهد شد ؟ باید برای آزادی قدس از مسلسلهای متکی بر ایمان و قدرت اسلام استفاده شود و بازیهای سیاسی را که از آن بوی سازشکاری و راضی نگه داشتن ابرقدرتها به مشام می رسد کنار گذاشت " . </blockquote>

[[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " رضون الله تعالی علیه " تداوم و استمرار قیام مسلمانان را مایه ی نابودی اسرائیل و پایمال شدن مطامع صهیونیسم و هرگونه عقب نشینی در راستای تمایل و تاکتیکهای نیرنگ بازانه سازشکاران را سیر قهقرایی و بازگشت به گذشته ذلت بار فلسطینی می دانستند .

نکته ی بسیار مهمی که باید به آن اشاره نمود اینکه ، بسیاری از شخصیتها و چهره های سیاسی ، محافل و مجامع منطقه ای و بین المللی ، کشورها و مراکز مختلف ، پس از گذشت سالها از تأسیس رژیم اشغالگر قدس ، به این نتیجه و نقطه انحرافی رسیده اند که رژیم اسرائیل در سازمان ملل عضویت دارد و توسط برخی دول به رسمیت شناخته شده است . بنابراین [[حق|حق]] حاکمیت و شناسایی آن غیرقابل انکار می باشند . براساس این تفکر ، افکار سرزمینهای اشغالی تا پیش از سال 1967م به صهیونیستها تعلق پیدا خواهد کرد و چنانچه قرار باشد که دولتی به نام فلسطین تشکیل و پایه گذاری شود . می بایست خارج از سرزمینهای فوق موجودیت پیدا کند .

اما [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " رضون الله تعالی علیه " با تمامی توان و وجود خویش با این ترفند و طرز تفکر مخالفت کردند . اعتقاد و تأکید پیوسته ایشان بر این بوده است که حتی کوچکترین و کمترین حقوقی برای صهیونیستها از سرزمینهای اشغالی فلسطین وجود ندارد و حتی یک وجب از سرزمین فلسطین نباید در سلطه ی اشغالگران باقی بماند . بلکه باید تمامی سرزمین فلسطین از چنگال غاصبان صهیونیست خارج شود و از لوث وجود آنها پاک گردد . ایشان در این باره طی مصاحبه ای با مجله آلمانی " اشپیگل " صریحاً می فرمایند :

<blockquote> " ما هیچ حقی برای موجودیت اسرائیل قائل نمی باشیم " . </blockquote>

همچنین در رابطه با طرحهای سازشکارانه اعراب از جمله طرح " فهد " که موافقت یاسر [[عرفات ، یاسر|عرفات]] رهبر ساف را به دنبال داشت صریحاً موضع گیری نموده و نظر خویش را در مورد آن چنین بیان می کنند :

<blockquote> " اگر در این طرح جز به رسمیت شناختن اسرائیل و تضمین امنیت آن هیچ نکته ی منفی دیگری وجود نداشت و بقیه ی نکات آن مثبت بودند ، باز این برای اسلام یک خطر بزرگ محسوب می گردد . من از تمام ملتها می خواهیم که بر ضد این طرح قیام کنند و با نثار خون خود آن را شکست دهند " . </blockquote>

ایشان در پیام دیگری به طور مستقیم رهبران [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] نصیحت می کنم که از این رفت و آمدها دست بردارند و با توکل بر خداوند متعال ، مردمشان را برای جنگیدن تا شهادت بسیج کنند ، و سلاحشان را به سوی اسرائیل نشانه روند و بدانند که این رفت و آمدها موجب می شود که خلقهای مبارز امیدشان را به شما از دست بدهند " .

[[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( رحمة الله علیه ) از زمان شروع مبارزه ی خویش و رهبری نهضت اسلامی ایران تا زمان رحلت خویش ، بر موضع سازش ناپذیر خود در قبال قضیه فلسطین همچون کوهی استوار و مقاوم پایدار و ثابت قدم باقی ماند بدون اینکه تحت فشارهای سیاسی و حتی نظامی استکبار جهانی و عوامل آن در منطقه حتی یک گام از مواضع خویش عقب نشینی کند تا اینکه حضرت [[حق|حق]] " جل جلاله " را لبیک گفت و در نهایت از میان جامعه ی اسلامی رخت بر بست و تنها یاد او و خط او باقی ماند تا چراغ هدایت و روشنگر راه مبارزان مسلمان جهان در مقابل استکبار جهانی و صهیونیستم غاصب در این منطقه و دیگر مناطق جهان شود .

==مآخذ :==
# فتحی [[شقاقی ، فتحی ابراهیم ( 1951 - 1995 ) |شقاقی]] ، ابراهیم : انتفاضه و طرح اسلامی معاصر ، انتشارات بین الملل الهدی ، 1371 .
# تقی پور ، محد تقی : صهیونیسم مسأله فلسطین ، از دیدگاه امام ، انتشارات سازمان تبلیغات اسلامی .
#تبیان : فلسطین از دیدگاه [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ، مؤسسه نشر آثار امام ، نشر عروج 1373 .
#امام در برابر صهیونیسم ، انتشارات دفتر سیاسی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی - 6 .
#فرموده های پیشوا در باره ی فلسطین ، انتشارات پانزدهم خرداد ، شماره - 3 .
#روحانی ، سید حمید : نهضت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ، جلد سوم ، انتشارات امیر کبیر ، 1372 .

خلیل ( گوشه ها ، تکایا و رباطهای - )

2020-07-17T18:55:48Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote/$$' به '</blockquote>'

شهر الخلیل که مانند شهرهای بزرگ فلسطین دارای تاریخ طولانی است ، تعداد زیادی گوشه ( خانقاه) و تکیه و رباط در خود جای داده که مهمترین آنها عبارت است از :

الف - گوشه اشراف :

گوشه آل شریف در الخیل است . نسب آل شریف به شیخ محمد سقواتی مغربی می رسد که از ساقیة الحمراء در مغرب در قرن هفتم هجری به الخلیل آمد و این گوشه را ساخت . در قدیم این مکان به گوشه مغربیها مشهور بود و مجی الدین حنبلی با این نام از آن یاد کرده و گفته است اگر این گوشه در کنار عین الطواشی جنب در مسجد شمالی نزدیک [[دیوار شهر|دیوار شهر]] قرار داشت .

این گوشه در پیشرفت نهضت صوفی گری در الخلیل و در تاریخ خانواده الشریف نقش داشته است . تعداد زیادی از این خانواده در این گوشه متولد شدند و تعداد زیادی از اجدادشان در آن مدفون شدند . از جمله شیخ حسین شریف و فرزندش شیخ عبدالرحمن متوفی به سال 1305 ه - / . و نواده اش شیخ حسین شریف متوفی به سال 1339 ه - / . هستند . در کنار گوشه مقام یوسف نجار قرار دارد .

از بارزترین صوفیهای الخلیل که بر گوشه نظارت داشتند ، عارف شیخ عبدالرحمن حسین الشریف بود که طریقت خلوت رحمانی را در الخلیل نشر داد و در پیشرفت آن نقش زیادی داشت . تعداد زیادی از ذکرها و وردها را برای پیروان این طریق وضع کرد . هنگامی که در سال 1305 ه - /1887 م وفات یافت ، فرزندان و نوادگانش از جمله شیخ خیرالدین شریف ( 1345 - 1297 ه - ) این راه را ادامه دادند تا اینکه عدد پیروان آن در این قرن از 000/60 تن گذشت و تعداد گوشه های آن در منطقه الخلیل افزایش یافت .

امروزه نیز خانقاهاشراف برپاست و مساحت کنونی ساختمانش 15 متر × 15 متر است . که تشکیل شده از یک غرفه که دارای محرابی است ، که مدفن خانوادگی می باشد و یک غرفه برای خواب و یک صحن باز و مسجد و چاه و وضوخانه . در این خانقاهشبانه اذ کار و ادعیه برپا می شود و به افراد غریب [[غذا|غذا]] می دهند . مخارج گوشه از راه درآمدهای اوقافی که وقف آن شده هزینه می شود . این موقوفات زمینهای [[کشاورزی|کشاورزی]] است . امروزه یکی از افراد خانواده شریف براین گوشه نظارت دارد .

ب - گوشه ابی بکر شبلی :

از قدیمی ترین خانقاهصوفیان الخلیل است که در شهرک قدیمی " سواکنه " قرار دارد . ابی بکر شبلی که این گوشه به او منسوب است از بزرگان و رهبران صوفیه بود . او خراسانی الاصل بود و در سال 247 ه - /861 م در بغداد متولد شد ، در همین شهر بزرگ شد . و در سال 334ه - /945 م وفات یافت . شبلی در سن چهل سالگی به پرهیزکاری پرداخت و تصوف را از خیرالنساج ، یکی از دوستان ابی القاسم جنید فرا گرفت . همراه جنید بود و از فرزانه گان زمان خود از نظر علمی و حالت طریقت بود . از امام مالک فقه آموخت و مجموعه های صوفی " الشطح " اخبار زیادی در مورد وی نقل کرده است .

از منابع موثق استفاده می شود که ابابکر در بغداد وفات یافت و در آنجا دفن شده است . قبر وی معروف و در اعظمیه ، در نزدیکی قبر ابی حنینه زیارتگاه است . در الخلیل مشهور است که شبلی به الخلیل آمده و در گوشه اش مدفون شده ، و یکی از دو ضریح آنجا ضریح اوست و ضریح دیگر متعلق به یکی از شاگردان وی بنام شیخ محمد ترعانی می باشد . اما اخبار موثقتر مبنی بر این است که گوشه مقام شبلی است که یکی از مریدانش یا پیروانش آن را بنا کرده است . و تاریخ بنای آن نامعلوم است و گفته می شود که حدود 600 سال از ساختن آن می گذرد .

امروزه این گوشه دارای اتاقی است که ضریح منسوب به شبلی در آن هست و دارای گنبدی به ارتفاع 5 متر و مساحت 3 متر × 3 متر می باشد . اتاق دیگری نیز با مساحت 3 متر × 4 متر که ضریح منسوب به شیخ ترعانی در آن قرار گرفته و دارای محراب و صحن بازی است ( 5×4 متر ) و اتاق بزرگی به مساحت 4×12 متر دارد که به عنوان مسجد استفاده می شود و دارای دو محراب است و اتاقی برای سکونت مؤذن و امام و نیز وضوخانه ای دارد ( 10×3 متر ) . اخیرا در طبقه بالا دو اتاق به آن اضافه شده است . بر بالای گوشه لوحه ای است که کلماتیبر آن حک شده ولی اکثر آن محو گردیده است . و شاید مصمون آن چنین باشد . ساختمان آن به سال 1265 ه - / . برمی گردد را می توان خوانده .

در قرن چهاردهم هجری شیخ ناجی لقاطه شاهین و پس از او پسرش به حفظ و اصلاح گوشه همت گماشتند . بعد از آن شیخ عبدالمطلب شریف به گوشه توجه نمود و سپس اداره اوقاف امام و مؤزن خادمی برای مسجد تعیین کرد . امروزه ، هم گوشه و هم مسجد آباد است و همچنان در آنها نماز برپا می شود و ذکر و ادعیه در آنها خوانده می شود .

ج - گوشه جعبری :

این گوشه در دوره ممالیک در قرن هشتم هجری تأسیس شده و ملک خانواده جعبری است . جدشان شیخ الامام برهان الدین ابواسحاق ابراهیم بن عهد جعبری شافعی ، در اواخر قرن هفتم هجری ( حوالی سال 640 ه - /1242 م ) به الخلیل آمد . شیخ برهان الدین ، که به شیخ الخلیل معروف شده بود در قلعه جعبر ( قلعه قدیمی در کنار فرات نزدیکی رقه ) متولد شد ، و قبل از آنکه به الخلیل برود به دمشق رفت . و حدود 40 سال بزرگ الخلیل بود تا اینکه در سال 732 ه - /1332 م وفات یافت . بعد از او تعدادی از علمای آل جعبری از جمله شمس الدین محمد ابراهیم ( 749 - 690 ه - /1349 - 1291 م ) و پسرش عمر متوفی به سال 785 ه - /1383 م امامت مسجد را به عهده گرفت .

شیخ عمر طریقه صوفی گری بکائیه - که طریقه رفاعیه است - را از دایی هایش فرا گرفت ، و رهبری طریقه مذکور و رهبری گوشه بکائیه را به عهده گرفت . اما روایات موثقتر اشاره دارد که او مؤسس گوشه جعبری است که از خانقاههای طریقه رفاعیه می باشد . و بعد از او عده زیادی از علمای آل جعبر رهبری گوشه را به عهده گرفتند .

هنوز این گوشه تا به امروز پابرجاست و آل جعبر بر آن نظارت دارند . این گوشه در قسمت شرقی حرم شریف [[ابراهیم خلیل « ع » ( حضرت - )|حضرت ابراهیم]] قرار دارد . این گوشه مدخل ورودی زیبایی از سنگ سرخ تراشیده شده دارد که با رنگ سفید بر روی آن نوشته شده است . این سبک بر شیوه معماری [[ممالیک|ممالیک]] در بنا و ساختمان دلالت دارد .

ساختمان گوشه اکنون از سنگ ساخته شده است یک سالن به مساحت 2×5 متر دارد . و در خانقاهراهروی شبیه راهروی موجود در حرم شریف [[ابراهیم خلیل « ع » ( حضرت - )|حضرت ابراهیم]] وجود دارد که در آن ضریحهایی از افراد نامعلوم واقع است .

این گوشه پذیرای میهمانان شهر الخلیل است . در آن [[غذا|غذا]] صرف می کنند و در آن بسر می برند . و مقدار زیادی نذری در آن می گذراند . همچنین در این گوشه ذکرهای شبانه عید فطر و عید قربان و نیز جشنهایی به مناسبت میلاد پیامبر ( ص ) و شب اسراء و معراج برپا می گردد .

د - گوشه شیخ خیرالدین شریف :

این خانقاهدر محله شیخ علی البکا در کنار خانه ای که شیخ خیرالدین یکی از صوفیان شهر الخلیل می زیسته است قرار دارد . پیروان شیخ خیرالدین یک سال بعد از وفاتش این گوشه را بنا کردند . این گوشه دارای یک سالن ( 8×10 متر ) و اطاقکی که ضریح در آن قرار گرفته و صاحب خانقاهدر آن مدفون است و دارای رواق و صحن بازی است . همچنین در آن جشنهای صوفیانی به طور منظم برگزار می شود . شیخ خیرالدین در زمان حیاتش خانقاهدیگری در خانه ای که زندگی می کرد در مجاور خانقاهکنونی داشت .

نسب شیخ خیرالدین به شیخ محمد سقواتی مغربی که در قرن هفتم هجری به الخلیل آمد و در آن خانقاهی برپا کرد برمی گردد . این گوشه ابتدا مغاربه و سپس گوشه اشراف نامیده می شد . این گوشه دارای تاریخی در خانواده شریف و نهضت صوفی گری در الخلیل بود . شیخ خیرالدین فرزند شیخ عبدالرحمن الشریف بود که طریقه ای به نام طریقه " خلوتیه رحمانیه " را منتشر ساخت . وی در الازهر دانش آموخت و سپس رهبری طریقه مذکور را که تعداد پیروانش بیش از 000/60 تن بودند ، به عهده گرفت . پیروان این طریقه به رهبری شیخ خیرالدین نقش بزرگی در مبارزه با استعمار بریتانیا در فلسطین داشتند و در سال 1927 حمله ای را بر مرکز فرماندهی بریتانیا در شهر ترتیب دادند .

شیخ خیرالدین در سال 1345 ه - /1928م وفات یافت . و همچنان اثر دینی اش از خلال گوشه های زیادی که به گوشه های اتباع شریف در فلسطین معروف است ادامه دارد . از جمله این گوشه ها که تأسیس شده پنج تا در منطقه الخلیل و پنج تای دیگر در [[بیت لحم ( شهر - ) |بیت لحم]] و طولکرم و [[رمله ( شهر - ) |رمله]] و غزه و کرک می باشد .

ه - گوشه قادریه :

پیروان طریقه قادریه این خانقاهرا برپا کرده اند و آن را قطب بزرگ صوفیان عبدالقادر گیلانی که در سال 470 ه - /1077 م در گیلان متولد شد و در سال 561 ه - /1165 م در بغداد وفات یافت ، تأسیس کرد . طریقه او همچنان وسیعترین طریقه ای است که در دنیای اسلامی منتشر است .

تاریخ دقیق بنای این گوشه معلوم نیست هر چند که بنا به روایات اشاره به این دارد که این گوشه در قرن هفتم یا هشتم هجری در دوره [[ممالیک|ممالیک]] بنا شده و این دوره ای است که فعالیت صوفی گری در آن به شدیدترین وجه در قدس و الخلیل و سایر شهرهای فلسطین رواج داشته است مجیدالدین حنبلی ، گوشه قادریه را در " الأنس الجلیل " در پایان قرن نهم ذکر کرده و گفته که این گوشه ظاهر البلاد است . و بنا بر قول معروف ، این گوشه چندسال قبل در شهرک قلعه در الخلیلقدیمی بنا شده بود به نظر می رسد که گوشه زمانی بعد از قرن نهم از ظاهر شهر به مکان جدیدی در نزدیکی حرم ابراهیم ( ع ) منتقل شده است .

گوشه در قرن یازدهم هجری زیر نظر آل تمیم [[داری|داری]] و شاید بعد از آن نیز اداره می شده است . شیخ عبدالغنی نابلسی که در سال 1101 ه - /1689 م الخلیل را زیارت کرد از آل تمیم [[داری|داری]] چنین نقل می کند :

" آنها هم اکنون از بزرگان سرزمین خلیلیه هستند و هم اکنون رهبری قادریه را به عهده دارند و هر جمعه در مسجد الخلیل نماز بپا می دارند . "

در قرن اخیر خدمت گوشه وابسته به دو خانواده طهبوب و زرو از خانواده های قدیمی الخلیل بود و در الخلیل مراسم ذکرخوانی بنابه طریقه قاریه در شبهای جمعه و دوشنبه هر هفته برگزار می شد . به این خانقاهدر دوره اخیر اطاقی ( 7×5 متر ) ضمیمه شد و محرابی در آن ایجاد گردید . این اطاق منهدم شد و در دهه 1960 تمام آثار زاویه از میان رفت .

و - تکیه سیدنا الخلیل :

یک مؤسسه بسیار قدیمی است که ابتدای تأسیس آن دقیقا معلوم نیست . جهانگرد ایرانی ناصر خسرو در سال 438 ه - /1046 م از آن دیدار کرده و چنین توصیف نموده است که همانا سماط - این اسم تکیه در دوره عثمانی است - به دوره ابراهیم خلیل ( ع ) برمی گردد و تعداد مسافرینی که به آنجا می رفتند ، روزانه به 500 نفر می رسید که برای همگی آنها [[غذا|غذا]] تهیه می شد .

سماط سیدنا الخلیل از اوایل دوره [[ممالیک|ممالیک]] - سماط از نظر لغوی چیزی است که پهن می شود تا [[غذا|غذا]] بر روی آن گذارده شود . یعنی سفره - جزیی از رباط منصوری است که قلاوون آنرا آباد کرد ( 679 ه - /1280 م ) . و ابن بطوطه و ابن فضل الله عمری ( هر دو نفر در قرن نهم هجری چهاردهم میلادی ) از آن دیدار کردند و آن را توصیف نمودند . در قرن نهم هجری/پانزدهم میلادی نیز ، مجیرالدین حنبلی و راهب " دومینکانی فیلکس فابری " آنرا توصیف کرده اند .

مجیرالدین می گوید : " این سماط از عجایب دنیاست و اهالی شهر و افرادی که وارد آن می شوند هر روز از آن نان می خورند و در سه وعده : صبح زود و بعد از ظهر برای اهالی شهر و بعدازعصر برای اهالی شهر و تازه واردین . و مقدار نانی که در هر روز در آن پخت می شود 14 هزار قرص می باشد . "

حاکمان [[ممالیک|ممالیک]] ، اوقاف بسیاری را برای ( هزینه ) این سماط وقف کردند ، از جمله سلطان ظاهر برقوق که روستای " دیراستیا " از توابع [[نابلس ( شهر - ) |نابلس]] ( 792 ه - /1389 م ) را وقف این سماط کرد و ظاهر خشقدم ( 872 - 865 ه - /1467 - 1460 م ) .

در دوره عثمانی سماط ، به تکیه سیدنا ( مولایمان ) الخلیل معروف بود . این تکیه تا به امروز پابرجاست . و همچنان غذای معروف ، " دشیشه " که از [[گندم|گندم]] پخته و نان ترکیب یافته است را به مهمانان خود تقدیم می کند .

این تکیه دارای آشپزخانه مخصوصی است و تنوری برای پخت نان دارد که هرروزه توزیع می شود ، در ماه رمضان و عیدها ، غذای مخصوصی تقدیم می کند که شامل گوشت است . هنگام توزیع [[غذا|غذا]] ، طبل محکمی نواخته می شود . در حال حاضر اداره اوقاف الخلیل بر این تکیه نظارت دارد .

ز - رباط خلیل الرحمن :

یکی از چهار رباط شهر الخلیل است که همه آثار آن از بین رفته است . رباط خلیل الرحمن یا رباط منصوری را ملک منصور قلاوون وقف کرده است ( از سال 678 - 689 ه - /1290 - 1279 م حکومت کرد ) و در سال 679 ه - /1280 م آنرا بازسازی کرد . و کلمه " آباد کرد " دلالت بر این دارد که این رباط قبل از آن پا برجا بوده است . جهانگرد ایرانی ، ناصر خسرو از اطاقکهای مهمانان در مشهد سیدنا الخلیل و موقوفات آن در قرن پنجم هجری ( 438 ه - /1046 م ) سخن به میان آورده است .

این رباط در مقابل قلعه قرار گرفته است . این قلعه دژی است که از شرق به مسجد متصل می باشد و چند متری از مدخل اصلی حرم فاصله دارد . ساختمان آن متشکل از دهها اطاقک است که با صحنی روباز احاطه شده و در میانه آن باغچه ای زیبا وجود دارد .

رباط دارای کاروانسرایی برای مسافرین و رهگذران بود که از شهرهای مختلف اسلامی بدان جا می آمدند . از جمله این مسافرین علمای مشهوری بودند که سیدنا الخلیل را زیارت می کردند و در رباط اقامت می گزیدند و جلسات وعظ و ارشاد و تدریس برپا می کردند . تعدادی از علمای مغربی و آفریقایی نیز بودند . هزینه اطعام کسانی که وارد رباط می شدند ، از منفعت اوقافی بود که سلاطین و دیگران به سماط سیدنا الخلیل وقف نموده بودند . کشیش دومینکانی فیلکس فابری در قرن نهم هجری/پانزدهم میلادی ، از این رباط را دیدن کرد و گفت که زمینهای صموئیل پیامبر وقف این رباط و تکیه سیدنا الخلیل است که متصل بدان می باشد .

بنای رباط در دهه 1960 به بهانه تنظیم شهر خراب شد و قسمتی از آن به عنوان مقر اداره اوقاف الخلیل در زمان قمیومیت بریتانیا و تا زمان انهدامش استفاده می شد . همچنین این رباط برای برگزاری جشنهای عمومی و مرکز مایه کوبی واکسیناسیون استفاده می شد . در موزه شهرداری الخلیل لوحه ای از سنگ مرمر وجود دارد ( 93 سانتیمتر در 50 سانتی متر ) که بر بالاترین قسمت رباط نوشته شده است :

به نام خداوند بخشنده مهربان

<blockquote> " بسم الله الرحمن الرحیم " </blockquote>

سپاس خداوندی را که فضلش به هر چیزی رسیده و درود خدا بر سید ما محمد ( ص ) و اهل بیتش باد . مولایمان سلطان ملک منصور ابوالمعالی سیف الدنیا والدین قلاوون صالحی أدام الله ایامه ، دستور آبادی این رباط مبارک را داده و آنرا برای فقرای زائر الخلیل ( ع ) وقف نموده و این امر را در سال 679 متقبل شد . درود خدا بر مولایمان محمد ( ص ) و اهل بیتش باد . </blockquote>

==مآخذ : ==
#حنبلی ، مجیرالدین : '''''الأس الجلیل بتاریخ القدس و الخلیل''''' ، نجف اشرف 1968 و عمان 1973 .
#عابدی ، محمود : '''''الآثار الاسلامی فی فلسطین و اردن''''' ، عمان 1973 .
#ناصر خسرو : '''''سفرنامه''''' ( ترجمه عربی ) قاهره 1945 .
#شریف ، محمد عادل : '''''کتاب فی شرح اراد العارف بالله شیخ عبدالرحمن بن شیخ حسین الشریف الحسینی''''' ، عمان 1979 .
#شعردانی ، عبدالوهاب : '''''لواقح الانوار فی طبقات الساده الاخبار''''' ، قاهره 1276 ه .
#صالح بن مهدی : '''''العلم الشامخ فی ایثار الحق علی الآباء و المشایخ''''' ، قاهره 1328 ه .
#نابلسی ، عبدالغنی : '''''رحلتی الی القدس ( الحضرة الأسیة فی الرحلة القدسیة ) ''''' ، مصر 1902 .
#Shorter''''' Encyclopaedia of Islam'''''. leiden 1961.

آیت الله العظمی امام خمینی ( فتواهای شرعی - نسبت به مسأله ی فلسطین )

2020-07-17T18:51:14Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$' به '<blockquote>'

حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( قدس سره ) در دفاع از حقوق فلسطین و در مسیر بسیج مردم مسلمان جهان در حمایت از قیام فلسطینیان معتقد بود که به جای روی آوردن به مناسبتها و سوژه ها و موضوعاتی که ریشه در فرهنگ ملت مسلمان فلسطین ندارد می بایست از متن ایدئولوژی اسلام و قابلیتهای آن بهره گرفت لذا ایشان همواره در کنار حمایتهای بسیاری که از انقلاب فلسطین و مبارزات علیه رژیم اشغالگر قدس می نمودند از حربه ی صدور احکام و فتواهای شرعی درخصوص قضیه فلسطین در تمامی ابعاد آن برای بسیج مسلمانان جهان به منظور کمک به انقلاب فلسطین بهره می جستند . ایشان اولین مرجع تقلید و پیشوای بزرگ مذهبی بود که در اوج قدرت نظام ستم شاهی افشاگر روابط پنهان رژیم شاه و اسرائیل بود و مقابله با خط اسرائیل برای جهان اسلام را بسیار جدی دنبال می کرد و مجوز حمایت از مبارزان فلسطین از محل وجوهات شرعی و زکات و صدقات را صادر نمود . ایشان در همان دوران خفقان رژیم ستم شاهی در مهر ماه سال 1348 ھ . ش در مصاحبه ی نماینده ی جنبش الفتح با معظم له درباره وجوب حمایت از انقلاب فلسطین و اختصاص وجوهات شرعی به مجاهدان فلسطین توسط مردم مسلمان جهان به سوالات نماینده ی الفتح پاسخ دادند که در زیر متن کامل آن درج می گردد .

==سؤال اول :==

حضرت پیشوای مجاهد ، نظر مبارک درباره دادن وجوه شرعی مانند زکوة و سهم امام به مجاهدان شجاعی که تحت فرماندهی جنبش " فتح " در صفوف نبرد با دشمن و در میدان شرف می جنگند چیست ؟

جواب : بسم الله الرحمن الرحیم . اکیداً شایسته و بلکه واجب است که قسمتی از وجوه شرعی مانند زکوات و سایر صدقات به مقدار کافی به این مجاهدان راه خدا اختصاص داد ، به مجاهدانی که در صفوف نبرد و فداکاری به منظور از بین بردن صهیونیسم کافر ضد بشری می جنگند و برای احیا و اعاده ی مجد و شرف اسلامی از دست رفته می کوشند و برای گرامی داشتن تاریخ شریف اسلام نبرد می کنند و بر هر مسلمانی که به خدا و روز جز ایمان دارد ، واجب است که تمامی قوا را در این راه به کار برد و سرانجام به احدی الحسنین شهادت یا پیروزی نائل آید . و بر شماست به خط آتش برای خونخواهی و زدودن لکه ی ننگ روی آورده و به یاری و مددی از ناحیه ی خداوند و پیروزی درخشانی که نزدیک است دست یابید و بشارت دهید مومنان را که خداوند پشتیبان هر تصمیم مردانه و [[حق|حق]] خواهانه است . " نصر من الله و فتح قریب و بشر المومنین " والله من وراء القصد .

برادران ما که به یاری خدای توانا پیروزی نهایی از آنان است ، یعنی مردان برجسته ی جنبش " فتح " و رزمجویانش نیروهای " العاصفه " و دیگر فداییان آزاده ، مجاهدان راه خداوند کمک به آنان با تمام نیروها و امکانات واجب است . والله ولی التوفیق .

==سؤال دوم :==

بعد از فروزان شدن آتش انقلاب مقدس در سرزمین فلسطین و کسب دستاوردهای فراوان انقلابی به رهبری " فتح " نظر حضرتعالی درباره ی برادران ما که در سنگرگاهها و سرزمینهای اشغال شده پایداری می کنند چیست ؟

جواب : بسم الله الرحمن الرحیم . نخستین و آخرین نظر نسبت به برادران پایدار و رزمجوی ما اینکه بنحو پیگیر و خستگی ناپذیر به پیکار خویش ادامه دهند ، چه آنکه زندگی یعنی آرمان و مبارزه در راه آن " ان الحیوة عقیده و جهاد " . مطلبی که از نظر شیوه ی تفکر اسلامی هیچ جای تردید در آن نیست این است که مرگ از این زندگی ذلت بار بهتر است . بنابراین در وضع کنونی برای ما راهی جز ادامه ی پیکار با همه ی نیروها و امکاناتمان وجود ندارد تا عزت و شرافت خود و آیندگان را در طول تاریخ با عظمت اسلامی به دست آوریم . " واعدوا لهم ما استطعتم مه قوةٍ و من رباط الخیل ترهبون به عدوالله و عدوکم " ( هر قدر می توانید برایشان نیرو و سواره نظام آماده کنید تا بر دشمن خداوند خودتان چیره شوید . سوره انفال آیه 60 [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم ) . " ان تنصروا الله ینصرکم و یثبت اقدامکم " . ( اگر خدا را یاری کنید او هم شما را یاری می کند و قدمهای شما را استوار می دارد . سوره محمد آیه 7 [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم " ) و لاتهنوا و لا تحزنوا و انتم الاعلون ان کنتم مؤمنین " ( سست نشوید ، غمگین نشوید ، شما برترید اگر با ایمان باشید . سوره آل عمران آیه 139 [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم ) " ولا تهنوا فی ابتغاء القوم ، ان تکرنوا تألمون فانهم یألمون کما تألمون و ترجون من الله مالا یرجون " ( در جست و جوی دشمن سستی مورزید ، اگر شما رنج می برید آنها نیز مثل شما رنج می برند ، شما به خدا امیدی دارید که آنها ندارند . سوره ی نسا آیه ی 104 [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم ) پس‌ای مردان " فتح " به سوی یاری الهی به پیروزی نزدیک بشتابید و مؤمنان را بشارت دهید .

==سؤال سوم :==

راجع به توضیح پیکار اوج گیرنده مسلحانه ای که در سرزمین مقدس فلسطین جریان دارد و اقدامات وحشیانه ی صهیونیستی و نتایج آن که بر ضد امت عربی و اسلامی به کار می رود نظر شریف حضرتتان را بیان فرمایید تا خلق مسلمان ما در همه ی کشورها ، کلیه نیروهای مادی و معنوی خود را بسیج کرده سرانجام در جهاد مقدس شرکت نمایند .

جواب : بسم الله الرحمن الرحیم . همان طور که قبلاً خاطرنشان ساخته ایم ، این امر در این اوضاع و شرایط که بر اسلام و مسلمین می گذرد امری است واجب . پس از گردن نهادن به احکام مقدس اسلام هیچ امری را بر مسلمانان واجب تر از این نمی دانم که با جان و مال خویش در راه گرامی داشتن اسلام به دفاع پردازند . هنگامی که می بینید خونهای برادران و خواهران بی گناه شما در سرزمینهای مقدس فلسطین جاری است و هنگامی که مشاهده می کنید سرزمینهای ما به دست صهیونیستهای تبهکار ویران گشته ، در این شرایط هیچ راهی جز ادامه ی جهان نمی ماند و بر همه ی مسلمانان واجب است که کمکهای مادی و معنوی خود را در این جهاد مقدس صرف کنند و خداوند پشتیبان این اراده است . " والله من وارء القصد . "

==سؤال چهارم :==

اکنون که دست صهیونیستها در کلیه ی شؤون حیاتی ایران مسلمان نفوذ کرده ، به نظر حضرتعالی بهترین راهی که ملت مسلمان در ایران برای قطع ایادی صهیونیسم می توانند طی کنند کدام است ؟

جواب : بسم الله الرحمن الرحیم . بهترین راه این است که مردم مسلمان ایران با همه ی امکاناتشان بکوشند داد و ستد خود را با صهیونیستهای داخلی و غیر از آنان که در ایران هستند به طور کلی قطع نموده و از لحاظ روحی و مادی آنان را مستأصل و بیچاره نمایند و تمامی روزنه های حیاتی را بر آنان تنگ سازند و علیه آنان به نبرد اقتصادی دست زنند و نیز در دیگر زمینه ها با آنان بجنگند تا سرانجام مجبور شوند کلیه ی روابط خود را با ایران و خلق مسلمان آن قطع کنند و در نتیجه ملت ایران بتواند همه ی امکانات مادی و معنوی خویش را در ا ختیار این مجاهدان آزاده بگذارد . این شرایط دردناک بر هر مسلمانی لازم می سازد که کلیه نیروهای خویش را برای آزادی نمودن سرزمینهای اشغال شده و انتقام از اشغالگران به کار برد . " والله ولی التوفیق " ( و خداوند ضمان موفقیت است . ) نکته ای که هیچ جای تردید در آن نیست اینکه وظیفه ی هر فرد مسلمانی که در دورترین نقاط جهان اسلامی بسر می برد همان وظیفه ای است که خلق مسلمان فلسطین بدان موظفند . " المسلمون ید واحده علی من سواهم یسعی بذمتم أدناهم . " ( مسلمانان به مثابه یک دست واحدند که در مقابل هر که جز آنان است برافراشته است و همه در مسئولیت عمومی یکسانند . ) تفرقه جویی و نژاد پرستی در کار نیست و بین ملتهای اسلامی هیچ گونه امتیازی وجود ندارد جز تقوی و پرهیزکاری . " ان اکرمکم عندالله اتقیکم والله حسبنا و نعم الوکیل . " ( مسلماً گرامی ترین شما نزد خداوند پرهیزگارترین شماست و خداوند برای ما کافی است و او چه خوب سرپرستی است ) .

حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] بر مشکلات درونی جهان اسلام و از جمله ضعف و ناتوانی یا وابستگی بعضی از سران کشورهای اسلامی وقوف کامل داشت . لذا بر آگاهی و شعور عمومی جهان اسلام منبعث از اصول اعتقادی و مشترکات ایمانی و فرهنگی امت اسلامی تاکید می ورزید و از همان آغاز ، وجهه ی اسلامی و بعد اعتقادی مبارزه با اسرائیل را کارسازترین [[روش|روش]] برای بسیج ملت مظلوم فلسطین و جلب حمایت امت اسلام از آنان معرفی نمود و با صدور احکام و فتواهای شرعی در صدد جلب افکار مردم مسلمان جهان جهت دفع اسرائیل به عنوان یک جرثومه فساد در قلب کشورهای اسلامی بر آمد .

ایشان در پاسخ به نامه ی گروهی از فداییان فلسطین در تاریخ 6/6/1347 ، استفاده از محل زکات و سایر صدقات را برای نابودی اسرائیل جایز دانستند و فرمودند :

<blockquote> " قبلاً هم تذکر داده ام که دولت غاصب اسرائیل با هدفهای که دارد برای اسلام و ممالک مسلمین خطر عظیم دارد و خوف آن است که اگر مسلمین به آنها مهلت دهند فرصت از دست برود و جلوگیری از آنها امکان پذیر نشود چون احتمال خطر متوجه به اساس اسلام است . لازم است بر دول اسلامی به خصوص و بر سایر مسلمین عموماً که دفع این ماده فساد را به هر نحو که امکان دارد بنمایند و از کمک به مدافعین کوتاهی نکنند و جایز است از زکورات و سایر صدقات در این امر مهم حیاتی صرف نمایند . </blockquote>

از خداوند متعال مسئلت می نماید که موجب تنبه و بیداری مسلمین را فراهم فرماید و دفع شر اعداء اسلام را از بلاد مسلمین بفرماید . " </blockquote>

حضرت امام در پی تجاوز نظامی ارتش رژیم اشغالگر قدس در سال 1967 به کشورهای اسلامی و اشغال تمامی [[خاک|خاک]] فلسطین و بخشهایی از اردون ، سوریه ، مصر و لبنان ، در شرایطی که استکبار جهانی از هر جهت سعی در نفاق و ایجاد اختلاف در داخل صفوف کشورهای اسلامی می کرد تا اسرائیل از منافع مادی آنها استفاده کند و با معامله با آنها ریشه های فساد خود را در قلب جهان اسلام تحکیم بخشد ، با ارسال پیامی به ملل و دول اسلام بر ضرورت تحریم و دفع اسرائیل تأکید کردند و معامله با رژیم صهیونیستی را حرام و مخالف با اسلام دانستند . ایشان در این رابطه در پیامی که در تاریخ 18/3/73 منتشر ساختند فرمودند :

<blockquote> " کراراً دولتهای اسلامی را دعوت به اتحاد و برادری نموده ام در مقابل اجانب و ایادی آنها که می خواهند با ایجاد نفاق را بین مسلمین و دولتهای اسلامی ممالک عزیز ما را در تحت اسارت و ذل استعمار نگهدارند و از مخازن معنوی و مادی آنها استفاده کنند . کراراً دولتها را به خصوص دولت ایران را از اسرائیل و عمال خطرناک آن تحذیر نمودم . این ماده ی فساد که در قلب ممالک اسلامی با پشتیبانی دول بزرگ جایگزین شده است و ریشه های فسادش هر روز ممالک اسلامی را تهدید می کند ، باید با همت ممالک اسلامی و ملل بزرگ اسلام ریشه کن شود . اسرائیل قیام مسلحانه بر ضد ممالک اسلامی نموده است و بر دول و ملل اسلام قلع و قمع آن لازم است . کمک به اسرائیل چه فروش اسلحه و مواد منفجره و چه فروش [[نفت|نفت]] حرام و مخالف با اسلام است . رابطه با اسرائیل و عمال آن چه رابطه ی تجاری و چه رابطه ی سیاسی حرام و مخالفت با اسلام است . باید مسلمین از استعمال امتعه ی اسرائیل خودداری کنند . از خداوند تعال نصرت اسلام و مسلمین را خواستار است . " </blockquote>

'''والسلام علی من اتبع الهدی'''</blockquote>

روح الله الموسوی الخمینی'''</blockquote>

'''</blockquote>

حضرت امام " ره " در این رابطه در جای دیگر نیز طی ارسال تلگرافی به جهانیان در مرداد ماه 1349 فرمودند :

<blockquote> " شما از خوابهایی که برای این کشورها دیده اند اطلاع ندارید ، اینجانب کراراً خطر دولت اسرائیل و عمال آن را به ملت گوشزد کردم که یاد مقاومت منفی کنند و از معاملات با آنها احتراز جویند " . </blockquote>

پس از این پیام ، امام بارها از ضرورت احتراز مسلمانان از معامله با رژیم صهیونیستی و تحریم اسرائیل سخن می گفت و در زمانی که تجربه جنگهای متعدد اعراب و اسرائیل به ویژه شکست جنگ رمضان برخی از زمینهای سازش را در اعراب تقویت کرده بود ، بر ادامه مبارزه و استفاده از حربه تحریم [[نفت|نفت]] علیه اسرائیل و حامیانش تأکید می کرد .

ایشان در پیامی خطاب به دولتهای اسلامی به مناسبت جنگ رمضان در تاریخ 16/8/1352 نوشتند :

<blockquote> " دولتهای ممالک [[نفت|نفت]] خیز اسلامی لازم است از [[نفت|نفت]] و دیگر امکاناتی که در اختیار دارند به عنوان حربه ای علیه اسرائیل و استعمارگران استفاده کرده ، از فروش [[نفت|نفت]] به آن دولتها که به اسرائیل کمک می کنند خودداری ورزند . </blockquote>

این موضع و فتوای حضرت امام در مقاطع مختلف و حتی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی نیز به شدت تعقیب می شد ولی متأسفانه به دلایل مختلف و از آن جمله ضعف و وابستگی بسیاری از سران کشورهای اسلامی ، این اقدام عملی نشد .

==مآخذ :==
#مؤسسه نشر آثار امام تبیان : '''''فلسطین از دیدگاه امام خمینی''''' ، نشر عروج ، 1373

ارتش جهاد مقدس

2020-07-17T18:50:55Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$ ' به '<blockquote>'

پس از [[انقلاب 1929|انقلاب 1929]] تمایل سیاست انگلیس به صهیونیسم روشن شد . مسلح کردن صهیونیست‌ها شرکت سربازان انگلیسی در حوادث فراهم کردن انتقال یهودیان به فلسطین و کمک کردن به آنها در خرید زمینهای اعراب از نشانه‌های این سیاست بود تمامی این مسائل باعث شد تا دید اعراب نسبت به دشمنان واقعی شان وسیعتر گردد و در کنار صهیونیسم ، انگلیس را نیز به مثابه‌ی ریشه مصیبت فلسطین قلمداد کنند .

در سال 1933 در پی تظاهرات و اعتصابهایی که خواستار الغای وعده‌ی بالفور و تغییر جهت سیاست انگلیس بود اوضاع به شدت وخیم گشت . خلیل [[سکاکینی ، خلیل ( 1953 - 1878 ) |سکاکینی]] اوضاع را چنین توصیف کرد :

<blockquote>" دیروز و امروز فلسطین میدان یک جنگ شده است ، همه جا تظاهرات است . مردم به مراکز پلیس حمله می‌برند ، ایستگاههای [[راه آهن|راه آهن]] در معرض حمله هستند . صدها کشته و زخمی وجود دارد بیمارستانها از مجروحین آکنده و شعله‌های خشم مردم برانگیخته شده است . " این حوادث در سازمان یابی جوانان و تشکیل " [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] " تأثیر زیادی داشته است . علاوه بر آن تشکیلات دیگری نیز مانند دسته‌های جهادی وابسته به شیخ غزالدین قام ( نک : [[انقلاب 1935|انقلاب 1935]] ) و لشکرهای داوطلب مانند لشکر خالدبن الولید و لشکر ابوعبیده الجراح نیز وجود داشت . در سالهای 35 - 1934 تلاش مبارزین فلسطین در جهت سازمان دهی گروه‌ها برای مبارزه‌ی نظامی بر علیه سلطه‌ی قیمومیت متمرکز بود پس از بحرانی شدن اوضاع در مارس 1936 ، در تمام شهرها و روستاهای فلسطین اعتصاب‌ها گسترش یافت . مجلس اعلای عربی فلسطین نیز تشکیل شد و اعلام کرد تا زمانی که انگلیس سیاست خود را تغییر ندهد و نقشه خود را درباره‌ی تحقق میهن قومی یهود کنار نگذارد ، اعتصابها ادامه خواهد یافت . </blockquote>

در میان این شور و هیجان ملی و مردمی ، رهبران مبارز تشکیلات زیرزمینی تصمیم گرفتند که همه‌ی تشکیلات را در یک ارتش یکپارچه گرد آوردند که آن را " [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] " نام نهادند و فرماندهی آن را به عهده‌ی شهید [[حسینی ، عبدالقادر|عبدالقادر حسینی]] گذاشتند .

درشب 6 - 7/5/1936 واحدهای [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] به سوی مواضع کوهستانی تعیین شده‌ای رهسپار گشتند تا از آنجا عملیات خود را آغاز کنند . در سحر گاه 7 ماه مه ، عبدالقادر حسین نخستین گلوله را به عنوان شروع قیام شلیک کرد . اولین حرکت در روستای " بین سوریک " در شمال غربی [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] انجام شد که مجاهدین به یک پادگان لردیک متعلق به ارتش انگلیس حمله کردند و مراکز رادار آن را ویران ساختند . پس از آن عازم منطقه " القسطل " شدند تا راه ارتباطی اصلی را میان [[یافا ( شهر - ) |یافا]] و [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] ببندند . واحدهای [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] که در " قالونیه " ، " [[عین کارم ( روستای - ) |عین کارم]] " ، " اوساریس " ، " الودیس " ، " قطفه " ، " [[صوبا ( روستای - ) |صوبا]] " ، " العیسویه " و سایر جاها و در شهرستان [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] مستقر شده بوند ، حمله‌های خود را به پادگان‌های ارتش انگلیس و مراکز پلیس و گارد مستعمره نشینها شروع کردند . علاوه بر اینها گروه تخریب به فرماندهی " فوزی القطب " نیز فعالیتهای خود را شروع کرد . اینها پلهای ثابت و متحرک و راه آهنهای قطار و برخی راهای ارتباطی را خراب کردند و خطوط تلفنی و لوله [[نفت|نفت]] عراق را که به بندر حیف میرفت از کار انداختند .

پس از آنکه شورش گسترش یافت و طنین آن به کشورهای عربی رسید ، مبارزان این کشورها به سرعت به صفوف [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] پیوستند و در بالا بردن روحیه و قدرت جنگی آن سهیم شدند . اثر اینها به زودی در نبرد الخضر که در تاریخ 4/10/1936 به وقوع پیوست ظاهر شد . در این نبرد نیروهای انگلیسی به کوهستان روستای الخضر ( شهرستان [[بیت لحم ( شهر - ) |بیت لحم]] ) که واحدهایی از [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] در آن مستقر بود حمله کردند . نبرد چندین ساعت به طول انجامید و نیروهای انگلیسی برای بمباران مواضع انقلابیون فلسطینی از هواپیمای جنگی استفاده کردند . علی رغم نابرابری افراد و مهمات و تسلیحات دو طرف ، انقلابیون عرب در مقابل نیروهای انگلیسی شجاعت زیادی نشان دادند . در نتیجه ، مبارز سوری " سعید العاص " شهید شد و فرمانده عبدالقادر الحسین مجروح گشت . انگلیسیها اورا به بیمارستان نظامی در قدس منتقل کردند تا بعد او را محاکمه کنند ، ولی او توانست فرار کند و به دمشق پناهنده شود .

در پی میانجیگری پادشاهان و رؤسای کشورهای عربی ( نک : پیام شاهان و رؤسا کشورهای عربی برای ملت فلسطین ) و در مقابل تعهدات انگلیس مبنی بر بررسی مجدد موضع گیری خود ، البته موکول به دیدار اعضای یک کمیسیون ویژه از فلسطین برای شناسایی علل شورش ، نبرد متوقف شد و اعتصاب پایان یافت . ولی سرشکستگی اعراب پس از پیشنهاد تقسیم که از طرف کمیسیون پادشاهی در سال 1937 اعلام شد ( نک : بیل ، کمیسیون ) بی اندازه بود . این امر اعراب فلسطین را واداشت تا انقلاب نوینی را با رهبری [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] اعلام کنند . این بار [[روش|روش]] جدی تر و نیرومند تری به کار گرفته شد و هسته‌های مخفی مبارزه در داخل و خارج کشور تشکیل گردید . [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] توانست بر مناطق روستایی فلسطین و بسیاری از شهرهای اصلی و از جمله [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] قدیمی ، پایتخت کشور مسلط شود .

در اول ماه مه سال 1938 گروهی از [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] به مهاجرنشین یهودی " قیحان " که در جنوب شهر [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] واقع است ، یورش بردند . آنها توانستند برخی افراد پلیس یهودی و نگهبانان مهاجر نشین را به هلاکت برسانند و بدون هیچ گونه تلفاتی عقب نشینی کنند . همچنین واحدهای جهاد مقدس به مهاجر نشین " رامات راحیل " حمله کردند ، نیروهای انگلیسی را غافلگیر ساخته و خسارات فراوانی را به آنها وارد آوردند .

در نتیجه‌ی افزایش نیروهای مجاهدین ، انگلیس تصمیم گرفت با تمام امکانات ، خود را از دست آنها رها کند . نیرویی متشکل از چند هزار سرباز تشکیل شد و پناهگاههای انقلابیون در منطقه‌ی " [[بنی نعیم ( شهرک - ) |بنی نعیم]] " میان [[بیت لحم ( شهر - ) |بیت لحم]] و الخلیل ، محاصر گردید . مبارزان پراکنده شدند ولی هواپیماها ، محله‌ی اختفای آنها را پیدا کرده و آنها را بمباران کردند . نیروهای پیاده نیز برای سرکوب آنها به حرکت در آمدند و نبردی میان دوطرف درگرفت که طی آن سربازان [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] رشادت و شجاعت زیادی نشان دادند . آنها از روستاهای مجاور کمک خواستند و فرمانده " عبد الحلیم جوادی " به همراه یکصد نفر از برادران مبارزش به یاری آنها شتافت و به این ترتیب به تقویت روحی آنها کمک کرد . نبرد حدود ده ساعت ادامه یافت و در این مدت سه هواپیما سرنگون شد . ولی خسارات اعراب بیشتر بود و ده‌ها نفر از آنان به شهادت رسیدند .

[[ پرونده : | گروهی از نیروهای [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] ، بیت‌المقدس - 1948 ]]

پس از نبرد ، قیام متزلزل شد و برخی از بزرگان و رهبران آن مانند " [[حاج محمد ، عبدالرحیم|عبدالرحیم حاج محمد]] " و " علی الحسینی " به شهادت رسیدند . برخی دیگر نیز از مرزها گذشتند و به کشورهای عربی مجاور رفتند . به هر حال انقلاب تا سال 1939 که [[کتاب سفید|کتاب سفید]] منتشر شد ادامه داشت . در این سال آتش جنگ جهانی دوم شعله ور شد و انقلاب متوقف گشت . در پی صدور قطعنامه‌ی تقسیم در سال 1947 ( نک : [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] ) عبدالقادر حسین نیروی اندکی از جوانان راکه تقریبا بیست وپنج مجاهد بودند در روستای " [[صوریف ( شهرک - ) |صوریف]] " از توابع " الخلیل " گرد آورد تا به ادامه‌ی جهاد و مقاومت در برابر تقسیم و دفاع از حقانیت فلسطین بپردازند . این تشکیلات از آن پس در بیشتر شهرهای فلسطین گسترش یافت . همه آنها نام " نیروهای جهاد مقدس " به خود گرفتند . هیأت اعلای عربی در فلسطین از این سازمان استقبال کرد و آن را به تابعیت خود در آورد . شهر [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] برای استقرار ریاست سازمان انتخاب شد . رهبران آن عبارت بودند از : عبدالقادر الحسینی رئیس سازمان ، کامل عریفات نایب رئیس و قاسم الریماوی دبیر کل . بازرسانی نیز برای امور نظامی و اداری تعیین شد که دستورات خود را از رهبری پادشاه دریافت می‌کرد . از جمله آنها می‌توان شهید [[سلامه ، حسن ( 1913 - 1948 ) |حسن سلامه]] ، شهید ابراهیم [[ابودیه ، ابراهیم|ابودیه]] و شماری از افسران سوری و عراقی ولبنانی را نام برد .

پس از شدت یافتن درگیری اعراب و صهیونیست ها ، هیأت اعلای عربی در هر روستا و شهر یک شورای محلی برای مقاوت تشکیل داد . از این شورا یک کمیته‌ی مرکزی انتخاب می‌شد که بدان نام " کمیته‌ی ملی عام " نامیده شد ( نک : کمیته‌های ملی ) . از این کمیته شاخه‌هایی فرعی منشعب شد ، یکی برای جمع‌آوری سلاح و پول و دیگری برای تبلیغات به نفع مجاهدین . شمار زیادی از مبارزان کشورهای عربی نیز علاوه بر فلسطینی‌ها به صفوف مجاهدین پیوستند .

مجاهدانی که در واحدهای جهاد مقدس فعالیت می‌کردند به گروه‌های زیر تقسیم شدند :

===1 ) سربازان جنگجو :===

اینان از فلسطینیان و داوطلبان عرب تشکیل می‌شدند . وظیفه‌ی آن‌ها گسترش انقلاب ، قطع راههای ارتباطی و رویارویی با فعالیتهای تروریستی صهیونیستها بود . اسلحه و مهمات اینها از طرف هیأت اعلای عربی تأمین می‌شد و حقوق ماهیانه به آنها پرداخت می‌گردید . هر دسته حدود 8 تا 10 جنگجو را شامل میشد .

===2 ) سربازان مستقر :===

اینان شهروندان ساکن روستاها بودند . وظیفه آنها دفاع از روستای خود و روستاهای مجاور بود . تعداد آنها حدود 18 هزار نفر برآورد شده بود که اسلحه و آموزش متوسطی داشتند . هیأت اعلای عرب نیز قسمتی از اسلحه و مهمات و پول نقد مورد نیاز آنها را تأمین می‌کرد .

===3 ) دسته‌ی تخریب :===

این دسته از سربازان متخصص در عملیات انفجار و تخریب تشکیل می‌شد . این دسته بعدها پیشرفتهای چشمگیری نمود که نتیجه‌ی پیوستن عوامل کار آزموده به آن بود . اینان فلسطینی‌هایی بودند که در جنگ جهانی دوم در کنار ارتش انگلیس شرکت کرده بودند . عده‌ای دیگر نیز توسط آلمانیها آموزش دیده بودند .

===4 ) دسته‌ی ترور :===

این دسته از میان فلسطینیهای جنگجو و پرشور انتخاب شده بود . وظیفه‌های آنها ترور خیانتکاران و واسطه‌ها وکسانی بود که زمین به یهودیان می‌فروختند . همچنین وظیفه داشتند انگلیسیانی را که با عربیت فلسطین مخالفت و دشمنی می‌ورزیدند را ازبین ببرند . این دسته در تمام کشور وحشت و هراس ایجاد کرد ، به ویژه پس از ترور " اندروز " حاکم انگلیس . لازم به یادآوری است که واحدهای ضد شورش ، افراد بی گناهی را ترور می‌کردند تاآبروی واحدهای جهاد مقدس را لکه دار سازند . شمار مجاهدین و در آمدهای آنها ثابت نبود و به شرایط و اوضاع مالی هیأت اعلای عربی بستگی داشت . شمار افراد دسته‌ی اول بعضی اوقات به بیش از ده هزار نفر افزایش می‌یافت و تعداد افراد دسته دوم میان پانزده تا بیست هزار نفر در نوسان بود . یکی از مهم ترین مشکلات نیروهای جهاد مقدس مسأله‌ی سلاح بود . هیأت اعلای عربی نمایندگانی را برای این منظور به لبنان و سوریه اعزام کرد . گاهی نیز نمایندگان آن تا ترکیه میرفتند تا بتوانند از قاچاقچیان اسلحه ، سلاح تهیه کنند . پس از آن نمایندگانی به لیبی فرستاده شدند تا باقیمانده‌های اسلحه جنگ جهانی دوم به جای مانده از نبردهای صحرای العلمین و السلوم را خریداری کنند و سپس به تعمیر وآماده کردن آنها بپردازند . همچنین هیأت اعلای عربی نمایندگان خود را برای همین منظور به کشورهای فرانسه ، بلژیک ، چک ، اسلواکی و سوئیس فرستاد . همه‌ی این تلاشها با شکست روبه رو شد ، که علت آن گاهی موانعی بود که صهیونیستها و استعمارگران ایجاد می‌کردند و گاهی نیزکمبود منابع مالی بود . از این موارد به هم خوردن معامله خرید 8000 تفنگ ، هفت میلیون فشنگ و 200 هفت تیر بود که به نام دولت سوریه در تاریخ 17/11/1947 باکارخانه‌ها " اشکودای " چک اسلواکی توافق شده بود .

هیأت اعلای عربی کارگاهی برای تعمیر اسلحه و نگهداری آنها در یکی از مناطق اطراف قاهره تاسیس کرد . " مرس مطروح " نیز یک کارگاه فنی دایر ساخت . در قاهره نیز سه کارخانه دیگر ، یکی برای ساختن بمب ، دیگری برای مهمات سازی و سومی برای تعمیرات ایجاد کرد . هیأت همچنین یک کارخانه‌ی مهمات سازی در درمشق و دو انبار مهمات یکی در بیروت و دیگری در دمشق ، و انبارهای دیگری هم در " صیدا " ، " السلوم " ، " مرس مطروح " ، " العریش " و " قاهره " احداث کرد .

مقدار اسلحه‌های که هیأت عالی عربی برای نیروهای جهاد مقدس در سالهای 48 - 1947 خریداری کرد به شرح زیر بود :

" 5396 قبضه تفنگ ، 499 قبضه مسلسل سنگین ، 364 مسلسل تامی وستن ، 309 قبضه هفت تیر ، 124 توپ ضد زرهی ، 23 توپ سنگین ، 60 هزار گلوله توپ از انواع مختلف ، 160 صندوق مواد منفجره ، و 46760 نارنجک دستی و 3867 مین آماده ، و مقداری تجهیزات الکتریکی . مبلغ پرداختی برای بهای این سلاح‌ها و حمل و نقل و نگاهداری آنها 330800 لیره بود " . علاوه بر آن مقداری تجهیزات نظامی از قبیل لباس ، کفش ، پتو ، مشمع ، دوربینهای چشمی ، قیچی سیم خاردار ، نقشه‌های جنگی ، قطب نما ، کلاه خود و برخی خودروهای زرهی و سایر انواع خودروها .

علی رغم تلاشهای هیأت عالی عربی در تأمین تسلیحات برای واحد‌های جهاد مقدس ، مقدار آنها در مقایسه با آنچه دشمن صهیونیستی با کمک انگلیس و استفاده از منابع مالی جنبش صهیونیسم تهیه می‌کرد ناچیز بود . به عقیده‌ی " منیر ابوفاضل " بازرس امور نظامی واحدهای جهاد مقدس ، کشورهای عربی توانایی داشتند که کمبود و نقص اسلحه را بر طرف کنند ، ولی آنها به سفارشات کمیته نظامی که در سال 1947 در دمشق منعقد شد توجه نکردند . کمیته مزبور چنین مقرر کرده بود :

" اعراب فلسطین می‌باید حداقل به ده هزار تفنگ و مقادیر کافی از مسلسها و نارنجک‌های دستی و مواد منفجره و سایر انواع تسلیحات مجهز شوند... می‌باید تعداد هرچه بیشتری از هواپیماهای جنگنده و بمب افکن را در فرودگاههای نزدیک ساحل شرقی مدیترانه مستقر کرد تا راه‌های دریایی را زیرنظر داشته باشند و اجازه ندهند برای یهودیان کمک‌هایی از آن سوی دریاها برسد . ( نک : عمان و دمشق ، اجلاس - )

واحدهای جهاد مقدس به شکل زیر توزیع شده بودند :
#منطقه‌ی [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] : فرمانده یا منطقه ( شهید ) [[حسینی ، عبدالقادر|عبدالقادر حسینی]] بود . نیروهای منظم آن شامل چهار گروهان مکانیزه ، چهار گروهان تخریب ، یک واحد پزشکی و چندین پاسگاه دفاعی بود که در قسمت‌های مختلف [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] مستقر شده بودند . پس از آن ، گروه‌های دیگری از مبارزان برای دفاع از بخش قدیمی [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] به آنها پیوستند .
#منطقه‌ی بیت الحم : از پنج گروهان مکانیزه و چندین پاسگاه دفاعی تشکیل میشد . وظیفه‌ی آن دفاع از " [[بیت جالا ( شهر - ) |بیت جالا]] " ، " جبل المکبر " ، " القاهریه " ، دره " القفا " ، " ارنا العروب " ، " [[صوریف ( شهرک - ) |صوریف]] " ، " بیت عامر " ، " بیت عولا " ، " نوبا " ، " السموع " و " [[بنی نعیم ( شهرک - ) |بنی نعیم]] " بود
#منطقه‌ی [[رام الله ( شهر - ) |رام الله]] : در این جا دو گروهان از مجاهدان دسته‌ی اول و شش گروهان از داوطلبان و گروه‌هایی از دسته‌ی دوم وجود داشت . این نیروها در اطراف خطی که از " شهفاط " و " بیت فوریک " تا " باب الوالد " روی جاده [[یافا ( شهر - ) |یافا]] - [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] امتداد داشت مستقر بودند . حوزه‌ی عمل آنها شامل شعفاط ، بیت فوریک ، [[عین کارم ( روستای - ) |عین کارم]] ، [[قالونیا ( روستای - ) |قالونیا]] ، القطل ، باب الوالد ، بیت نول ، دیر العرب و جاهای دیگر می‌شد .
#منطقه‌ی میانه‌ی غربی : رهبری آن به عهده‌ی ( شهید ) [[سلامه ، حسن ( 1913 - 1948 ) |حسن سلامه]] بود و از شهرستان‌های " [[یافا ( شهر - ) |یافا]] " ، " الرمله " ، " اللد " و " المجدل " تشکیل می‌شد . رهبری شهرستان " المجدل " را محمد طارق الافریقی عهده دار بود که با همراهان خود در ده نبرد شرکت کردند و هفت زره پوش یهودی را به غنیمت گرفتند . مجاهدین حتی پس از ورود ارتش‌های عربی در سال 1948 نیز توانستند شهرستانها را در دست خود نگه دارند . ( نک : [[جنگ 1948|جنگ 1948]] ) .
#منطقه‌ی جنوبی : در آن دو گروهان و یک دسته تخریب و چندین پاسگاه دفاعی وجود داشت . این واحدها در شهرها و روستاهای زیر تقسیم شده بوند : غزه ، جبل منطار ، [[عراق سویدان ( روستای - ) |عراق سویدان]] ، [[خان یونس ( شهر - ) |خان یونس]] ، [[دیر البلح ( شهرک - ) |دیر البلح]] ، المجدل ، [[بیر السبع ( شهر - ) |بیر السبع]] .
#منطقه‌ی غربی : واحدهای آن شامل چندین پاسگاه بود که نفرات آن از دو گروهان تجاوز نمیکرد . مناطق دفاعی آن شامل : قلقلیه ، طولکوم ، [[جنین ( شهر - ) |جنین]] ، بیارعدس ، [[علار|علار]] ، [[قاقون ( روستای - ) |قاقون]] ، زیتا ، [[عنبتا ( شهرک - ) |عنبتا]] ، ام الفخم ، [[زرعین ( روستای - ) |زرعین]] ، رمانه ، روستاهای اللجون ، و سایر جاهابود .
#منطقه‌ی شمالی : واحدهای آن از چهار گروهان مکانیزه ، سه گروهان تخریب ، یک واحد پزشکی ، حدود سی تا سی و پنج پاسگاه و چهار دسته‌ی تخریب تشکیل می‌شد . محل‌های استقرار این واحد‌ها [[حیفا ( شهر - ) |حیفا]] ، [[عکا ( شهر - ) |عکا]] ، یافا ، القاهره ، [[طبریه ( شهر - ) |طبریه]] ، بیان و حدود یکصد و پنجاه روستا بود . این مناطق تا زمان عقب نشینی ارتشهای عربی در دست واحدهای جهاد مقدس باقی ماند .

نیروهای جهاد مقدس ، نبردهای پیروزمند زیادی داشتند که در آنها خسارت‌های سنگینی به یهودیها و نیروهای انگلیسی وارد آمد . از جمله می‌توان نبردهای اول و دوم وسوم " بربره " در ماه‌های مارس و آوریل 1948 را نام برد . در تاریخ 12/4/1948 آنها در نبرد " ژولیس " شرکت کردند که طی آن مجاهد " عزه حقی " به شهادت رسید . ولی روز بعد مبارزان انتقام او را در نبرد دوم " ژولیس " گرفتند و خسارتها زیادی به دشمن وارد آوردند . سپس نبردهای اول و دوم " نبی داوود " آغاز شد که صهیونیستها علی رغم اینکه خود حمله را شروع کردند نتوانسند حتی یک وجب پیشروی کنند . در این دو نبرد خسارتی به مبارزان عرب وارد نیامد . وضع در نبرد دوم " ابو طوره " در تاریخ 26/7/1948 و نبرد چهارم " نسبی داوود " در تاریخ 11/8/1948 نیز به همین شکل بود .

مشهورترین نبردهای نیروهای جهاد مقدس در منطقه‌ی الجلیل ، نبردها ابوشربتح ( غرب [[ترشیحا ( شهرک - ) |ترشیحا]] ) نزدیک " [[جدین ( روستای - ) |جدین]] " ، نبرد " مجد الکروم " ، نبرد " الکابری " و نبرد " البرده " است . [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] در این نبردها نهایت شجاعت و پایمردی را نشان داد و علاوه بر این در بعضی از نبردهای ارتش نجات نیز شرکت کرد .

واحدهای جهاد مقدس در تمامی این نبردها دلاوریهای زیادی نشان دادند به ویژه درنبردهای " بیت سوریک " ، " ماصیون " ، " میکورحاییم " ، و نبردهای " الطرق " ، همه‌ی اینها نشانه‌ی توانایی مبارزین در طراحی نظامی و جسارت در عملیات بود . " کریستوفر سایکس " مؤلف کتاب " چهار راه‌های اسرائیل " در این باره چنین گفته است : " در پایان ماه فوریه 1948 که اعراب فعالیت‌های نظامی را آغاز کردند وضع شان از نظر نظامی از یهودیان بهتر بود . آنها به دو مهاجر نشین یهودی در شما و جنوب [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] حمله کردند . گرچه اعراب نتوانستند هیچ یک از آنها را اشغال کنند ، اما حمله‌ی عبدالقادر الحسین به مهاجرنشین کفار عصیون جنوبی ، به نابودی نیروهای ضربتی " [[پالماخ|پالماخ]] " که به کمک آمده بودند منجر شد " . " ژان کمشی " می‌گوید : " این حادثه تأثیر بسیار بد و عمیقی بر یهودیان فلسطین گذاشت . " " عبدالله التل " در خاطرات خود از فرمانده‌ی واحد‌های جهاد مقدس [[حسینی ، عبدالقادر|عبدالقادر حسینی]] سخن گفته و از قهرمانی‌های او در نبرد القطل که در آن به شهادت رسید چنین یاد کرده است : " او به یک تپه‌ی بلند و مستحکم حمله برد . او فرماندهی سربازان را بر خلاف قوانین جنگ که ایجاب می‌کند فرماندهان بزرگ در پشت خطوط جبهه انجام وظیفه کنند تا سلامت و امنیت خود را حفظ کنند ، خود عملاً به عهده گرفت . به این ترتیب قهرمان پیروز شد و یک معجزه جنگی به دست آورد . "

نیروهای جهاد مقدس اسلحه خود را تکمیل کردند : آنها موشک اندازهایی را که یکی از فلسطینیها به نام علی جبر ساخته بود به کار گرفتند . این ابزار از لوله تشکیل شده بود که از مواد منفجره پر می‌گردید و توسط یک دستگاه مخصوص پرتاب می‌شد . این موشک فاصله‌ی چند صد متری را طی می‌کرد و محلی که که بدان اصابت می‌کرد کاملاً از بین می‌برد . اثر آن از اثر توپهای سنگین نیز بیشتر بود . شدت تخریب این اختراعات روحیه‌ی یهودیان را خراب می‌کرد . به این ترتیب نیروهای فلسطینی توانستند مهاجرنشین یهودی " هاتکفا " را تصرف کنند صهیونیستها نتوانستند آن را باز پس گیرند تا آنکه نیروهای انگلیسی به کمک آنها آمدند .

نیروهای دسته‌ی تخریب سابقه‌ی طولانی در فعالیت‌های نظامی جهاد مقدس داشتند . آن‌ها در جواب انفجارهای یهودیان در " [[باب العامود|باب العامود]] " و " الخلیل " اقدامات متهورانه‌ای را انجام دادند . آنها یک کامیون نظامی انگلیس را به یک تن و نیم مواد منفجره‌ی " تی . ان . تی " پر کردند و در خیابان هاسولیل در داخل منطقه‌ی هودی نشین در قدس جدید منفحر کرند . در نتیجه‌ی این انفجار هشت ساختمان از جمله ساختمان روزنامه " پالستین پوست " و روزنامه‌ی " عل هشمار " و " هامشکیفا " به کلی ویران شدند . صدها یهودی در این حادثه کشته و زخمی شدند و هراس و ترس در میان آنها افتاد ( نک : هاسولیل و پالستین پوست ، انهدام خیابان - )

این عکس العمل اعراب تظاهرات شدیدی را از طرف یهودیان برانگیخت که از سران یهود می‌خواستند تسلیم شوند . یهودیان در حالی که پرچم‌های سفید در درست داشتند . پیش می‌رفتند وناتوانی خود را در تأسیس یک [[دولت یهودی|دولت یهودی]] در فلسطین اعلام می‌کردند . ارتش انگلیس نیز بنا به عادت خود دخالت کرد و از آنها حمایت نمود .

کارخانه‌ی " السپیرتو " یهودی نزدیک مهاجرنشین " نیتر " در مدخل شهر [[یافا ( شهر - ) |یافا]] و همچنین کارخانه بزرگ تجاری نزدیک محله‌ی ابوکبیر در مدخل خیابان اصلی هرتزل در [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] نیز منفجر گشتند . کارخانه‌ی قیر و سیمان در " [[مجدل|مجدل]] صادق " و را [[آهن|آهن]] [[حیفا ( شهر - ) |حیفا]] و دفتر شرکت " سولیل بوتیه " یهودی نیز منفجر شدند .

پس از توقف جنگ در پی قرار داد متارکه‌ی جنگ میان کشورهای عربی و اسرائیل ، امکانات نظامی هیأت عالی عرب رو به ضعف گذاشت و افراد آن ناگزیر شدند که به ارتشهای عربی بپیوندند . در سال 1948 توزیع آن‌ها چنین بود : افرادی که به ارتش اردن پیوستند : در [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] 611 سرباز ، در [[بیت لحم ( شهر - ) |بیت لحم]] 548 سرباز ، و در [[رام الله ( شهر - ) |رام الله]] 279 سرباز ، پیوستگان به ارتش عراق : در [[بیرزیت ( شهرک - ) |بیرزیت]] 156 نفر و در روستاهای سامره 120 نفر . پیوستگان به ارتش مصر : در غزه 150 نفر و 600 نفر نیز به ارتش نجات در الخلیل پیوستند .

واحد‌های جهاد مقدس همچنان بر پا ماندند تا آنکه فرمان انحلال آنها در تاریخ 18/12/1948 از عمان صادر شد . لکن آنان همچنان در محل‌های خود مستقر بودند تا آنکه فرمان انحلال آنها از هیأت عالی عربی در قاهره در تاریخ 15/5/1949 دریافت شد .

درباره قهرمانی‌های نیروهای جهاد مقدس نوشته‌های زیادی در دست هست که می‌توان دو نمونه از آنها را یاد کرد : نخستین آنها مطلبی است که یک فرمانده‌ی انگلیسی نوشته است . او فرمانده‌ی تیپ را به عهده داشت که مأمور حمله به باب الواد میان [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] و [[یافا ( شهر - ) |یافا]] بود . مجاهدان فلسطین این محل را به روی کاروانهای یهودیان و نیروهای انگلیسی حامی آنها در تابستان 1939 بسته بودند . نبرد سه روز به طول انجامید ( نک : باب الواد ، نبردهای - ) . پس از پایان یافتن نبرد ، انگلیسها جنازه‌های شهدای عرب را پس از آنکه اسلحه و مهمات شان را جمع آوری کردند به مدخل باب الواد آوردند . این فرمانده درباره‌ی آنها چنین گفت : " این قهرمانان علی رغم کمی تعدادشان سه روز مارا که از آنها خیلی بیشتر بودیم متوقف کردند . تفاوت میان اسلحه‌ی ما و اسلحه‌ی آنها و همچنین وسایل ما و وسایل آنها بسیار زیاد بود . من از شما می‌خواهم که این قهرمانی را ارج نهید و به آن احترام بگذارید . آنگاه سربازان ایستادند و به افتخار آن شهدای قهرمان تیراندازی هوایی کردند . "

گواهی دوم از افسر مصری ، سرهنگ دوم عبدالجواد طباله نقل می‌شود . او فرمانده‌ی نیروهای سبک بود که در جنوب [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] مستقر بودند . در نامه‌ای که به منبر ابوفاضل بازرس کل نظامی نیروهای جهاد مقدس فرستاد چنین گفته است :

" من ناگزیر هستم از توانمندی کاملی که نیروهای جهاد مقدس در جنگ نشان دادند و روحیه‌ی فداکاری آنها و شجاعت‌ها و دلاوری‌های گوناگونی که در اینجا فرصت بیان آنها نیست ، نهایت قدردانی خود را اعلام کنم... من هرگز نمی‌توانم روحیه‌ی بسیار بالای شما را در همکاری با من در همه‌ی مسائل فراموش کنم و آنرا قدردانی نکنم . شرایط بسیاری دشواری که بر همه‌ی ما گذشت فراموش نشدنی است . به عقیده من بودن شما در کنار من و تلاش فوق العاده‌ای که انجام دادید یکی از بهترین دلایل شکست یهودیان و عقب نشینی آنها از آن منطقه مقدس بود "

==مآخذ :==
#کیالی ، عبدالوهاب : '''''تاریخ نوی فلسطین''''' ، محمد جواهر کلام ، مؤسسه انتشارات امیرکبیر ، چاپ اول 1366 .
#تل ، عبدالله ، '''''کارثة فلسطین''''' ، قاهرة 1959 .
#غوری ، أمیل : '''''المؤامرة الکبری و اغتیال فلسطین و محق العرب''''' ، القاهره 1955 .
#غوری ، أمیل : '''''فلسطین عبرستین عاما 01922 - 1937 ) ''''' ، بیروت 1973 .
#حوت ، بیان [[نویهض ، عجاج ( 1982 - 1897 ) |نویهض]] : '''''القیادات و المؤسسات السیاسیة فی فلسطین ، 1917 - 1947''''' ، بیروت 1918 .
#جبوری ، صالح صائب : '''''محنة فلسطین و أسرارها السیاسة و العسکریة''''' ، بیروت 1956 .
#جندی ، عاصم : '''''فارس القطل " عبدالقادر الحسینی " ''''' ، بیروت 1979 .
#دروزة ، محمد عزة ، '''''حول الحرکة العربیة الحدیثة''''' ، صیدا - بیروت 1959 .
#Christopher sykes : '''''Cross Roads to Israel, Palestine From Balfour to Bevin''''', London 1965.
#Jon Kimche : '''''Palestine or Israel, The Untold Story of Why we faild 1917-1923''''',1967-1973, London 1973.

آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل

2020-07-17T18:50:54Z

Wikiadmin:

تاریخ 40 ساله مبارزات مردم مسلمان علیه صهیونیسم شاهد فرازونشیبها و تلاشهای فراوانی بوده . از یک طرف چهره های سازشکار در میان رهبران فلسطینی که مبارزات مسلحانه مردم فلسطین را به سوی مذاکرات سیاسی هدایت کردند و از طرف دیگر شخصیتهای فرزانه ای که مواضع اصولی و انقلابی آنان در قضیه فلسطین همواره نور امید در دل ملتهای اسلامی به ویژه ملت رنج کشیده فلسطین تابانده و همین دیدگاه و تکیه بر اصول بود که پیدایش شجره [[طیبه ( شهرک - ) |طیبه]] انتفاضه فلسطین را به دنبال داشت . در این میان مواضع سیاسی رهبر معظم انقلاب اسلامی حضرت آیت الله العظمی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] در قضیه فلسطین که برگرفته از اصول و بینش امام خمینی رضوان الله تعالی می باشد از جایگاه والا و ارزشمندی برخوردار است .

معظم الله در اولین سخنرانی خود بعد از رحلت جانگذاز حضرت امام ، در جمع نمایندگان مجلس شورای اسلامی ایران در تاریخ 17/3/1368 فرمودند :

<blockquote> " اینجانب راه حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( ره ) را به طور دقیق ادامه خواهم داد ، زیرا که کمال این ملت و کمال مسؤولین در ادامه این راه است . من شاگرد حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] قدس سره و کسی هستم که افتخارم به این بوده و هست که اصول انقلاب را از آن بزرگوار فرا گرفته ام . " </blockquote>

و در سخنرانی دیگری در تاریخ 27/3/1368 فرمودند :

<blockquote>" ما از اصول اعلام شده انقلاب اسلامی که مردم فداکار کشورمان بر روی آنها با نثار خون خود میثاق بسته اند ، ذره ای عدول نخواهیم کرد و اجازه نمی دهیم که اهداف دشمن تحقق یابد و با تلاش و کوشش خود دشمن را ناکام خواهیم ساخت . " </blockquote>

بدون شک یکی از اصول اساسی انقلاب اسلامی نفی رژیم اشغالگر قدس و اعتقاد به محو کامل این حکومت از صحنه گیتی است و همین اعتقاد است که تحولات سیاسی و طرحهای خائنانه در صحنه فلسطین را که توسط کارگزاران خیانتکار استکبار مطرح می شود افشا می کند و بدون هیچ تأثیرپذیری از تحولات سیاسی ، مواضع اصولی خود را شجاعانه بیان می کند . در این رابطه معظم له در تاریخ 1373 فرمودند :

<blockquote>" حقایق عالم با بازیهای سیاسی و تحولات فصلی و موسمی تغییرناپذیر نیست فلسطین متعلق به فلسطینیان است ، حکومت صهیونیستی یک دولت غاصب و دروغین است ، سرزمین اشغال شده فلسطین هیچ شهروند حقیقی جز مردم بومی فلسطین ندارد و به همت ملتهای مسلمان سرانجام صهیونیستها روزی مجبور خواهند شد فلسطین را به صاحبان اصلی آن مسترد کنند و فرارسیدن آن روز حتمی و تخلف ناپذیر است . " </blockquote>

آنچه که رهبر معظم انقلاب اسلامی ایران برآن تاکید می ورزد جعلی بودن حکومت غاصب اسرائیل و حتمی بودن بازگشت سرزمین فلسطین به صاحبان اصلی آن است . ایشان این نوید الهی را در چهره فلسطینیان مبارزی می بیند که هم اکنون انتفاضه مقدس را آفریده اند و می روند تا مهر باطلی به همه آنچه که امروز مذاکره صلح لقب داده اند بزنند . معظم له در اولین پیام [[روز قدس|روز قدس]] در تاریخ 25/1/1369 بعد از رحلت امام فقید فرمودند :

<blockquote>" امروز نسل نوین ملت فلسطین به نام خدا و تمسک به ایمان اسلامی مبارزه می کند و این مبارزه ای بسیار امیدبخش است و چنانکه مشهود است دشمن ، چه حکام صهیونیست ، چه آمریکا و دیگر پشتیبانان اسرائیل و چه خیانتکاران منطقه از این حرکت جدید کاملاً سراسیمه و دهشت زده است و برای لوت کردن و پوشاندن جهت اصلی مبارزه به هر شیوه ای متوسل می شود که آخرین آن همین شعار توخالی و دروغین حمله به اسرائیل است که حکام دست نشانده عراق بر زبان آورده اند . " </blockquote>

هنگامی که فرایند صلح خاورمیانه با هدایت آمریکا جهت برقراری صلح میان کشورهای عربی و رژیم صهیونیستی و همچنین نابودی قضیه فلسطین و انتفاضه مردم آن با تبانی رژیمهای عربی منطقه شروع شد و رهبران سازمان آزادیبخش فلسطین به پای میز مذاکره با اسرائیل رفتند ، نسل جوان فلسطین در برابر این سؤال قرار گرفت که آیا بدون اتکا به رهبران سازشکار فلسطین ، راهی برای ادامه مبارزه علیه رژیم اشغالگر قدس وجود دارد ؟ و آیا خیانت چندین ساله رهبران سرسپرده و فاسد ساف جبران پذیر می باشد ؟ این سؤال مطرح شد که سران سازشکار عرب نیز چشم به تشکیل کنفرانس آمریکایی صلح خاورمیانه دوخته بودند و مردم مبارز فلسطین در درون سرزمینهای اشغالی درخت انتفاضه را با خون خود آبیاری می کردند ، در چنین اوضاع و شرایطی آیت الله العظمی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] طی پیامی در تاریخ 27/7/1370 علمای اسلام ، نویسندگان ، روشنفکران و دانشجویان کشورهای اسلامی را به یک بسیج عمومی فرا خواند تا از این خیانت آشکار جلوگیری کنند . ایشان در این پیام محض یک تحلیل تاریخی از اشغال فلسطین توسط صهیونیستها و مسامحه سران کشورهای اسلامی در آن زمان می فرماید : " اگر آن روزی که صهیونیستها اولین تیشه ها را بر ریشه عمیق ملیت فلسطین می زدند تا ملیتی دروغین و جعلی و بی ریشه به جای آن در [[خاک|خاک]] متعلق به مسلمین بگذارند . سران مسلمان و عناصر مؤثر و به تبع آنان توده های مردم حضور و مقاومت جدی و هوشیارانه ای از خود نشان می دادند امروز از این همه مصیبت و بلایی که میوه زهرآگین شجره خبیثه دولت صهیونیستی است ، در این منطقه خبری نبود و شاید ملتهای منطقه به خصوص ملت مظلوم فلسطین از آنچه که در این 45 سال کشیده است معاف می بود " . </blockquote>

ایشان ذلت سران کشورهای اسلامی در مقابل اسرائیل را ثمره سست عنصری و قدرت طلبی سیاسیون و راحت طلبی روشنفکران و ناآگاهی ملتهای عرب قلمداد می کند و با دلی پردرد از آنچه که بر سر نسل فلسطینی آمده است می فرماید :

<blockquote>" آن روز سست عنصری بعضی و قدرت طلبی بعضی و راحت طلبی و ناهشیاری بعضی ، دست به دست هم داد و خیانتی عمومی را شکل بخشید و نتیجه آن شد که شد . هزاران خون به ناحق ریخته ، هزاران ناموس هتک شده ، هزاران خانه ویران شده ، هزاران سرمایه برباد رفته ، هزاران آرزوی دفن شده ، هزاران روز و شب تلخ و مصیبت باری که با گرسنگی و دربه دری و بی خانمانی و اشک و آه یک ملت در اردوگاههای اردن و لبنان سپری شد و یا در وطن اشغالی در زیر چکمه و سرنیزه دشمن به سر آمده ، هزاران انسانی که بی هیچ جرمی در معرض سخت ترین عقوبتهای زمانه قرار گرفته و هزاران غم ناگفتنی دیگر که جز آنان که روزهای جان کندن تدریجی در اردوگاه را در مجاورت خانه غصب شده خود یا در خانه زیر قیمومیت بیگانه می گذراندند ، کسی دیگر قادر به درک آن نیست ، همه و همه از آن خیانت بزرگ پدید آمد و آن خیانت ، خیانتهای دیگر را به دنبال آورد و این امواج خیانت ، چه فضیلتها را که خشکاند ، چه روحیه ها را که می راند و چه شعله ها را که فسرد " . </blockquote>

در حالی که یکبار دیگر تبانی استکبار جهانی در قالب کنفرانس صلح خاورمیانه و رژیمهای عرب منطقه علیه آرمان ملت فلسطین شروع شد و همگی در یک تلاش دسته جمعی برای خاموش کردن شعله های مقدس انتفاضه بسیج شدند ، رهبر انقلاب اسلامی این خیانت جدید را که در [[پوشش|پوشش]] کنفرانس صلح خاورمیانه انجام گرفت و می رفت تا یک بار دیگر خشم مقدس انقلاب فلسطین را در گلو خفه کند ، به خوبی به ملتهای اسلامی نشان داد و با یادآوری این مطلب که در تاریخ ملتها ، لحظاتی است که نوع تصمیم گیری درآن بر زمانی طولانی از عمر آن ملت اثر می گذارد و تلخی و رنج و ذلت و اسارت و یا آزادگی و عزت و شادکامی را برای نسلهایی به ارمغان می آورد ، به ملتهای مسلمان هشدار دادند که نگذارند این توطئه جدید شکل بگیرد و همان خیانتی که در بدو غصب سرزمینهای اشغالی صورت گرفت ، مجددا تکرار شود که این بار هدف به زیرسلطه بردن تمام کشورهای عربی می باشد . ایشان می فرماید :

<blockquote>" امروز یک بار دیگر یکی از آن لحظات سرنوشت ساز در پیش است و یکی از آن امتحانهای عمومی ، آماده . مسأله این است که آمریکا در بحبوحه آنچه پیروزیهای پس از پایان جنگ سرد نامیده می شود و به برکت سکوت رعب آمیزی که بر برخی از کشورهای این منطقه حاکم گشته و با تکیه بر حضور نظامی غاصبانه در خلیج فارس در صدد است مشکل خود و مشکل صهیونیستهای غاصب را حل کند . اسرائیل از سوی اعراب به رسمیت شناخته شود و داعیه فلسطین برای همیشه پایان یابد . " </blockquote>

ایشان در فرازی دیگر از یکی از سخنرانیهای عمومی خود در تاریخ 28/5/1370 فرمودند :

<blockquote>" آنان ( آمریکا - صهیونیسم ) امروز قصد دارند از مسلمانان و صاحب آن سرزمین امضاء بگیرند که فلسطین نه به صاحب واقعی ، بلکه به غاصب آن تعلق دارد . اما مگر جوانان غیور فلسطین و کشورهای همجوار آن و دیگر کشورهای اسلامی مرده اند که آمریکا به راحتی بزرگترین مسأله جهان اسلام را به نفع خود و به زیان امت اسلامی حل کند . مسأله فلسطین متعلق به ملت فلسطین و ملتهای مسلمان است و آمریکا [[حق|حق]] ندارد به عنوان یک متولی و صاحب امتیاز ، امیال و خواسته های خود را به دیگران دیکته کند " . </blockquote>

و در سخنرانی مورخ 30/6/1370 می فرمایند :

<blockquote> " مسلمانان در حد توان باید با این توطئه مقابله کنند و مردم فلسطین ضمن حفظ انسجام خود تلاش کنند نقش تعیین کننده داشته باشند " .</blockquote>

آن گاه به وظایف دولت و مردم ایران اشاره می کنند و می فرمایند :

<blockquote>" ملت و دولت و نظام جمهوری اسلامی ایران وظیفه خود می دانند که در راه نابودی غاصبین فلسطین تلاش کنند و ما اطمینان داریم که در سایه هوشیاری ملتهای مسلمان ، این کار عملی خواهد شد " . </blockquote>

و در پیامی که در تاریخ 27/7/1373 در رابطه با کنفرانس صلح خاورمیانه به ملتهای اسلامی داده اند تصریح می کنند که :

<blockquote>" در این لحظه خطیر ، مسلمین جهان باید احساس تکلیف کنند . باید وظیفه ای را که مسلمانی بر دوش آنان نهاده درک کنند . از سویی تکلیف حفاظت از سرزمینهای اسلامی است که از ضروریات فقه مسلمین است و از سویی دیگر پاسخ به استغاثه ملتی مظلوم که پیامبر فرموده است هرکس ندای استغاثه مسلمی را بشنود و پاسخ نگوید مسلمان نیست ، و امروز نه یک فرد که یک ملت صدا به استغاثه برداشته است . " </blockquote>

ایشان آن گاه به قدرت فراموش شده ملتها و دولتهای اسلامی اشاره می کند و ضمن بیان قدرت مادی و معنوی مسلمانان و دولتهای اسلامی می فرمایند :

<blockquote>" امروز دولتهای مسلمان باید احساس تکلیف کنند . قدرت دولتهای مسلمان اگر متفق و همصدا باشند از قدرت آمریکا بیشتر است . آمریکا به این منطقه محتاج تر است تا این منطقه به آمریکا " </blockquote>

و در فرازی دیگر می فرمایند :

<blockquote>" باید از تهدید و تطمیع آمریکا و فشار تبلیغاتی مطبوعات صهیونیستی نهراسند و به ندای وظیفه اسلامی و ملی خود پاسخ گویند . " </blockquote>

در شرایطی این سخنان کوبنده و تعیین کننده مطرح می شود که منطقه خاورمیانه بعد از سالهای متمادی بحران و کشاکش سیاسی - نظامی در قضیه فلسطین شاهد یک فرآیند صلح گسترده است ، فرآیندی که از ویژگیهای خاصی برخوردار است . از یک طرف حضور مجموعه سیاسی طرفهای مختلف این بحران ازجمله جهان عرب و از سوی دیگر حضور بسیار کم رنگ نمایندگان حقیقی مردم فلسطین در این کنفرانس می باشد و از طرف دیگر رژیم صهیونیستی شرط نخست شرکت خود در طرح صلح آمریکا را عدم حضور نماینده ساف در کنفرانس ذکر کرده است .

در چنین هنگامه ای که اکثر کشورهای اسلامی منطقه خاورمیانه و کشورهای عربی آفریقایی و نماینده سازمان آزادیبخش فلسطین چشم به کنفرانس دوخته اند رهبر انقلاب اسلامی در تاریخ 27/7/1373 فرمودند :

<blockquote>" دشمن بداند که هیچ تهدید و هیچ ترفندی از قبیل شرکت دادن فلسطینیان پشت کرده به آرمان فلسطین در کنفرانس آمریکایی نخواهد توانست نفوس مومنه ای را که جهاد در راه نجات فلسطین را تکلیف اسلامی خود می دانند از این مبارزه برحق رویگردان کند . " </blockquote>

و در فرازی دیگر تصریح دارند که :

<blockquote>" توطئه بزرگ استکباری برآن است که این مبارزه را خاموش کند . اما به حول و قوه الهی و به همت فلسطینیان شجاع و به کمک ملتها و دولتهای مسلمان این شعله باید روزبه روز برافروخته تر گردد تا همه بنای پوشالی دشمن را در کام خود فرو برد و این خواهد شد و نصرت الهی برآنان نازل خواهد شد . " </blockquote>

آیت الله العظمی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] با اشاره به سختیهای جهاد در راه خدا و اعتقاد به پیروزی جبهه [[حق|حق]] علیه باطل و با امید به آینده ای روشن در سخنرانی خود در تاریخ 30/6/1370 فرمودند :

<blockquote>" راه جهاد با دشمنان اسلام راه دشواری است ولی باید این راه را طی کرد و در شرایط فعلی ما باید تا آنجا که می توانیم با این کنفرانس منحوس ( صلح خاورمیانه ) مخالفت کنیم و با حضور فعال مردم و مجاهدین فلسطین در کار سیاسی و تبلیغاتی ، این توطئه استکباری با شکست مواجه خواهد شد " </blockquote>

آن گاه با تأکید بر ایستادگی ملت و دولت ایران در کنار مردم مسلمان فلسطین تصریح کرده اند که :

" ما در همه مراحل در کنار شما هستیم و ملت و دولت جمهوری اسلامی ایران پشتیبان مردم و مجاهدین فلسطینی هستند " و در فرازی دیگر اظهار می دارند :

<blockquote>" آمریکا نمی تواند مسأله فلسطین را به نفع خود حل کند و مسأله فلسطین مانند استخوانی در گلوی آنها گیر خواهد کرد . " </blockquote>

ایشان با اعلام این مطلب که مواضع جمهوری اسلامی فقط در حد حرف و شعار نخواهد بود به اقدامات اجرایی ایران اسلامی اشاره کرده و می فرمایند :

<blockquote>" ما ضمن اعزام هیأتهای متعددی برای آگاه کردن سران دولتهای کشورهای اسلامی نسبت به این توطئه شوم مخالفت صریح خود را با این کنفرانس به طور مکرر اعلام کرده ایم " معظم له آن گاه در یک بیان قاطع و یک پیش بینی صریح که نشان دهنده دید الهی ایشان نسبت به این قضیه می باشد ، آینده این کنفرانس را بدون نتیجه اعلام می کنند و ضمن هشدار به کسانی که چشم امید به این کنفرانس دوخته اند و یا فکر می کنند که این کنفرانس قادر خواهد بود شعله های انتفاضه را خاموش کند می فرمایند : </blockquote>

" وارد کردن ضربه ای به آرمان فلسطین از طرف دشمنان در حال انجام است ولی آنها بدانند که اگر کنفرانس هم تشکیل شود اوضاع تغییری نخواهد کرد و باز هم مردم معترض و مبارزین فداکار و مؤمن در صحنه حضور دارند و مشکلات استکبار با این امور تمام شدنی نیست " </blockquote>

ایشان با تأکید بر نقش مهم مبارزین فلسطین در خنثی کردن توطئه کنفرانس صلح ، مسلمین جهان را نیز دعوت می کنند که تمامی توان خود را جهت حمایت از مبارزین فلسطینی به کار گیرند . در همین رابطه در پیام تاریخی خود به ملتهای اسلامی درخصوص کنفرانس صلح می فرماید :

<blockquote>" مهمترین علاج توطئه آمریکا در داخل سرزمینهای اشغالی در دستان نیرومند مبارزان فلسطینی است لیکن همه مسلمین موظفند در این جهاد شرکت جسته و کمکهای مالی و سیاسی و اطلاعاتی و نظامی و تجهیزاتی را به سوی آنان سرازیر کنند و ملت فلسطین باید احساس تنهایی نکند " </blockquote>

حضرت آیت الله [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] علاوه بر اعلام این موضع که مواضع جمهوری اسلامی ایران نسبت به مسأله فلسطین فقط در حد حرف و شعار نیست ، به اقدامات اجرایی ایران در خصوص حمایت از مردم مسلمان فلسطین اشاره کرده و یک دستورالعمل تاریخی نیز برای مسلمین جهان به منظور ناامن کردن جهان برای تحریک صهیونیستها اعلام می کنند و می فرمایند :

<blockquote>" صهیونیستها و کسانی که شکنجه و کشتار مبارزان فلسطینی منتسب به آنها است باید در هیچ جای جهان احساس امنیت نکنند " </blockquote>

و برای اجرای این هدف بزرگ به مسلمین جهان می فرمایند :

صندوقهای پشتیبانی و هسته های کمک به فلسطینیان مبارز باید در همه جای عالم و از سوی دولتها تشکیل شود و بر وظیفه دولتهای اسلامی تاکید می کنند و می گویند :

<blockquote>" تحریم اقتصادی دولت غاصب و به رسمیت نشناختن آن وظیفه همه دولتهای مسلمان است و ملتها باید در برابر این مسأله حساسیت نشان دهند و با این وسایل و همه وسایل ممکن باید با توطئه جاری مقابله و از تأثیر آن ممانعت به عمل آید " </blockquote>

رهبر انقلاب اسلامی در پایان پیام تاریخی شان ، تنها راه حل قضیه فلسطین را چنین می دارند .

" به هر تقدیر مسأله فلسطین یک راه حل بیشتر ندارد و آن تشکیل دولتی فلسطینی در تمامی سرزمین فلسطین است "

پس از برگزاری کنفرانس آمریکایی صلح خاورمیانه قیام مقدس انتفاضه هر روز شعله ورتر شد گرچه مهمترین برگ برنده صهیونیستها در روند صلح در منطقه عقیم گذاشتن هر گونه حضور مؤثر فلسطینیان در کنفرانس شده است . حضور نداشتن طرف اصلی قضیه فلسطین در کنفرانس به طور طبیعی تداوم بخش کانون بحران و تنش سیاسی در منطقه بوده و لذا پس از دو سال از برگزاری کنفرانس صلح خاورمیاته و ریشه دار شدن انتفاضه فلسطین و بهره گرفتن اسرائیل از این کنفرانس برای خاموش کردن آتش انتفاضه دست به کشتار دیگری در حرم [[ابراهیم خلیل « ع » ( حضرت - )|حضرت ابراهیم]] علیه السلام زد .

حضرت آیت الله خامنه ای در تاریخ 6/12/1373 به مناسبت شهادت نمازگزاران فلسطین توسط صهیونیستها پیامی صادر کردند که در بخشهایی از آن آمده است :

<blockquote>" حمله شقاوت آمیز صهیونیستها به صفوف نمازگزاران در شهر اشغالی الخلیل که دهها کشته و صدها زخمی برجای نهاد یکی از آن جنایتهای نمونه ای است که منحصرا دست ظلم و تعصب صهیونیستها مانند آن را همواره پدید آورده و متناسب با شقاوت و جنایت غصب کنندگان فلسطین است . این فاجعه دردناک یادآور کشتارهای دسته جمعی دیگر صهیونیستها در طول دوران اشغال است با این فرق که امروز این جنایت بزرگ در برابر چشم همه مردم دنیا واقع می شود . آیا وجدانهای بی اعتنا به آنچه در خانه فلسطینیان بر سر آنها می آید با این حادثه بیدار خواهند شد ؟ آیا مدعیان دروغین مبارزه با دشمن غاصب ، پی به اشتباه خود خواهند برد ، آیا مجامع و دولتهای داعیه دار حقوق بشر که سالهاست بزرگترین نقض حقوق یک ملت در فلسطین را ندیده گرفته اند این بار به سکوت شرم آور خود خاتمه خواهند داد و به گناه خود در گذشته اعتراف خواهند کرد ؟ آیا دولت آمریکا خواهد پذیرفت که در خون بی گناهان فلسطینی شریک است ؟ " ایشان در فرازی دیگر می فرمایند : </blockquote>

امروز یک بار دیگر این حقیقت تلخ برای آن ملت مظلوم آشکار شد که در خانه خود مجبور است مبارزه کند تا بتواند در آن زندگی کند . آشکار شد که صهیونیستها علی رغم اظهارات نزاکت آمیز بعضی از سرانشان ، همان وحشیهای نژادپرست و متعصب پنجاه سال قبل اند و اگر اندک فرصتی یا بهانه ای پیدا کنند ، شقاوت آمیزترین ضربات را بر مسلمانان صاحبخانه وارد خواهند کرد . بر دیرباورترین افراد فلسطین نیز ثابت شد که رژیمهای استکباری که این همه دم از امنیت صهیونیستها می زنند ، کمترین اهمیتی به امنیت مسلمانان فلسطینی نمی دهند وگرنه [[ارتش اسرائیل|ارتش اسرائیل]] جرأت نمی کرد صفوف مقدس نمازگزاران را چنین قتل عام کند . "

رهبر انقلاب اسلامی ایران این همه جسارت اسرائیل در کشتار مسلمانان فلسطین را نتیجه حمایتهای بی قید و شرط آمریکا از اسرائیل و سرسپردگی سران دولتهای مرتجع منطقه دانسته و در سخنرانی مورخه 28/2/1373 می فرمایند :

<blockquote>" در فلسطین اشغالی عمده ترین عامل خیره سری و گستاخی صهیونیستها و مهمترین عامل به سازش کشانیدن بیشتر دولتهای عرب در برابر زیاده طلبی اسرائیل ، آمریکاست . بدون پشتیبانی آمریکا ، دولتهای مرتجع منطقه که به سرسپردگی در برابر آمریکا شناخته شده اند تبدیل به مدافع دولت غاصب و مدعی فلسطینیان ضدسازش نمی شد و آنهایی که باید طبق وظیفه خود با اسرائیل مقابله کنند ، لباس مقابله با مخالفان اسرائیل را نمی پوشیدند و بدون حمایت بی قید و شرط آمریکا ، دولت غاصب نمی توانست فاجعه عظیمی مانند کشتار حرم شریف ابراهیم علیه السلام را پدید آورد و آن چنان بی دغدغه خود را از عواقب آن برکنار دارد " </blockquote>

رهبر معظم انقلاب اسلامی پس از این که جمهوری اسلامی ایران که همواره بزرگترین مانع و مخالف توسعه طلبی و تثبیت حاکمیت رژیم صهیونیستی به شمار رفته و هیچ گاه این رژیم غاصب را به رسمیت نشناخته و اصول سیاست خارجی خود را بر نفی رژیم صهیونیستی استوار کرده است ، در رابطه با مخالفت با فرایند صلح خاورمیانه ، به شدت از سوی آمریکاییها مورد غصب و تهدید قرار گرفته ، در یکی دیگر از مواضع سیاسی خود در قبال تهدیدات آمریکا و فشارهای سیاسی و اقتصادی آن در تاریخ 17/6/1373 فرمودند :

<blockquote>" آمریکا و هم پیمانانش جمهوری اسلامی ایران را مهمترین مانع این سازش ننگین می دانند و به همین منظور ایران را تحت فشار و تهدید قرار داده اند ، اما به رغم آن ایران اسلامی در مواضع اصولی و به حق خود پابرجا و استوار ایستاده است و همواره براین نکته تأکید می کند که اسرائیل باید از بین برود . " </blockquote>

حضرت آیت الله [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] در پیامی به کنگره عظیم حج ، در تاریخ 17/9/1387 حرکات بی رحمانه و دژخیمانه دشمن در غزه را که نظیر آن در تاریخ ظلمهای بشری کمتر دیده شده است ، نشانه ضعف در فائق آمدن بر اراده مستحکم اهالی این منطقه دانستند که با دست خالی ، در برابر رژیم غاصب ایستاده اند و فرمودند :

<blockquote> " به صحنه فلسطین و به ویژه غزه بنگرید . حرکات بی رحمانه و دژخیمانه دشمن در غزه که نظیر آن در تاریخ ظلمهای بشری کمتر دیده شده است ، نشانه ضعف او در فائق آمدن بر اراده مستحکم آن مردان ، زنان ، جوانان و کودکانی است که با دست خالی ، در برابر رژیم غاصب و پشتیبانش یعنی ابرقدرت آمریکا ایستاده و خواسته آنها را که رویگردانی از دولت حماس است زیر پای خود افکنده اند . درود خدا بر آن ملت مقاوم و بزرگ . </blockquote>

حضرت [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] در ادامه پیام خاطرنشان کردند : پیروز نهایی در این کارزار [[حق|حق]] و باطل ، جز [[حق|حق]] نیست و این ملت مظلوم و صبور فلسطین است که سرانجام بر دشمن پیروز خواهند شد . همین امروز هم علاوه بر ناکامی در شکستن مقاومت فلسطینیان ، در عرصه سیاسی با دروغ در آمدن داعیه های آزادی طلبی و دموکراسی خواهی و شعار حقوق بشر ، شکست سختی بر آبروی رژیم آمریکا و بیشتر رژیمهای اروپایی وارد آمده است که به این زودی قابل جبران نخواهد بود . رژیم بی آبروی صهیونیستی از همیشه روسیاه تر و برخی رژیمهای عربی نیز در این امتحان عجیب ، بازنده تتمه آبروی نداشته خودند .

==مأخذ :==
#صفاتاج ، مجید : '''''دانشنامه فلسطین''''' ، دفتر نشر فرهنگ اسلامی ، جلد اول 1380 .
#بولتن اخبار فلسطین ، مرکز مطالعات فلسطین ، 22/9/87 ، شماره 19 .

آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل

2020-07-17T18:50:20Z

Wikiadmin:

تاریخ 40 ساله مبارزات مردم مسلمان علیه صهیونیسم شاهد فرازونشیبها و تلاشهای فراوانی بوده . از یک طرف چهره های سازشکار در میان رهبران فلسطینی که مبارزات مسلحانه مردم فلسطین را به سوی مذاکرات سیاسی هدایت کردند و از طرف دیگر شخصیتهای فرزانه ای که مواضع اصولی و انقلابی آنان در قضیه فلسطین همواره نور امید در دل ملتهای اسلامی به ویژه ملت رنج کشیده فلسطین تابانده و همین دیدگاه و تکیه بر اصول بود که پیدایش شجره [[طیبه ( شهرک - ) |طیبه]] انتفاضه فلسطین را به دنبال داشت . در این میان مواضع سیاسی رهبر معظم انقلاب اسلامی حضرت آیت الله العظمی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] در قضیه فلسطین که برگرفته از اصول و بینش امام خمینی رضوان الله تعالی می باشد از جایگاه والا و ارزشمندی برخوردار است .

معظم الله در اولین سخنرانی خود بعد از رحلت جانگذاز حضرت امام ، در جمع نمایندگان مجلس شورای اسلامی ایران در تاریخ 17/3/1368 فرمودند :

<blockquote> " اینجانب راه حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( ره ) را به طور دقیق ادامه خواهم داد ، زیرا که کمال این ملت و کمال مسؤولین در ادامه این راه است . من شاگرد حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] قدس سره و کسی هستم که افتخارم به این بوده و هست که اصول انقلاب را از آن بزرگوار فرا گرفته ام . " </blockquote>

و در سخنرانی دیگری در تاریخ 27/3/1368 فرمودند :

<blockquote>" ما از اصول اعلام شده انقلاب اسلامی که مردم فداکار کشورمان بر روی آنها با نثار خون خود میثاق بسته اند ، ذره ای عدول نخواهیم کرد و اجازه نمی دهیم که اهداف دشمن تحقق یابد و با تلاش و کوشش خود دشمن را ناکام خواهیم ساخت . " </blockquote>

بدون شک یکی از اصول اساسی انقلاب اسلامی نفی رژیم اشغالگر قدس و اعتقاد به محو کامل این حکومت از صحنه گیتی است و همین اعتقاد است که تحولات سیاسی و طرحهای خائنانه در صحنه فلسطین را که توسط کارگزاران خیانتکار استکبار مطرح می شود افشا می کند و بدون هیچ تأثیرپذیری از تحولات سیاسی ، مواضع اصولی خود را شجاعانه بیان می کند . در این رابطه معظم له در تاریخ 1373 فرمودند :

<blockquote>" حقایق عالم با بازیهای سیاسی و تحولات فصلی و موسمی تغییرناپذیر نیست فلسطین متعلق به فلسطینیان است ، حکومت صهیونیستی یک دولت غاصب و دروغین است ، سرزمین اشغال شده فلسطین هیچ شهروند حقیقی جز مردم بومی فلسطین ندارد و به همت ملتهای مسلمان سرانجام صهیونیستها روزی مجبور خواهند شد فلسطین را به صاحبان اصلی آن مسترد کنند و فرارسیدن آن روز حتمی و تخلف ناپذیر است . " </blockquote>

آنچه که رهبر معظم انقلاب اسلامی ایران برآن تاکید می ورزد جعلی بودن حکومت غاصب اسرائیل و حتمی بودن بازگشت سرزمین فلسطین به صاحبان اصلی آن است . ایشان این نوید الهی را در چهره فلسطینیان مبارزی می بیند که هم اکنون انتفاضه مقدس را آفریده اند و می روند تا مهر باطلی به همه آنچه که امروز مذاکره صلح لقب داده اند بزنند . معظم له در اولین پیام [[روز قدس|روز قدس]] در تاریخ 25/1/1369 بعد از رحلت امام فقید فرمودند :

<blockquote>" امروز نسل نوین ملت فلسطین به نام خدا و تمسک به ایمان اسلامی مبارزه می کند و این مبارزه ای بسیار امیدبخش است و چنانکه مشهود است دشمن ، چه حکام صهیونیست ، چه آمریکا و دیگر پشتیبانان اسرائیل و چه خیانتکاران منطقه از این حرکت جدید کاملاً سراسیمه و دهشت زده است و برای لوت کردن و پوشاندن جهت اصلی مبارزه به هر شیوه ای متوسل می شود که آخرین آن همین شعار توخالی و دروغین حمله به اسرائیل است که حکام دست نشانده عراق بر زبان آورده اند . " </blockquote>

هنگامی که فرایند صلح خاورمیانه با هدایت آمریکا جهت برقراری صلح میان کشورهای عربی و رژیم صهیونیستی و همچنین نابودی قضیه فلسطین و انتفاضه مردم آن با تبانی رژیمهای عربی منطقه شروع شد و رهبران سازمان آزادیبخش فلسطین به پای میز مذاکره با اسرائیل رفتند ، نسل جوان فلسطین در برابر این سؤال قرار گرفت که آیا بدون اتکا به رهبران سازشکار فلسطین ، راهی برای ادامه مبارزه علیه رژیم اشغالگر قدس وجود دارد ؟ و آیا خیانت چندین ساله رهبران سرسپرده و فاسد ساف جبران پذیر می باشد ؟ این سؤال مطرح شد که سران سازشکار عرب نیز چشم به تشکیل کنفرانس آمریکایی صلح خاورمیانه دوخته بودند و مردم مبارز فلسطین در درون سرزمینهای اشغالی درخت انتفاضه را با خون خود آبیاری می کردند ، در چنین اوضاع و شرایطی آیت الله العظمی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] طی پیامی در تاریخ 27/7/1370 علمای اسلام ، نویسندگان ، روشنفکران و دانشجویان کشورهای اسلامی را به یک بسیج عمومی فرا خواند تا از این خیانت آشکار جلوگیری کنند . ایشان در این پیام محض یک تحلیل تاریخی از اشغال فلسطین توسط صهیونیستها و مسامحه سران کشورهای اسلامی در آن زمان می فرماید : " اگر آن روزی که صهیونیستها اولین تیشه ها را بر ریشه عمیق ملیت فلسطین می زدند تا ملیتی دروغین و جعلی و بی ریشه به جای آن در [[خاک|خاک]] متعلق به مسلمین بگذارند . سران مسلمان و عناصر مؤثر و به تبع آنان توده های مردم حضور و مقاومت جدی و هوشیارانه ای از خود نشان می دادند امروز از این همه مصیبت و بلایی که میوه زهرآگین شجره خبیثه دولت صهیونیستی است ، در این منطقه خبری نبود و شاید ملتهای منطقه به خصوص ملت مظلوم فلسطین از آنچه که در این 45 سال کشیده است معاف می بود " . </blockquote>

ایشان ذلت سران کشورهای اسلامی در مقابل اسرائیل را ثمره سست عنصری و قدرت طلبی سیاسیون و راحت طلبی روشنفکران و ناآگاهی ملتهای عرب قلمداد می کند و با دلی پردرد از آنچه که بر سر نسل فلسطینی آمده است می فرماید :

<blockquote>" آن روز سست عنصری بعضی و قدرت طلبی بعضی و راحت طلبی و ناهشیاری بعضی ، دست به دست هم داد و خیانتی عمومی را شکل بخشید و نتیجه آن شد که شد . هزاران خون به ناحق ریخته ، هزاران ناموس هتک شده ، هزاران خانه ویران شده ، هزاران سرمایه برباد رفته ، هزاران آرزوی دفن شده ، هزاران روز و شب تلخ و مصیبت باری که با گرسنگی و دربه دری و بی خانمانی و اشک و آه یک ملت در اردوگاههای اردن و لبنان سپری شد و یا در وطن اشغالی در زیر چکمه و سرنیزه دشمن به سر آمده ، هزاران انسانی که بی هیچ جرمی در معرض سخت ترین عقوبتهای زمانه قرار گرفته و هزاران غم ناگفتنی دیگر که جز آنان که روزهای جان کندن تدریجی در اردوگاه را در مجاورت خانه غصب شده خود یا در خانه زیر قیمومیت بیگانه می گذراندند ، کسی دیگر قادر به درک آن نیست ، همه و همه از آن خیانت بزرگ پدید آمد و آن خیانت ، خیانتهای دیگر را به دنبال آورد و این امواج خیانت ، چه فضیلتها را که خشکاند ، چه روحیه ها را که می راند و چه شعله ها را که فسرد " . </blockquote>

در حالی که یکبار دیگر تبانی استکبار جهانی در قالب کنفرانس صلح خاورمیانه و رژیمهای عرب منطقه علیه آرمان ملت فلسطین شروع شد و همگی در یک تلاش دسته جمعی برای خاموش کردن شعله های مقدس انتفاضه بسیج شدند ، رهبر انقلاب اسلامی این خیانت جدید را که در [[پوشش|پوشش]] کنفرانس صلح خاورمیانه انجام گرفت و می رفت تا یک بار دیگر خشم مقدس انقلاب فلسطین را در گلو خفه کند ، به خوبی به ملتهای اسلامی نشان داد و با یادآوری این مطلب که در تاریخ ملتها ، لحظاتی است که نوع تصمیم گیری درآن بر زمانی طولانی از عمر آن ملت اثر می گذارد و تلخی و رنج و ذلت و اسارت و یا آزادگی و عزت و شادکامی را برای نسلهایی به ارمغان می آورد ، به ملتهای مسلمان هشدار دادند که نگذارند این توطئه جدید شکل بگیرد و همان خیانتی که در بدو غصب سرزمینهای اشغالی صورت گرفت ، مجددا تکرار شود که این بار هدف به زیرسلطه بردن تمام کشورهای عربی می باشد . ایشان می فرماید :

<blockquote>" امروز یک بار دیگر یکی از آن لحظات سرنوشت ساز در پیش است و یکی از آن امتحانهای عمومی ، آماده . مسأله این است که آمریکا در بحبوحه آنچه پیروزیهای پس از پایان جنگ سرد نامیده می شود و به برکت سکوت رعب آمیزی که بر برخی از کشورهای این منطقه حاکم گشته و با تکیه بر حضور نظامی غاصبانه در خلیج فارس در صدد است مشکل خود و مشکل صهیونیستهای غاصب را حل کند . اسرائیل از سوی اعراب به رسمیت شناخته شود و داعیه فلسطین برای همیشه پایان یابد . " </blockquote>

ایشان در فرازی دیگر از یکی از سخنرانیهای عمومی خود در تاریخ 28/5/1370 فرمودند :

<blockquote>" آنان ( آمریکا - صهیونیسم ) امروز قصد دارند از مسلمانان و صاحب آن سرزمین امضاء بگیرند که فلسطین نه به صاحب واقعی ، بلکه به غاصب آن تعلق دارد . اما مگر جوانان غیور فلسطین و کشورهای همجوار آن و دیگر کشورهای اسلامی مرده اند که آمریکا به راحتی بزرگترین مسأله جهان اسلام را به نفع خود و به زیان امت اسلامی حل کند . مسأله فلسطین متعلق به ملت فلسطین و ملتهای مسلمان است و آمریکا [[حق|حق]] ندارد به عنوان یک متولی و صاحب امتیاز ، امیال و خواسته های خود را به دیگران دیکته کند " . </blockquote>

و در سخنرانی مورخ 30/6/1370 می فرمایند :

" مسلمانان در حد توان باید با این توطئه مقابله کنند و مردم فلسطین ضمن حفظ انسجام خود تلاش کنند نقش تعیین کننده داشته باشند " .

آن گاه به وظایف دولت و مردم ایران اشاره می کنند و می فرمایند :

<blockquote>" ملت و دولت و نظام جمهوری اسلامی ایران وظیفه خود می دانند که در راه نابودی غاصبین فلسطین تلاش کنند و ما اطمینان داریم که در سایه هوشیاری ملتهای مسلمان ، این کار عملی خواهد شد " . </blockquote>

و در پیامی که در تاریخ 27/7/1373 در رابطه با کنفرانس صلح خاورمیانه به ملتهای اسلامی داده اند تصریح می کنند که :

<blockquote>" در این لحظه خطیر ، مسلمین جهان باید احساس تکلیف کنند . باید وظیفه ای را که مسلمانی بر دوش آنان نهاده درک کنند . از سویی تکلیف حفاظت از سرزمینهای اسلامی است که از ضروریات فقه مسلمین است و از سویی دیگر پاسخ به استغاثه ملتی مظلوم که پیامبر فرموده است هرکس ندای استغاثه مسلمی را بشنود و پاسخ نگوید مسلمان نیست ، و امروز نه یک فرد که یک ملت صدا به استغاثه برداشته است . " </blockquote>

ایشان آن گاه به قدرت فراموش شده ملتها و دولتهای اسلامی اشاره می کند و ضمن بیان قدرت مادی و معنوی مسلمانان و دولتهای اسلامی می فرمایند :

<blockquote>" امروز دولتهای مسلمان باید احساس تکلیف کنند . قدرت دولتهای مسلمان اگر متفق و همصدا باشند از قدرت آمریکا بیشتر است . آمریکا به این منطقه محتاج تر است تا این منطقه به آمریکا " </blockquote>

و در فرازی دیگر می فرمایند :

<blockquote>" باید از تهدید و تطمیع آمریکا و فشار تبلیغاتی مطبوعات صهیونیستی نهراسند و به ندای وظیفه اسلامی و ملی خود پاسخ گویند . " </blockquote>

در شرایطی این سخنان کوبنده و تعیین کننده مطرح می شود که منطقه خاورمیانه بعد از سالهای متمادی بحران و کشاکش سیاسی - نظامی در قضیه فلسطین شاهد یک فرآیند صلح گسترده است ، فرآیندی که از ویژگیهای خاصی برخوردار است . از یک طرف حضور مجموعه سیاسی طرفهای مختلف این بحران ازجمله جهان عرب و از سوی دیگر حضور بسیار کم رنگ نمایندگان حقیقی مردم فلسطین در این کنفرانس می باشد و از طرف دیگر رژیم صهیونیستی شرط نخست شرکت خود در طرح صلح آمریکا را عدم حضور نماینده ساف در کنفرانس ذکر کرده است .

در چنین هنگامه ای که اکثر کشورهای اسلامی منطقه خاورمیانه و کشورهای عربی آفریقایی و نماینده سازمان آزادیبخش فلسطین چشم به کنفرانس دوخته اند رهبر انقلاب اسلامی در تاریخ 27/7/1373 فرمودند :

<blockquote>" دشمن بداند که هیچ تهدید و هیچ ترفندی از قبیل شرکت دادن فلسطینیان پشت کرده به آرمان فلسطین در کنفرانس آمریکایی نخواهد توانست نفوس مومنه ای را که جهاد در راه نجات فلسطین را تکلیف اسلامی خود می دانند از این مبارزه برحق رویگردان کند . " </blockquote>

و در فرازی دیگر تصریح دارند که :

<blockquote>" توطئه بزرگ استکباری برآن است که این مبارزه را خاموش کند . اما به حول و قوه الهی و به همت فلسطینیان شجاع و به کمک ملتها و دولتهای مسلمان این شعله باید روزبه روز برافروخته تر گردد تا همه بنای پوشالی دشمن را در کام خود فرو برد و این خواهد شد و نصرت الهی برآنان نازل خواهد شد . " </blockquote>

آیت الله العظمی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] با اشاره به سختیهای جهاد در راه خدا و اعتقاد به پیروزی جبهه [[حق|حق]] علیه باطل و با امید به آینده ای روشن در سخنرانی خود در تاریخ 30/6/1370 فرمودند :

<blockquote>" راه جهاد با دشمنان اسلام راه دشواری است ولی باید این راه را طی کرد و در شرایط فعلی ما باید تا آنجا که می توانیم با این کنفرانس منحوس ( صلح خاورمیانه ) مخالفت کنیم و با حضور فعال مردم و مجاهدین فلسطین در کار سیاسی و تبلیغاتی ، این توطئه استکباری با شکست مواجه خواهد شد " </blockquote>

آن گاه با تأکید بر ایستادگی ملت و دولت ایران در کنار مردم مسلمان فلسطین تصریح کرده اند که :

" ما در همه مراحل در کنار شما هستیم و ملت و دولت جمهوری اسلامی ایران پشتیبان مردم و مجاهدین فلسطینی هستند " و در فرازی دیگر اظهار می دارند :

<blockquote>" آمریکا نمی تواند مسأله فلسطین را به نفع خود حل کند و مسأله فلسطین مانند استخوانی در گلوی آنها گیر خواهد کرد . " </blockquote>

ایشان با اعلام این مطلب که مواضع جمهوری اسلامی فقط در حد حرف و شعار نخواهد بود به اقدامات اجرایی ایران اسلامی اشاره کرده و می فرمایند :

<blockquote>" ما ضمن اعزام هیأتهای متعددی برای آگاه کردن سران دولتهای کشورهای اسلامی نسبت به این توطئه شوم مخالفت صریح خود را با این کنفرانس به طور مکرر اعلام کرده ایم " معظم له آن گاه در یک بیان قاطع و یک پیش بینی صریح که نشان دهنده دید الهی ایشان نسبت به این قضیه می باشد ، آینده این کنفرانس را بدون نتیجه اعلام می کنند و ضمن هشدار به کسانی که چشم امید به این کنفرانس دوخته اند و یا فکر می کنند که این کنفرانس قادر خواهد بود شعله های انتفاضه را خاموش کند می فرمایند : </blockquote>

" وارد کردن ضربه ای به آرمان فلسطین از طرف دشمنان در حال انجام است ولی آنها بدانند که اگر کنفرانس هم تشکیل شود اوضاع تغییری نخواهد کرد و باز هم مردم معترض و مبارزین فداکار و مؤمن در صحنه حضور دارند و مشکلات استکبار با این امور تمام شدنی نیست " </blockquote>

ایشان با تأکید بر نقش مهم مبارزین فلسطین در خنثی کردن توطئه کنفرانس صلح ، مسلمین جهان را نیز دعوت می کنند که تمامی توان خود را جهت حمایت از مبارزین فلسطینی به کار گیرند . در همین رابطه در پیام تاریخی خود به ملتهای اسلامی درخصوص کنفرانس صلح می فرماید :

<blockquote>" مهمترین علاج توطئه آمریکا در داخل سرزمینهای اشغالی در دستان نیرومند مبارزان فلسطینی است لیکن همه مسلمین موظفند در این جهاد شرکت جسته و کمکهای مالی و سیاسی و اطلاعاتی و نظامی و تجهیزاتی را به سوی آنان سرازیر کنند و ملت فلسطین باید احساس تنهایی نکند " </blockquote>

حضرت آیت الله [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] علاوه بر اعلام این موضع که مواضع جمهوری اسلامی ایران نسبت به مسأله فلسطین فقط در حد حرف و شعار نیست ، به اقدامات اجرایی ایران در خصوص حمایت از مردم مسلمان فلسطین اشاره کرده و یک دستورالعمل تاریخی نیز برای مسلمین جهان به منظور ناامن کردن جهان برای تحریک صهیونیستها اعلام می کنند و می فرمایند :

<blockquote>" صهیونیستها و کسانی که شکنجه و کشتار مبارزان فلسطینی منتسب به آنها است باید در هیچ جای جهان احساس امنیت نکنند " </blockquote>

و برای اجرای این هدف بزرگ به مسلمین جهان می فرمایند :

صندوقهای پشتیبانی و هسته های کمک به فلسطینیان مبارز باید در همه جای عالم و از سوی دولتها تشکیل شود و بر وظیفه دولتهای اسلامی تاکید می کنند و می گویند :

<blockquote>" تحریم اقتصادی دولت غاصب و به رسمیت نشناختن آن وظیفه همه دولتهای مسلمان است و ملتها باید در برابر این مسأله حساسیت نشان دهند و با این وسایل و همه وسایل ممکن باید با توطئه جاری مقابله و از تأثیر آن ممانعت به عمل آید " </blockquote>

رهبر انقلاب اسلامی در پایان پیام تاریخی شان ، تنها راه حل قضیه فلسطین را چنین می دارند .

" به هر تقدیر مسأله فلسطین یک راه حل بیشتر ندارد و آن تشکیل دولتی فلسطینی در تمامی سرزمین فلسطین است "

پس از برگزاری کنفرانس آمریکایی صلح خاورمیانه قیام مقدس انتفاضه هر روز شعله ورتر شد گرچه مهمترین برگ برنده صهیونیستها در روند صلح در منطقه عقیم گذاشتن هر گونه حضور مؤثر فلسطینیان در کنفرانس شده است . حضور نداشتن طرف اصلی قضیه فلسطین در کنفرانس به طور طبیعی تداوم بخش کانون بحران و تنش سیاسی در منطقه بوده و لذا پس از دو سال از برگزاری کنفرانس صلح خاورمیاته و ریشه دار شدن انتفاضه فلسطین و بهره گرفتن اسرائیل از این کنفرانس برای خاموش کردن آتش انتفاضه دست به کشتار دیگری در حرم [[ابراهیم خلیل « ع » ( حضرت - )|حضرت ابراهیم]] علیه السلام زد .

حضرت آیت الله خامنه ای در تاریخ 6/12/1373 به مناسبت شهادت نمازگزاران فلسطین توسط صهیونیستها پیامی صادر کردند که در بخشهایی از آن آمده است :

<blockquote>" حمله شقاوت آمیز صهیونیستها به صفوف نمازگزاران در شهر اشغالی الخلیل که دهها کشته و صدها زخمی برجای نهاد یکی از آن جنایتهای نمونه ای است که منحصرا دست ظلم و تعصب صهیونیستها مانند آن را همواره پدید آورده و متناسب با شقاوت و جنایت غصب کنندگان فلسطین است . این فاجعه دردناک یادآور کشتارهای دسته جمعی دیگر صهیونیستها در طول دوران اشغال است با این فرق که امروز این جنایت بزرگ در برابر چشم همه مردم دنیا واقع می شود . آیا وجدانهای بی اعتنا به آنچه در خانه فلسطینیان بر سر آنها می آید با این حادثه بیدار خواهند شد ؟ آیا مدعیان دروغین مبارزه با دشمن غاصب ، پی به اشتباه خود خواهند برد ، آیا مجامع و دولتهای داعیه دار حقوق بشر که سالهاست بزرگترین نقض حقوق یک ملت در فلسطین را ندیده گرفته اند این بار به سکوت شرم آور خود خاتمه خواهند داد و به گناه خود در گذشته اعتراف خواهند کرد ؟ آیا دولت آمریکا خواهد پذیرفت که در خون بی گناهان فلسطینی شریک است ؟ " ایشان در فرازی دیگر می فرمایند : </blockquote>

امروز یک بار دیگر این حقیقت تلخ برای آن ملت مظلوم آشکار شد که در خانه خود مجبور است مبارزه کند تا بتواند در آن زندگی کند . آشکار شد که صهیونیستها علی رغم اظهارات نزاکت آمیز بعضی از سرانشان ، همان وحشیهای نژادپرست و متعصب پنجاه سال قبل اند و اگر اندک فرصتی یا بهانه ای پیدا کنند ، شقاوت آمیزترین ضربات را بر مسلمانان صاحبخانه وارد خواهند کرد . بر دیرباورترین افراد فلسطین نیز ثابت شد که رژیمهای استکباری که این همه دم از امنیت صهیونیستها می زنند ، کمترین اهمیتی به امنیت مسلمانان فلسطینی نمی دهند وگرنه [[ارتش اسرائیل|ارتش اسرائیل]] جرأت نمی کرد صفوف مقدس نمازگزاران را چنین قتل عام کند . "

رهبر انقلاب اسلامی ایران این همه جسارت اسرائیل در کشتار مسلمانان فلسطین را نتیجه حمایتهای بی قید و شرط آمریکا از اسرائیل و سرسپردگی سران دولتهای مرتجع منطقه دانسته و در سخنرانی مورخه 28/2/1373 می فرمایند :

<blockquote>" در فلسطین اشغالی عمده ترین عامل خیره سری و گستاخی صهیونیستها و مهمترین عامل به سازش کشانیدن بیشتر دولتهای عرب در برابر زیاده طلبی اسرائیل ، آمریکاست . بدون پشتیبانی آمریکا ، دولتهای مرتجع منطقه که به سرسپردگی در برابر آمریکا شناخته شده اند تبدیل به مدافع دولت غاصب و مدعی فلسطینیان ضدسازش نمی شد و آنهایی که باید طبق وظیفه خود با اسرائیل مقابله کنند ، لباس مقابله با مخالفان اسرائیل را نمی پوشیدند و بدون حمایت بی قید و شرط آمریکا ، دولت غاصب نمی توانست فاجعه عظیمی مانند کشتار حرم شریف ابراهیم علیه السلام را پدید آورد و آن چنان بی دغدغه خود را از عواقب آن برکنار دارد " </blockquote>

رهبر معظم انقلاب اسلامی پس از این که جمهوری اسلامی ایران که همواره بزرگترین مانع و مخالف توسعه طلبی و تثبیت حاکمیت رژیم صهیونیستی به شمار رفته و هیچ گاه این رژیم غاصب را به رسمیت نشناخته و اصول سیاست خارجی خود را بر نفی رژیم صهیونیستی استوار کرده است ، در رابطه با مخالفت با فرایند صلح خاورمیانه ، به شدت از سوی آمریکاییها مورد غصب و تهدید قرار گرفته ، در یکی دیگر از مواضع سیاسی خود در قبال تهدیدات آمریکا و فشارهای سیاسی و اقتصادی آن در تاریخ 17/6/1373 فرمودند :

<blockquote>" آمریکا و هم پیمانانش جمهوری اسلامی ایران را مهمترین مانع این سازش ننگین می دانند و به همین منظور ایران را تحت فشار و تهدید قرار داده اند ، اما به رغم آن ایران اسلامی در مواضع اصولی و به حق خود پابرجا و استوار ایستاده است و همواره براین نکته تأکید می کند که اسرائیل باید از بین برود . " </blockquote>

حضرت آیت الله [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] در پیامی به کنگره عظیم حج ، در تاریخ 17/9/1387 حرکات بی رحمانه و دژخیمانه دشمن در غزه را که نظیر آن در تاریخ ظلمهای بشری کمتر دیده شده است ، نشانه ضعف در فائق آمدن بر اراده مستحکم اهالی این منطقه دانستند که با دست خالی ، در برابر رژیم غاصب ایستاده اند و فرمودند :

<blockquote> " به صحنه فلسطین و به ویژه غزه بنگرید . حرکات بی رحمانه و دژخیمانه دشمن در غزه که نظیر آن در تاریخ ظلمهای بشری کمتر دیده شده است ، نشانه ضعف او در فائق آمدن بر اراده مستحکم آن مردان ، زنان ، جوانان و کودکانی است که با دست خالی ، در برابر رژیم غاصب و پشتیبانش یعنی ابرقدرت آمریکا ایستاده و خواسته آنها را که رویگردانی از دولت حماس است زیر پای خود افکنده اند . درود خدا بر آن ملت مقاوم و بزرگ . </blockquote>

حضرت [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] در ادامه پیام خاطرنشان کردند : پیروز نهایی در این کارزار [[حق|حق]] و باطل ، جز [[حق|حق]] نیست و این ملت مظلوم و صبور فلسطین است که سرانجام بر دشمن پیروز خواهند شد . همین امروز هم علاوه بر ناکامی در شکستن مقاومت فلسطینیان ، در عرصه سیاسی با دروغ در آمدن داعیه های آزادی طلبی و دموکراسی خواهی و شعار حقوق بشر ، شکست سختی بر آبروی رژیم آمریکا و بیشتر رژیمهای اروپایی وارد آمده است که به این زودی قابل جبران نخواهد بود . رژیم بی آبروی صهیونیستی از همیشه روسیاه تر و برخی رژیمهای عربی نیز در این امتحان عجیب ، بازنده تتمه آبروی نداشته خودند .

==مأخذ :==
#صفاتاج ، مجید : '''''دانشنامه فلسطین''''' ، دفتر نشر فرهنگ اسلامی ، جلد اول 1380 .
#بولتن اخبار فلسطین ، مرکز مطالعات فلسطین ، 22/9/87 ، شماره 19 .

آلمان و مسأله‌ی فلسطین

2020-07-17T18:49:37Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$' به '<blockquote>'

نازیسم [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] ، چه به لحاظ برنامه و چه در عمل ، در بالا گرفتن مهاجرت یهودیان به فلسطین ، تأثیرگذار بود . موافقتنامه‌ی هاعورا که کوتاه زمانی پیش از به قدرت رسیدن میان صهیونیست‌ها و نازیها منعقد شده بود ، بر حمایت از انتقاد یهودیان به فلسطین تأکید داشت ( نک : نازیسم و صهیونیت ) . نیز در مقدمه‌ی قوانین نژادپرستانه‌ی نورمبرگ که در 15/9/1935 انتشار یافت ، به صهیونیت یهود و توجیه آن از دیدگاه نازیسم ، اشاره شده بود . در آن مقدمه ، آمده بود که : " اگر یهودیان دارای کشوری خاص خود بودند که اکثریت ملت یهود در آن به‌سر می‌برد ، مسأله‌ی یهود ، حتی برای خود آنان ، پایان یافته تلقی می‌شد . صهیونیان متعصب ، کمتر از دیگران با اندیشه‌های اساسی قوانینی نورمبرگ مخالفت می‌ورزیدند ، زیرا می‌دانستند این قوانین ، تنها راه‌حل صحیح مشکل ملت یهود است . " کشتار یهودیان به توسط نازهای ، از عوامل مهمی بود که یهودیان را به مهاجرت از اروپا و جست‌وجوی پناهگاهی امن و اقامت در فلسطین واداشت .

با پایان یافتن جنگ جهانی دوم و امضای موافقتنامه‌ی پرداخت غرامات جنگ به متفقین ، نخست ، صهیونیت و سپس اسرائیل - پس از پیدایی - با این ادعای ملی که نماینده‌ی تمامی ملت یهود است و مسئولیت یهودیان قربان نازیسم را برعهده دارد ، خواستار پرداخت غرامت در مورد قربانیان جنگ شد . در 10/9/1952 ، سه موافقتنامه‌ی مهم بین‌المللی به‌امضا رسید . از آن میان ، دو موافقتنامه در لوگزامبورگ امضا شد : یکی میان [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال و اسرائیل و دیگری میان [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال و کنفرانس مطالبات مادی یهود که نماینده‌ی بیست‌وسه سازمان یهودی در خارج از اسرائیل بود . به‌موجب موافقتنامه‌ی اخیر ، جمهوری [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال ، معادل 450 میلیون مارک [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] ، به‌حساب کنفرانس مزبور ، به اسرائیل می‌پرداخت . موافقتنامه‌ی سوم ، در نیویروک میان کنفرانس مطالبات مادی یهود و اسرائیل به امضا رسید و براساس آن ، کنفرانس یاد شده ، به پیروی از سیاست اسرائیل ملزم شد .

بر پایه‌ی موافقتنامه‌ی اول ، جمع غرامات به 820 میلیون دلار رسید . موافقتنامه‌ی پرداخت غرامات - در جنبه‌های گوناگون آن - در پیشرفت " کشور اسرائیل " مؤثر بود . این غرامات ، به‌صورت نقد یا اعتبار یا طرح‌های اجرایی ، در اختیار اسرائیل نهاده شد . از محل این کمک‌ها ، آلمان‌ها بندرگاه [[حیفا ( شهر - ) |حیفا]] را توسعه دادند ، خط راه‌آهن تا بیرسبع کشیده شد ، پنج نیروگاه برق تأسیس کردند و اقدامات دیگری انجام دادند . و در حالی که طی مدت 12 سال ، پناهندگان یهود کمک دریافت می‌داشتند ، آدناوئر - صدراعظم وقت [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] - اعلام داشت که " جمهوری فدرال نه [[حق|حق]] دارد و نه وظیفه که پیرامون مسأله‌ی پناهندگان اتخاذ موضع کند . "

در 1964 ، بر اثر فشار ایالات متحده‌ی آمریکا ، [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال ، یک قرارداد 250 میلیون مارکی فروش تانک ، با اسرائیل منعقد ساخت . هنگامی‌که خبر این قرارداد فشا شد ، با بازتاب‌های تندی در جهان عرب مواجه گردید و ارسال 30 % از تانک‌های مورد معامله ، متوقف ماند . در 7/3/1965 در پاسخ به دیدار اولبریخت رهبر آلمان‌شرقی از قاهره در اوایل 1965 ، [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال ، برقراری روابط دیپلماتیک با اسرائیل را رسماً اعلام کرد . در 12/5/1965 ، پس از مبادله‌ی دو یادداشت میان ارهارد صدراعظم آلمان و اشکول نخست‌وزیر اسرائیل که متن آنها در بن و بیت‌المقدس اشغالی منتشر شد ، دو کشور ، برقراری مناسبات دیپلماتیک رسمی را اعلام کردند . در پی این اقدام ، کشورهای عربی ، به‌استثنای لیبی و تونس و مراکش ، روابط دیپلماتیک خود را با آلمان‌غربی قطع کردند .

کمی پیش از جنگ ژوئن 1967 ، [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال ، به جانبداری از اسرائیل موضع گرفت و در 31/5/1967 ویلی‌برانت ، صدراعظم [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] ، اعلام کرد : " ما طرفدار راه‌حل‌های یک‌جانبه نیستیم ، بلکه از راه‌حل‌هایی جانبداری می‌کنیم که بر پایه‌ی توافق دو طرف صورت گرفته باشد . ما توسل به زور را توصیه نمی‌کنیم ، بلکه اعمال زور را محکوم می‌کنیم . از این‌رو ، موضع جمهوری فدرال [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] بر لزوم احترام به اصل آزادی کشتیرانی تأکید دارد . هرگاه دستاوردهای مسالمت‌آمیز در ساخت کشور ، مورد تحریم یا نابودی قرار گیرد ، به منافع کشورهای جهان تجاوز شده است . " در پی آن ، در همان روز ، مصر ( جمهوری متحد عربی ) کنسولگری خود را در فرانکفورت تعطیل کرد .

در 3/6/1967 ، به‌موجب یک معامله ، آلمان فدرال ماسک‌های ضد گاز در اختیار اسرائیل گذاشت . در سال‌های بعد نیز [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] سالانه بین 35 تا 40 [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به اسرائیل کمک می‌کرد .

نخستین تحولی که در موضع آلمانی به وجود آمد امضای اعلامیه‌ای بود که در 12/5/1971 از سوی شش کشور بازار مشترک ارایه و به نام سند [[شومان ، عبدالحمید ( 1889 - 1974 ) |شومان]] شناخته شد . در این اعلامیه ، به عقب‌نشینی کامل از سرزمین‌های اشغال شده ، اجرای تجدیدنظرهای جزیی در تعیین مرزها و پایان دادن به حالت جنگ و ایجاد مناطق خالی از سلاح و بین‌المللی کردن بیت‌المقدس و حل مسأله‌ی پناهندگان براساس قطعنامه‌ی شماره 194 مجمع عمومی سازمان ملل متحد ( بازگشت ، حق ) اشاره شده بود . ولی [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال از پذیرش رسمی اعلامیه طفره می‌رفت و در همین راستا وزیر خارجه‌ی [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] اعلام کرد که بن ، متن انگلیسی قطعنامه‌ی شماره 242 شورای امنیت را مبنای مذاکرات تلقی می‌کند و [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال ، تفسیر واشنگتن و لندن از این قطعنامه را درست می‌داند و ضرورتی برای تعهد به انجام یافتن یا عقب‌نشینی پیش‌هنگام نمی‌بیند و آن را به اصطلاح اعلامیه‌ی شش کشور ، تنها به‌عنوان دستور کاری که هنوز مورد موافقت کامل قرار نگرفته است تلقی می‌کند . ( جامعه‌ی اقتصادی اروپا ) .

در فاصله‌ی جنگ‌های ژوئن 1967 و اکتبر 1937 دامنه‌ی تأیید حقوق ملت فلسطین در محافل دانشجویی و نیز بین چپگرایان آلمانی ، بالا گرفت .

در 1972 و در پی عملیات دهکده‌ی المپیک مونیخ در تابستان همان سال ، [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال موضعی خصمانه نسبت به فلسطینیان اتخاذ کرد و انحلال دو شاخه‌ی اتحادیه‌های دانشجویان و کارگران فلسطینی را اعلام داشت و حدود 200 تن از فلسطینیان را که مدعی بود رفتار و فعالیت سیاسی‌شان امنیت آلمان‌فدرال را به‌خطر می‌اندازد ، اخراج کرد .

در مورد موضع [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] نسبت به جنگ اکتبر 1973 ، والتر شیل وزیر خارجه اعلام کرد : " ما از سیاست منابات برابر با کشورهای خاورمیانه پیروری می‌کنیم ، این سیاست به ما اجازه نمی‌دهد از هیچ کدام از طرف‌های درگیر در خاورمیانه جانبداری کنیم . بر پایه‌ی سیاست بی‌طرفی که در قبال کشورهای خاورمیانه اتخاذ کرده‌ایم و با توجه به از سرگیری مناسبات دیپلماتیک ، می‌توانیم در آینده روابط حسنه‌ای با تمامی کشورهای این منطقه داشته باشیم . " در 1/10/1973 ویلی‌برانت صدراعظم [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] پیامی ارسال داشت که متضمن درخواست آتش‌بس بود . سپس اعلام کرد : " زندگی اسرائیلیانی که در قید حیات هستند ، در معرض خطر است . " نیز پس از آنکه معلوم شد آمریکا با استفاده از فرودگاهها و بندرگاههای [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] به اسرائیل اسلحه می‌فرستاده است ، دولت آلمان‌فدرال ، نسبت به نقض پیمان [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] و آمریکا که در 23/10/1954 مورد تجدیدنظر قرار گرفته بود ، به آمریکا اعتراض کرد . براساس پیمان یاد شده ، ایالات متحده حق نداشت از [[خاک|خاک]] [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] برای ارسال اسلحه به مناطق در حال جنگ ، استفاده کند .

در همان حال و به روال گذشته ، پیوری از سیاست " بی‌طرفی و احتیاط " وجه مشخص سیاست ائتلاف جدید حاکم بود . این ائتلاف ، میان حزب‌های سوسیال دموکرات مستقل صورت گرفته بود . در این زمینه ، [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] در انتشار اعلامیه‌ی کشورهای بازار مشترک راوپا در 6/11/1973 شرکت جست . در این اعلامیه ، برای نخستین‌بار گفته شده بود که صلح در منطقه به تأمین حقوق حقه‌ی ملت فلسطین بستگی دارد . در عین حال ، [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] در رأی‌گیری پیرامون قطعنامه‌ی شماره 3210 بیست‌ونهمین دور جلسات مجمع عمومی در 1974 مبنی بر دعوت از سازمان آزادیبخش فلسطین برای شرکت در جلسات بحث عمومی ( سازمان آزادیبخش فلسطین در سازمان ملل متحد ) ممتنع بود . نیز نسبت به قطعنامه‌ی شماره 6236 ( 1974 ) در مورد حقوق مسلم ملت فلسطین ، رأی ممتنع داد . ولی به قطعنامه‌ی شماره 3237 که بر طبق آن سازمان آزادیبخش به‌عنوان ناظر انتخاب می‌شد ، همچنین قطعنامه‌ی مربوط به تشکیل کمیسیون سازمان ملل برای تأمین حقوق مسلم مردم فلسطین ، و نیز قطعنامه‌ی محکومیت صهیونیت ( نک : نژادپرستی و صهیونیت ) رأی مخالف داد . نماینده‌ی [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] قطعنامه‌ی اخیر را که در آن صهیونیت همرده‌ی نژادپرستی تلقی شده بود ، اهانت به بشریت توصیف کرد .

[[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال ، چه در اطلاعیه‌های رسمی خود و چه در بیانیه‌های دوجانبه‌ای که با پاره‌ای از کشورها به امضا می‌رساند ، همواره بر آن بخش از اعلامیه‌ی 6/11/1973 کشورهای بازار مشترک که در مورد ملت فلسطین بود تأکید داشت . سپس در موضع کشورهای بازار مشترک تحولی ایجاد شد و اعلامیه‌ی وزرای خارجه‌ی نه کشور در رم به‌تاریخ 30/10/1975 این نکته را تصریح می‌کرد که " باید حق ملت فلسطین در اظهار هویت ملی خو همواره مورد شناسایی رسمی باشد . " در 28/9/1976 گنشر وزیر خارجه‌ی [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] ، ضمن سخنان خود در سی‌ویکمین دور جلسات مجمع عمومی سازمان ملل ، اعلام داشت : " در خصوص این مسأله‌ی ، ‌آلمان فدرال نظر خود را در 1974 از همین تریبون اعلام کرد . تأیید [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] بر این بود که با پایان یافتن اشغال سرزمین‌ها و در هنگام حل‌وفصل مسالمت‌امیز مسأله‌ی ، باید [[حق|حق]] ملت فلسطین در تعیین سرنوشت خود که در نهایت متضمن [[حق|حق]] این ملت در ایجاد حاکمیت ملی خویش است ، مدنظر باشد . نیز [[حق|حق]] حیات اسرائیل در چهارچوب مرزهایی مطمئن و به‌رسمیت شناخته شده ، نباید از نظر دور بماند . "

در 29/6/1976 ، نه کشور بازار مشترک ، اعلامیه‌ی جدیدی را منتشر ساختند . این اعلامیه که تحول دیگری را در موضعن کشورهای یاد شده نشان می‌داد تصریح می‌کرد که برقراری صلح امکان‌پذیر نخواهد بود مگر اینکه حقوق حقه‌ی ملت فلسطین در اظهار فعالانه‌ی هویت ملی خود ، به‌صورت واقعیتی دربیاید که ایجاد یک میهن ملی را برای مردم فلسطین متضمن باشد . نیز ضرورت دارد که نمایندگان ملت فلسطین در هرگونه مذاکراتی شرکت داشته باشد . نماینده‌ی [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] فدرال در سی‌ودومین دور جلسات مجمع عمومی ( 1977 ) اعلام داشت که موضع کشور [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] ، در اعلامیه‌ی ژوئن بیان شده است . در 21/6/1978 هلموت اشمیت ، ضمن سخنان خود در دیدار با ولی‌عهده عربستان ، اعلام کرد :

<blockquote> " باید ملت‌های دیگر نیز از [[حق|حق]] تعیین سرنوشت که ما برای [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] مطالبه می‌کردیم برخودار باشند . از این‌رو ، دولت آلمان‌فدرال ، به طور علنی ، همواره خواستار احقاق حقوق قانونی ملت فلسطین بوده است . به‌نظر من همان اندازه که بحث پیرامون مصالح امنیتی کشور اسرائیل ضرورت دارد ، این نکته نیز ضروری است که بحث‌های بین‌المللی بر محوری باشد که مسأله‌ی انتظارت منطقه‌ای اعراب درگیر در بحران ، و همچنین [[حق|حق]] ایجاد یک کشور برای فلسطینیها ، مدنظر قرار گیرد . " $$blockquote/$$

در ژوئن 1980 ، اعلامیه‌ی کشورهای بازار مشترک اروپا در ونیز منشتر شد . این اعلامیه ، در عین‌حال که تأکید داشت موافقتنامه‌های کمپ‌دیوید باعث افزایش تشنج در منطقه شده ، [[حق|حق]] ملت فلسطین را در ایجاد کشور مستقل و نیز به‌رسمیت شناختن سازمان آزادیبخش فلسطین به‌عنوان تنها نماینده‌ی قانونی ملت فلسطین ، نادیه می‌گرفت . به علاوه بر تأیید و حمایت کشورهای اروپایی از قطعنامه‌ی 242 و [[روش|روش]] و محتوای موافقتنامه‌های کمپ‌دیوید ، به ویژه در زمینه‌ی عادی‌سازی مناسبات ، تأکید می‌کرد .

در 24/11/1980 اشمیت بیانیه‌ی هیأت دولت ائتلافی جدید را که متشکل از حزب‌های سوسیال دموکرات و دموکرات مستقل بود در پارلمان قرائت کرد . در این بیانیه ، چنین آمده بود : " ما می‌خواهیم براساس بیانیه‌ی ونیز و با همکاری شرکای خود ر گروه کشورهای اروپا ، برای یافتن راه‌حلی مسالمت‌آمیز و همه‌جانبه و عادلانه و پایدار در خاورمیانه ، کمک کنیم . "

اشمیت در یک مصاحبه تلویزیونی پس از دیدار خود از عربستان در آوریل 1981 و بازگشت به آلمان اظهار داشت : " در بحران فلسطین ، انسان نمی‌تواند تمامی [[حق|حق]] را به یک طرف بدهد و به طرف دیگر پشت کند . این امر غیرممکن است ، به‌خصوص برای یک آلمانی که در میان ملتی تجزیه شده به‌سر می‌برد . چنین شخصی باید خواسته‌ی اخلاقی حق تیعین سرنوشت ملت فلسطین را به‌رسمیت بشناسد . " اشمیت افزود : " چنانچه بخواهیم در غرب ، سازمان آزادیبخش را یک سازمان تروریستی تلقی کنیم و میان تشکل‌های گوناگون در داخل این سازمان تفاوت قائل نشویم - زیرا سازمان آزادیبخش فقط به‌عنوان سازمان اصلی دیگر سازمان‌های مختلف به‌شمار می‌رود - اگر بخواهیم به این سیاست ادامه دهیم ، سازمان را به دامان مسکو خواهیم انداخت . باید فلسطینیان و اسرائیلیان یکدیگر را به‌رسمیت بشناسند . من برای یهودیان از صمیم قلب آرزو می‌کنم که موجودیت کشور آنها محفوظ بماند و این موجودیت ، به‌خاطر اتخاذ سیاستی غیر دوراندیشانه ، در معرض خطر قرار نگیرد . "

این اظهارات اشمیت ، با واکنش تندی در هیأت حاکمه‌ی اسرائیل ، به‌خصوص از جانب نخست‌وزیر آ [[بگین ، مناخیم|مناخیم بگین]] ، روبه‌رو شد .

==مآخذ :==
#مؤسسه مطالعات فلسطینی : '''''الکتاب السنوی للقضیة الفلسطینیة''''' ، سال‌های 1946 - 1976 .
#شریف ، ‌رجینا''''' : الصهیونیة اللایهودیة تعبیر عن التواطؤ الصهیونی العصری المعادی للسامیة''''' ، مجلة العلوم الاجتماعیة ، ویژه‌نامه‌ی فلسطین ، کویت .
#عباس ، محمود : '''''الصهیونیة و النازیة توأمان''''' ، مجله شؤون فلسطینیة ، شماره 112 ، مارس 1981 ، بیروت .
#عبدالرحمان ، اسعد''''' : المساعدات الامریکیة و الالمانیة الغربیه لاسرائیل''''' ، بیروت 1967 .
#عبدالعزیز ، مصطفی : '''''اسرائیل و یهود العالم''''' ، بیروت ، 1969 .
#لیفان ، کنت : '''''المانیا الغربیة و الشعب الفلسطینی''''' ، شؤون فلسطینیة ، شماره 44 ( آوریل 1975 ) .
#موسی ، شحاده : '''''علاقات اسرائیل مع دول العالم 1967 - 1970''''' ، بیروت 1971

==آلن بی ( 1861 - 1936 ) :==

آلن‌بی Alenbi ، ارمند هنری هینمن ، ملقب به نخستین " وایکانت " . آلن‌بی ، فیلدمارشال انگلیسی در جنگ جهانی اول از 1917 تا 1919 فرمانده‌ی نیروهای انگلیس در شرق نزدیک بود . او قوای ترکان عثمانی را به سال 1918 در فلسطین درهم شکست . وی طی سال‌های 1919 - 1925 فرماندار کل بریتانیا در مصر بود .

==مأخذ :==
#مصاحب ، غلامحسین ، دائرةالمعارف فارسی ، جلد اول ، انتشارت فرانکلین ، فروردین 1345ه - . ش .

آل سعود و مسأله‌ی فلسطین

2020-07-17T18:49:25Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$' به '<blockquote>'

سلسله آل‌سعود به سعودبن محمدبن مقیرن منسوب است که از سال 1148 ق - ( 1735م ) بر بخشی از شبه‌جزیره عربستان سلطه یافتند .

این سلسله که به‌دنبال ضعف امپراطوری عثمانی و پدید آمدن جنبش‌های جدایی‌طلب در اوایل سده‌ی 12 هجری و قرن 18 میلادی در شبه‌جزیره عربستان به قدرت رسید هم‌اکنون نیز بر کشور عربستان سعودی حکومت می‌راند .

پس از مرگ محمدبن سعود ، پسرانش محمد ، ثنیان فرحان و مشاری مشترکاً قلمروی کوچک پدر را اداره کردند . پس از مرگ ثنیان ، محمد حکومت را به عهده گرفت و دیگران نیز از او اطاعت کردند . وی در واقع مؤسس واقعی دولت آل‌سعود در [[نجد ( روستای - ) |نجد]] به‌شمار می‌رود .

از وقایع بسیار مهمی که در این دوره به‌وقوع پیوست و سرنوشت و آینده‌ی خاندان آل‌سعود و بخش بزرگی از شبه‌جزیره عربستان را تیعین کرد ، گسترش فعالیت محمدبن عبدالوهاب بنیان‌گزار مذهب وهابیت بود . او و ابن‌سعود که هر دو خواستار گسترش نفوذ خود بودند با یکدیگر عقد اخوت بستند و پس از چندی بر بخش بزرگی از [[نجد ( روستای - ) |نجد]] چیره گشتند . به طور کلی می‌توان گسترش نفوذ سیاسی نظامی این سلسله را به سه دوره تقسیم کرد .
#تأسیس دولت کوچکی در [[نجد ( روستای - ) |نجد]] تا چیرگی مصریان .
#بازگشت به قدرت تا استیلای ابن‌رشید بر [[نجد ( روستای - ) |نجد]] .
#چیرگی ابن‌سعود بر ریاض یا آغاز دوران نوین فرمانروایی آل‌سعود .

==الف - نقش آل‌سعود در رابطه با فلسطین و تشکیل دولت اسرائیل :==

پس از اینکه انگلیسی‌ها معاهده‌ی معروف سایکس - پیکو را در تاریخ 26 اردیبهشت 1295 ( 15 مه 1917 ) به امضا رساندند و براساس آن کشورهای خاورمیانه بین انگلیس و فرانسه تقسیم گردید ارتش انگلیس در تاریخ 18 آذر 1296 ( 8 دسامبر 1918م ) به فرماندهی لارنس وارد بیت‌المقدس شد و آنان در تاریخ 25 آذر اه 1296 همان سال وعده‌ی ایجاد یک وطن قومی یهود را به صهیونیست‌ها دادند . این وعده که به‌عنوان اعلامیه‌ی بالفور شناخته شد فلسطین را تحت قیومیت دولت انگلیس قرار داد تا زمینه‌های ایجاد دولت اسرائیل فراهم گردد . ( نک : [[اعلامیه بالفور|اعلامیه بالفور]] ) همزمان با این تصمیم متفقین ، ملک عبدالعزیزبن سعود ( پدرفهد ) که حاکم [[نجد ( روستای - ) |نجد]] بود طی تلگرامی به " سر ونیگت " ورود انگلیسیها به بیت‌المقدس را تبریک گفت : وی فرزندش فیصل را به لندن فرستاد تا پیروزی نیروهای انگلیسی در بیت‌المقدس را به پادشاه انگلیس تبریک بگوید . حکومت آل‌سعود هیچ‌گونه مخالفتی با تلاش‌های دولت انگلیس در راستای ایجاد یک وطن قومی برای یهودیان در فلسطین نشان نداد .

در سال 1299 ( 1920م ) درگیری بین فلسطینیها و اشغالگران انگلیسی در مناطق مختلف فلسطین از جمله بیت‌المقدس روی داد و این درگیری موجب شد که در کشورهای عربی و اسلامی تظاهراتی به‌نفع مردم فلسطین علیه انگلیسیها برپا گردد ولی حکومت آل‌سعود با نادیده گرفتن این درگیریها در برابر این رویدادها سکوت اختیار کرد .

[[ پرونده : | افشای یک سند تاریخی در مورد مسأله فلسطین ]]

<blockquote>من " سلطان عبدالعزیز عبدالرحمن آل فیصل آل‌سعود " نزد " سر پرسی کوکس " نماینده‌ی بریتانیای کبیر ، هزار بار اقرار و اعتراف می‌کنم که از نظر من هیچ مانعی برای بخشیدن فلسطین به فقرای یهود یا غیر آنان بدان‌گونه که بریتانیا صلاح می‌داند وجود ندارد و من هرگز تا روز قیامت از رأی بریتانیا تخلف نخواهم کرد . $$blockquote/$$

در مرداد 1308 یهودیان سعی کردند [[مسجدالاقصی|مسجدالاقصی]] را در هنگام برگزاری نماز به آتش بکشند که این امر موجب برپایی تظاهراتی در جان اسلام شد و فلسطینیها سعی کردند یهودیان را مورد تعرض قرار دهند ولی نیروهای انگلیسی مانع این امر شدند و از یهودیان حمایت کردند . حافظ [[وهبه ، جمیل یعقوب ( 1897 - 1971 ) |وهبه]] وزیر مشاور آل سعود در مصاحبه‌ای با روزنامه‌ی دیلی تلگراف مورخه‌ی 12 شهریور 1308 ( 1929م ) اعلام کرد : ملک ابن‌سعود قبل از هر چیز دوست بریتانیای‌کبیر است ، به بریتانیا اعتماد دارد و می‌داند که مقامات انگلیسی تحقیقاتی در مورد درگیریها در قدس انجام خواهند داد .

در سال 1314 قیام مردم فلسطین به‌رهبری شیخ [[قسام ، عزالدین|عزالدین قسام]] آغاز شد . ولی اسناد وزارت خارجه انگلیس هیچ اشاره‌ای به عکس‌العمل آل‌سعود به‌نفع این قیام نمی‌کند . در همین رابطه " آندرو رایان " سفیر وقت انگلیس در جده طی گزارشی نوشت ! " فکر نمی‌کنم که ابن‌سعود نسبت به این مسأله ( قیام ) عکس‌العمل نشان دهد . "

ملک عبدالعزیز آل‌سعود در توجیه رویدادهای فلسطین گفت : اعراب باید خود را ملامت کنند زیرا آنها ، خودشان خود را اذیت و آزار داده‌اند نه انگلیسیها .

در تاریخ 8 اردیبهشت 1315 عبدالعزیز آل‌سعود نامه‌ای از حاج امین‌الحسینی یکی از رهبران فلسطین دریافت کرد . در این نامه آمده بود " فلسطین از سوی سیاست انگلیس و صهیونیسم هدف قرار گرفته است . همه‌ی احزاب متحد شده‌اند تا دست به اعتصاب عمومی بزنند ، این اعتصابات تا تغییر این سیاست ادامه خواهد یافت " . وی در نامه‌ی خود از عبدالعزیز آل‌سعود خواست کمک‌های لازم را برای نجات بیت‌المقدس و تحقق اهداف ملت فلسطین انجام دهد . عبدالعزیز آل‌سعود بلافاصله پس از دریافت نامه‌ی مزبور به یوسف یاسین مشاور خود دستور داد که متن نامه را تحویل سفارت انگلیس در جده بدهد تا انگلیسیها در جریان امر قرار گیرند . وی تأکید کرد هیچ اقدامی که متعارض سیاست انگلیس باشد انجام نخواهد داد و به‌هیچ‌وجه در مسایل داخلی انگلیس دخالت نخواهد کرد .

وزیر مستعمرات انگلیس در پاسخ به اقدام عبدالعزیز آل‌سعود طی نامه‌ای از وی خواست که برای خاموش کردن شعله‌ی قیام فلسطینیها تلاش کند . در این نامه آمده است :

" اگر ملک‌بن سعود بتواند از نفوذ خود برای متقاعد کردن اعراب جهت دست کشیدن از خشونت استفاده کند ، خدمت بزرگی نه تنها به حکومت انگلیس ، بلکه به اعراب کرده است " . پس از اینکه قیام مردم فلسطین به رهبری شیخ [[قسام ، عزالدین|عزالدین قسام]] در سال 1315 به اوج خود رسید و اعتصاب عمومی سراسر فلسطین را فرا گرفت ، جنگ مسلحانه‌ی مردم علیه نیروهای انگلیسی موجب گردید که استعمار انگلیس برای رسرکوب مسلمانان از سلطه استفاده کند . با اینکه نیروهای انگلیسی قیام سراسری مردم را با اسلحه پاسخ دادند ولی نتوانستند این قیام را سرکوب کند . لذا دست به دامن عبدالعزیز آل‌سعود شدند تا بلکه وی بتواند مردم فلسطین را آرام کند .

" خیرالدین انورکلی " در کتاب خود تحت عنوان " شبه‌الجزیره‌العربیه فی عهدالملک عبدالعزیز " می‌نویسد : دولت انگلیس از طریق وزیر مختار عربستان در لندن با ابن‌سعود تماس گرفت تا وی را به دخالت در این مسأله تشویق کند . انورکلی می‌افزاید : اعلیحضرت تصمیم گرفت برای حل بحران ، تلاش مشترکی با دولت‌های عربی مبذول دارد ولی این تلاش باید طبق شرایط انگلیس و برای پایان دادن بدون قید و شرط قیام انجام گردد .

به دنبال گسترش قیام فلسطینیها علیه انگلیس و یهودیان ، عبدالعزیز آل‌سعود آمادگی خود را برای میانجیگری و نصیحت کردن مردم فلسطین جهت دست کشیدن از قیام اعلام کرد .

پیشنهاد آل‌سعود به اعراب این بود که : آشوب‌ها را متوقف کنید تا خواسته‌های شما تحقق یابد چون این آشوب‌ها به‌ضرر شما خواهد بود . وی همچنین در دیدار با رهبران فلسطینی از آنها خواست که از قیام علیه انگلیسیها دست بردارند و برای بریتانیای کبیر مشکلاتی به‌وجود نیاورند .

در 4 مرداد 1315 ( 25 ژو ئیه 1936 ) چهار تن از مقامات وزارت خارجه انگلیس پیشنهاد آل‌سعود را مورد بررسی قرار دادند و در پایان این مذاکرات طی بیانیه‌ای از پیشنهاد عبدالعزیز آل‌سعود جهت میانجیگری استقبال کردند . در این میان آل‌سعود خوشخدمتی خود را به انگلیس به خوبی نشان داد . " حافظ وهبه " وزیر مختار آل‌سعود در لندن در دیدار با مقامات وزارت خارجه‌ی انگلیس اعلام کرد که اعلیحضرت ملک عبدالعزیز آل‌سعود گزارش‌های مختلفی از داخل عربستان و شرق اردن دریافت کرده حاکی از اینکه بادیه‌نشینان تظاهرات به‌نفع مردم فلسطین تهدید کرده‌اند ، ولی اعلیحضرت این تهدیدها را تقبیح و دستورات خود را به حکام مناطق جهت سرکوب هرگونه تظاهرات صادر کرد . وی افزود دولت اعلیحضرت آماده است اتباع عربستان و حتی اتباع اردن را که اقدام به حمایت از مردم فلسطین کند دستگیر کند .

در 20 مهرماه 1315 ( 14 اکتبر 1936 ) عبدالعزیز آل‌سعود به‌نمایندگی از پادشاهان عرب ، پیامی را برای مردم فلسطین جهت دست کشیدن از قیام خود صارد کرد . در این پیام آمده بود :

به فرزندان ما ، اعراب فلسطین... " از اینکه اوضاع در فلسطین به اینجا رسیده است بسیار متأثرم . ما به‌اتفاق پادشاهان عرب و شاهزاده عبدالله ( پادشاه اردن ) از شما دعوت می‌کنیم که آرامش را حفظ کنید و برای جلوگیری از خونریزی اعتصاب خود را متوقف سازید و به حسن‌نیت دوست ما انگلیس که می‌خواهد عدالت را تحقق بخشد اعتماد کنید و یقین داشته باشید که ما به تلاش‌های خود برای کمک به شما ادامه می‌دهیم . "

به‌دنبال صدور پیام عبدالعزیز آل‌سعود برای پایان دادن قیام مردم فلسطین ، هیأت عالی عربی که رهبری قیام مردم فلسطین را برعهده داشت در همان روز ( 20 مهر 1315 ) طی بیانیه‌ای از مردم خواست به قول و عهد پادشاهان عرب اعتماد کنند و اعتصابات را متوقف سازند . در این بیانیه آمده بود :

" از آنجا که پذیرفتن اراده و مقاصد اعلیحضرت‌ها پادشاهان عرب یکی از خصلت‌ها و رسوم موروثی اعراب است و نظر به اینکه هیأت عالی عرب اعتقاد راسخ دارد که پادشاهان عرب برای حفظ مصالح فرزندان خود از آنها خواستته‌اند اعتصاب خود را پایان دهند ، لذا هیأت عالی عربی در پاسخ به خواست پادشاهان عرب و با اعتقاد به اینکه میانجیگری پادشاهان مثمرثمر خواهد بود ، از مردم فلسطین می‌خواهد به اعتصابات خود پایان دهند و به دستورات پادشاهان که هدفی جز خدمت به مصلحت اعراب ندارند عمل کنند . همزمان با این بیانیه ، فرماندهی کل قیام اطلاعیه‌ای به امضای فوزی [[قاوقچی ، فوزی ( 1977 - 1890 ) |قاوقچی]] صادر کرد و توقف خشونت و جلوگیری از هر اقدام خدشه‌دارکننده‌ی مذاکرات را خواستار شد و از مردم خواست که به سر کارهای خود بروند .

بدین ترتیب یک بار دیگر آل‌سعود با دخالت خود و حمایت پادشاهان عرب قیام مردم فلسطین را در سال 1315 خاموش کرد بی‌آنکه فلسطینیها به اهداف موردنظر خود دست یابند . این در حالی بود که عبدالعزیز آل‌سعود پادشاه عربستان سعودی ضمن همکاری صمیمانه و علنی در دفاع از سیاست‌های ضد فلسطینی انگلستان ، با رهبران یهودی و صهیونیست در تماس بود و حمایت‌های بی‌دریغ خود را در ملاقات‌های محرمانه با عوامل صهیونیستی ابراز می‌کرد که در بخش روابط آل‌سعود با صیهونیست‌ها به آن اشاره خواهد شد . ولی آنچه که در اینجا لازم است به آن اشاره شود این است که براساس اسناد تاریخی ، رژیم آل‌سعود متعهد شده بود که منافع دولت‌های انگلیس ، آمریکا و یهودیان را حفظ کند .

سننت جان فیلپی مستشار سازمان اطلاعات انگلیس که بعداً به مذهب وهابیت گرایید و به عنوان مشاور عبدالعزیز مشغول به کار شد و نام حاج‌عبدالله فیلپی را به خود اختصاص داد در کتابش موسوم به ( چهل سال در نیروی دریایی ) می‌گوید :

" به‌نظر ابن‌سعود ، مشکل فلسطین مستحق به خطر انداختن روابط ویژه‌ی او با انگلیس و اخیراً با آمریکا نبود و به‌نظر عبدالعزیز آل‌سعود و کلیه خ اندان آنها ، سرنوشت فلسطین مربوط به دوست عزیز آنها انگلیس که قیمومیت فلسطین را به عهده دارد می‌باشد و آن کشور هرگونه که مایل است در این مورد برخورد کند و عبدالعزیز می‌بایست رسماً و طاعتاً فرمانبردار باشد . وی می‌افزاید : اصل موافقتنامه‌ی ایجاد کشور سعودی این بود که سیاست آل‌سعود می‌بایست به نحوی باشد که ملک عبدالعزیز و نوادگان پس از وی علیه منافع انگلیس و آمریکا و یهود در کشورهایی که انگلستان بر آنها حکمرانی می‌کند و یا زیر قیمومیت یا نفوذ آن قرار دارند و فلسطین یکی از آنها می‌باشد ، به‌هیچ وجه مداخله نکنند . وی در قسمت دیگری از کتاب می‌افزاید " ملک عبدالعزیز اعلان کرده بودکه اگر بریتانیای کبیر خواهان [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] باشد ، اعراب آن را خواهند پذیرفت و انگلیس به عبدالعزیز پیشنهاد کرده بود که فلسطین به طور کامل به یهود داده شود و در [[عوض ، عطیه احمد 1938|عوض]] استقلال تمام کشورهای عربی به رسمیت شناخته شود و تضمین نموده بود که مردم فلسطین را که از آن کشور خارج می‌شوند ، به‌نحو شایسته‌ای اسکان دهد " .

==ب - ارتباط رژیم آل‌سعود با یهودیان صهیونیست :==

جان فیلپی مستشار سازمان اطلاعات انگلیس که قبلاً درباره‌ی ماهیتش مطالبی بیان شد در صفحه 953 کتابش عکس سمحا ایرلخ جنگجوی سابق صهیونیست را که دتی وزیر دارایی اسرائیل بود ، چاپ کرده و در زیر آن نوشته است : سمحا ایرلخ فرستاده‌ی [[بن گورین ، دیوید ( 1973 - 1886 ) |بن گورین]] نزد عبدالعزیز آمد و از او درباره‌ی واقعیت بیانات وی که درباره‌ی فلسطینیان ایراد شده بود از جمله درباره‌ی فرستادن اسلحه و داوطلبان توضیح خواست . در این دیدار سمحا ایرلخ موافقتنامه‌هایی را که بین او و انگلستان در حمایت یهودیان فلسطینی از یک طرف و روزولت از طرف دیگر به امضا رسیده بود یادآور شد و خاطر نشان کرد که انگلستان و آمریکا براساس پشتیبانی شما پیشرفت می‌کنند . عبدالعزیز در پاسخ گفت که " این اظهارات همگی برای گمراه کردن است ، توقع [[داری|داری]] چه بگویم ؟ بگویم من تسلیم فلسطین به یهودیان را تأیید می‌کنم و با این حرف‌ها خود را ذلیل کنم ! ! " وی افزود : " به کاری که برای یهودیان انجام می‌دهم اعتماد کن نه به آنچه که می‌گویم . مطمئن باش ایرلخ ! ! " جان فیلپی همچنین در کتاب خود که در سال 1952 در تبعیدگاهش در بیروت به رشته تحریر درآورده بود و طی نامه‌ای به ملک سعود و فیصل تهدید کرده بود که در صورتی که به وطن اصلیش [[نجد ( روستای - ) |نجد]] ! ! بازگردانده نشود اقدام به انتشار کتابش خواهد کرد همچنین نوشته است : " عبدالعزیز در مجمعی ( کنگره‌ای ) بی‌نتیجه بنابر درخواست من پیمانی را امضا کرد تا حسن نیتش را به سازمان اطلاعات انگلیس که حقوقش را به‌میزان 500 جنبه استرلینگ قطع کرده بود ، ثابت کند . او که حالی بسیار بد و گله‌مند داشت و نزدیک بود گریه کند قلمی از جیبش که از گردن او تا نافش می‌رسید درآورد و موافقتنامه‌ای مبنی بر تسلیم فلسطین به‌عنوان وطنی برای یهودیان بیچاره نوشت . متن دقیق پیمان به شرح ذیل می‌باشد .

<blockquote>بسم الله الرحمن الرحیم$$blockquote/$$

من ، سلطان عبدالعزیز پسر عبدالرحمن آل‌فیصل ، آل‌سعود هزاران بار در حضور سرپریسی‌کوکس نماینده‌ی بریتانیای کبیر اعتراف می‌کنم و اقرار می‌کنم که از نظر من هیچ مانعی در تسلیم فلسطین به یهودی‌نشینان یا دیگران نمی‌باشد همان‌طور که این رأی ، نظر انگلیس تا روز قیامت است . $$blockquote/$$

او سپس این پیمان را با نگین انگشترش تأیید کرد .

جان مارتن منشی چرچیل نمایندگی عمومی کنگره‌ی بیل را در دست داشت در 11/3/1942 هنگام دیدار با وایزمن از قول چرچیل به او گفت : می‌خواهم بدانی که برای شما برنامه‌ای ( طرحی ) دارم که تا پایان جنگ قابل اجرا نیست . من مایلم که ابن‌سعود را رهبر خاورمیانه و مسلط بر قدرتمندان آن ببینم ، به‌شرط آنکه با شما به توافق برسد و سپس هرچه که می‌خواهید از او بگیرید . بی‌شک شما را در این کار یاری می‌کنم . باید این راز مخفی نگه‌داشته شود ولی من به روزولت ( رئیس‌جمهور وقت آمریکا ) می‌گویم . وی افزود هنگامی که من و روزولت تصمیم به انجام کاری بگیریم ، حتماً آن کار انجام می‌شود .

توافقات پنهانی رژیم آل‌سعود با آمریکا ، انگلیس و اسرائیل به منظور تحقق کشور اسرائیل روزبه‌روز به مرحله عمل می‌رسید و ماهیت رژیم سعودی برای اعراب و فلسطینیان مسلمان آشکارتر می‌شد و اعتراضات اعراب مسلمان و فلسطین به سیاست‌های رژیم سعودی افزایش می‌یافت ولی عبدالعزیز سعی می‌کرد مشکلات فلسطینیها را نتیجه‌ی سیاست‌های داخلی انگلیس قلمداد کند .

عبدالعزیز در سال 1946 در ملاقات خود با یکی از رهبران فلسطینی گفت : فکر نمی‌کردین که اختلاف گروههای کارگر و محافظه کار بر انگلیس بر سیاست انگلیس در مورد فلسطینیان مسلمان و اعراب تأثیر بگذارد . ولی به‌محض اینکه فلسطینیان در اعتراض به اظهارات عبدالعزیز جلسه را ترک کردند ، او با صدای بلند به حاضرین در جلسه گفت : این فلسطینیها یهودیانی هستند که جنگ بر ضد آنها واجب است ولی یهودیان واقعی آنهایی هستند که به سرزمینشان بازگشتند و آزادند که هر اسمی برای خود انتخاب کنند ، زیرا هر کس که بر چیزی دست یافته ، خود شایسته‌ی آن است و لیاقتش را دارد ! و هنگامی که به او گفتند : فلسطین ، فلسطین ، او با تعجب پرسید : مگر فلسطین را چه می‌شود ؟ گفتند : فلسطین به‌زودی نابود می‌شود ، سپس به او گفتند : صدرو [[نفت|نفت]] را به دوستان آمریکاییت که بعد از دوستان انگلیسیت بزرگترین پشتیبان یهود هستند قطع کن . عبدالعزیز با تعجب و تمسخری حیله‌گرانه گفت : [[نفت|نفت]] به فلسطین چه ربطی دارد ؟ حتی اگر ما به قطع صدور [[نفت|نفت]] به آمریکا فکر کنیم کسی نیست که آن را دوباره به ما بازگرداند و تازه کسی از ما چگونگی قطع صدور [[نفت|نفت]] را نمی‌داند ، زیرا که [[نفت|نفت]] ، اول به دست خدا و سپس به دست آمریکاست و اگر قطع صدور [[نفت|نفت]] را از آمریکائیان یاد بگیریم ، دیگر چیزی نداریم که به ارتش و سربازان مسلمان عرب در جنگ فلسطین و رهاییش از دست یهود بدهیم . ولی من در مورد این موضوع با دوستان آمریکاییم بحث و گفت‌وگو می‌کنم .

این در حالی بود که اطرافیان ملک عبدالعزیز نظرات وی را در مورد فلسطین قبول نداشتند . او عقیده داشت که مسأله‌ی فلسطین در حدی نیست که به‌خاطر آن روابط خود را با انگلیس و آمریکا به خطر بیندازد . البته به‌نظر می‌رسد که آشکار شدن مواضع ضدفلسطینی عبدالعزیز ، در اواخر زندگی وی و به‌دنبال رد و بدل شدن پیام‌ها بین آمریکا ، انگلیس و آل‌سعود بود و آن هنگامی بود که چرچیل نخست‌وزیر انگلیس به فکر افتاد که آل‌سعود را به‌عنوان رهبر بلامنازع جهان عرب مطرح نماید .

همزمان با این تصمیات ملک عبدالعزیز با صراحت اعلام کرده بود که اعراب همواره تقسیم یا شناسایی هرگونه حقی را برای یهودیان در فلسطین رد می‌کنند اما اگر انگلیس مسأله‌ی [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] را بر آنها تحمیل کند ، خواهند پذیرفت وی پس از شکست ارتش‌های عربی و [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] ، عمیقاً ناراحت شد ، چرا که توقع داشت بخشی از فلسطین در اختیار او قرار گیرد .

جان فیلپی مشاور عبدالعزیز در کتاب خود نوشته است " انتقال بخش عربی فلسطین که تحت حکومت عبدالله پادشاه اردن قرار گرفت امری بیش از آنچه که گوارای ملک عبدالعزیز باشد به‌شمار می‌رفت " چرا که وی می‌خواست این جزء از فلسطین به وی یا اسرائیل واگذار شود و بدین جهت در برابر تشکیل [[حکومت عمومی فلسطین|حکومت عمومی فلسطین]] در بخش غزه که تحت اشغال رژیم مصر بود موضع مخالف گرفت ، زیرا می‌ترسید این حکومت تقویت شود و نگرانی‌های جدیدی علیه یهود به ‌وجود آورد .

برای همین موضع با چرچیل نخست‌وزیر انگلیس و روزولت رئیس‌جمهور آمریکا بر سر مسأله‌ی [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] بین کشورهای عربی به توافق رسیدند و برای اینکه فلسطینیها هیچ دوستی نداشته باشند ، وی به فریفتن جمال‌حسینی که به‌عنوان وزیر خارجه‌ی حکومت فلسطین در غزه انتخاب شده بود اقدام کرد و بنا به درخواست آمریکا و انگلیس و با دادن مبلغ ناچیزی وی را به‌عنوان یکی از مشاورین خود در ریاض منصوب نمود و بقیه‌ی اعضای دولت فلسطین را به روش‌های دیگر فریب داد .

علی‌رغم همه‌ی تلاش‌های آل‌سعود و مواضع صریح ملک عبدالعزیز هیچ‌کس قهرمانی‌های گردان " عربی " را که بدون رضایت خاندان سعودی از جزیرةالعرب به پا خواست فراموس نمی‌کند ، این گردان که حدود 700 نفر از افراد آن در جنگ شهید شدند نشان‌دهنده‌ی حضور مردم مسلمان جزیرةالعرب در جنگ با صهیونیست‌ها بود و وقتی که آوازه‌ی فداکاری‌های این گردان در سطح جزیرةالعرب پیچید ، ملک عبدالعزیز آن را منتسب به خود کرد و گفت : " انگلیس می‌خواهد که اسرائیل را ایجاد کند و اسرائیل ایجاد خواهد شد . " اینها گوشه‌ای از نقش خاندان آل‌سعود در به رسمیت شناختن بنیان‌گزار دولت صهیونیستی یعنی وایزمن و فراهم آوردن زمینه‌های تشکیل دولت اشغالگر قدس می‌باشد .

==ج - مواضع آل‌سعود نسبت به مسأله‌ی فلسطین پس از تشکیل اسرائیل :==

نزدیکی روزافزون ابن‌سعود به متفقین به ویژه دیدار او با روزولت در ناو جنگی آمریکا موسوم به کوئنسی در سال 1364 . ق ( 1945م ) که موجب سپردن بنادر سعودی در خلیج‌فارس به ناویها انگلیسی و آمریکایی شد و روزولت تعهد کرد که آمریکا بدون گفت‌وگوهای زمینه‌ساز با عرب‌ها و یهودیان موضع خود را در قبال فلسطین دگرگون نکند ، تأثیری در مواضع آمریکا نسبت به مسأله‌ی فلسطین نداشت . در سال 1946 ترومن ( رئیس‌جمهور آمریکا ) از 000,100 یهودی دعوت کرد که به سرزمین‌های اشغالی مهارجت کنند . این مسأله‌ی مورد اعتراض آل‌سعود قرار گرفت ولی اقدام حادی از سوی آن انجام نگرفت .

یک سال بعد آمریکا به قطعنامه‌ی سازمان ملل مبنی بر تجزیه‌ی فلسطین رأی مثبت داد که منجر به تیره شدن روابط آمریکا با دولت سعودی گردید ولی منجر به قطع مناسبات نشد . این در حالی بود که رؤسای هیأت‌های عربی در سازمان ملل در آستانه‌ی صدور قطعنامه‌ی [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] در سال 1948 با ارسال پیامی با پادشاه سعودی اصرار کردند که بیانیه‌ای صادر کند و در آن آمریکا را به قطع صدور نفت در صورت تصویب قطعنامه‌ی [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] و به رسمیت شناختن اسرائیل ، تهدید کند ولی پادشاه‌ی سعودی در یک موضع غیرمنتظره اعلام کرد : " منافع آمریکا در عربستان محفوظ است و مورد حمایت ماست و از آنجا که آمریکاییان حکم اهل‌ذمه را دارند در نتیجه ، حمایت از آنها و منافع آنها براساس نص [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] بر ما واجب است . "

چندی بعد روابط آل‌سعودو و آمریکا رو به گرمی نهاد و در سال 1367ق ( 1948م ) ناوگان آمریکا وارد خلیج‌فارس شد و برای نخستین بار مقامات نظامی آمریکا از عربستان دیدار کردند .

در آن ایام که [[عبدالناصر ، جمال ( 1918 - 1970 ) |جمال عبدالناصر]] رهبری جهان عرب را در مقابل رژیم اسرائیل و متحدان آن به عهده داشت ، ملک سعود از سویی برای رهایی از انزوای سیاسی و از سوی دیگر برای ایستادگی در برابر هاشمیان اردن و عراق که از پشتیبانی انگلیس برخوردار بودند ، سیاست دوستی با مصر را در پیش گرفت و پس از ورود به پیمان بغداد در سال 1375ق ( 1955م ) دو پیمان دفاعی جداگانه با مصر و سوریه به امضا رسانید و پیمانی هم با مصر و یمن منعقد کرد .

دولت سعودی در سال 1367ق ( 1956م ) در برابر اشغال خاک مصر ( صحرای سینا ) توسط نیروهای انگلیس ، اسرائیل و فرانسه ، روابط سیاسی خود را با انگلستان قطع کرد و ملک‌سعود کمک مالی هنگفتی برای مصر ارسال داشت . سپس نمایندگان مصر ، سوریه ، اردن و عربستان در جمای‌الثانی 1376ق ( ژانویه 1957م ) اجلاسیه‌ای در قاهره برپا کردند و طی قطعنامه‌ی مشترکی دکترین آیزنهاور را محکوم ساختند و از ملک سعد خواستند که در دیدار با آیزنهاور ، او را از دیدگاهشان درباره‌ی این نظریه آگاه سازد . اما وقتی ملک‌سعود به آمریکا رفت تعهدات خود در قاهره را نادیده گرفت و خواسته میزبان را گردن نهاد و پذیرفت که دکترین آیزنهاور را به رسمیت بشناسد .

تجاوز اسرائیل به مصر و سوریه و اردن در ربیع‌الاول 1387ق ( 1967م ) مردم عربستان را به تکانی سخت وا داشت . آنان به کنسولگری آمریکا در ظهران هجوم بردند . در رأس‌التنوره کار به تیراندازی کشید و تعدادی از آمریکائیان و عرب‌ها زخمی شدند . فیصل برخی از افسران ارتش را بازداشت کرد و مقررات حکومت نظامی برقرار ساخت . آنگاه در پی فشارهای داخلی و خارجی در کنفرانس سران عرب در خارطوم در 1346ه - . ش ( 1967م ) همراه با کویت و لیبی متعهد شد که سالانه 135 میلیون لیره استرلینگ برای بازسازی اقتصادی جمهوری متحد عربی و اردن بپردازد . همچنین مقرر شد که نیروهای جمهوری متحد عربی و عربستان از یمن خارج شوند .

در رمضان 1393ق ، اکتبر 1973م با آغاز جنگ اعراب و اسرائیل ، ملک فیصل طی بیانیه‌ای صدور کلیه‌ی محموله‌های نفتی به آمریکا را قطع کرد . در صفر 1394 ( فوریه 1974م ) کنفرانس اسلامی به اتکار ملک فیصل در پاکستان تشکیل شد . قطعنامه‌ی این کنفرانس ظاهراً بر تمامی آرمان‌های اعراب صحه گذاشت و مهم‌تر آنکه برای نخستین بار سازمان [[آزادی‌بخش|آزادی‌بخش]] فلسطین به‌عنوان تنها نماینده‌ی مردم فلسطین در آن شرکت نمود .

پس از شرکت انورسادات رئیس‌جمهور مصر در مذاکرات کمپ‌دیوید و امضای پیمان صلح با اسرائیل در سال 1398ق ( 1978م ) ملک خالد بر قطع روابط با مصر پای فشرد ولی ملک فهد به‌عنوان ولیعهد عربستان اگرچه قطعنامه‌ی کنفرانس عراق مبنی‌بر تحریم سادات را در همان سال امضا کرده بود ، از انتشار رسمی آن در کشور خود جلوگیری کرد . با این همه در سال 1357ه - . ش ( 1979م ) آل‌سعود رسماً پیمان کمپ‌دیوید و عمل سادات را مردود شمرد .

زمانی که رژیم اشغالگر قدس بیت‌المقدس را پایتخت دائمی خود اعلام کرد ، فهد جهاد مقدس علیه اسرائیل را اعلام نمود . جهاد مقدس فهد علیه اسرائیل که در سال 1359 ( 1981 ) اعلام گردید فقط روی کاغذ باقی ماند و چون خود فهد به این دعوت اعتقاد نداشت ، جهاد وی در حد یک شعار بود و هیچ‌وقت به عمل تبدیل نگردید و تها رسانه‌های گروهی رژیم آل‌سعود بودند که برای فهد تبلیغ می‌کردند و جهاد او را مورد تقدیر و ستایش قرار می‌دادند .

هنگامی که رژیم صهیونیستی در سال 1361ه - . ش ( 1982م ) به لبنان حمله کرد و نیروی مقاومت فلسطین را از این کشور بیرون راند فهد سکوت اختیا رکرد و حتی از تهدید رژیم صهیونیستی خودداری نمود . فهد در پی تجاوز اسرائیل به لبنان یکسال پس از اعلام جهاد مقدس علیه اسرائیل ، طرح صلحی به نام " طرح صلح فهد " ارایه کرد و در آن موجودیت رژیم صهیونیستی را به رسمیت شناخت . این طرح شامل نکات زیر بود :
#عقب‌نشینی اسرائیل از کلیه‌ی سرزمین‌های عربی به ویژه بیت‌المقدس که در سال 1967 اشغال شد .
#از بین بردن شهرک‌های یهودی‌نشین که پس از سال 1967 بنا شده بود .
#تضمین آزادی عبادت و برگزاری مراسم مذهبی برای همه‌ی ادیان در اماکن مقدسه .
#تأکید بر [[حق|حق]] ملت فلسطین و پرداخت غرامت به کسانی که قصد بازگشت به فلسطین را ندارند .
#کرانه‌ی باختری و نوار غزه در مدت انتقالی ( چندماه ) زیر نظر سازمان ملل قرار گیرد .
#تأسیس کشور مستقل که قدس پایتخت آن باشد .
#تأکید بر [[حق|حق]] کشورهای منطقه از جمله اسرائیل در زندگی مسالمت‌آمیز .
#سازمان ملل و یا برخی از اعضای این سازمان اجرای این اصول را به عهده گیرند .

==د - مواضع آل‌سعود نسبت به مسأله‌ی فلسطین پس از انتفاضه :==

پس از شروع انتفاضه در سرزمین‌های اشغالی فلسطین رژیم آل‌سعود همراه با دیگر رژیم‌های عربی موضع مثبتی در حمایت از آن گرفت و خواهان توقف اعمال سرکوبگرانه رژیم صهیونیستی علیه فلسطین شد ولی در عین حال با نقشه‌های آمریکا در مورد مسأله فلسطین مخالفت نکرد حتی پس از مدتی که انتفاضه‌ی فلسطین گسترش یافت ، تحرکات انقلابی در سرزمین‌های اشغالی را به شدت زیرنظر داشت ، اخبار آن را با نگرانی دنبال می‌کرد و از تأثیر آن بر مسلمانان منطقه نگران بود . فهد پادشاه سعودی در زمانی که انتفاضه به اوج خود رسید ، در برابر کمک‌های آمریکا به رژیم صهیونیستی اعلام کرد که : " تلاش‌های صلح‌آمیز آمریکا مورد تأیید او است " و حتی اظهار داشت که : " تلاش اصلی کشورهای عربی ، مبارزه با اصولگرایی اسلامی و مقابله با ایران است . " در این خصوص رژیم سعودی رسماً سعی نمود که به سازمان [[آزادی‌بخش|آزادی‌بخش]] فلسطین در جهت تحریک یاسر [[عرفات ، یاسر|عرفات]] برای سازش با رژیم صهیونیستی و ورود به مذاکرات صلح خاورمیانه کمک کند .

در داخل کشور عربستان نیز به مردم مسلمان خود به هیچ‌وجه اجازه‌ی حمایت علنی از انتفاضه را نداد لذا تظاهرات مردم در حمایت از انتفاضه ممنوع شد و حتی از مراسمی که در جهت حمایت از قیام اسلامی فلسطین انجام می‌گرفت جلوگیری کرد .

به‌دنبال گسترش انتفاضه فلسطین ، رژیم سعودی در صدد برآمد با اعطای کمک‌های مالی به ساف رهبران آن را به مذاکرات صلح با رژیم صهیونیستی ترغیب کند . در این زمینه نشریه‌ی " رسالة الحرمین " در شماره 39 خود که در اوریل 1993 به‌چاپ رسید نوشت : رژیم آل‌سعود ، فلسطین و رژیم‌های عربی خلیج‌فارس را به دامان یهودیان سوق می‌دهد . این نشریه نوشت : وجود روابط همکاری و گفت‌وگوهای دوستانه میان آل‌سعود و یهودیان ، این اعتقاد قدیمی را مطرح کرده است که میان رژیم سعودی و رژیم صهیونیستی مشترکات غیرقابل تفکیک و جداناپذیر وجود دارد ، همچنین روزنامه‌ی السفیر در تاریخ 20 آوریل ( 1993م ) نوشت : رژیم سعودی برای سوق دادن اعراب به شرکت در مذاکرات دو جانبه‌ی صلح که قرار بود در 20 آوریل 1993 برگزار شود ، تصمیم گرفت است که وارد بازی پول شود . این در حالی بود که هیأت فلسطین شرکت‌کننده در مذاکرات صلح ، اعلام کرده بود : نادیده گرفتن مسأله‌ی تبعیدی‌های فلسطینی به لبنان و عدم یافتن راه‌حلی برای بازگرداندن آنان به سرزمین‌های اشغالی موجب خودداری آنها جهت شرکت در دور نهم مذاکرات صلح خواهد شد .

روزنامه‌ی لبنانی السفیر نوشت : آل‌سعود پرداخت مبلغ دویست‌میلیون دلار به سازمان [[آزادی‌بخش|آزادی‌بخش]] فلسطین و طرف‌های دیگر فلسطینی در داخل سرزمین‌های اشغالی را قبول کرده است تا از درخواست خود مبنی بر حل سریع مسأله‌ی تبعیدیها صرف نظر کند ، زیرا پافشاری بر این موضوع ، روند مذاکرات صلح را کند می‌کند و نوعی مخالفت با خواسته‌های آمریکا به‌حساب می‌آید .

قبل از برگزاری کنفرانس مادرید در سال 1991 نیز ناظران سیاسی چنین عقیده داشتند که رژیم آل‌سعود دلال عملیات صلح با رژیم صهیونیستی است و با توجه به موقعیت مالی خود و وضعیت ناهنجار حاکم بر اقتصاد جهان عرب اقدام به تشویق کشورهای عربی و ساف به مذاکره و برقراری صلح با اسرائیل کرده است .

در پی تلاش‌های رژیم آل‌سعود و هماهنگ شدن تدریجی کشورهای عربی منطقه با سیاست‌های این رژیم و اعطای دلارهای نفتی به یاسر [[عرفات ، یاسر|عرفات]] برای وادار کردن او به پذیرفتن طرح‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی ، سرانجام یاسرعرفات به‌عنوان رهبر ساف موافقتنامه‌ی غزه و [[اریحا ( شهر - )|اریحا]] را امضا کرد و رژیم اشغالگر قدس را به رسمیت شناخت . فهد و سران عرب پس از امضای موافقتنامه غزه - [[اریحا ( شهر - )|اریحا]] قول هرگونه کمک به حکومت خودگردان فلسطین را به [[عرفات ، یاسر|عرفات]] دادند تا بدین‌ترتیب صلح با رژیم صهیونیستی تحقق یافته و حالت جنگ و کشمکش میان اعراب و رژیم اشغالگر قدس پایان یابد .

==مآخذ :==
#'''''دایرةالمعارف بزرگ اسلامی''''' ، آل سعود ، مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی ، جلد اول ، 1369 .
#کیالی ، عبدالوهاب : '''''تاریخ نوین فلسطین''''' ، محمد جواهرکلام ، انتشارات امیرکبیر ، 1366 .
#بولتن مرکز مطالعات استراتژیک خاورمیانه ، شماره 714 ، در تاریخ 21/1/1372 .
#'''''گزیده‌هایی از پرونده آل‌سعود''''' ، روزنامه جمهوری اسلامی ، مورخ 25 و 26/3/1373 .
#رضوی ، سیدمرتضی : '''''صفحه عن آل سعود الوهابیین''''' .
#سعید ، ناصر : '''''تاریخ آل سعود''''' ، منشورات اتحاد شعب الجزیرة العربی ، جزء اول .
#‌انصار الثورة الاسلامیه فی فلسطین : '''''الانتفاضه''''' ، جلد دوم ، بیروت 1990 .
#روزنامه و نشریات عربی السفیر و رسالة الحرمین ، آوریل 1993 .

آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل

2020-07-17T18:49:23Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote/$$' به '</blockquote>'

تاریخ 40 ساله مبارزات مردم مسلمان علیه صهیونیسم شاهد فرازونشیبها و تلاشهای فراوانی بوده . از یک طرف چهره های سازشکار در میان رهبران فلسطینی که مبارزات مسلحانه مردم فلسطین را به سوی مذاکرات سیاسی هدایت کردند و از طرف دیگر شخصیتهای فرزانه ای که مواضع اصولی و انقلابی آنان در قضیه فلسطین همواره نور امید در دل ملتهای اسلامی به ویژه ملت رنج کشیده فلسطین تابانده و همین دیدگاه و تکیه بر اصول بود که پیدایش شجره [[طیبه ( شهرک - ) |طیبه]] انتفاضه فلسطین را به دنبال داشت . در این میان مواضع سیاسی رهبر معظم انقلاب اسلامی حضرت آیت الله العظمی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] در قضیه فلسطین که برگرفته از اصول و بینش امام خمینی رضوان الله تعالی می باشد از جایگاه والا و ارزشمندی برخوردار است .

معظم الله در اولین سخنرانی خود بعد از رحلت جانگذاز حضرت امام ، در جمع نمایندگان مجلس شورای اسلامی ایران در تاریخ 17/3/1368 فرمودند :

<blockquote> " اینجانب راه حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( ره ) را به طور دقیق ادامه خواهم داد ، زیرا که کمال این ملت و کمال مسؤولین در ادامه این راه است . من شاگرد حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] قدس سره و کسی هستم که افتخارم به این بوده و هست که اصول انقلاب را از آن بزرگوار فرا گرفته ام . " </blockquote>

و در سخنرانی دیگری در تاریخ 27/3/1368 فرمودند :

<blockquote>" ما از اصول اعلام شده انقلاب اسلامی که مردم فداکار کشورمان بر روی آنها با نثار خون خود میثاق بسته اند ، ذره ای عدول نخواهیم کرد و اجازه نمی دهیم که اهداف دشمن تحقق یابد و با تلاش و کوشش خود دشمن را ناکام خواهیم ساخت . " </blockquote>

بدون شک یکی از اصول اساسی انقلاب اسلامی نفی رژیم اشغالگر قدس و اعتقاد به محو کامل این حکومت از صحنه گیتی است و همین اعتقاد است که تحولات سیاسی و طرحهای خائنانه در صحنه فلسطین را که توسط کارگزاران خیانتکار استکبار مطرح می شود افشا می کند و بدون هیچ تأثیرپذیری از تحولات سیاسی ، مواضع اصولی خود را شجاعانه بیان می کند . در این رابطه معظم له در تاریخ 1373 فرمودند :

<blockquote>" حقایق عالم با بازیهای سیاسی و تحولات فصلی و موسمی تغییرناپذیر نیست فلسطین متعلق به فلسطینیان است ، حکومت صهیونیستی یک دولت غاصب و دروغین است ، سرزمین اشغال شده فلسطین هیچ شهروند حقیقی جز مردم بومی فلسطین ندارد و به همت ملتهای مسلمان سرانجام صهیونیستها روزی مجبور خواهند شد فلسطین را به صاحبان اصلی آن مسترد کنند و فرارسیدن آن روز حتمی و تخلف ناپذیر است . " </blockquote>

آنچه که رهبر معظم انقلاب اسلامی ایران برآن تاکید می ورزد جعلی بودن حکومت غاصب اسرائیل و حتمی بودن بازگشت سرزمین فلسطین به صاحبان اصلی آن است . ایشان این نوید الهی را در چهره فلسطینیان مبارزی می بیند که هم اکنون انتفاضه مقدس را آفریده اند و می روند تا مهر باطلی به همه آنچه که امروز مذاکره صلح لقب داده اند بزنند . معظم له در اولین پیام [[روز قدس|روز قدس]] در تاریخ 25/1/1369 بعد از رحلت امام فقید فرمودند :

<blockquote>" امروز نسل نوین ملت فلسطین به نام خدا و تمسک به ایمان اسلامی مبارزه می کند و این مبارزه ای بسیار امیدبخش است و چنانکه مشهود است دشمن ، چه حکام صهیونیست ، چه آمریکا و دیگر پشتیبانان اسرائیل و چه خیانتکاران منطقه از این حرکت جدید کاملاً سراسیمه و دهشت زده است و برای لوت کردن و پوشاندن جهت اصلی مبارزه به هر شیوه ای متوسل می شود که آخرین آن همین شعار توخالی و دروغین حمله به اسرائیل است که حکام دست نشانده عراق بر زبان آورده اند . " </blockquote>

هنگامی که فرایند صلح خاورمیانه با هدایت آمریکا جهت برقراری صلح میان کشورهای عربی و رژیم صهیونیستی و همچنین نابودی قضیه فلسطین و انتفاضه مردم آن با تبانی رژیمهای عربی منطقه شروع شد و رهبران سازمان آزادیبخش فلسطین به پای میز مذاکره با اسرائیل رفتند ، نسل جوان فلسطین در برابر این سؤال قرار گرفت که آیا بدون اتکا به رهبران سازشکار فلسطین ، راهی برای ادامه مبارزه علیه رژیم اشغالگر قدس وجود دارد ؟ و آیا خیانت چندین ساله رهبران سرسپرده و فاسد ساف جبران پذیر می باشد ؟ این سؤال مطرح شد که سران سازشکار عرب نیز چشم به تشکیل کنفرانس آمریکایی صلح خاورمیانه دوخته بودند و مردم مبارز فلسطین در درون سرزمینهای اشغالی درخت انتفاضه را با خون خود آبیاری می کردند ، در چنین اوضاع و شرایطی آیت الله العظمی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] طی پیامی در تاریخ 27/7/1370 علمای اسلام ، نویسندگان ، روشنفکران و دانشجویان کشورهای اسلامی را به یک بسیج عمومی فرا خواند تا از این خیانت آشکار جلوگیری کنند . ایشان در این پیام محض یک تحلیل تاریخی از اشغال فلسطین توسط صهیونیستها و مسامحه سران کشورهای اسلامی در آن زمان می فرماید : " اگر آن روزی که صهیونیستها اولین تیشه ها را بر ریشه عمیق ملیت فلسطین می زدند تا ملیتی دروغین و جعلی و بی ریشه به جای آن در [[خاک|خاک]] متعلق به مسلمین بگذارند . سران مسلمان و عناصر مؤثر و به تبع آنان توده های مردم حضور و مقاومت جدی و هوشیارانه ای از خود نشان می دادند امروز از این همه مصیبت و بلایی که میوه زهرآگین شجره خبیثه دولت صهیونیستی است ، در این منطقه خبری نبود و شاید ملتهای منطقه به خصوص ملت مظلوم فلسطین از آنچه که در این 45 سال کشیده است معاف می بود " . </blockquote>

ایشان ذلت سران کشورهای اسلامی در مقابل اسرائیل را ثمره سست عنصری و قدرت طلبی سیاسیون و راحت طلبی روشنفکران و ناآگاهی ملتهای عرب قلمداد می کند و با دلی پردرد از آنچه که بر سر نسل فلسطینی آمده است می فرماید :

<blockquote>" آن روز سست عنصری بعضی و قدرت طلبی بعضی و راحت طلبی و ناهشیاری بعضی ، دست به دست هم داد و خیانتی عمومی را شکل بخشید و نتیجه آن شد که شد . هزاران خون به ناحق ریخته ، هزاران ناموس هتک شده ، هزاران خانه ویران شده ، هزاران سرمایه برباد رفته ، هزاران آرزوی دفن شده ، هزاران روز و شب تلخ و مصیبت باری که با گرسنگی و دربه دری و بی خانمانی و اشک و آه یک ملت در اردوگاههای اردن و لبنان سپری شد و یا در وطن اشغالی در زیر چکمه و سرنیزه دشمن به سر آمده ، هزاران انسانی که بی هیچ جرمی در معرض سخت ترین عقوبتهای زمانه قرار گرفته و هزاران غم ناگفتنی دیگر که جز آنان که روزهای جان کندن تدریجی در اردوگاه را در مجاورت خانه غصب شده خود یا در خانه زیر قیمومیت بیگانه می گذراندند ، کسی دیگر قادر به درک آن نیست ، همه و همه از آن خیانت بزرگ پدید آمد و آن خیانت ، خیانتهای دیگر را به دنبال آورد و این امواج خیانت ، چه فضیلتها را که خشکاند ، چه روحیه ها را که می راند و چه شعله ها را که فسرد " . </blockquote>

در حالی که یکبار دیگر تبانی استکبار جهانی در قالب کنفرانس صلح خاورمیانه و رژیمهای عرب منطقه علیه آرمان ملت فلسطین شروع شد و همگی در یک تلاش دسته جمعی برای خاموش کردن شعله های مقدس انتفاضه بسیج شدند ، رهبر انقلاب اسلامی این خیانت جدید را که در [[پوشش|پوشش]] کنفرانس صلح خاورمیانه انجام گرفت و می رفت تا یک بار دیگر خشم مقدس انقلاب فلسطین را در گلو خفه کند ، به خوبی به ملتهای اسلامی نشان داد و با یادآوری این مطلب که در تاریخ ملتها ، لحظاتی است که نوع تصمیم گیری درآن بر زمانی طولانی از عمر آن ملت اثر می گذارد و تلخی و رنج و ذلت و اسارت و یا آزادگی و عزت و شادکامی را برای نسلهایی به ارمغان می آورد ، به ملتهای مسلمان هشدار دادند که نگذارند این توطئه جدید شکل بگیرد و همان خیانتی که در بدو غصب سرزمینهای اشغالی صورت گرفت ، مجددا تکرار شود که این بار هدف به زیرسلطه بردن تمام کشورهای عربی می باشد . ایشان می فرماید :

<blockquote>" امروز یک بار دیگر یکی از آن لحظات سرنوشت ساز در پیش است و یکی از آن امتحانهای عمومی ، آماده . مسأله این است که آمریکا در بحبوحه آنچه پیروزیهای پس از پایان جنگ سرد نامیده می شود و به برکت سکوت رعب آمیزی که بر برخی از کشورهای این منطقه حاکم گشته و با تکیه بر حضور نظامی غاصبانه در خلیج فارس در صدد است مشکل خود و مشکل صهیونیستهای غاصب را حل کند . اسرائیل از سوی اعراب به رسمیت شناخته شود و داعیه فلسطین برای همیشه پایان یابد . " </blockquote>

ایشان در فرازی دیگر از یکی از سخنرانیهای عمومی خود در تاریخ 28/5/1370 فرمودند :

<blockquote>" آنان ( آمریکا - صهیونیسم ) امروز قصد دارند از مسلمانان و صاحب آن سرزمین امضاء بگیرند که فلسطین نه به صاحب واقعی ، بلکه به غاصب آن تعلق دارد . اما مگر جوانان غیور فلسطین و کشورهای همجوار آن و دیگر کشورهای اسلامی مرده اند که آمریکا به راحتی بزرگترین مسأله جهان اسلام را به نفع خود و به زیان امت اسلامی حل کند . مسأله فلسطین متعلق به ملت فلسطین و ملتهای مسلمان است و آمریکا [[حق|حق]] ندارد به عنوان یک متولی و صاحب امتیاز ، امیال و خواسته های خود را به دیگران دیکته کند " . </blockquote>

و در سخنرانی مورخ 30/6/1370 می فرمایند :

" مسلمانان در حد توان باید با این توطئه مقابله کنند و مردم فلسطین ضمن حفظ انسجام خود تلاش کنند نقش تعیین کننده داشته باشند " .

آن گاه به وظایف دولت و مردم ایران اشاره می کنند و می فرمایند :

<blockquote>" ملت و دولت و نظام جمهوری اسلامی ایران وظیفه خود می دانند که در راه نابودی غاصبین فلسطین تلاش کنند و ما اطمینان داریم که در سایه هوشیاری ملتهای مسلمان ، این کار عملی خواهد شد " . </blockquote>

و در پیامی که در تاریخ 27/7/1373 در رابطه با کنفرانس صلح خاورمیانه به ملتهای اسلامی داده اند تصریح می کنند که :

<blockquote>" در این لحظه خطیر ، مسلمین جهان باید احساس تکلیف کنند . باید وظیفه ای را که مسلمانی بر دوش آنان نهاده درک کنند . از سویی تکلیف حفاظت از سرزمینهای اسلامی است که از ضروریات فقه مسلمین است و از سویی دیگر پاسخ به استغاثه ملتی مظلوم که پیامبر فرموده است هرکس ندای استغاثه مسلمی را بشنود و پاسخ نگوید مسلمان نیست ، و امروز نه یک فرد که یک ملت صدا به استغاثه برداشته است . " </blockquote>

ایشان آن گاه به قدرت فراموش شده ملتها و دولتهای اسلامی اشاره می کند و ضمن بیان قدرت مادی و معنوی مسلمانان و دولتهای اسلامی می فرمایند :

<blockquote>" امروز دولتهای مسلمان باید احساس تکلیف کنند . قدرت دولتهای مسلمان اگر متفق و همصدا باشند از قدرت آمریکا بیشتر است . آمریکا به این منطقه محتاج تر است تا این منطقه به آمریکا " </blockquote>

و در فرازی دیگر می فرمایند :

<blockquote>" باید از تهدید و تطمیع آمریکا و فشار تبلیغاتی مطبوعات صهیونیستی نهراسند و به ندای وظیفه اسلامی و ملی خود پاسخ گویند . " </blockquote>

در شرایطی این سخنان کوبنده و تعیین کننده مطرح می شود که منطقه خاورمیانه بعد از سالهای متمادی بحران و کشاکش سیاسی - نظامی در قضیه فلسطین شاهد یک فرآیند صلح گسترده است ، فرآیندی که از ویژگیهای خاصی برخوردار است . از یک طرف حضور مجموعه سیاسی طرفهای مختلف این بحران ازجمله جهان عرب و از سوی دیگر حضور بسیار کم رنگ نمایندگان حقیقی مردم فلسطین در این کنفرانس می باشد و از طرف دیگر رژیم صهیونیستی شرط نخست شرکت خود در طرح صلح آمریکا را عدم حضور نماینده ساف در کنفرانس ذکر کرده است .

در چنین هنگامه ای که اکثر کشورهای اسلامی منطقه خاورمیانه و کشورهای عربی آفریقایی و نماینده سازمان آزادیبخش فلسطین چشم به کنفرانس دوخته اند رهبر انقلاب اسلامی در تاریخ 27/7/1373 فرمودند :

<blockquote>" دشمن بداند که هیچ تهدید و هیچ ترفندی از قبیل شرکت دادن فلسطینیان پشت کرده به آرمان فلسطین در کنفرانس آمریکایی نخواهد توانست نفوس مومنه ای را که جهاد در راه نجات فلسطین را تکلیف اسلامی خود می دانند از این مبارزه برحق رویگردان کند . " </blockquote>

و در فرازی دیگر تصریح دارند که :

<blockquote>" توطئه بزرگ استکباری برآن است که این مبارزه را خاموش کند . اما به حول و قوه الهی و به همت فلسطینیان شجاع و به کمک ملتها و دولتهای مسلمان این شعله باید روزبه روز برافروخته تر گردد تا همه بنای پوشالی دشمن را در کام خود فرو برد و این خواهد شد و نصرت الهی برآنان نازل خواهد شد . " </blockquote>

آیت الله العظمی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] با اشاره به سختیهای جهاد در راه خدا و اعتقاد به پیروزی جبهه [[حق|حق]] علیه باطل و با امید به آینده ای روشن در سخنرانی خود در تاریخ 30/6/1370 فرمودند :

<blockquote>" راه جهاد با دشمنان اسلام راه دشواری است ولی باید این راه را طی کرد و در شرایط فعلی ما باید تا آنجا که می توانیم با این کنفرانس منحوس ( صلح خاورمیانه ) مخالفت کنیم و با حضور فعال مردم و مجاهدین فلسطین در کار سیاسی و تبلیغاتی ، این توطئه استکباری با شکست مواجه خواهد شد " </blockquote>

آن گاه با تأکید بر ایستادگی ملت و دولت ایران در کنار مردم مسلمان فلسطین تصریح کرده اند که :

" ما در همه مراحل در کنار شما هستیم و ملت و دولت جمهوری اسلامی ایران پشتیبان مردم و مجاهدین فلسطینی هستند " و در فرازی دیگر اظهار می دارند :

<blockquote>" آمریکا نمی تواند مسأله فلسطین را به نفع خود حل کند و مسأله فلسطین مانند استخوانی در گلوی آنها گیر خواهد کرد . " </blockquote>

ایشان با اعلام این مطلب که مواضع جمهوری اسلامی فقط در حد حرف و شعار نخواهد بود به اقدامات اجرایی ایران اسلامی اشاره کرده و می فرمایند :

<blockquote>" ما ضمن اعزام هیأتهای متعددی برای آگاه کردن سران دولتهای کشورهای اسلامی نسبت به این توطئه شوم مخالفت صریح خود را با این کنفرانس به طور مکرر اعلام کرده ایم " معظم له آن گاه در یک بیان قاطع و یک پیش بینی صریح که نشان دهنده دید الهی ایشان نسبت به این قضیه می باشد ، آینده این کنفرانس را بدون نتیجه اعلام می کنند و ضمن هشدار به کسانی که چشم امید به این کنفرانس دوخته اند و یا فکر می کنند که این کنفرانس قادر خواهد بود شعله های انتفاضه را خاموش کند می فرمایند : </blockquote>

" وارد کردن ضربه ای به آرمان فلسطین از طرف دشمنان در حال انجام است ولی آنها بدانند که اگر کنفرانس هم تشکیل شود اوضاع تغییری نخواهد کرد و باز هم مردم معترض و مبارزین فداکار و مؤمن در صحنه حضور دارند و مشکلات استکبار با این امور تمام شدنی نیست " </blockquote>

ایشان با تأکید بر نقش مهم مبارزین فلسطین در خنثی کردن توطئه کنفرانس صلح ، مسلمین جهان را نیز دعوت می کنند که تمامی توان خود را جهت حمایت از مبارزین فلسطینی به کار گیرند . در همین رابطه در پیام تاریخی خود به ملتهای اسلامی درخصوص کنفرانس صلح می فرماید :

<blockquote>" مهمترین علاج توطئه آمریکا در داخل سرزمینهای اشغالی در دستان نیرومند مبارزان فلسطینی است لیکن همه مسلمین موظفند در این جهاد شرکت جسته و کمکهای مالی و سیاسی و اطلاعاتی و نظامی و تجهیزاتی را به سوی آنان سرازیر کنند و ملت فلسطین باید احساس تنهایی نکند " </blockquote>

حضرت آیت الله [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] علاوه بر اعلام این موضع که مواضع جمهوری اسلامی ایران نسبت به مسأله فلسطین فقط در حد حرف و شعار نیست ، به اقدامات اجرایی ایران در خصوص حمایت از مردم مسلمان فلسطین اشاره کرده و یک دستورالعمل تاریخی نیز برای مسلمین جهان به منظور ناامن کردن جهان برای تحریک صهیونیستها اعلام می کنند و می فرمایند :

<blockquote>" صهیونیستها و کسانی که شکنجه و کشتار مبارزان فلسطینی منتسب به آنها است باید در هیچ جای جهان احساس امنیت نکنند " </blockquote>

و برای اجرای این هدف بزرگ به مسلمین جهان می فرمایند :

صندوقهای پشتیبانی و هسته های کمک به فلسطینیان مبارز باید در همه جای عالم و از سوی دولتها تشکیل شود و بر وظیفه دولتهای اسلامی تاکید می کنند و می گویند :

<blockquote>" تحریم اقتصادی دولت غاصب و به رسمیت نشناختن آن وظیفه همه دولتهای مسلمان است و ملتها باید در برابر این مسأله حساسیت نشان دهند و با این وسایل و همه وسایل ممکن باید با توطئه جاری مقابله و از تأثیر آن ممانعت به عمل آید " </blockquote>

رهبر انقلاب اسلامی در پایان پیام تاریخی شان ، تنها راه حل قضیه فلسطین را چنین می دارند .

" به هر تقدیر مسأله فلسطین یک راه حل بیشتر ندارد و آن تشکیل دولتی فلسطینی در تمامی سرزمین فلسطین است "

پس از برگزاری کنفرانس آمریکایی صلح خاورمیانه قیام مقدس انتفاضه هر روز شعله ورتر شد گرچه مهمترین برگ برنده صهیونیستها در روند صلح در منطقه عقیم گذاشتن هر گونه حضور مؤثر فلسطینیان در کنفرانس شده است . حضور نداشتن طرف اصلی قضیه فلسطین در کنفرانس به طور طبیعی تداوم بخش کانون بحران و تنش سیاسی در منطقه بوده و لذا پس از دو سال از برگزاری کنفرانس صلح خاورمیاته و ریشه دار شدن انتفاضه فلسطین و بهره گرفتن اسرائیل از این کنفرانس برای خاموش کردن آتش انتفاضه دست به کشتار دیگری در حرم [[ابراهیم خلیل « ع » ( حضرت - )|حضرت ابراهیم]] علیه السلام زد .

حضرت آیت الله خامنه ای در تاریخ 6/12/1373 به مناسبت شهادت نمازگزاران فلسطین توسط صهیونیستها پیامی صادر کردند که در بخشهایی از آن آمده است :

<blockquote>" حمله شقاوت آمیز صهیونیستها به صفوف نمازگزاران در شهر اشغالی الخلیل که دهها کشته و صدها زخمی برجای نهاد یکی از آن جنایتهای نمونه ای است که منحصرا دست ظلم و تعصب صهیونیستها مانند آن را همواره پدید آورده و متناسب با شقاوت و جنایت غصب کنندگان فلسطین است . این فاجعه دردناک یادآور کشتارهای دسته جمعی دیگر صهیونیستها در طول دوران اشغال است با این فرق که امروز این جنایت بزرگ در برابر چشم همه مردم دنیا واقع می شود . آیا وجدانهای بی اعتنا به آنچه در خانه فلسطینیان بر سر آنها می آید با این حادثه بیدار خواهند شد ؟ آیا مدعیان دروغین مبارزه با دشمن غاصب ، پی به اشتباه خود خواهند برد ، آیا مجامع و دولتهای داعیه دار حقوق بشر که سالهاست بزرگترین نقض حقوق یک ملت در فلسطین را ندیده گرفته اند این بار به سکوت شرم آور خود خاتمه خواهند داد و به گناه خود در گذشته اعتراف خواهند کرد ؟ آیا دولت آمریکا خواهد پذیرفت که در خون بی گناهان فلسطینی شریک است ؟ " ایشان در فرازی دیگر می فرمایند : </blockquote>

امروز یک بار دیگر این حقیقت تلخ برای آن ملت مظلوم آشکار شد که در خانه خود مجبور است مبارزه کند تا بتواند در آن زندگی کند . آشکار شد که صهیونیستها علی رغم اظهارات نزاکت آمیز بعضی از سرانشان ، همان وحشیهای نژادپرست و متعصب پنجاه سال قبل اند و اگر اندک فرصتی یا بهانه ای پیدا کنند ، شقاوت آمیزترین ضربات را بر مسلمانان صاحبخانه وارد خواهند کرد . بر دیرباورترین افراد فلسطین نیز ثابت شد که رژیمهای استکباری که این همه دم از امنیت صهیونیستها می زنند ، کمترین اهمیتی به امنیت مسلمانان فلسطینی نمی دهند وگرنه [[ارتش اسرائیل|ارتش اسرائیل]] جرأت نمی کرد صفوف مقدس نمازگزاران را چنین قتل عام کند . "

رهبر انقلاب اسلامی ایران این همه جسارت اسرائیل در کشتار مسلمانان فلسطین را نتیجه حمایتهای بی قید و شرط آمریکا از اسرائیل و سرسپردگی سران دولتهای مرتجع منطقه دانسته و در سخنرانی مورخه 28/2/1373 می فرمایند :

<blockquote>" در فلسطین اشغالی عمده ترین عامل خیره سری و گستاخی صهیونیستها و مهمترین عامل به سازش کشانیدن بیشتر دولتهای عرب در برابر زیاده طلبی اسرائیل ، آمریکاست . بدون پشتیبانی آمریکا ، دولتهای مرتجع منطقه که به سرسپردگی در برابر آمریکا شناخته شده اند تبدیل به مدافع دولت غاصب و مدعی فلسطینیان ضدسازش نمی شد و آنهایی که باید طبق وظیفه خود با اسرائیل مقابله کنند ، لباس مقابله با مخالفان اسرائیل را نمی پوشیدند و بدون حمایت بی قید و شرط آمریکا ، دولت غاصب نمی توانست فاجعه عظیمی مانند کشتار حرم شریف ابراهیم علیه السلام را پدید آورد و آن چنان بی دغدغه خود را از عواقب آن برکنار دارد " </blockquote>

رهبر معظم انقلاب اسلامی پس از این که جمهوری اسلامی ایران که همواره بزرگترین مانع و مخالف توسعه طلبی و تثبیت حاکمیت رژیم صهیونیستی به شمار رفته و هیچ گاه این رژیم غاصب را به رسمیت نشناخته و اصول سیاست خارجی خود را بر نفی رژیم صهیونیستی استوار کرده است ، در رابطه با مخالفت با فرایند صلح خاورمیانه ، به شدت از سوی آمریکاییها مورد غصب و تهدید قرار گرفته ، در یکی دیگر از مواضع سیاسی خود در قبال تهدیدات آمریکا و فشارهای سیاسی و اقتصادی آن در تاریخ 17/6/1373 فرمودند :

<blockquote>" آمریکا و هم پیمانانش جمهوری اسلامی ایران را مهمترین مانع این سازش ننگین می دانند و به همین منظور ایران را تحت فشار و تهدید قرار داده اند ، اما به رغم آن ایران اسلامی در مواضع اصولی و به حق خود پابرجا و استوار ایستاده است و همواره براین نکته تأکید می کند که اسرائیل باید از بین برود . " </blockquote>

حضرت آیت الله [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] در پیامی به کنگره عظیم حج ، در تاریخ 17/9/1387 حرکات بی رحمانه و دژخیمانه دشمن در غزه را که نظیر آن در تاریخ ظلمهای بشری کمتر دیده شده است ، نشانه ضعف در فائق آمدن بر اراده مستحکم اهالی این منطقه دانستند که با دست خالی ، در برابر رژیم غاصب ایستاده اند و فرمودند :

" به صحنه فلسطین و به ویژه غزه بنگرید . حرکات بی رحمانه و دژخیمانه دشمن در غزه که نظیر آن در تاریخ ظلمهای بشری کمتر دیده شده است ، نشانه ضعف او در فائق آمدن بر اراده مستحکم آن مردان ، زنان ، جوانان و کودکانی است که با دست خالی ، در برابر رژیم غاصب و پشتیبانش یعنی ابرقدرت آمریکا ایستاده و خواسته آنها را که رویگردانی از دولت حماس است زیر پای خود افکنده اند . درود خدا بر آن ملت مقاوم و بزرگ .

حضرت [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] در ادامه پیام خاطرنشان کردند : پیروز نهایی در این کارزار [[حق|حق]] و باطل ، جز [[حق|حق]] نیست و این ملت مظلوم و صبور فلسطین است که سرانجام بر دشمن پیروز خواهند شد . همین امروز هم علاوه بر ناکامی در شکستن مقاومت فلسطینیان ، در عرصه سیاسی با دروغ در آمدن داعیه های آزادی طلبی و دموکراسی خواهی و شعار حقوق بشر ، شکست سختی بر آبروی رژیم آمریکا و بیشتر رژیمهای اروپایی وارد آمده است که به این زودی قابل جبران نخواهد بود . رژیم بی آبروی صهیونیستی از همیشه روسیاه تر و برخی رژیمهای عربی نیز در این امتحان عجیب ، بازنده تتمه آبروی نداشته خودند .

==مأخذ :==
#صفاتاج ، مجید : '''''دانشنامه فلسطین''''' ، دفتر نشر فرهنگ اسلامی ، جلد اول 1380 .
#بولتن اخبار فلسطین ، مرکز مطالعات فلسطین ، 22/9/87 ، شماره 19 .

آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )

2020-07-17T18:49:22Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote/$$' به '</blockquote>'

سخن گفتن از [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] به معنی بحث از مردی است که بنابر اعتراف بسیاری از [[علما ( روستای - ) |علما]] و رهبران جهان اسلام تجسم عینی [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] بوده و بخش عظیمی از تاریخ معاصر جهان اسلام را به خود اختصاص داده است . ایشان در کنار مواضع و تصریحات بسیاری که در زمینه ها مختلف هم دارد مهم ترین و والاترین مواضع و برخوردها را پس از اسلام که گرفته شده از آیات قرآنی است در مورد محل اسراء و جایگاه معراج پیامبر گرامی اسلام و شهر مقدس پیامبردان یعنی [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] و فلسطین اتخاذ کرده است . سخن او راجع به مکانی است که یک مرکز جغرافیایی محض نیست بلکه خلاصه ی عدالت سرکوب شده

تاریخ بشری است که شدیدترین انواع ستمها و سرکوبها را در خود مجسم ساخته و آیات الهی و نشانه ای از قلب تاریخ و فرهنگ و تمدن اسلامی است . لذا سزاوار بزرگ مردی همچون [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " قدس سره " بود که پرچم اسلام را در این قرن بر دوش بگیرد و با قضیه ی فلسطین چنین موضع و برخوردی منصفانه که تجلی گر وحی الهی و کلام قرآنی است داشته باشد . هیچ کس قبل از او در این قرن قادر به حمل پرچم اسلام نبود و چنین برخورد جدی و اصولی نیز با مسأله فلسطین نداشته است . اگر بخواهیم دیدگاهها و اندیشه های بنیان گزار انقلاب اسلامی ایران حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " قدس سره " را در مورد مسأله فلسطین به عنوان یک حقیقت مسلم تاریخ بپذیریم بی تردید بایستی اعتراف کنیم که مسأله فلسطین و آرمان رهایی اولین قبله ی مسلمانان جهان و قدس و جایگاه معراج پیامبر بزرگ اسلام حضرت محمد ( ص ) از اصولی ترین و اساسی ترین مسائل جهان اسلام است . بدین لحاظ بین مسأله ی فلسطین و انقلاب اسلامی ایران و ملت مسلمان فلسطین پیوندی ناگستنی حاکم است که بدون هیچ تردید بخش مهمی از آرمان والا و مقدس انقلاب اسلامی و بنیان گزار آن اام خمینی قدس سره به شماره می رفت و مبارزه در راه محو رژیم صهیونیستی و آزادی فلسطین یکی از آرمانهای دیرینه ی معظم له بود . ایشان از آغاز نهضت اسلامی خود در سال 1341 ھ . ش تا واپسین لحظه های زندگی خویش در سال 1368 از این هدف مقدس هرگز باز نایستاد و آن را به دست فراموشی نسپرد . اما هنگام [[تبعید|تبعید]] در نجف اشرف نیز از هر فرصتی برای بسیج مردم مسلمان در راه مبارزه با اشغالگری صهیونیستم بر جهان اسلام و ایجاد " [[اسرائیل بزرگ|اسرائیل بزرگ]] " بارها و بارها زنگ خطر را به صدا در آورد .

زمانی دیوید [[بن گورین ، دیوید ( 1973 - 1886 ) |بن گورین]] اولین نخست وزیر رژیم صهیونیستی و یکی از بنیان گزاران اسراییل ، دکترین معروف خود را به نام " محورهای پیرامون " مطرح کرد ، که طبق آن اسرائیل می بایست روابط خود را با کشورهای جهان اسلام به ویژه ایران و ترکیه توسعه و تحکیم بخشد . به دلیل اینکه گسترش روابط دو جانبه با چنین کشورهایی می تواند در دراز مدت اسرائیل را از انزوا خارج کند و محاصره ی جهان عرب پیرامون این رژیم را بشکند و علاوه بر آن ، مواضع و موقعیت امنیتی و سیاسی و اقتصادی آن را تقویت کند .

در این شرایط [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " قدس سره " مبارزه و جهان را بر ضد شاه آغاز کرد و مهم ترین محور جهاد را مقابله با اسرائیل قرار داد . پس از سقوط دولت مصدق براثر کودتای معروف زاهدی به رهبری کرومیت روز ولت کارشناس برجسته سازمان سیا و به قدرت رسیدن مجدد شاه که نفوذ صهیونیستم در ایران در سطوح ، اقتصادی و نظامی را گسترش داد و دو کشور همکاریهای وسیعی را در زمینه های مختلف به عمل می آوردند ، ( نک : ایران و اسرائیل روابط رژیم شاهنشاهی - ) به ویژه در سالهای 1340 تا 1342 [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( قدس سره ) مبارزه بر ضد طرحهای استعماری و صهیونیستی در ایران را شدت بخشید و مشکل اساسی امت اسلامی را طرحهای استعماری معرفی کرد . حسب نظر ایشان ، استعمار رشته ی وحدت امت اسلامی را گسسته و نظامهای تجزیه طلب را به وجود آورده و موجودیت رژیم صهیونیستی را به عنوان یکی از عمده ترین طرحهای استعماری در قلب جهان اسلام نبیان نهاده است .

ایشان طی ارسال پیامی در پاسخ به نامه ی دانشجویان مسلمان مقیم کانادا و آمریکا اظهار داشتند :

<blockquote> " استعمار چپ و راست دست به دست هم داده برای نابودی ملت اسلام و کشورهای اسلامی کوشش می کنند و در راه اسیر کردن بیشتر ملتهای مسلمان و غارت سرمایه ی سرشار و منابع طبیعی آنان با یکدیگر سازش کرده اند . اسرائیل با تبانی و همفکری دولتهای استعماری غرب و شرق زاییده شد و برای سرکوبی و استعمار ملل اسلامی به وجود آمد و امروز از طرف همه ی استعمارگران حمایت و پشتیبانی می شود " . ایشان همچنین با قیام خود ملل مسلمان را از هدف نهایی طرحهای استعماری و صهیونیستی بر حذر داشتند و در پیام دیگری فرمودند : همه باید بدانند که هدف دولتهای بزرگ را ایجاد اسرائیل تنها با اشغال فلسطین پایان نمی پذیرد آنها در این نقشه اند که تمامی کشورهای عربی را به همان سرنوشت فلسطین دچار کنند و امروز ما ناظر جهاد مبارزین فلسطینی در راه سپردن سرنوشت فلسطین به فلسطینیها هستیم . " </blockquote>

در پی حادثه ی خونین " سپتامبر سیاه 1970 " ( 1349 ) در اردن که بیش از 25 هزار نفر از بهترین نیروهای فلسطینی به دست ارتش رژیم آن کشور از پا در آمدند ، فلسطینیها ناگزیر شدند تا نیروهای خود را از اردون خارج ساخته و به سوی لبنان روانه شوند و جنوب آن کشور را برای مبارزه با اشغالگران صهیونیست برگزینند و پایگاههایی برای خود در آن منطقه ایجاد کنند .

اشغالگران فلسطین که از استقرار چریکهای فلسطینی در جنوب لبنان ، سخت بیمناک و وحشت زده شده بودند و خود را آسیب پذیر می دیدند ، بر آن شدند تا با یورش به مناطق مسکونی جنوب لبنان ، مردم ستمدیده و محروم آن سرزمین را که بیشتر [[شیعه|شیعه]] هستند به ستوه آورند و بر ضد مقاومت فلسطین به شورش وادارند .

اشغالگران فلسطین با یورشهای پیاپی به جنوب لبنان ، دام و [[کشاورزی|کشاورزی]] و محل زندگی مردم را بمباران می کردند و به آتش می کشیدند و به دنبال این یورشها غیرانسانی ، سرمایه داران ، زمینداران ، تن پروران و عناصر سر سپرده ی آن در منطقه بر ضد چریکهای فلسطینی ، به جوسازی و سمپاشی دست می زدند و مردم را وسوسه می کردند که وجود این میهمانان ناخوانده مایه ی نابسامانی و سلب آسایش شما می باشد و اگر می خواهید از شر اسرائیل در امان باشید ، باید دست در دست یکدیگر دهید و فلسطینیان را از این منطقه بیرون براند .

این گونه جوسازیها همراه با دروغ پردازیهای دیگر مانند اینکه فلسطینیان " ناصبی " و ضد [[شیعه|شیعه]] هستند ، در شب عاشورا جشن و پایکوبی داشته اند " به ناموس مردم چشم طمع دارند " و زمینه ی بدبینی و خشم و نفرت مردم [[شیعه|شیعه]] لبنان نسبت به آنها را فراهم می ساختند و راه را برای رویارویی مردم جنوب با نیروهای مقاومت فلسطینی همواره می کردند تا اینکه خطر درگیری تودههای آن سازمان با فلسطینیان روزبه روز بیشتر شد و نگرانی آزادیخواهان منطقه که در اندیشه ی سرنوشت جنبشهای مبارز و رهایی بخش فلسطین بودند ، فزونی یافت . در این شرایط " سازمان آزادیبخش فلسطین " از شیوه ها و روشهایی که برای پیشگیری از رویارویی مردم جنوب لبنان با فلسطینیان در پیش گرفت ، مددخواهی از [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] بود . نمایندگان سازمان الفتح ، در نجف اشرف به دیدار امام شتاتند و توطئهی ها و ترفندهای استکبار جهانی و صهیونیستم و عوامل آن برای سرکوبی جنبشهای رهایی بخش فلسطین را با امام مطرح کردند و خطر درگیری میان شیعیان محروم جنوب لبنان و رزمندگان فلسطین را هشدار دادند و از ایشان خواهش کردند با ارایه پیامی در پشتیبانی از جنبشهای رهایی بخش فلسطین ، با این توطئه استعماری به رویارویی برخیزند .

[[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] در همان سالهای طاقت فرسای [[تبعید|تبعید]] و مبارزه علیه نظام استبدادی و ستم شاهی پهلوی بار دیگر به یاری ملت به پا خاسته و ستمدیده فلسطین شتافت و در پیامی که به مناسبت فرا رسیدن ماه رمضان در 19 مهر 1351 فرستاد ، رسالت اسلامی خود را در راه جهانی کردن نهضت اسلامی دنبال کرد و مسأله ی فلسطین را در رأس مصیبتهای مسلمین اعلام نمود و از همه ی مسلمانان جهان و سران کشورهای اسلامی خواست که با مبارزین فلسطینی همکاری کنند و در راه خنثی کردن توطئه ها و ترفندهای صهیونیستها و استعمارگران بکوشند و در راه آزادی و استقلال خود ، به اسلام روی آوردند و احکام و فرامین اسلام را به کار بندند :

====متن پیام به مناسبت ماه رمضان در 19 مهر 1351====

متن آن پیام چنین است :

<blockquote>با حلول شهر مبارک رمضان ، ماه رحمت و غفران و برکت ، از خداوند متعال مسئلت می نماییم که عموم مسلمین را بیش از پیش به تکالیف و مسئولیتهایی که خداوند عالم به عهده آنها گذاشته است متوجه فرمایید : مسئولیت حفظ قوانین الهی و عمل به [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم که اساس عود عظمت و مجد اسلام و مسلمین است ، مسئولیت حفظ وحدت کلمه و مراعات اخوت ایمانی که ضامن استقلال ممالک اسلامی و خروج از نفوذ استعمار است ، مسئولیت گذشتن از منافع شخصی و فداکاری در راه به دست آوردن آنچه تاکنون به واسطه اختلاف کلمه از دست داده اند ، مسئولیتهای سنگین دولتهای ممالک اسلامی در عمل به قوانین اسلام و بیرون رفتن از قید استعماری و بودن در خدمت ملت اسلام ، مسئولیتهایی که در عصر حاضر شاید از اعصار گذشته بیشتر باشد ، عصری که پنجه های خبیث استعمار تا اعماق کشورهای اسلامی فرو رفته و با تمام قوا و وسائل ممکنه توسط ایادی خود کوشش دارد تفرقه در بین مسلمین و سران ممالک اسلامی ایجاد کند و با وسائل گوناگون آنها را از تمسک به اسلام و قرآن باز دارد تا با دل راحت به اهداف غیرانسانی خود که بهره برداری از طبق محروم است برسد ، عصری که استعمار با گماشتن اذناب خود در گوشه و کنار ممالک اسلامی به اسمهای مختلف و عناوین فریبنده و احیاناً به اسم اسلام فرهنگ [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] را عقب زده و راه را هر چه بیشتر برای بهره برداری خود باز می کند : آن ایران و آنچه در ان می گذرد که همه مصیبتها است ؛ این اختلاف کلمه و سرسپردگیهای بعضی از سران ممالک اسلامی که با داشتن منابع طبیعی سرشار و ذخایر گرانبها و جمعیت هفتصد میلیونی نتوانسته اند دست استعمار و صهیونیسم را از بلاد اسلام قطع کرده و به نفوذ ایادی آن پایان بخشند ؛ این هواهای نفسانیه و دست نشاندگی بعضی دول عربی است که موجب شده جمعیت صد میلیونی عرب نتوانند فلسطین را از چنگال اسرائیل برهانند ، باید بدانند که مقصود دول بزرگر استعماری از ایجاد اسرائیل برهانند ، باید بدانند که مقصود دول بزرگ استعماری از ایجاد اسرائیل تنها اشغال فلسطین نیست بلکه اگر به آنان فرصت داده شود تمام کشورهای عربی ( العیاذ بالله ) به سرنوشت فلسطین دچار خواهند شد . اکنون که گروهی از مردان فداکار فلسطین دچار خواهند شد . اکنون که گروهی از مردان فدارکار فلسطین به منظور تعیین سرنوشت خویش به دست خویش که همانا آزادی فلسطین است بر ضد مشتی غاصب متجاوز ، قیام مردانه کرده اند و به جان برای رهایی اراضی مغصوبه و سرزمینهای اشغال شده کوشش می کنند می بینیم که عمال استعمار دیروز با آنان در اردن چه کرده اند و امروز در لبنان چه می کنند ، تبلیغات و دسائس سوء و همه جانبه در کار است دستهای ناپاک اذناب استعمار به فعالیت مشغول است که طوائف مسلمین را از این گروه فدارکار جدا کند و آنان را از مراکز حساس سوق الجیشی که امکان عملیات و ضربه زدن به قوای غاصب اسرائیل از آنجا میسر است بیرون براند آیا با این وضع مسلمین و دول کشورهای اسلامی در مقابل خداوند تعالی در مقابل عقل و وجدان تکلیفی ندارند ؟ مردان فداکار فلسطین به دست عمال استعمار در کشورهای مستعمره کوبیده شوند و اینها ساکت نشینند ؟ یا دامن به این مقصد کثیف زنند ؟ آیا دول عربی و سکنه ی مسلمان این ممالک نمی دانند که با شکست این گروه سایر کشورهای عربی از شر این غاصب خبیث آسوده نخواهند ماند ؟ اکنون بر عموم مسلمین و دول کشورهای اسلامی و خصوص بر دول عربی لازم است برای حفظ استقلال خود از این گروه مجاهد نگهداری کند و به آنان کمک نمایند و از رساندن اسلحه و آذوقه به آنان دریغ نورزند و بر فداییان مجاهد لازم است با توکل به خدای متعال و تمسک به [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم از کوشش در این راه مقدس دریغ ننمایند و سردیهای بعضی عناصر موجب سردی آنان نشود و نیز اکیداً لازم است در هر نقطه ای هستند با اهالی آنجا خوشرفتاری کنند و به وظایف اخوت ایمانی عمل نمایند . از مسلمین بیدار و آگاه و خصوص بندگان خالص خداوند و علماء اعلام ، امیدوارم که در این ایام متبرکه برای رهایی مسلمین از چنگال خبیث اجانب دعا کنند و در جامع شهر مبارک رمضان و دیگر اجتماعات بزرگ اسلامی مانند اجتماع جمعه و مراسم حج حقایق را به گوش عموم مسلمین برسانند و پیروان [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] را به وحدت کلمه و تشریک مساعی برای آزادی فلسطین و حل مشکلات خانمانسوزی که گریبانگر ملت اسلام است دعوت نمایند . از خداوند متعال مسئلت می نمایم که دست اجانب را از بلاد مسلمین قطع فرماید . </blockquote>

انه سمیع مجیب</blockquote>

شهر رمضان المبارک 1392</blockquote>

روح الله الموسوی الخمینی</blockquote>

این پیام امام در روزنامه ها و نشریه های [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] و برخی روزنامه های لبنان به چاپ رسید و در راه آگاه ساختن مردم مستضعف و محروم لبنان به چاپ رسید و در راه آگاه ساختن مردم مستعضف و محروم لبنان و ایستادن در کنار رزمندگان و جنگاوران فلسطینی نقش بسزایی داشت .

به دنبال شروع جنگ رمضان در ماه اکتبر 1973 و تهاجم نیروهای مسلح مصر و سوریه به اشغالگران فلسطین ، [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] چندنی بیانیه صادر کردند و از کشورهای درگیر با اسرائیل دعوت کردند با اراده ی قوی و جدیت تمام ، این نبرد مقدس را ادامه دهند و استوار و مقام از توجهات الهی غافل نشوند . در همین راستا نیز از مردم ایران خواستند به هر وسیله ممکن به برادرانشان برای آزادسازی فلسطین و ریشه کن کردن صهیونیسم کمک کنند .

ایشان چند روز پس از شروع جنگ ، پیامی را در مهر ماه 1353 ھ . ش با استناد به آیه شریفه : " واقتلواهم حیث ثقفتموهم و اخرجوهم من حیث اخرجوکم و الفتنه اشد من القتل و قاتلوهم حتی لاتکون فتنه " برای ملتهای مسلمان در سراسر جهان فرستادند و ا ز دولتها و ملل مسلمان خواستند که در راه آزادی فلسطین به جبهه ی جنگ بشتابند و برای از پا در آوردن ابرقدرتهایی که از اشغالگران فلسطین هواداری می کنند از حربه ی [[نفت|نفت]] بهره گیرند .

نظر امام این بود که " کشورهای [[نفت|نفت]] خیز اسلامی اگر شیرهای نفت را بر روی غرب ببندند ، ابرقدرتها از پا در خواهند آمد و خطر قطع [[نفت|نفت]] برای دولتهای غربی از خطر بمب هسته ای بیشتر است " .

امام در این پیام از دولتهای درگیر با اشغالگران فلسطین خواستند که " به توصیه یا امر سازمانهای وابسته به قدرتهای استعمارگر برای آتش بس اعتنا نکنند " . و جنگ را تا آزادی فلسطین از چنگ صهیونیستها ادامه دهند . لیکن دولتهای سرسپرده مانند " انور سادات " که بنا بر سیاست شیطان بزرگ آمریکا ، جنگ را آغاز کرده بودند بی تردید نمی توانستند پیام امام را به کار بندند . لذا در آن لحظه که آمریکا دستور آتش بس داد ، بی درنگ پذیرفتند و راه " کمپ دیوید " را در پیش گرفتند . متن پیام امام چنین است :

<blockquote>بسم الله الرحمن الرحیم</blockquote>

" واقتلواهم حیث ثقفتموهم و اخرجوهم من حیث اخرجوکم و الفتنه اشد من القتل و قاتلوهم حتی لاتکون فتنه " . </blockquote>

اکنون که دولت غاصب اسرائیل برای فتنه انگیزی بیشتر و تجاوز زیادتر به سرزمینهای عربی و ادامه سیاست غاصبانه ، در قبال صاحبان [[حق|حق]] به پا خاسته و آتش جنگ را برای چندمین بار شعله ور ساخته است و برادران مسلمان ما در راه ریشه کن کردن این ماده ی فساد و آزادی فلسطین جان بر کف نهاده و در جبهه نبرد و میدان شرف به جنگ پرداخته اند ، بر عموم دولتهای ممالک اسلامی و خصوص دول عربی لازم است که با توکل به خدای متعال و تکیه بر قدرت لایزال ، همه قوا و نیروی خویش را بسیج ساخته به یاری مردان فداکاری که در خط اول جبهه ، چشم امید به ملت اسلام دوخته اند بشتابند . برای آزادی فلسطین و احیاء مجد و شرف و عظمت اسلامی در این جهاد مقدس شرکت کنند . از اختلافات و نفافهای خانمانسوز و ذلت بار دست برداشته ، دست برادری به هم داده صفوف خود را فشرده و متشکل سازند . از قدرت پوشالی مدافعان صهیونیسم و اسرائیل نهراسند . از وعده و وعیدهای پوچ قدرتهای بزرگ مغرور و مقصور نگردند . از سستی و مسأمحه که شکست ننگ بار و عواقب خطرناکی به دنبال خواهد داشت بپرهیزند . سران کشورهای اسلامی باید توجه داشته باشند که این جرثومه فساد را که در قلب کشورهای اسلامی گماشته اند تنها برای سرکوبی ملت عربی نمی باشد بلکه خطر و ضرر آن متوجه هم خاورمیانه است . نقشه ، استیلا و سیطره صهیونیستم بر دنیای اسلام و اسعمار بیشتر سرزمینهای زرخیز و منابع سرشار کشورهای اسلامی می باشد و فقط با فداکاری ، پایداری و اتحاد دولتهای اسلامی می توان از شر این کابوس سیاه استعمار رهایی یافت . و اگر دولتی در این امر حیاتی که برای اسلام پیش آمده کوتاهی کرد بر دیگر دولتهای اسلامی لازم است که با توبیخ و تهدید و قطع روابط ، او را وادار به همراهی کنند . دولتهای ممالک [[نفت|نفت]] خیز اسلامی لازم است از [[نفت|نفت]] و دیگر امکاناتی که در اختیار دارند به عنوان حربه علیه اسرائیل و استعمارگران استفاده کرده و از فروش [[نفت|نفت]] به آن دولتهایی که به اسرائیل کمک می کنند خودداری ورزند . </blockquote>

ملت اسلام به حکم وظیفه انسانی و اخوت و طبق موازین عقلی و اسلامی موظفند که در راه ریشه کن کردن این گماشته استعمار از هیچ فداکاری دریغ نورزند و با کمکهای مادی و معنوی و نیز با ارسال خون ، دارو ، اسلحه و آذوقه ، برادران خود را که در جبهه جنگ هستند یاری کنند . به خصوص بر ملت شریف و مسلمان ایرانست که در قبال تجاوز وحشیانه ی اسرائیل و مصیبتهایی که اکنون گریبانگیر برادارن عرب و مسلمان آنان می باشد بی تفاوت ننشینند و از هر راه ممکن برادران مسلمان خود را در آزادی سرزمین فلسطین و نابودی صهیونیسم کمک نمایند و دولت ایران را وادار سازند که این سکوت را شکسته در صف دولتهای ممالک اسلامی به پیکار علیه اسرائیل برخیزد . بر همه آزادیخواهان جهان است که با ملت اسلامی همصدا شده تجاوزات غیرانسانی اسرائیل را محکوم نمایند . </blockquote>

دولتهایی که اکنون با اسرائیل در حال جنگ می باشند ، لازم است که در این پیکار مقدس اسلامی جدی و قوی الاراده باشند ، استقامت و پایداری کنند ، از تواصی به [[حق|حق]] و تواصی به صبر که دستور الهی می باشد غفلت نورزند ، به توصیه یا امر سازمانهای وابسته به قدرتهای استعماری برای آتش بس اعتنا نکنند و مطمئن باشند که در سایه بردباری و استقامت با به کار بستن دستورات اسلامیف فتح و ظفر از آن ملت اسلام می باشد . </blockquote>

" ان تنصروالله ینصرکم و یثبت اقدامکم - و لاتهنوا و لا تحزنوا و انتم الأ علون ان کنتم مؤمنین " . از خداوند متعال نصرت مسلمین را خواستاریم . </blockquote>

'''رمضان المبارک/1393'''</blockquote>

روح الله الموسوی الخمینی . '''</blockquote>

'''</blockquote>

امام علاوه بر پیام بالا که برای جهان اسلام فرستاد ، اعلامیه شدید اللحنی نیز بر ضد شاه صادر کرد . ایشان در این اعلامیه رژیم شاه را به شدت مورد تاخت و تاز قرار داد . مایه ی این موضع گیری تند و پرخاشگرانه امام چند نکته بود :

خبرهایی که از همکاری زیر پرده رژیم شاه با اشغالگران فلسطین در جنگ رمضان ، مانند فروش [[نفت|نفت]] به اسرائیل و درمان مجرومان آن در [[بیمارستان‌ها|بیمارستان‌ها]] ایران دریافت داشته بود .

هجوم مأموران رژیم شاه به مدارس دخترانه و فشار بر دختران دانش آموز برای برداشتن چادر .

برگزاری جشن از سوی شاه به مناسبت فرا رسیدن سالروز جشنهای دو هزار پانصد ساله شاهنشاهی .

پیشنهاد برخی از روحانیون ساده اندیش به اما دایر بر اینکه : " چون از مبارزه با رژیم شاه طرفی بر نبستیم مناسب است که دیداری با شاه انجام گیرد و در برابر امتیازهایی که در راه اجرای برخی از قوانین اسلام مانند :

جلوگیری از بی حجابی ، بادیه فروشی و فساد و فحشا از او گرفته می شود . به مبارزه پایان داده شود " ! ! امام برای اینکه به آنان بفهماند که با هرگونه عقب نشینی و سازشکاری سخت مخالف است ، شاه را در اعلامیه خود ، سخت مورد تاخت و تاز قرار داد تا راه بازگشت را به کلی ببندد .

امام برای آنکه نهضت اسلامی ایران را تا پایه ای به پیش ببرد و دگرگونی در مبارزات ملت اسلامی پدید آورد ، در این اعلامیه خود فتوا داد که : " وظیفه ملت غیور ایران است که از منافع آمریکا و اسرائیل در ایران جلوگیری کرده و آن را مورد هجوم قرار دهند ، هر چند به نابودی آن بیانجامد " .

این فتوا نیز تا به آن روز بی مانند بود . و می توان گفت امام با این فتوا تا پایه ای گام در مبارزه قهر آمیز گذاشت .

متن آن اعلامیه این گونه است :

<blockquote>'''بسم الله الرحمن الرحیم'''</blockquote>

'''</blockquote>

در این موقع که آتش جنگ بین مسلیمن و کفار صهیونیست شعله ور است و ملت اسلام برای احقاق [[حق|حق]] خود را اسرائیل غاصب جان بر کف نهاده ، در میدانهای نبرد فداکاری می کنند ، به امر شاه ، دولت ایران به مناسبت سالروز جشن دو هزار و پانصد ساله در سراسر کشور جشن به پا کرده است . جشن برای شاهان خونخواری که نمونه ی آنان امروز مشهود است . مسلمین برای مجد و عظمت اسلام ، آزادی فلسطین ، در [[خاک|خاک]] و خون می غلطند ، ولی شاه ایران برای رژیم مبتذل شاهنشاهی جشن و سرور به پا می کند . </blockquote>

همزمان با دفاع ملت بزرگ اسلام و عرب از نوامیس اسلام و مسلمین به امر این مرد خبیث به مدارس اسلامی دختران ایران هجوم برده ، هتک محرمات را نموده ، از آنان سلب آزادی کرده اند . هنگامی که دشمنان اسلام ، کشورهای اسلامی را تهدید می کنند و مردانی غیور برای دفاع و احقاق حقوق خودف مردانه به پا خاسته اند شاه ایران با صحنه سازی در سراسر ایران تظاهرات راه انداخته با امضای روحانی نمایان درباری و ساخته دست سازمانهای اوقاف و امنیت به نام علمای اسلام تلگرافات تبریک صادر می نماید . </blockquote>

در شرایطی که مسلمین برای آزادی فلسطین و سرزمینهای خود جان فشانی می کنند ، شاه جمعیت کثیری از [[علما ( روستای - ) |علما]] ، فضلا و اساتید برجسته حوزه های علمیه و بسیاری دیگر را روشنفکران ایرانی را به زندان و تبعید کشیده و تحت وحشیانه ترین شکنجه ها قرار داده است . می توان گفت که این صحنه سازیها و دستگیریها برای سرگرم کردن ملت ایران به مصیبتهای خود و دور نگه داشتن اذهان از جنگ ملت اسلام با اسرائیل است . وحشت از گسترش مبارزه و ایجاد هماهنگی بین کلیه طبقات و پشتیبانی قاطبه ملت مسلمان ایران از جنگ عادلانه مردم عرب است که موجب شده شاه دست به زندان و تبعید غیرقانونی و بدون جهت [[علما ( روستای - ) |علما]] و روشنفکران بزند ، تا مبادا اعتراض کنند که چرا رژیم ایران در این امر حیاتی که برای مسلمین پیش آمده بی تفاوت است ؟ و یا از اسرائیل طرفداری می کن ؟ و با اینکه اکثریت قریب به اتفاق دولتهای اسلامی و بسیاری از دولتهای غیراسلامی از اعراب در حال جنگ پشتیبانی کرده اند ، دولت ایران و شاه بی حیثیت ، روی سرسپردگی به آمریکا و اظهار تبعیت هر چه بیشتر ، به ظاهر ساکت و در واقع طرفداری از اسرائیل می کنند . این شاه ایران است که دست اسرائیل را در سراسر ایران بازگذاشته و اقتصاد ایران را به خطر انداته است و بنا به نوشته بعضی از جراید خارجی ، افسران ایرانی را برای دیدن تعلیمات ، به اسرائیل می فرستند . </blockquote>

این شاه است که [[نفت|نفت]] ایران را به دشمنان اسلام و بشریت تسلیم کرده تا در جنگ با مسلمین و اعراب عبور به کار برند و با قرارداد رسوای اخیر و افزایش استخراج [[نفت|نفت]] ، به مبارزه علیه کشورهای نفت خیزی که می خواهد از حربه [[نفت|نفت]] علیه آمریکا استفاده کنند ، برخاسته است و بالاخره ، این غارتگریها ، خریدن میلیاردها دلار اسلحه و [برگزاری] جشنهای کمرشکن و پی در پی شاه است که موجب بالا رفتن هزینه ی زندگی و گرانی سرسام آور اجناس گردیده ، ایران را به قطحی سیاه تهدید می کند . من بیم از آن دارم که میلیاردها دلار اسلحه ایران که از اربابان جهانخوار خود خریداری نموده و یا خرید آن ایران را به ورشکستگی کشانده ، اکنون به اسرائیل بفرستند . من خوف آن دارم که ارتش ایران را با مهمانی که به قیمت قحطی و گرسنگی و بالاره خون مردم محروم ایران به دست آورد ، مجبور کند که قلوب گرم و پر احساس مجاهدین اسلام را هدف قرار دهند . </blockquote>

من از این خدمتکار بی چون و چرای آمریکا برای جهان اسلام احساس خطر می کنم . اکنون بر ملت محترم ایران است که این جبار را از این جنایات باز دارند و بر ارتش ایران و صاحب منصبان است که بیش از این تن به ذلت ندهند و برای استقلال وطن خود چاره جویی کنند . </blockquote>

وظیفه ملت غیور ایران است که از منافع آمریکا و اسرائیل در ایران جلوگیری کرده و آن را مورد هجوم قرار دهند ، هر چند به نابودی آن بیانجامد . وظیفه [[علما ( روستای - ) |علما]] اعلام و مبلغین است که جرایم اسرائیل را در مساجد و محافل دینی به مردم گوشزد کنند . [[علما ( روستای - ) |علما]] اعلام و ملت شریف ایران نباید در این امر ساکت باشند . لازم است به هر طریق ممکن شاه را وادار کنند که در صف مسلمانان قرار گیرد و از خیانت بیشتر به [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] و پیروان آن بپرهیزد . و جنایات این عفریت خونخوار را بیش از پیش برملا سازند تا چهره باطنی او بهتر روشن گردد و اگر یهود ایران برای کمک به اسرائیل مشغول فعالیت باشد - چنانچه هستند - و بی شک از کمک شاه هم برخودار می باشند ، بر ملت ایران است که از آن جلوگیری کنند و برای مجاهدینی که در آتش و خون بسر می برند صندوق اعانه ای باز نمایند و از هیچ کوششی خودداری نورزند . </blockquote>

اینجانب کراراً خطر اسرائیل و عمال آن را که در رأس آنها شاه ایران است گوشزد کرده ام . ملت اسلام تا این جرثومه فساد را از بن نکنند ، روی خوش نمی بینند و ایران تا گرفتار این دودمان ننگین است روی آزادی نخواهد دید . از خداوند متعال نصرت مسلمین و خذلان اسرائیل و عمال سیاه آن را خواستارم . </blockquote>

'''16رمضان المبارک 1393'''</blockquote>

روح الله موسوی خمینی'''</blockquote>

'''</blockquote>

اما در اغلب سخنان خویش پیوسته تأکید می کردند یکی از علل ( وقوع ) انقلاب اسلامی مردم ایران بر ضد شاه حمایتهای بی حد و حصر او از اسرائیل و تأمین نیازهای نفتی آن است .

با اوج گیری انقلاب اسلامی در ایران به رهبری [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " ره " در سال 1357 ھ . ش هر آنچه که در لبنان و فلسطین می گذشت از فکر و ذهن ایشان دور نمی شد . ایشان پی در پی با صدور اعلامیه های گوناگون از مبارزات به [[حق|حق]] مردم فلسطین و لبنان حمایت کرده و از مسلمانان می خواستند که به نجات فلسطین و یاری لبنان بشتابند . لذا در آن زمان احساسات شور انگیز و بی نظیری جهان اسلام را فرا گرفت و با ظهور نشانه های پیروزی انقلاب اسلامی ایران ، مسلمانان دنیا این پیروزی را جشن گرفتند و برای آن اظهار شادمانی کردند .

اما خرسندی و شادمانی مردم فلسطین در سرزمینهای اشغالی به برکت مواضع و پیامهای گوهربار و عطر آگین امام درخصوص مسأله فلسطین رنگ و بوی دیگری داشت . در این سرزمین مسلمانان از نو برانگیخته شدند . مردمی که سالهای طولانی تحت اشغال اسراییلیان می زیسته و از درد و نا امیدی و یأس در فضای آکنده از تعفن نظامهای عرب رنج می بردند . آنها پس از سالها محنت برای اولین مرتبه احساس کردند که به برکت وجود [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] و پیروی از آرمانهای والای ایشان ، آزادی [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] ممکن است . بنابراین [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] به توده های مسلمان جهان به ویژه فلسطین ، بیداری و آگاهی بخشید ولی در سرزمینهای اشغالی ، نهضت نوین و حرکت جدیدی آغاز شد .

پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران امام همچنان بر اعتقاد و عزم راسخ خویش مبنی بر حذف و نابودیی اسرائیل و آزادی فلسطین تأکید می ورزد . ایشان در تاریخ 2/6/1360 در سخنرانی خویش فرمودند : " ما از اولی که در این امور و در این نهضت وارد شدیم " یکی از مسائل مهم ما ، این بود که اسرائیل باید از بین برود . "

بستن سفارت اسرائیل در ایران در اولین روزهای پیروزی انقلاب اسلامی ، تقدیم ساختمان آن به فلسطینیان را باید از جمله گامهای عملی و اجرای اندیشه های امام " ره " در ایران اسلامی دانست . زیرا مبارزه با رژیم ، اسرائیل و تلاش برای ریشه کن کردن آن ، آرمان مسلم و ثابتی است که آن پیشوای فقید ، دهها سال پیش تبیین و ترسیم نمود و پس از انقلاب همچنان بدان تأکید داشت . ایشان در مرداد ماه سال 66 چنین فرمود " مسئولان محترم کشور ما ایران و مردم ما و ملتهای اسلامی از مبارزه با این شجره ی خبیثه و ریشه کن کردن آن دست نخواهند کشید و به یاری خداوند تعالی ، قطرات پراکنده ی پیروان اسلام و توان معنوی امت حزب الله در سراسر جهان ، اسرائیل را از گذشته ی جنایت بار خود پشیمان و سرزمینهای غصب شده مسلمانان را از چنگال آن خارجی خواهد کرد " .

یکی از گامهای عملی [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " قدس سره " در رابطه با پشتیبانی از ملت مظلوم فلسطین و باز پس گیری سرزمینهای اشغالی ، تعیین روز جمعه ی آخر ماه مبارک رمضان ، به عنوان " روز جهانی قدس " بود . ایشان در تاریخ 17/5/1358 طی پیامی به مسلمانان جهان فرمودند :

" من در طی سالیان دراز ، خطر اسرائیل غاصب را گوشزرد مسلمین نموده ام که اکنون این روزها به حملات وحشیانه ی خود به برادران و خواهران فلسطینی شدت بخشیده است . و به ویژه در جنوب لبنان به قصد نابودی مبارزان فلسطینی ، پیاپی خانه و کاشانه ی ایشان را بمباران می کند . من از عموم مسلمانان جهان و دولتهای اسلامی می خواهم که برای کوتاه کردن دست این غاصب و پشتیبانان آن به هم بپیوندند . و جمیع مسلمانان جهان را دعوت می کنیم آخرین جمعه ماه مبارک رمضان را که از ایام قدر است و می تواند تعیین کنده سرنوشت مردم فلسطین نیز باشد به عنوان [[روز قدس|روز قدس]] انتخاب و طی مراسمی همبستگی بین المللی مسلمانان را در حمایت از حقوق قانونی مردم مسلمان اعلام نمایند . از خداوند متعال پیروزی مسلمانان را بر اهل کفر خواستارم " .

ایشان در پیام دیگری در تاریخ 25/5/1358 در مورد فراگیری [[روز قدس|روز قدس]] فرمودند :

<blockquote> " [[روز قدس|روز قدس]] ، یک روز جهانی است . روزی نیست که فقط اختصاص به قدس داشته باشد . روز مقابله مستضعفین با مستکبرین است . روز مقابله ملتهایی که در زیر فشار ظلم آمریکا و غیر آمریکا بودند... روزی است که باید مستضعفین مجهز بشوند در مقابل مستکبرین و دماغ مستکبرین را به [[خاک|خاک]] بمالند . روزی است که بین منافقین و متعهدین امتیاز خواهد شد . متعهدین این روز را [[روز قدس|روز قدس]] می دانند و عمل می کنند به آنچه باید بکنند ، و منافقین ، آنهایی که با ابرقدرتها در زیر پرده آشنایی دارند و با اسرائیل دوستی ، در این روز بی تفاوت هستند یا ملتها را نمی گذارند که تظاهر کنند " . </blockquote>

همچنین در قسمت دیگری از پیام خود درباره قدرت و نفوذ اسلام می فرمایند :

<blockquote> دولتهای عالم بدانند که اسلام شکست بردار نیست ، اسلام و تعالیم [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] بر همه ی ممالک باید غلبه کند ، دین باید دین الهی باشد . اسلام دین خداست و باید در همه ی اقطار اسلام پیشروی کند . [[روز قدس|روز قدس]] اعلام یک چنین مطلبی است . اعلام به این است که مسلمین به پیش برای پیشرفت در همه ی اقطار عالم . [[روز قدس|روز قدس]] فقط روز فلسطین نیست ، روز اسلام است ، روز حکومت اسلامی است . </blockquote>

در [[روز قدس|روز قدس]] باید ملتها به حکومتهایی که خائن هستند هشدار دهند ، [[روز قدس|روز قدس]] ، روزی است که ما خواهیم فهمید چه اشخاصی و چه رژیم هایی با توطئه گرهای بین المللی موافقت دارند و با اسلام مخالفت . آنهایی که شرکت ندارند مخالف با اسلام هستند و موافق با اسراییل ، و آنهایی که شرکت کردند متعهد هستند و موافق با اسلام و مخالف با دشمنان اسلام که در رإس آنها آمریکا و اسرائیل است . روز امتیاز [[حق|حق]] از باطل است " . </blockquote>

یکی از مسائل مهمی که [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " ره " در پیش و پس از انقلاب اسلامی ایران از نظر دور نمی داشتند مسأله خیانت و سرسپردگی بعضی از سران عرب و فلسطینیان سازشکار بود . در این مورد امام در اطلاعیه ای که در خصوص پشتیبانی و کمک به فلسطین در تاریخ 3 رمضان 1392 صادر فرمودند اعلام کردند که :

<blockquote> " اختلاف نظر و مزدوری بعضی از سران کشورهای اسلامی به هفتصد میلیون مسلمان علی رغم معادن و ثروتها و امکانات طبیعی شان فرصت و امکان کوتاه کردن دست استعمار و صهیونیسم و محدود کردن نفوذ بیگانگان را نمی دهد . خودخواهی و دست نشاندگی و تسلیم بعضی از دولتهای عربی در برابر نفوذ مستقیم بیگانگان مانع این می شود که دهها میلیون عرب بتوانند سرزمین فلسطین را از اشغال و غصب اسرائیل برهانند . " </blockquote>

[[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " ره " با شناخت و آگاهی کامل نسبت به ساختار سیاسی حاکم بر جهان و ضعف سازشکاران ، از همان ابتدا تمامی شیوه های سازشکارانه ی دیپلماتیک و رفت و آمدهای سیاسی را به شدت نفی کردند . ایشان نه فقط پس از آغاز قیام در سرزمینهای اشغالی که پیش از آن نیز بارها سران و رهبران سازمانهای فلسطینی را نصحیت کردند و آنان را از اتخاذ شیوه هایی که سبب دلسردی ملتهای مبارز به ویژه ملت فلسطین از آنها می گردد حذر داشتند .

ایشان در این رابطه در تاریخ 26/4/1361 در پیامی به مناسبت روز جهانی قدس می فرمایند :

<blockquote> " من به سران فلسطینی نصحیت می کنم که دست از رفت و آمدهای خودشان برداشته و با اتکا به خداوند متعال و مردم فلسطین و اسلحه ی خویش ، تا حد مرگ با اسرائیل بستیزند . چرا که رفت و آمدها موجب می شود که ملتهای مبارز از شما دلسرد شوند . شما اطمینان داشته باشید که نه شرق به درد شما می خورد و نه غرب . با اطمینان به خداوند و تکیه بر سلاح با اسرائیل بجنگند . " </blockquote>

[[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] در پیام دیگری به مناسبت روز جهانی قدس در تاریخ 10/5/1360 ضمن نفی هرگونه بازی سیاسی تنها وسیله آزادی فلسطین را توسل به سلاحهای متکی بر ایمان دانسته و در مقابل ، مذاکرات سیاسی را راهی انحراف معرفی می کنند که نه تنها باعث نجات فلسطین نخواهد گردید بلکه نتیجه اش راضی نگه داشتن ابرقدرتها و تداوم روند سازش می دانند . ایشان در پیامی اظهار داشته اند که :

<blockquote> " آیا سران قوم نمی دانند و ندیده اند که مذاکرات سیاسی با سیاستمداران قدرتمند و جنایتکاران در تاریخ ، قدس و فلسطین و لبنان را نجات نخواهد داد و هر روز بر جنایات و ستمگریها افزوده خواهد شد ؟ باید برای آزادی قدس از مسلسلهای متکی بر ایمان و قدرت اسلام استفاده شود و بازیهای سیاسی را که از آن بوی سازشکاری و راضی نگه داشتن ابرقدرتها به مشام می رسد کنار گذاشت " . </blockquote>

[[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " رضون الله تعالی علیه " تداوم و استمرار قیام مسلمانان را مایه ی نابودی اسرائیل و پایمال شدن مطامع صهیونیسم و هرگونه عقب نشینی در راستای تمایل و تاکتیکهای نیرنگ بازانه سازشکاران را سیر قهقرایی و بازگشت به گذشته ذلت بار فلسطینی می دانستند .

نکته ی بسیار مهمی که باید به آن اشاره نمود اینکه ، بسیاری از شخصیتها و چهره های سیاسی ، محافل و مجامع منطقه ای و بین المللی ، کشورها و مراکز مختلف ، پس از گذشت سالها از تأسیس رژیم اشغالگر قدس ، به این نتیجه و نقطه انحرافی رسیده اند که رژیم اسرائیل در سازمان ملل عضویت دارد و توسط برخی دول به رسمیت شناخته شده است . بنابراین [[حق|حق]] حاکمیت و شناسایی آن غیرقابل انکار می باشند . براساس این تفکر ، افکار سرزمینهای اشغالی تا پیش از سال 1967م به صهیونیستها تعلق پیدا خواهد کرد و چنانچه قرار باشد که دولتی به نام فلسطین تشکیل و پایه گذاری شود . می بایست خارج از سرزمینهای فوق موجودیت پیدا کند .

اما [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " رضون الله تعالی علیه " با تمامی توان و وجود خویش با این ترفند و طرز تفکر مخالفت کردند . اعتقاد و تأکید پیوسته ایشان بر این بوده است که حتی کوچکترین و کمترین حقوقی برای صهیونیستها از سرزمینهای اشغالی فلسطین وجود ندارد و حتی یک وجب از سرزمین فلسطین نباید در سلطه ی اشغالگران باقی بماند . بلکه باید تمامی سرزمین فلسطین از چنگال غاصبان صهیونیست خارج شود و از لوث وجود آنها پاک گردد . ایشان در این باره طی مصاحبه ای با مجله آلمانی " اشپیگل " صریحاً می فرمایند :

<blockquote> " ما هیچ حقی برای موجودیت اسرائیل قائل نمی باشیم " . </blockquote>

همچنین در رابطه با طرحهای سازشکارانه اعراب از جمله طرح " فهد " که موافقت یاسر [[عرفات ، یاسر|عرفات]] رهبر ساف را به دنبال داشت صریحاً موضع گیری نموده و نظر خویش را در مورد آن چنین بیان می کنند :

<blockquote> " اگر در این طرح جز به رسمیت شناختن اسرائیل و تضمین امنیت آن هیچ نکته ی منفی دیگری وجود نداشت و بقیه ی نکات آن مثبت بودند ، باز این برای اسلام یک خطر بزرگ محسوب می گردد . من از تمام ملتها می خواهیم که بر ضد این طرح قیام کنند و با نثار خون خود آن را شکست دهند " . </blockquote>

ایشان در پیام دیگری به طور مستقیم رهبران [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] نصیحت می کنم که از این رفت و آمدها دست بردارند و با توکل بر خداوند متعال ، مردمشان را برای جنگیدن تا شهادت بسیج کنند ، و سلاحشان را به سوی اسرائیل نشانه روند و بدانند که این رفت و آمدها موجب می شود که خلقهای مبارز امیدشان را به شما از دست بدهند " .

[[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( رحمة الله علیه ) از زمان شروع مبارزه ی خویش و رهبری نهضت اسلامی ایران تا زمان رحلت خویش ، بر موضع سازش ناپذیر خود در قبال قضیه فلسطین همچون کوهی استوار و مقاوم پایدار و ثابت قدم باقی ماند بدون اینکه تحت فشارهای سیاسی و حتی نظامی استکبار جهانی و عوامل آن در منطقه حتی یک گام از مواضع خویش عقب نشینی کند تا اینکه حضرت [[حق|حق]] " جل جلاله " را لبیک گفت و در نهایت از میان جامعه ی اسلامی رخت بر بست و تنها یاد او و خط او باقی ماند تا چراغ هدایت و روشنگر راه مبارزان مسلمان جهان در مقابل استکبار جهانی و صهیونیستم غاصب در این منطقه و دیگر مناطق جهان شود .

==مآخذ :==
# فتحی [[شقاقی ، فتحی ابراهیم ( 1951 - 1995 ) |شقاقی]] ، ابراهیم : انتفاضه و طرح اسلامی معاصر ، انتشارات بین الملل الهدی ، 1371 .
# تقی پور ، محد تقی : صهیونیسم مسأله فلسطین ، از دیدگاه امام ، انتشارات سازمان تبلیغات اسلامی .
#تبیان : فلسطین از دیدگاه [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ، مؤسسه نشر آثار امام ، نشر عروج 1373 .
#امام در برابر صهیونیسم ، انتشارات دفتر سیاسی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی - 6 .
#فرموده های پیشوا در باره ی فلسطین ، انتشارات پانزدهم خرداد ، شماره - 3 .
#روحانی ، سید حمید : نهضت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ، جلد سوم ، انتشارات امیر کبیر ، 1372 .

آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )

2020-07-17T18:49:16Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$ ' به '<blockquote>'

==الف - پیشینه روابط :==

جمهوری [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] با 037/272/1 کیلومتر مربع در جنوبی ترین نقطه قاره [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] قرار گرفته است . این کشور با کشورهای موزامیک ، سوازیلند ، زیمباوه ، بوتسوانا ، نامیبیا و لسوتو هم مرز می باشد . جمعیت این کشور بیش از 40 میلیون نفر می باشد که از این جمعیت حدودا 70 درصد سیاهپوست ، 16 درصد سفیدپوست ، 10 درصد رنگین پوست و 3 درصد آسیایی می باشند .

مهمترین ویژگی سیاسی - حکومتی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] که برای نزدیک به نیم قرن ادامه داشت ، سیاست آپارتاید بود . سیاست تبعیض نژادی یا آپارتاید از سال 1948 به عنوان جنوبی اعمال شد . این سیاست که مردم این کشور را به چهار گروه نژادی سیاه پوستان ، سفیدپوستان ، دورگه و آسیاییها تقسیم می نمود از همان ابتدا با مخالفتهای جهانی روبه رو شد . در دهه 1950 مجمع عمومی سازمان ملل با استناد به اصول منشور ملل متحد بارها از این کشور خواست تا سیاست آپارتاید را کنار بگذارد ، اما بی توجهی به این خواستها باعث شد تا مجمع عمومی در سال 1962 از کشورهای عضو خود خواستار قطع روابط دیپلماتیک با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] شده و ضمن بایکوت کردن این کشور کلیه صادرات خود از جمله تسلیحات را به رژیم آپارتاید متوقف نمایند . سیاست محاصره بین المللی همه جانبه [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] باعث شد تا از سال 1974 این کشور از حضور در جلسات مجمع عمومی سازمان ملل ، امتناع ورزد . این فشارها در نهایت ، منجر به اصلاحاتی در سال 1991 گردید . این امر سبب گردید تا در سال 1993 سازمان ملل خطاب به کشورهای عضو خواهان لغو کلیه تحریمهای علمی ، فرهنگی ، ورزشی و دانشگاهی به استثنای تحریمهای سیاسی و تسلیحاتی شود تا این که با برگزاری انتخابات مردمی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در آوریل 1994 ، تحریمهای باقی مانده نیز لغو گردید و این کشور به جامعه جهانی بازگشت .

تحولات فوق الذکر بر روابط [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل تأثیر شایانی داشته است . طرفین در زمان آپارتاید ، یکی از مخفی ترین و حیاتی ترین روابط استراتژیک خود را پشت سر گذاشتند . این وضعیت در زمان حاکمیت کابینه های احزاب لیکود و کارگر در اسرائیل صادق می باشد . مقامات حکومتی اسرائیل همواره به صورت رسمی و ظاهری وجود روابط با حکومت آپارتاید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] را انکار می کردند ، اما در عین حال با تحریمهای وسیع جهانی علیه این کشور مخالفت نموده و حتی در راستای گسترش روابط سه قطبی ( اسرائیل - امریکا - [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ) تلاش می کردند . روابط مخفی اقتصادی اسرائیل با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] که به دلیل قطع روابط دیگر کشورها با این کشور آفریقایی ، بازار جذاب و بسیار خوبی را برای اسرائیلیها ایجاد کرده بود و همچنین بهره برداری از معادن الماس و طلای [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نقش مهمی در این جریان داشته است .

همچنین اشتراک طرفین در موضوع تبعیض نژادی و وجود یک [[جو|جو]] منفی علیه آنها بر تقویت حس همکاری آنها مؤثر بوده است .

در زمینه اقتصادی ، وجود ذخایر طلا و الماس سبب سرمایه گذاری یهودیان و اسرائیلیها در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] شد . آنها توانستند به عنوان شرکایی قدرتمند در این زمینه ها شناخته شوند . انحصار حدودتا 85% از این دو منبع ( طلا و الماس ) در دست یهودیان ، در افزایش بنیه اقتصادی یهودیان و اسرائیل نقش مؤثری داشته است . یهودیان با 000/110 نفر جمعیت که حدودا 15000 نفر جمعیت که حدودا 15000 نفر اسرائیلی هستند ، نقش ویژه ای را در اقتصاد [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به خود اختصاص داده اند . در سال 2004 ، اسرائیل تقریبا 306 میلیون و 400 هزار دلار از [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] وارد و نزدیک به 176 میلیون و 320 هزار دلار به این کشور صادرات داشته است .

==ب - روابط نظامی - امنیتی :==

عرصه نظامی از همان ابتدا از جایگاه ویژه ای در روابط فیمابین اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] برخوردار بوده است . اسرائیل از زمان برقراری روابط خود با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، هیچ گاه تعاملات دوجانبه را در عرصه نظامی و اقتصادی قطع نکرد . هرچند که در اواخر دهه 1980 و همسو با افزایش تحریمها علیه [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، شیمون [[پرز ، شیمون|پرز]] ، وزیر خارجه اسرائیل اظهار نموده بود که روابط نظامی و تسلیحاتی را قطع کرده و آپارتاید را محکوم می نماید . اما این روابط همچنان ادامه داشت . سفر هیأت دفاعی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به اسرائیل در سال 2005 نشانگر عمق روابط فیمابین به ویژه در عرصه نظامی و امنیتی می باشد .

اسرائیل ضمن فروش سلاح به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، [[اورانیوم|اورانیوم]] از این کشور خریداری می نمود . حجم معاملات تسلیحاتی طرفین در سال 2005 بین 400 تا 800 میلیون دلار تخمین زده می شود . یهودیان در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] همواره تلاش کردند تا ضمن عدم درگیر ساختن خود با تحولات سیال و متغیر سیاسی در کشور صرفا به افزایش درآمدها و نفوذ اقتصادی بپردازند . این امر باعث شد تا علی رغم حذف سیاسی آپارتاید اجرای طرح سیاهان در قدرت Black in Power ، یهودیان نفوذ و جایگاه اقتصادی خود را کماکان حفظ نمایند . اسرائیل نیز تلاش کرد تا ظاهرا با سیاستهای جهانی در قبال [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] هماهنگ باشد ، ولی عملاً شیوه ای دیگر در پیش گرفته بود . این وضعیت باعث شده بود تا سیاهان پس از کسب قدرت در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در ابتدا به فکر قطع رابطه با اسرائیل باشند . اما این سیاست پس از مدتی به ایجاد محدودیت در روابط طرفین تقلیل یافت که آن هم نتیجه بخش نبود .

روابط میان رهبران جنبش صهیونیستی و رهبران جنبشهای نژادپرست در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به آغاز قرن بیستم باز می گردد . رهبران صهیونیست در آن هنگام از آزمودگان تجربه های کوچ نشینی نژادپرستانه در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] کمک خواستند تا به منظور تکرار همان تجربه در آسیا ( فلسطین ) از آنها پشتیبانی کنند . سفیدپوستان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به عنوان " [[پیشگامان|پیشگامان]] " جنبش کوچ نشینانه استعماری و از آنجایی که تجربه آنان به موفقیتهای جالبی دست رسیده بود ، وظیفه خود دیدند تا به تجربه همانند خود یاری رسانند . در 11/1/1902 ، [[هرتزل ، تئودور ( 1904 - 1860 ) |تئودور هرتزل]] ، نامه ای برای " سیسیل رودس " فرستاده و از وی کمک طلبید .

هرتزل می نویسد :

<blockquote>" شما تنها مردی هستی که اکنون می توانی به من کمک کنی... مسأله بزرگی است و آن چنان که برخی ادعا دارند بزرگتر از آن چیزی است که باید باشد . اما به نظر من ، برای سیسیل رودس بیش از اندازه بزرگ نیست . از شما خواسته شده است تا تاریخ را بسازی . این امر شما را نمی ترساند و آن را به شوخی نخواهی گرفت و این از شیوه معمول شما به دور است . این مسأله نه تنها [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] بلکه بخشی از آسیای صغیر را نیز در برمی گیرد و نه تنها انگلستان بلکه یهودیان را نیز شامل می شود . اگر این مسأله ( مسأله وطن گزینی در فلسطین ) به شما مربوط می شد ، خود پیشتر به انجام آن اقدام می کردی . اگر می دانستم که این مسأله از شما بسیار دور است به شما توسل نمی جستم . چرا ؟ زیرا این مسأله استعماری است... و بیش از هرچیز ، درک یک تغییر و تحول بیست تا سی ساله را ایجاب می کند . رؤیاهایی هستند که رؤیاهایشان مدتهای طولانی به درازا می کشد اما از توانایی عملی بی بهره اند . همچنین خردهای عملی همچون سردمداران ( تراستهای ) آمریکایی هستند که از تخیل پربار سیاسی بی بهره اند... شما آقای رودس ، به هر حال یا سیاستمدار تخیلی یا رؤیایی کوشایی هستی... شما این امر را به اثبات رساندی . لذا از شما می خواهم تا مهر حاکمیت خود را بر نقشه صهیونیستی بزنی و مطلب زیر را در میان اندک اشخاصی که به زندگیت سوگند می خورند ، توزیع کنی... " من سیسیل رودس این نقشه را خوانده و آن را درست و عملی یافتم زیرا نقشه ای است آکنده از تمدن و فرهنگ و برای جماعت انسانهایی که برایشان طرح ریزی شده ، بسیار عالی است . این نقشه برای پیشرفت عام بشریت زیانمند نبوده و برای انگلستان و بریتانیای کبیر بسیار سودمند است " . </blockquote>

روابط میان رهبران جنبش صهیونیسم و سفیدپوستان نژادپرست در [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] ، ادامه یافت و هنگامی که [[وایزمن ، حیم ( 1964 - 1852 ) |حیم وایزمن]] ، نخستین نخست وزیر رژیم صهیونیستی گردید میان وی و ژنرال جان کریستان اسمیت ، نخست وزیر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] استحکام یافت . جان کریستان اسمیت نقش خطرناکی در صدور وعده بالفور و تشکیل لشکر یهود در جنگ جهانی اول ایفا کرد . وی تا به هنگام مرگ در سال 1953 همچنان این نقش را ایفا نمود .

با مطالعه اسناد و مدارک متبادل میان پرتوریا و لندن ، می توان به میزان تلاشهای ژنرال اسمیت جهت حمایت از آرمانهای منطقه ای صهیونیسم پی برد . اسمیت در 20 ژانویه 1920 به هنگامی که کنگره سان ریمو ، مرزهای فلسطین را تعیین می کرد تلگرافی برای سرهنگ " امیری " کارمند دفتر ویژه مستعمرات فرستاد و از وی خواست تا توجه نخست وزیر را به این نکته جلب کند که : " مرزهای شمالی فلسطین باید رود لتیانی و سرچشمه های رود اردن را در برگیرد وگرنه تحولات میهن قومی یهود ، مرزهای شمالی تا [[راه آهن|راه آهن]] حجاز را در معرض خطر قرار خواهد داد . همچنین فرمول سرپرستی ( قیمومیت ) باید زمینه را برای تحولات صنعتی و [[کشاورزی|کشاورزی]] مهاجران زیادی آماده کند . زیرا دادگری در [[حق|حق]] وضع اضطراری یهودیان ، ضرورتی مبرم است " .

صهیونیستها در سال 1934 نام " اسمیت " را بر یک قطعه زمین در فلسطین نهادند .

پاسخ وی به هنگام اطلاع از این موضوع چنین بود :

$$blockquote$$فعالیت من برای صهیونیسم از همان آغاز ، کاری محبت آمیز و عرفانی بود . این امر در مورد تدوین سیاستهای مربوط به میهن قومی یهود و کوشش برای اجرای آنها در آن هنگام نیز صدق می کند . من ایمان دارم که آن سیاستها از شریف ترین و صادقانه ترین اندیشه های الهام گرفته از جنگ بزرگ جهانی است و از نظر پیوستگی از اغلب نتایج آن جنگ بالاتر است . </blockquote>

محتوای سخن " اسمیت " بیانگر توجه فراوانی است که وی نسبت به [[طرح صهیونیستی|طرح صهیونیستی]] و پیگیری دقیق ترین جزئیات آن و رویدادهایی دارد که در سرزمین فلسطین رخ داده است . وایزمن ، همواره با وی تماس داشت و هر زمان که حکومت قیمومیت در اجرای نقشه مربوط به تأسیس میهن قومی یهود کندی به خرج می داد از وی درخواست دخالت می کرد . لذا " اسمیت " در اوایل سال 1945 یادداشت محرمانه ای از وایزمن دریافت کرد . که درآن آمده بود :

مهاجرت یهودیان به فلسطین ضروری است . اگر به آنان اجازه رفتن به فلسطین را نمی دادند مجبور می شدند به منطقه ذیگری روی آورند . آنگاه هشدار می دهد : اگر دروازه های فلسطین گشوده نشوند ، فشار به روی ایالات متحده آمریکا و امپراتوری ( بریتانیا ) وارد خواهد شد زیرا در آنجا ، تقریبا هر یهودی ، قوم و خویشاوندی دارد .

وایزمن در پایان یادداشت خود می نویسد : مسأله یهود ، مسأله این دو کشور عظیم دموکرات است که پس از جنگ ، بیش از نصف ملت یهود در جهان را در برخواهند گرفت . و اگر به واسطه یک [[دولت یهودی|دولت یهودی]] ، عنصری را که 2000سال است مفقود شده ، به آنجا وارد نکنند ، خطر آن می رود که مسأله یهود - همچنان که در جاهای دیگر شد - این دو کشور را زهرآلود نماید .

رهبران جنبش صهیونیستی بر مسأله حساسی انگشت گذاردند و آن این که اگر یهودیان به فلسطین مهاجرت نمی کردند به آمریکا و انگلستان می رفتند که در آن صورت مسأله یهود که در قرن گذشته در کشورهای مختلف اروپایی و از آن میان ، روسیه تزاری پا گرفته است بود ، آنها را مصمم می کرد . بدین جهت ، [[هرتزل ، تئودور ( 1904 - 1860 ) |تئودور هرتزل]] پیشتر نیز به هنگامی که با کمیته سلطنتی انگلیس در سال 1902 ملاقات کرد و آن کمیته به عنوان کارشناس مسأله یهود و مهاجرت به سخنانش گوش فراداد ، از این ابزار بهره گرفت . این امر هنگامی رخ داد که سیل پناهندگان از روسیه ، انگلستان را فرا گرفت و تهدید فرضی سطح زندگی در انگلستان با آن همراه شد . پس از فزونی درخواست مردم برای محدود ساختن مهاجرت ، حکومت انگلیس کمیته ای به ریاست نخست وزیر ، آرتوربالفور جهت بررسی مسأله مهاجرت بیگانگان تعیین کرد .

اسمیت پس از آن که خود را به عنوان میانجی میان جنبش صهیونیستی و حکومت بریتانیا و کارشناس امور استعمار کوچ نشین و شیوه های اجرایی آن قرار داد ، به راهنمایی و ارشاد آن جنبش ادامه داد . وی یک بار به ولادیمیر ژابوتنسکی ، فرمانده سازمان صهیونیستی " ایرگون " و سلف او [[بگین ، مناخیم|مناخیم بگین]] گفته بود که : اندیشه مربوط به مبارزه یهودیان به خاطر سرزمین اسرائیل ، زیباترین اندیشه ای است که در عمر خود شنیده ام . اسمیت در سال 1939 پس از انتشار [[کتاب سفید|کتاب سفید]] ، تلگرامی برای حکومت انگلیس فرستاد . وی می گوید :

وعده بالفور ، نمایانگر دین شرافتمندانه ای است که به هر قیمتی شده باید بدان وفا کرد .

حکومت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از هر فرصت مناسبی برای اعلام تأیید و پشتیبانی از تلاشهای صهیونیسم ، استفاده می کرد و در سپتامبر 1926 ، مطالب زیر از سوی آن حکومت ابراز گردید : حکومت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] که با همدردی و اهتمام ، تلاشهای سازمان صهیونیسم در زمینه ایجاد میهن قومی ملت یهود در فلسطین را دنبال می کند ، موفقیت کامل این طرح را آرزو دارد و تأکید می کند که توسط نماینده اش در [[جامعه ملل|جامعه ملل]] یا با هر وسیله دیگر با تمامی توان از آن سازمان پشتیبانی خواهد کرد . به هنگام برپایی دولت ( اسرائیل ) ، حزب اتحاد که حاکم بر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بود سقوط کرد و جایش را به [[حزب ملی|حزب ملی]] - دارای اندیشه و گرایشهای نازی داد و دکتر " مورنستر " نخست وزیر شد .

وی در سال 1924 گفت :

" ما به ملی گرایی مسیحی هم پیمان با ناسیونال سوسیالیسم ایمان داریم که در ایتالیا به آن فاشیزم ، در [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] نازیسم و در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ملی گرایی مسیحی گفته می شود . "

هرکس این سخنان را بشنود ، ناگزیر انتظار خواهد داشت که روابط میان کشورهای نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و دولت صهیونیسم ، در اسرائیل به دلیل هم پیمانی میان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و آلمان نازی - که موضع دشمنانه ای نسبت به یهودیان داشت - بسیار دشمنانه باشد لیکن واقعیت کاملاً برخلاف انتظار است زیرا سازمان جهانی صهیونیسم ، از هنگام زمامداری هیتلر در آغاز سال 1933 تا هنگام سرنگونیش ، همکاری با نازیها و فاشیستها را ادامه داد .

" این امر ، نظریه نازیها را یکی از مواد آن براساس دشمنی با یهود قرار دارد نفی نمی کند و احتمالاً راز تحکیم روابط میان دو نظریه - صهیونیسم و نازیسم - در دشمنی دومی با یهود دیگری نهفته است . لذا بسیاری از نویسندگان و تاریخ نگاران که از ادامه همکاری میان رژیم صهیونیستی از یک سو و [[حزب ملی|حزب ملی]] آفریکانی نازی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از سوی دیگر ، به ویژه پس از رسیدن این حزب به حاکمیت در سال 1948 اظهار شگفتی می کنند ، در اشتباه هستند .

به رغم انتشار هزاران سند و نشریه و کتاب پیرامون محتوا و رخدادهای همکاری میان صهیونیسم و فاشیستها ، نازیها و نژادپرستان سامی ستیز ، باز هم اصرار هست تا میان یهودی ستیزی و صهیونیسم ستیزی رابطه پیوسته ای ایجاد کنند . در واقع جنبش صهیونیسم به عنوان جنبشی که اساسا بر نژادگرایی و برتری و تبعیض قرار دارد و از نظریه ملت برگزیده خدا مایه می گیرد ، به شکل مصلحت گرایانه با تمامی جنبشها و رژیمهایی که در نظریه و عمل با آن همانند بودند تماس داشت . اینجاست که روابط اسرائیل با آلمان نازی و ایتالیای فاشیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نژادپرست و تمامی دیکتاتوریهای مبتنی بر تبعیض - سیاست و روششان هرچه باشد - تبلور می یابد .

==الف - روابط [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی پس از برپایی اسرائیل :==

به هنگامی که رژیم صهیونیستی در سال 1948 برپا گردید ، [[حزب ملی|حزب ملی]] در روز 29/5/1948 در انتخابات [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پیروز شد و دکتر " مالان " نخست وزیر گردید . وی رژیم صهیونیستی را از نظر قانونی به رسمیت شناخت . گامهای دیگری نیز به منظور کسب پشتیبانی یهودیان به دنبال آن آمد . این امر هنگامی صورت گرفت که نخست وزیر جدید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، تعهد خود و حکومتش را به اجرای سیاست عدم بعضی نسبت به هر بخشی از ساکنان یهود اعلام داشت .

طبق گزارش مادیسون ، رژیم حاکم بر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، گذشته سرشار از سامی ستیزی خود را به فراموشی سپرده و درهای حزب ملی را برای اعضای یهودی گشوده بود و به آنان اجازه داد تا اموال خود را به اسرائیل بفرستند و یهودیان را در مراکز مهم گماشت .

روزنامه نگار یهودی آمنون کابیلوک پس از دیداری از [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نوشت : " شیفتگان دولت اسرائیل ، گاهی از غیرسامی ها هستند و این پدیده به هیچ وجه محدود به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نیست " .

شبکه روابط میان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی ، اغلب ناشی از آزمونهایی بود که در روابط با کشورهای سرمایه [[داری|داری]] غربی و نیز کشورهای در حال رشد آفریقا و آسیا کسب کردند . رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از نظر تاریخی جزو کشورهای کوچ نشین به شمار می آیند . هر دو رژیم طی مرحله گسترش سرمایه [[داری|داری]] و حرکت ملتها در بیرون از کشورهایشان به وجود آمدند ، مرحله ای که وجه مشخص کلینیالیسم اروپایی بود هر دو ، وجود ملی خود را در سایه حکومتهایی تحقق بخشیدند که بیانگر مصالح مهاجران و فرزندانشان بود . مصلحت بقا که این گونه رژیمهای اقلیت به خاطر آن عمل می کردند باعث گردید تا مکانیسم های درونی هر دو رژیم به چیرگی و سرکوب پیوسته جنبش ساکنان بومی بپردازند . شرایط همانند تاریخی که هردو رژیم در آن پا گرفتند سبب شد تا مصالح هر دو رژیم یکسان شده و روابطی میان دو طرف به وجود آید که برای هردو سودمندی مشترکی در برداشت . واقعیت پیدایش هر دو رژیم که ناشی از حرکت گسترش طلبی سرمایه [[داری|داری]] و کلنیالیسم بود ، به وضعی انجامید که از یک سو ، هر دو رژیم برای بقای خویش به کمکهای اقتصادی که از کشورهای پیشرفته صنعتی دریافت می کنند ، اتکاء دارند و از سوی دیگر ، هم پیمانی با این کشورها در زمینه گسترش طلبی امپریالیسم جهانی نیز نقطه اتکای آنهاست .

براساس نیازهای حکومتهای اقلیت جهت بقای خویش ، هرکس می تواند علت رشد روابط اقتصادی و دیگر روابط با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و هدفهای استراتژیک هردو رژیم را دریابد .

همچنین می توان تلاشهای همانند هر دو رژیم را برای پیشبرد توسعه در کشورهای میانه رو [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] و خاورمیانه دریافت که از آنها به عنوان سرکوب جنبش مردمی این کشورها استفاده می کنند .

بر همین اساس از زمان تشکیل اسرائیل تا زمان فروپاشی نظام آپارتاید در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، نظریه تشابه کامل این رژیم با حکومت نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، همواره روابط این دو رژیم در آخرین سطح دیپلماسی و همکاری قرار داشت و در بسیاری موارد هم قراردادهای کلان نظامی با یکدیگر امضاء می کردند و از روابط بازرگانی خوبی نیز برخوردار بودند . در سطح سیاسی نیز همیشه این دو رژیم در مجامع جهانی به ویژه سازمان ملل متحد ، پشتیبان یکدیگر بودند و در صدور قطعنامه های سازمان ملل نیز به نفع یکدیگر رأی می دادند . اما روابط این دو کشور ، گاهی به سبب موضعگیریهای تاکتیکی رژیم صهیونیستی در سازمان ملل متحد با بحرانهایی روبه رو می گردید .

رژیم صهیونیستی در ماه نوامبر 1961 به بیانیه ای رأی داد که در آن از سیاستهای تبعیض نژادی انتقاد شده بود . هدف این رژیم ، ایجاد روابط نیکو با کشورهای آفریقایی تازه استقلال یافته ، بود . لیکن واکنش [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، واکنش صریحی بود .

روزنامه " ذی ترانسفالد " که هوادار نخست وزیر وقت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] " فیرفورد " بود نوشت : " اسرائیلیان چه می توانند بگویند هنگامی که [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، بی آن که از آن درخواست شود ، نظر خود را پیرامون وضع پناهندگان عرب بگوید که سیزده سال است در شرایط بد در مرزهای اسرائیل زندگی می کنند زیرا که اجازه بازگشت به خانه هایشان را به آنها نمی دهند " . واکنش خود " فیرفورد " ، صریح تر بود . وی گفت : " یهودیان بر فلسطین - اسرائیل - متعلق به عربها که از هزار سال پیش تاکنون در آن زندگی می کنند ، چیره شدند . من در این مورد با آنان موافقم زیرا اسرائیل نیز مانند [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] یک کشور تبعیض نژادی است " . نخست وزیر طی نامه ای به روزنامه " ساندی پرس " به موضعگیری صهیونیستها اشاره کرد و گفت که این امر " فاجعه ای برای یهودیان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به بار می آورد " . وی افزود : " اکنون مردم از خود می پرسند که اگر اسرائیل و خاخامهایش مجبورند به سیاست تکامل گسسته " آپارتاید " ، حمله کنند پس چرا این سیاست هنگامی که در اسرائیل به اجرا گذارده می شود ، زشت به شمار نمی رود ؟ و اگر تبعیض گناه است ، هرگاه برمبنای تبار و دین نیز انجام شود ، گناه است " .

با وجود این مواضع ، روابط میان دو کشور ، به رغم این گونه مسائل ناگهانی و ناپایدار ، رشد و توسعه می یافت .

مطبوعات [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] می کوشیدند تا از دشواریها فراتر روند و نظرها را به سوی روابط استراتژیک و - یکپارچگی استراتژیک میان دو کشور جلب کنند که از تمامی این گونه مواضع فراتر می رود و درک متقابل بیشتری را ایجاب می نماید . روزنامه " جویش افیرز " می نویسد : [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، خاورمیانه را - به هنگامی که اسرائیل نقش ژاندارمی این منطقه را بازی کند - نخستین خط دفاع خویش به شمار می آورد . اسرائیل مدخل یک آبراه را که در صورت حمله به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، آبراه عمده ای خواهد بود ، حراست می کند و باید از آن حراست کند آینده عبور و مرور میان دریای مدیترانه و اقیانوس هند برای اسرائیل یک مسأله اساسی است که همپای اهمیت راه دریایی دماغه امیدنیک برای [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] است . اگر این منطقه در اختیار نیروهای دشمن قرار گیرد ، در آن صورت راه دماغه امیدنیک نیز در معرض خطر قرار خواهد گرفت و مسائل امنیتی نسبت به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، بسیار خطرناک خواهد بود . اما در مورد اسرائیل ، وجود یک ملت محکم دارای اقتصاد نیرومند در جنوب قاره [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] یک عامل اساسی در استراتژی تضمین موخره آن به شمار می رود .

به رغم رأی موافق اسرائیل درباره مصوبه شماره 1761 مورخه 6/11/1961 یادشده که خواهان قطع روابط با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و از آن میان تحریم کالاها و صدور کالا به آن کشور بود ، یا این حال ، مبادله بازرگانی میان دو کشور نه تنها کاهش نیافت بلکه همواره از رشد پیوسته ای برخوردار بود . در تفسیر سخنان فیرفورد نخست وزیر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] مبنی بر این که موضع اسرائیل در سازمان ملل متحد یهودیان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] را در معرض خطر قرار خواهد داد ، تحلیل گران سیاسی معتقد بودند که این چنین تهدیدها ، مقامهای صهیونیست را نمی ترساند بلکه کاملاً نتیجه معکوس دارد و رژیم صهیونیستی بسیار شادمان می شود زیرا طرح مسائل و انگیزه های سامی ستیزی برای ادامه فراخوانی یهودیان جهان برای مهاجرت به فلسطین سودمند خواهد بود تا همواره به آنان یادآور شود که تنها پناهگاه آنها رژیم صهیونیستی است و مادامی که اندیشه مهاجرت هنوز در ذهنهایشان جای نگرفته باید پیروی و سرسپردگی و پشتیبانی خود را نشان دهند .

این مسأله با اعزام گروهی از مزدوران [[موساد|موساد]] صورت می گرفت تا در صفوف یهودیان رخنه کنند و شعارهای سامی ستیزی و یهودی ستیزی سر دهند تا به هدفی که نام برده شد ، کمک برسانند . البته اسرائیل هر زمان که احساس کرده است مهاجرت یهودیان به فلسطین اشغال شده کاهش یافته یا این که [[مهاجرت معکوس|مهاجرت معکوس]] افزایش یافته ، این بازی را انجام می دهد .

روابط میان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی از آغاز [[جنگ 1967|جنگ 1967]] تحکیم یافت . در آن هنگام حکومت فورستر به داوطلبان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] اجازه داد در مشاغل غیرنظامی و شبه نظامی در اسرائیل ( فلسطین اشغالی ) ، کار کنند . همچنین به سازمانهای صهیونیستی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] اجازه داد تا مبلغی حدود 28میلیون دلار را به فلسطین اشغال شده منتقل کنند . روزنامه [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] " پرسپکتیو " در اوت 1967 درباره این موضوع نوشت :

جنگی که اخیرا در خاورمیانه رخ داد ، اهتمامی تب آلود و احساساتی را در نواحی مختلف جهان برانگیخت . لیکن اندک هستند کسانی که پیوند شخصی ژرفی را همچون مردم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] حس کرده باشند . به هر صورت ، همدردی با اسرائیل محدود به یهودیان نبود بلکه ساکنان سفیدپوست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نیز احساس کردند که گویی آنچه بر سر اسرائیلیان وارد گردیده بر خود آنان نیز وارد شده است . آنان ، وضع اسرائیل را که محاط در همسایگان دشمن است با وضع خود در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] همانند می دانند . در این چنین وضعی ، طبیعی است که اهالی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به اسرائیلیان همچون صاحبان یک مصیبت و عزا بنگرند و بر این اساس به کمک و یاری آنان بشتابند .

فورستر یک بار گفته بود که وضع اسرائیل و دشواریهایش را درک می کنیم و نسبت به آن همدردی نشان می دهیم و آنان همانند ما مجبورند با تروریستهایی که از مرزها می گذرند روبه رو شوند و دشمنانی دارند که عزم به نابودی آنان کرده اند . پشتیبانی نظامی رژیم آپارتاید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از رژیم صهیونیستی تنها به سال 1967 آغاز نمی گردد . بلکه آغاز آن به سال 1948 باز می گردد به هنگامی که خلبانان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در جنگ شرکت جستند و نخستین خلبانی که در آن نبرد به [[خاک|خاک]] افتاد از [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بود . شایان یادآوری است که " عیزر وایزمن " وزیر دفاع اسبق رژیم صهیونیستی فن خلبانی را در اثنای جنگ جهانی دوم در " رودزیا " آموخت . روابط این دو رژیم در جنگ اکتبر 1973 نسبت به [[جنگ 1967|جنگ 1967]] تغییری نیافت بلکه این روابط محکم تر و مشهودتر از گذشته شد . روزنامه نگار صهیونیست " [[شمعون ، ویکتور|شمعون]] بیکر " در روزنامه " هتسوفیه " چنین نوشت : پس از جنگ روز غفران ، بیش از سی کشور آفریقایی روابط دیپلماتیک خود را با اسرائیل قطع کردند . در عرض یک شبانه روز ، اسرائیل ، دوستان آفریقایی خود را از دست داد ، کشورهایی که همواره از کمکهای اسرائیل بهره گرفتند ، جالب توجه آن که ، حکومت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، روزنامه های انگلیسی و آفریقایی زبان آن و نیز اندیشه های همگانی طی جنگ روز غفران و پس از آن حمایت زیادی از اسرائیل نمودند . این نمایانگر آن بود که جنگ اسرائیل به خاطر حفظ وجود بوده و به صورت مستقیم و غیرمستقیم با وضع [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در پیوند است .

در سرمقاله ای که در روزنامه " ترانسفالر " درج شده بود و روزنامه " صهیونیستی " هتسوفیه نیز آن را در 4/6/1976 نقل کرد آمده است که اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در جهان آکنده از دشمنان به خاطر وجود خویش مبارزه می کنند . مردم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به جنگ اخیر توجه فراوانی نشان می دهند زیرا اسرائیل سد دفاع شمالی آفریقاست علیه امپریالیسم کمونیسم ، و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] سد دفاع جنوبی است .

فورستر نخست وزیر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به هنگام دیدار از فلسطین اشغال شده از منطقه شرم الشیخ دیدن کرده و طی اظهاراتی که در روزنامه صهیونیستی معاریو در 11/4/1976 چاپ شد گفت که : " این یک مکان استراتژیک درجه اول است و اهمیت آن برای کشور اسرائیل آشکار است . " همراهان صهیونیست او نیز ، میزان تشابه میان چیرگی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بر دماغه امیدنیک و ماوراء اقیانوس هند و چیرگی اسرائیل بر شرم الشیخ و خلیج های سوئز و [[ایلات ( شهر - ) |ایلات]] را تشریح نمودند .

دیدار فورستر به اعلام یک منشور همکاری میان دو کشور منجر شد . روزنامه صهیونیستی " داوار " در 11/4/1976 پیرامون این امر نوشته است که : " هدف از این گفت وگو ، فعالیت برای ادامه روابط میان دو کشور است ، روابطی که در خلال جنگ اکتبر تحکیم بیشتری یافت و با دیدار فورستر از اسرائیل به اوج خود رسید . حکومت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از حکومت لیکود می خواهد تا بهبود روابط میان دو کشور را افزایش دهد به ویژه آن که رشته استواری جنبش حیروت را با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پیوند می دهد . "

روابط رژیم آپارتاید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل بیشتر در زمینه های زیر بوده است :

===1 - همکاری اقتصادی :===

صندوق بین المللی پول در سال 1983 گزارش داد که صادرات اسرائیل به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بیش از 60% کل صادرات این رژیم است ولی این ارقام شامل خرید و فروش جواهرات و فروش تجهیزات نظامی نیست زیرا که اطلاعات مربوط به این دو تجارت از اطلاعات سری و غیرقابل انتشار است . در خلال سال 1983 - 1984 ده طرح سرمایه گذاری رژیم صهیونیستی در جنوب [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] مورد تصویب قرار گرفت . روزنامه " ادوار " می نویسد در سایه قرارداد همکاری مشترک ، هشت پروژه مشترک تجدید شد و هریک از طرفین مبلغ یک [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] برای بررسیهای لازم در مورد آن اختصاص می دهند ، در سال 1985 نیز تحول چشمگیری در حجم روابط اقتصادی این دو رژیم به وجود آمد .

عمده فعالیت شرکتهای صهیونیستی در مناطق تحت الحمایه دولت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] یعنی ( فوتوچوانا ، سیکای ، ترنسکای و اواندا ) انجام می گرفت . ( این مناطق گرچه به استقلال محدودی نائل شدند ولی هنوز مجمع بین المللی آنها را به رسمیت نشناخته بود . )

شرکتهای صهیونیستی همچنین به ایجاد پروژه های صنعتی در این مناطق رغبت داشتند . به عقیده سرمایه گذاران صهیونیستی ، در این مناطق تحت الحمایه معدن طلایی وجود دارد که هنوز مورد بهره برداری قرار نگرفته است .

رژیم اسرائیل یک کارخانه عظیم نساجی و یک بیمارستان را با هزینه 16 میلیون پاند و کارخانه های تولید لوازم برقی و دستگاههای الکترونیکی را در منطقه سیسکای احداث کرد . از دیگر جنبه های همکاری بین دو رژیم ساخت جواهرات و صیقل کاری و جلاکاری و سپس صدور آنها به دیگر کشورهاست .

صنعت جواهر دومین مقام را بعد از ساخت سلاح در اسرائیل به خود اختصاص می دهد و در این کارگاه حدود 150000 کارگر به کار اشتغال دارند . [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] [[آهن|آهن]] و فولاد نیمه ساخته را به اسرائیل ارسال می کند تا ساخت نهایی آن در کارخانه های " اسکور " نزدیک [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] انجام گرفته و سپس با مارک ( ساخت اسرائیل ) به اروپا و آمریکا صادر گردد . این امر به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] فرصتی می دهد تا از امتیازات اسرائیل و کارخانه اسکور که سهامدار آن کارخانه های " رکورد " اسرائیل می باشند بهره مند گردد . 51% سهام این کارخانه ها به شرکت " هستدروت " اختصاص دارد و 49% آن را شرکت فولاد [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] دارا می باشد .

===2 - همکاری نظامی :===

پرفسور " اسرائیل شاحاک " در کتابی که پیرامون نقش بین المللی اسرائیل در صدور اسلحه به منظور سرکوب ، نوشته ، مقاله ای از " بنی جانسون " را پیوست کرده است که در مارس 1982 نوشته شد . این مقاله با اسناد و مدارک ، همکاریهای هسته ای میان رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] را آشکار نموده است . وی تلاش آمریکا برای پوشاندن این فعالیتها و نقش دولت آمریکا را افشاء کرده است . او می نویسد :

" از سال 1977 ، اخبار روزنامه ها به بیان همکاریهای هسته ای میان رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پرداختند . روزنامه معاریو در 11/2/1981 نوشت که تاریخ این همکاری به سال 1966 باز می گردد . در سال 1977 ، کمیسیون ویژه تبعیض نژادی وابسته به سازمان ملل متحد ، مشاهده کرد که تکنولوژی صهیونیستی با [[اورانیوم|اورانیوم]] سنگین با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] مبادله می شود و اسرائیل در زمینه ساختن نیروگاه هسته ای به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] کمک می کند . نیوزویک نیز در 12/9/1977 یادآور گردید که اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] برای یک آزمایش هسته ای در تابستان سال 1977 برنامه ریزی کرده اند لیکن این آزمایش به علت فشار یک ابرقدرت لغو گردید .

کمیسیون سازمان ملل متحد تأکید کرد که در سال 1977 ، هفت دانشمند اتم شناس در دانشگاه " وت دوترسراند " در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] کار می کردند .

واشنگتن پست طی مقاله ای نوشت که [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، مهمترین اسرار عنصر هسته ای یعنی فراگرد دستیابی به اورانیوم را به شکلی فعال و ارزان ، در اختیار دارد ، و همراه با اسرائیل و تایوان یک پیمان هسته ای تشکیل داده است . این روزنامه در مقاله ای دیگر در مورد بازجوییهایی سخن گفته که از افسران بلندپایه آمریکایی که تکنولوژی هسته ای را به رژیم صهیونیستی منتقل ساخته اند ، به عمل آمده است . این رژیم به نوبه خود اطلاعات مربوط به این تکنولوژی را به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و تایوان منتقل کرده است .

رژیم صهیونیستی دوبار متهم به " سرقت " [[اورانیوم|اورانیوم]] شده است : یک بار در سال 1965 هنگامی که 200پوند [[اورانیوم|اورانیوم]] از شرکت مواد هسته ای و تجهیزات در " آپولوی پنسیلوانیا " به سرقت رفت و بار دیگر در سال 1968 هنگامی که یک کشتی با 20تن [[اورانیوم|اورانیوم]] ، به سوی ایتالیا می رفت . این کشتی به جای ایتالیا ، بدون [[اورانیوم|اورانیوم]] در ترکیه پهلو گرفت . بعدها آشکار شد که " [[دان|دان]] رات " مالک کشتی ، مزدور سازمان جاسوسی رژیم صهیونیستی است . "

بنی جانسون می نویسد : " در 22 سپتامبر 1979 ، برق عجیبی بر پرده رادار ماهواره آمریکایی " ویلا " که در نزدیکی ساحل [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] قرار داشت ظاهر گردید . چندماه بعد " [[دان|دان]] رافیف " خبرنگار سی . بی . اس به رم عزیمت کرد تا راز این برق را جویا شود . " روز 22فوریه 1980 در اخبار سی . بی . اس گفته شد که اسرائیل یک بمب اتمی را در اقیانوس اطلس ، در نزدیکی ساحل [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] منفجر کرده است . این انفجار به کمک حکومت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] انجام گرفت . گوینده خبر ، به توان اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در زمینه های اتمی اشاره نمود . با علم به این که هیچ کدام از آنها ، قرارداد مربوط به منع گسترش جنگ افزارهای هسته ای را امضاء نکرده اند ، طبق ارزیابی سی . بی . اس ، اسرائیل دارای شماری - چند دوجین - از این نوع اسلحه است " . در اینجا باید یادآور شد که " اسرائیل شاحاک " در این مقاله می کوشد تا در همکاری آشکار آمریکا با اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در زمینه های هسته ای ، ابهام ایجاد نماید . مثلاً هنگامی که می گوید ماهواره ، برق عجیبی را ثبت کرد یا این که [[اورانیوم|اورانیوم]] دوبار به سرقت رفت و به اسرائیل برده شد و دیگر نشانه هایی که قصد از ذکر آنها کم اهمیت جلوه دادن موضع موافق آمریکا با این همکاری است . لیکن نشانه واحدی در این مقاله آمده است که می توان با استناد بدان اظهار داشت که آمریکا ، تمامی جزئیات را دنبال کرده و فرمان صادر می کند . وی در مقاله خود نوشته است که هر دو کشور اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] تصمیم به انجام دادن انفجار هسته ای را داشتند که به سبب فشار یک ابرقدرت لغو گردید " .

افزون بر همکاری هسته ای میان رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، کارخانه عظیم اسلحه سازی که بهره برداری از آن در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از سال 1981 آغاز شد از بزرگترین کارخانه های جنوب کره زمین است . اسرائیل چند فروند هواپیمای " کفیر " و پنج فروند کشتی مجهز به موشکهایی از نوع ( ساگرر 5 ) و موشکهای گبرئیل را در اختیار [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] قرار داد و یک زیردریایی هسته ای نیز با همکاری کارشناسان رژیم اشغالگر قدس و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به طور محرمانه در یک پایگاه نظامی واقع در نزدیکی " کیپ تاون " ساخته شده . قرار بود این زیردریایی در سال 1981 ساخته شود . متجاوز از 300 کارشناس و مشاور نظامی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بر ساخت سلاحهایی نظیر مسلسل " یوزی " در این کارخانه نظارت می کنند .

مقصد اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از همکاری در زمینه ساخت سلاح تحقق هدف زیر بوده است :

اولاً در رفع نیازهای نظامی شان کمتر به کمک دیگر کشورها متوسل شوند و با آزادی کامل طرحهای توسعه طلبانه خودشان را به اجراء درآورند و دوم این که تولیدات خودشان را در بازار بین المللی سلاح به فروش برسانند و از این طریق مانع احتکار بازار توسط کشورهای بزرگ بشوند . سوم این که آنها از این طریق شهرتی در جهان به خودشان اختصاص می دهند و از انزوای بین المللی که آنها را احاطه کرده است خارج می شوند .

در زمینه تبادل کارشناس نظامی نیز این دو رژیم همکاریهایی با یکدیگر داشته اند . رژیم صهیونیستی بارها دستگاه الکترونیکی مخصوصی برای سرکوب مخالفین نژادپرستی در اختیار رژیم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] قرار داده و به طور متوسط حدود 5هزار کارشناس صهیونیستی متخصص امور نظامی در کشور [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] فعالیت می کردند . علاوه براین سازمانهای اطلاعاتی دو رژیم در زمینه تبادل گزارشات و اطلاعات به طور مداوم با یکدیگر همکاری داشتند .

==ب - دیدگاه جهان نسبت به روابط رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] :==

کنفرانس وزیران خارجه کشورهای غیرمتعهد که از 25 - 30 اوت 1975 در لیما برگزار گردید ، استراتژی تحکیم صلح و امنیت بین المللی و افزایش همبستگی و همکاری متقابل میان کشورهای غیرمتعهد را مدون ساخت . این کنفرانس ، جنبش صهیونیسم را محکوم کرد و از همه کشورها خواست با این ایدئولوژی نژادپرستانه و امپریالیستی صهیونیستی مخالفت کنند .

مجمع عمومی سازمان ملل متحد ، مصوبه سیاسی کنفرانس وزیران خارجه کشورهای غیرمتعهد را مورد توجه قرار داد و در تاریخ 10/11/1975 بیانیه ای صادر کرد که متن کامل آن بدین قرار است :

" مجمع عمومی ، بیانیه شماره 1904 صادر شده در 20 نوامبر 1963 را که بیانگر تصریح سازمان ملل متحد درباره تصفیه انواع نژادپرستی است ، یادآوری می کند . به ویژه هر عقیده ای که خواهان تفرقه نژادی باشد از نظر عملی خطا است و از نظر عرفی شایسته نکوهش است . این عقیده ، بیدادگرانه و از نظر اجتماعی ، خطرناک است .

این بیانیه نسبت به نمودهای تبعیض نژادی که هنوز در چند منطقه جهان موجود است ، ابراز نگرانی می کند . نمودهایی که توسط برخی از حکومتهای معین و به واسطه اقدامهای قانونی یا اداری دیگر تحمیل گردیده است " .

همچنین این مجمع بیانیه شماره 1351 صادر شده در 14/12/73 را یادآوری می کند که هم پیمانی نامقدس میان نژادپرستان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و صهیونیسم را محکوم کرد . از بیانیه " مکزیکو " پیرامون برابری زنان و مشارکت آنان در پیشرفت و صلح که توسط کنفرانس برگزار و به مناسبت روز جهانی زن صادر شده ، استفاده شده است . این کنفرانس بین 19ژوئن تا 2 ژوئیه 1975 در مکزیکو برگزار شد و بر این اصل تأکید کرد که همکاری بین المللی و صلح به رهایی ملی و استقلال و تصفیه استعمار و اشغالگری بیگانه و صهیونیسم و تبعیض نژادی علیه سیاهان در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و تمامی اشکال تبعیض نژادی ، نیاز دارد . همچنین مستلزم شناسایی [[حق|حق]] ملتها در تعیین سرنوشتشان است .

مجمع عمومی بیانیه شماره 77 را که توسط کنفرانس سران سازمان وحدت [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] صادر شده نیز مورد توجه قرارداد . این کنفرانس بین 28 ژوئیه تا اول اوت 1975 در " کامپالا " برگزار گردید و تصریح کرد که رژیم نژادپرست در فلسطین اشغالی و رژیمهای نژادپرست در زیمبابوه و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] یک سرچشمه مشترک امپریالیستی و ساختار نژادگرایانه همانندی دارند که به طور ارگانیک با سیاستهای آنان در پیوند است که هدف آن ستم روایی و نقص شرافت انسانی است . در 15/7/1983 ، کنفرانس جهانی پیرامون ارتباط میان رژیم نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی به کار خود در آتن پایان داد . این کنفرانس در قطعنامه خود شکل تجاوزکارانه هم پیمانی میان دو رژیم صهیونیستی و نژادپرست را محکوم کرد و تأکید نمود که همکاری میان این دو رژیم اساسا علیه خلقهای نامیبیا ، [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و فلسطین است و کشورهای مستقل عربی و آفریقایی را تهدید می کند . این قطعنامه بر مجموعه بیانیه های صادر شده از سوی سازمان ملل و دیگر نهادهای بین المللی مبتنی بود که همکاری و هم پیمانی نامقدس میان نژادپرستان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و صهیونیسم را محکوم می کند .

جامعه جهانی ، نژادپرستی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و صهیونیسم را که به عنوان شکلهایی از تبعیض نژادی شناخته است ، نمی پذیرد بلکه محکومشان می سازد و دعوت به تصفیه آنها دارد . این جامعه ، همچنان اعمال آمریکا و همکاری استوارش با این دو رژیم را نکوهش می کند . لیکن آمریکا ادعا می کند که کشور آزادیها و حقوق بشر است و هنوز هم بی توجه به انتقادات ، به سیاست خویش ادامه می دهد .

مبنای کار آمریکا در این زمینه ، مصالح امپریالیسم در جهان و ادامه عرضه خدمات استراتژیک از سوی رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بود . لذا آمریکا قادر به زیرپا گذاشتن تمامی " موانع " اخلاقی و انسانی و حتی سیاسی است که در راه اداره مواضع و سیاستهایش قرار گیرد . آمریکا بدین دلیل به بقای رژیمهای صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پایبند بود از هر دو رژیم پشتیبانی می کرد ، خواهان همبستگی و همکاری آنها بود و وظایف مختلفی را بدانها محول می کرد که مهمترینشان سرکوب جنبشها و حرکتهای مردمی استقلال طلب بود . لیکن ، با گذشت زمان ، رژیم صهیونیستی در انجام دادن این وظیفه بر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پیشی گرفت . این رژیم تنها به این که پاسدار جلودار امپریالیسم در خاورمیانه باشد اکتفاء نکرد بلکه دامنه این کار را به آمریکای مرکزی و لاتین ، [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] و آسیا کشاند .

بدین سان ، پیوند میان دو رژیم نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و فلسطین اشغالی ، و سرشت تجاوزکارانه دو رژیم علیه فلسطینیان و علیه مردم [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] ، [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و نامیبیا و علیه مردم مسلمان منطقه و مردم [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] آشکار شد . اگر پشتیبانی نامحدود آمریکا به این رژیمها در تمامی سطوح سیاسی ، نظامی ، اقتصادی ، تبلیغاتی و تکنیکی نمی بود ، هرگز آنها نمی توانستند به عنوان دو کشور بیگانه و تجاوزکار ، به حیات خود ادامه دهند و سیاستهای تبعیض نژادی و توسعه طلبانه خود را در زمینه نقص حقوق اولیه انسان به پیش برند .

هرچند که رژیم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در اثر مبارزات سیاسی مردم این کشور و فشار مجامع جهانی ناچار به پذیرش انتخابات آزاد در این کشور شد و بخشی از افکار عمومی جهان را به خود معطوف داشت ولی رژیم صهیونیستی سعی نمود به نوبه خود با این قراردادها و همکاریهای متقابل ، بحران اقتصادی اش را برطرف سازد و از اتکاء به کمکهای آمریکا رهایی یابد .

با وجود روابط گسترده میان این دو رژیم ، مردم مسلمان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] مخالف رژیم صهیونیستی بوده و بعضا نیز به اشغال فلسطین توسط این رژیم اعتراض کرده اند . تظاهرات آنها در برابر سفارتخانه رژیم صهیونیستی علی رغم ممانعت پلیس [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، برای ابراز مخالفت با رژیم غاصب قدس ، از نمودهای بارز این مخالفت است . ازجمله این تظاهرات را می توان از گزارش خبرگزاری جمهوری اسلامی در تاریخ 28/12/1371 ه . ش نام برد که طبق آن حدود 150مسلمان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در حالی که شعار ضد اسرائیلی می دادند در اعتراض به اشغال فلسطین در سال 1948 توسط صهیونیستها ، در برابر سفارت اسرائیل دست به تظاهرات زدند . آنها در حالی که فریاد می زند " الله اکبر ، مرگ بر اسرائیل " " مرگ بر آمریکا " یک بمب آتش زا به سوی در اصلی سفارت پرتاب کردند که پس از برخورد با آن شعله ور شد .

روابط رژیم صهیونیستی با رژیم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] تا زمان انتخابات آزاد و رفع کامل آپارتاید در این کشور به صورت استراتژیک ادامه داشت .

==مآخذ :==
#چنکار ، احمد ، [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، چاپ اول ، مؤسسه چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه ، تهران 1373 .
#مؤسسة الارض : الصهیونیة و العنصریة بین الفکر و الممارسة ، دمشق 1980 .
#استیفن ، ریچارد و سموطسن ، وازمان : دراسة حول التعاون الصهیونی - الجنوب افریقی ، ترجمه عربی رفیق جبور ، نشریه ههای الطلائع ، دمشق .
#بولتن رویداد و گرایش اسرائیل ، 11/4/1384 ، شماره 253 .
#lennt Brenner, zidnism in the Age of the Dictaators : and''''' Areappaisal, London''''' Helm Westoport, Conn, : Groom 1933.

آپارتاید و صهیونیسم

2020-07-17T18:49:13Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote/$$' به '</blockquote>'

پیوند میان رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نمونه ای است که بیانگر ماهیت رابطه میان رژیمهای دارای ایدئولوژیهای همانند است . شالوده این ایدئولوژیها ، نژادپرستی دینی ، نژادی و فرقه ای است .

در اینجا لازم است تا به برخی از گفتارهای رهبران جنبش صهیونیسم اشاره شود و سپس این سخنان با وضع ایدئولوژیک جنبش نژادپرستانه [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] مورد سنجش و ارزیابی قرار گیرد .
#" موسی هس " ( 1812 - 1875 ) : وی در کتاب " رم و قدس " که در سال 1862 منتشر گردید می نویسد : " تبار یهود از تبارهای عمده نوع بشر است . این تبار به رغم تأثیرهای فزاینده علیه آن یگانگی خویش را نگه داشت و یهودی گری ، طی دورانها خلوص و پاکی خود را حفظ کرد . "

همچنین وی می گوید : " تمامی تاریخ پیشین بشریت فقط در دو عرصه نبرد پیش می رفت ، عرصه نژادی و عرصه طبقاتی . نبرد نژادها پایه و اساس بوده در حالی که نبرد طبقاتی ثانوی بوده است . "
#" الیعازر بن یهودا " ( 1858 - 1923 ) : وی که یکی از [[پیشگامان|پیشگامان]] نو زایش زبان نوین عبری است ، می گوید : " این ملت ، توان نامحدودی دارد . از هنگام پیدایش این ملت در جهان تا به امروز ، معجزه از پی معجزه ساخته می شود . تاریخ و دین این ملت ، همگی معجزه است . "
#" لیوبنسکر " ( 1821 - 1891 ) : وی پزشک روسی ، یکی از رهبران صهیونیسم و نویسنده کتاب " رهایی خود " است ، می نویسد : " کسی که نگوید ملت یهود ، ملت برگزیده خدا و ملت برگزیده برای نفرت جهانیان است ، انسان کوری باید باشد . زیرا تفاوت میان ملتها هر چند که باشد ، آنها همگی در زمینه نفرت از یهودیان با همدیگر همکاری می کنند . "
#" مارکس نوردو " ( 1849 - 1923 ) : وی که پزشک و نویسنده صهیونیستی است می نویسد : " فرد یهودی از اراده ای بزرگ و موهبتهای والا برخوردار است که از هر اروپایی فزون تر است چه برسد به خلق های تنبل و کسل آسیا و [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] . "
#" ولادیمیر ژابوتنسکی " ( 1880 - 1940 ) : وی که سردمدار تجدیدنظرطلبان صهیونیست است ، می گوید : " سامی ستیزی ، به ویژه اگر به اصل تبدیل شود ، مسأله ای مناسب و معین و بهانه ای برای آوازه گری صهیونیستی خواهد بود . "

هفدهمین کنگره حزب " راکاح " که در سال 1972 برگزار شد یادآور می شود بخش اساسی ایدئولوژی صهیونیستی ، نظریه واپس گرایانه و غیرواقعی معتقد به ملت جهانی یهود است که از موانع عظیمی فراتر می رود و نیز معتقد به وجود مبارزه فرا طبقاتی مشترک یهودیان در تمامی گیتی است .

ژنرال " ژان کریستان اسمیت " ، بنیانگذار اتحادیه نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] می نویسد : " نیم میلیون سفید در بخش جنوبی قاره گسترده ای اقامت گزیدند که بیش از صد میلیون وحشی در آن زندگی می کنند . این امر تنها به خاطر دستیابی به سرنوشت ویژه آنان صورت نگرفت ، بلکه به منظور برداشتن بار سنگین وحشیگری پیش از تاریخ به انوار و برکتهای تمدن نظام یافته است . اگر نژاد سفید در این کشور ، صفوف خود را متحد نسازد ، در رویارویی با اکثریت قاطع وحشیان ، وضع غیرقابل تحمل می گردد . "

آنچه که درباره محتوای ایدئولوژی صهیونیستی و تبعیض نژادی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] برای ما قابل توجه است ، اتکای آنها به سیاست تبعیض و تحقیر سیاهان و غیر یهودیان است . این تبعیض همواره با واژه های " برتری " و ناآمیختگی همراه است . قانون اساسی آفریقای جنوبی ، یادی از آفریقاییان نمی کند و وعده بالفور نیز اشاره ای به وجود ملت فلسطین ندارد و تنها عبارت ساکنان غیر یهود را به آنان اطلاق می کند .

محتوای نژادپرستانه اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در نکات ذیل آشکار می گردد :

==الف - اندیشه [[استعمار وطن گزینی|استعمار وطن گزینی]] :==

هر دو کیان ، بیانگر همان شالوده تاریخی هستند که از اندیشه [[استعمار وطن گزینی|استعمار وطن گزینی]] سرچشمه می گیرند . [[استعمار وطن گزینی|استعمار وطن گزینی]] نیز در محتوای خویش ، یکی از اشکال نژادپرستی است که در خدمت امپریالیسم جهانی قرار گرفت که در زیر به هر دو مورد [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل اشاره می شود .

===1 - [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] :===

سلطه وطن گزینان سفید پوست در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] عبارت است از " نظام [[تبعید|تبعید]] اجباری " شهروندان اصلی . اندیشه تبعیض نژادی حاکم بر آنجا با افسانه زمینهای خاکی از سکنه که بیشتر جوامع وطن گزینان بر اساس آن ، اصول خود را تفسیر و توجیه می کنند ، متفاوت است . برخلاف افسانه های رایج ، در " دماغه امیدنیک " در اصل اقوامی کشاورز و ماهیگیر ، زندگی می کرده اند . پس از مقاومتهایی از سوی ساکنان اصلی ، استعمارگران هلندی از برتری نظامی خود استفاده کرده و این منطقه را به تصرف خود درآوردند و در عین حال بهره کشی از اقوام رانده شده فقیر در مستعمره دماغه امیدنیک پرداختند .

وقتی استعمارگر اروپایی رو به شرق نهاد ، درگیریهایی با ملل " سولووزولو " که جوامعی آماده تر و بزرگتر داشتند و به همین دلیل در برابر تجاوز مقاومت کردند ، به وقوع پیوست . انگلیسی ها پس از سلطه جنگهایی در سالهای 1835 ، 1847 ، 1851 و 1879 قوم " زولو " را شکست داده و مستعمره دماغه " امیدنیک " را به تصرف خود درآوردند و آفریقاییان سرانجام به علت برتری آتش دشمن ، تسلیم شدند .

بدین ترتیب زمینها به چنگ [[اروپاییان|اروپاییان]] افتاد و بهره کشی از نیروی کار ارزان و تحویل نظام اقتصاد سرمایه [[داری|داری]] و توسعه بازار محلی در برابر فرآورده های نظام سرمایه [[داری|داری]] ، آغاز شد . استعمارگران در اوایل قرن بیستم پایگاههای نظامی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] را تقویت کرده و آفریقاییان را از زمینهای خود بیرون راندند . فقط قانون زمینهای وضع شده توسط [[اروپاییان|اروپاییان]] در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نسبت 3/7 درصد از زمینها را برای ساکنان بومی تعیین کرد .

در سال 1936 قانون شرکتها و زمینها ، نسبتهای جدیدی را تعیین کرد که 7/12 درصد از زمینها را به بومیان اختصاص می داد . این بدان معناست که ساکنان سفیدپوست ( 19 درصد از کل جمعیت ) 3/87 درصد از زمینها را در اختیار داشتند . این زمینها که در اختیار سفیدپوستان قرار گرفت ، سرشار از ثروتهای معدنی بود و تأسیسات صنعتی ، بازرگانی و مراکز اداری و کشوری در آن قرار داشت . سیاست آپارتاید در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] تحقق یک هدف دوگانه را دنبال می کرد که به موجب آن آفریقاییان از خانه و کاشانه خویش آواره شده و اجبارا بازار کار را اشباع کنند و به عنوان سوخت رشد اقتصادی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به کار گرفته شوند .

زمینهایی که به سیاهان اختصاص یافت " بانتوستان " نام دارد که منطقه " ترانسکای " بخشی از آن است که در اکتبر سال 1976 به استقلال دست یافت .

بدین سان در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل ، ساکنان بومی از زمینهایشان رانده شدند . این امر در حالت اول بخشی از یک نقشه به منظور تأسیس و حفظ دولتی بود که کوچ نشینان و فرزندان سفید پوست و اروپایی شان بر آن چیرگی داشتند و در حالت دوم یهودیان بودند که [[اروپاییان|اروپاییان]] سفید ، بخش مهم آنان را تشکیل می دادند .

===2 - اسرائیل :===

در حالی که سلطه بر زمینها در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] دو قرن یا بیشتر طول کشید ، در فلسطین و با شعار " زمین بدون ملت برای ملتی فاقد زمین " چند دهه وقت گرفت .

" ماکس نوردو " که یکی از رهبران صهیونیسم بود ، مفهوم " زمینهای خالی از سکنه " را مطرح کرد و براساس آن بود که قبل از جنگ جهانی اول ، شکل گیری کوچ نشین های یهودی ، در فلسطین ، آغاز شد .

در خلال دهه هشتاد قرن نوزدهم تا تحمیل قیمومیت انگلستان بر فلسطین ( 1922 ) کوچ نشین های یهودی صهیونیستی روی زمینهایی احداث شد که وطن گزینان یا مزدوران آنها از بزرگ مالکان به ویژه غیر فلسطینیان ، خریداری کرده بودند .

صهیونیسم معتقد است که تمامی فلسطین سرزمین یهودی است و [[حق|حق]] دارد آن را باز پس گیرد . بدین منظور در سال 1901 یک صهیونیست " صندوق ملی یهود " ( کرین کایمت ) را با هدف خرید زمینهای بیشتر و تحمیل مالکیت دائمی یهود ، تأسیس کرد تا کوچ نشینان از آن بهره مند شده و به استخدام نیروی کارگری یهودی مقید شوند .

تأسیس چنین آژانسهایی که مشروعیت خود را بیشتر از ملت یهود تا دولت کسب می کرد ، در واقع در نوع خود عنصری بی سابقه بود ( نک : [[شهرکهای یهودی نشین]] ) .

در یک جمع بندی از مطالب یاد شده در خصوص سیاست وطن گزینی دو رژیم آپارتاید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل می توان این رژیمهای وطن گزین را ، نظامهایی سیاسی تعریف کرد که در آن مهاجران به حساب ساکنان اصلی ، قدرت را در دست دارند .

مهاجران اروپایی به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در قرن 19 و مهاجران یهودی به فلسطین در خلال قرن بیستم ، به خاطر جنگ انداختن بر زمینها ، پیوسته با ساکنان اصلی ، در ستیز بوده اند . جنبشهای وطن گزین در هر دو رژیم کوشیده اند برای کشور مفهومی مشخص کنند که تفاوتی میان مهاجران و ساکنان اصلی قائل نباشد و برای عملیات تسلط بر زمینها ، تسهیلاتی فراهم آورد .

جوامع کوچ نشین در اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، براساس اوضاع تاریخی متفاوت ، شکل گرفته است . روابط سیاسی و اقتصادی میان وطن گزینان و ساکنان اصلی ، همیشه به ستم ختم می شود . کوچ نشینان به منظور تحمیل سلطه خود ، با توجه به نیازهای سیستم کوچ نشینی ، ساکنانم اصلی را از وطن خویش [[تبعید|تبعید]] می کنند .

اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به سیاست تبعید ساکنان اصلی ، هر گاه که لازم تشخیص داده اند ، متوسل شده اند ( نک : [[بیرون راندن اعراب از فلسطین]] ) . قوانین و احکام این دو رژیم به ممانعت بازداشتن از اعمال حقوق ملی در چارچوب وطن توسط آفریقاییها و فلسطینیان ، تصریح دارد .

اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بر شمار بزرگی از ساکنان اصلی اعمال سلطه کرده اند و بسیاری از آنان در [[تبعید|تبعید]] و خارج از مرزهای وطن خویش زندگی می کنند .

==ب - برتری نژادی :==

هر دو کیان متکی به همان ساختار روانی هستند که بیانگر برتری نژادی است . برتری نژادی نیز در محتوای خود ، بالاترین مفاهیم تئوری نژادی است که برای یک نژاد بر سایر بشریت ، برتری ویژه ای قائل است . ملت برگزیده در مورد [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و ملت برگزیده خدا و [[سرزمین موعود|سرزمین موعود]] در مورد فلسطین ، نمایانگر برتری نژادی است که شالوده فلسفی دو رژیم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیلیان را تشکیل می دهد .

[[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل از جوامع کثیرالمله به شمار می روند که از گروههای نژادی ، ساکنان بومی و کوچ نشینان اروپایی تبار و گروههای بینابین تشکیل می شود . تضاد عمده میان کوچ نشینان و ساکنان بومی که در زمینه سیاسی وجود دارد در زمینه اجتماعی نیز بروز می کند به طوری که طبق معیارهای تغییرناپذیر قانونی با گروههای گوناگون نژادی ، رفتار می شود . [[ساکنان فلسطین|ساکنان فلسطین]] ( اسرائیل ) که حدود شش میلیون تن برآورد می شوند به یهودیان عربی ( 35 درصد ) از کل ساکنان یهودی و یهودیان شرقی ( 65 درصد ) از کل ساکنان یهودی ، و نیز بیش از یک میلیون عرب تقسیم می شوند .

در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] 5/3 میلیون سفید پوست و 9/1 میلیون آسیایی ( 56 درصد ) و 13 میلیون آفریقایی سکونت دارند .

در زیر به مهم ترین قید و بندهای تحمیل شده آپارتاید بر سیاهان ، ساکنان اصلی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] اشاره می شود .
* الف - هیچ آفریقایی حق رأی ندارد و نمی تواند درباره آینده خود اظهارنظر کند .
* ب - فرد آفریقایی در هیچ جا حتی در منطقه خود یعنی " میهن بانتوستان " حق مالکیت ندارد .
* ج - در هر زمان می توان وی را از هر منطقه ای [[تبعید|تبعید]] کرد و فرقی نمی کند اگر در جایی تمامی زندگی خود را بگذراند و [[حق|حق]] ندارد دراین باره ، به دادگاه شکایت کند .
* د - فرد آفریقایی [[حق|حق]] ندارد بدون اجازه ویژه منطقه خود را ترک کند .
* ه - طبق قانون محدودیت مشاغل ، نمی تواند به حرفه یا کارهایی بپردازد که فقط خاص سفیدپوستان است .
* و - [[حق|حق]] اعتصاب ندارد .
* ز - [[حق|حق]] ندارد بدون اجازه با بیش از ده نفر در جایی گرد آید یا در این چنین جلسه ای شرکت کند .

روزنامه " دای ترانسفالر " که در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] منتشر می شود ، موضع مشترک دو رژیم نسبت به ساکنان بومی را به نحو زیر مشخص ساخته است .

آیا میان شیوه ای که مردم اسرائیل طبق آن می خواهند خود را در میان ملتهای غیریهودی حفظ کنند و شیوه ای که سفیدپوستان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] طبق آن قصد دارند از خود محافظت کنند تفاوت واقعی وجود دارد ؟

==ج - نژادپرستی :==

عملکردهای [[آپارتاید و صهیونیسم|آپارتاید و صهیونیسم]] به نتیجه یگانه ای می رسد : نژادپرستی . در حالی که [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، سیاست پیشرفت منفصل یا " آپارتاید " را پیش می برد که براساس تقسیم بندی نژادی مردم و بر اساس جدایی جغرافیایی میان نژادهاست و در نتیجه به اقلیت سفیدپوست برتری کامل را بر اکثریت سیاه پوست می بخشد . اسرائیل نیز سیاست اخراج ساکنان بومی از کشورشان و چیرگی بر زمینهایشان را دنبال می کند . رژیم صهیونیستی ، قوانین فوق العاده دفاع را نسبت به اقلیت عرب باقیمانده در زیر سلطه اشغالگران به اجرا درمی آورد این قوانین به هنگام اشغال فلسطین توسط انگلستان تدوین و معمول گردید . " بنحاس سابیرو " ی صهیونیست که بعدها وزیر دادگستری رژیم صهیونیستی شد این قوانین را چنین توصیف می کند :

" رژیمی که پس از صدور قوانین دفاع ، در فلسطین برپا گردید ، در هیچ کشور متمدنی نظیر ندارد . این چنین قوانینی نیز حتی در آلمان نازی وجود نداشت . "

به رغم این سیاست نژادپرستانه که در هر دو رژیم به شکلی قاطع اجرا شد ، نژادپرستان در این باره از آن بیم دارند که سرنوشت این دو رژیم کوچ نشین ، همچون سرنوشت دولت صلیبیان در سده های میانه باشد .

" جفرئیل شنکر " روزنامه نگار صهیونیست در این باره می نویسد :

<blockquote>" آن گونه که برخی دوست دارند میان اسرائیل ، [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و دولت صلیبیان گونه های تشابهی وجود دارد . بقای دولت صلیبیان و دولت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] با کار و فعالیت ساکنان بومی پیوند دارد که اکثریت ساکنان کشور را تشکیل می دهند . </blockquote>

این دو رژیم ، از همان آغاز براساس بهره کشی از کار ارزان ساکنان بومی بر پا گردیدند . ممکن است گفته شود که چهار میلیون سفید پوست با رضایت خاطر از سایر ساکنان کشور جدا شدند و کشور منفصلی را پدید آوردند . لیکن این مسأله غیرممکن است زیرا بقای این چهار میلیون تن با میلیونها کارگر سیاه پوست ارتباط دارد . آنان بر تمامی بخشهای عمده اقتصاد و بخشهای معادن و خدمات " سیاه " چیرگی دارند .

ما در اینجا ، در اسرائیل نیز با گامهای بزرگی به سوی این وضع پیش می رویم . یهودیان از بخشهای تولیدی کاملی می گریزند . اگر این وضع ادامه یابد در آن صورت به کشوری تبدیل خواهیم شد که پیوند کاملی با کار عربها خواهد داشت . در آن هنگام حتی اگر بخواهیم ، قادر به گسستن و بقای مستقل نخواهیم بود . این که روند اشغال کار - کار عبری - دو بار تکرار شود ، امر مشکوکی به نظر می رسد . اگر کرانه باختری و باریکه غزه به کشور ضمیمه شود ، در آن صورت طی مدت کوتاهی اکثریت به اقلیت تبدیل خواهد شد و تمامی ساکنان خواستار روابط اقتصادی با عربها خواهند شد و بدین ترتیب همانندی میان اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به تحقق خواهد پیوست . هیچ راهی برای نجات صهیونیسم و دولت اسرائیل وجود ندارد و بهتر است اسرائیل کوچک اما یهودی داشته باشیم تا این که کشور بزرگی باشد که هیچ راهی نداشته باشد مگر آن که یک کشور دو ملیتی یا کشوری نظیر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] شود . "

==د - پایمال کردن حقوق ساکنان بومی :==

کشورهای وطن گزین بعد از تصرف زمین و بهره کشی از کارگران محلی ، نیاز به تأمین سیطره سیاسی خود بر ساکنان محلی دارد . این گونه کشورها مدعی دموکرات بودن که محدود به وطن گزینان است نیز هستند . بیشتر آفریقاییها در مناطق روستایی و نه در زادگاه خود ، زندگی می کنند . در رابطه با مسائل نظامی نیز ، مطبوعات موظف به رعایت قید و بندهایی هستند افزون بر آن در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، بازداشت شدن از سوی مقامات نظامی برای صدها تن که هر سال دستگیر می شوند ، مسأله مرگ و زندگی به شمار می رود . مسأله مرگ در جریان دستگیری نیز علاوه بر شکنجه و فحش و قتل ، بسیار رایج است . در کنار موارد فوق این رژیمها با هر گونه بازگشت ساکنان بومی این سرزمینها به مناطق و سرزمینهای اصلی خود مخالفت کرده اند . به عنوان نمونه سازمان ملل متحد بارها از رژیم اسرائیل خواسته است که به آوارگان فلسطینی اجازه بازگشت به سرزمین خودشان را بدهد . در این منطقه قطعنامه هایی نیز در مجمع عمومی از جمله قطعنامه شماره 194 مورخ سال 1948 به تصویب رسیده است . در این قطعنامه [[حق|حق]] بازگشت مورد تأکید قرار گرفته است . اما اسرائیل در پی [[جنگ 1967|جنگ 1967]] مرتکب رویدادهای فزاینده ای شد و بر وخامت اوضاع افزود تا جایی که بیش از یک میلیون فلسطینی آواره گشتند . در سال 1950 قانون حل مشکل آوارگان صادر شد .

در این قانون [[حق|حق]] بازگشت یهودیان به وطن ، تصریح شده است . مصوبه دیگر مخصوص تابعیت است که براساس آن به هر یهودی مهاجرت کرده به اسرائیل ، شناسنامه داده می شود . در حالی که دادن شناسنامه به شهروندانی که قبل از تأسیس اسرائیل در آنجا سکونت داشته اند ، از جمله آوارگان فلسطینی ممنوع است .

قوانین بسیاری نیز هست که آزادیها و جابه جایی و اقامت فلسطینیان را محدود کرده است . محدودیتهایی در رابطه با آزادیهای سیاسی در اسرائیل با آنچه در کرانه غربی و نوار غزه اعمال می شود ، متفاوت است . رژیم اسرائیل در الجلیل و المثلث و النقب محدودیتهایی را تحمیل کرده است . از جمله توقیف اداری و بازداشت در داخل خانه ها که همواره در جریان وقوع آشوبهای سیاسی ، ادامه داشته است .

==ه - نقش استکبار جهانی در بنیانگذاری دوکیان :==

اگر پشتیبانی قدرتهای بیگانه نمی بود ، فعالیت ایدئولوژیک استعمارگران اروپایی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و فعالیت رهبران صهیونیست به بنیانگذاران دو دولت مستقل منجر نمی شد . در مقابل ، برخی رهبران اروپایی در سده نوزدهم بر این باور بودند که توان این جریانهای ملی گرا ، ابزار عمده ای برای حفظ امپراطوری استعماری آنان است . در هر دو حالت ، مسأله زیر نظارت انگلیس ، مهم ترین نیروی آن زمان که دارای مصالح استراتژیک و اقتصادی فراوانی در منطقه بود ، صورت گرفت .

کشف الماس در سال 1876 و طلا در سال 1886 در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، بهانه جدیدی برای وجود انگلیسیها در آنجا شد . پاسداری از منطقه دماغه امیدنیک یعنی جاده دریایی هند را نیز باید افزود . سیل کوچ نشینان جدید و گسترش سریع شرکتها به آغاز کشمکش " بوئرها " انجامید که در جنگ بوئر که در پایان قرن نوزدهم رخ داد به اوج خود رسید . لیکن این رویداد استثنایی طبق قانون اساسی اتحادیه [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] منتشر شده در سال 1901 ، حل شد . دو فرقه اروپایی - انگلیسی و هلندی - پیرامون یک هدف مشترک یعنی اسکان سفیدپوستان در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در چهارچوب " کامنولث " گرد آمدند . هنگامی که فراگرد کوچ نشینی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پیش می رفت ، رهبران صهیونیست به تلاش خود برای کسب نظارت [[اروپاییان|اروپاییان]] بر طرحهایشان می کوشیدند . " ناحوم گلدمن " یکی از رهبران صهیونیسم می گوید : " جنبش صهیونیسم برای تحقق دو هدف تلاش می کرد : نخست رسوخ ایدئولوژی صهیونیستی در میان محافل مردم یهود و جذب اکثریت آنان به سوی خود و دوم کسب سمپاتی کشورهای بزرگ به منظور دستیابی به حمایت آنان از بنیانگذاری دولت یهود . "

از سال 1900 جنبش صهیونیسم ، پس از تلاشهای نافرجام در مورد ترکیه و آلمان زیر حاکمیت امپراطور " گلیوم دوم " تصمیم گرفت به سوی بریتانیای کبیر روی آورد . انگلستان مصالح فراوانی در منطقه خاورمیانه داشت . آن کشور از سال 1867 بر آبراه سوئز نظارت می کرد و بسیار مایل بود تا این آبراه دریایی زیر سیطره اش باقی بماند . آن کشور از سال 1917 اغلب سهام شرکت [[نفت|نفت]] ترکیه را در مالکیت خود گرفت . این شرکت به نوبه خود مالک تمامی سهام شرکتهای اروپایی بود . با افزایش گسستگی امپراطوری عثمانی ، آزمندی به منظور استیلا بر فلسطین ، فزونی یافت . رهبران صهیونیسم نیز در این زمینه به تلاش گسترده ای دست زدند . پس از سخنان " [[هرتزل ، تئودور ( 1904 - 1860 ) |تئودور هرتزل]] " درباره دولت یهود و اشاره اش به دژ اروپایی در رویارویی با بربریت ، " وایزمن " نیز این مفاهیم را در برابر فرمانروایان لندن ایراد کرد ، مبنی بر این که فلسطین یهودی ، تضمین کننده منافع انگلستان است به ویژه در مورد مسأله آبراه سوئز . همچنین تصریح می کند که پس از سازشهای بی شمار ، به وعده بالفور دست یافتند که بنیاد قانونی برای کوچ نشینی در فلسطین شد .

در اینجا نیز همچون [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از ساکنان بومی یادی به میان نمی آید . " لورد بالفور " در یادداشتی که در ( اوت 1919 ) به کنگره پاریس عرضه داشت اعلام نمود در فلسطین ، مسأله مشورت با مردم بومی کشور برای ما مطرح نیست . صهیونیسم چه خطا باشد و چه درست از تمایلات هفتصد هزار عرب ساکن فلسطین برای ما مهم تر است . با توجه به تمامی زیانهایی که ممکن است بر عربها وارد شود .

تصمیم انگلستان در زمینه زیر پا نهادن حقوق ساکنان بومی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و فلسطین ، دلایل امپریالیستی داشت . لذا حکومت انگلستان در سال 1909 بر این اندیشه بود که آبراه سوئز در صورت وقوع جنگ ، ممکن است به روی کشتیهای انگلیسی بسته شود که این مسأله اهمیت و استراتژی پیشین را به جاده دریایی دماغه امیدنیک بازخواهد گرداند . لذا برپایی یک رژیم دوست در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، بهره فراوانی برای انگلستان خواهد داشت . همچنین پس از فروپاشی امپراطوری عثمانی ، چنین اندیشه شد که چیرگی انگلستان بر فلسطین و بودن کوچ نشینان صهیونیست ، بهترین تضمین کننده بسته نشدن آبراه سوئز به روی کشتیرانی انگلیسیان است . اعتماد انگلیس بر شرکای جدیدش ، پاداش سریعی را برای آن کشور به دنبال داشت . ژنرال " اسمیت " از [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] مسئول تمامی نیروهای امپریالیستی در خاورمیانه [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] گردید . وی سپس کارمند بلندپایه وزارت جنگ انگلستان شد .

گرچه اسمیت پست رهبری در فلسطین را نپذیرفت ، با این حال از هواخواهان چیرگی انگلستان و کوچ نشینی صهیونیستها در فلسطین بود . دوستی اش با " [[وایزمن ، حیم ( 1964 - 1852 ) |حیم وایزمن]] " ، تأثیر فراوانی بر زندگی اش گذاشت . در واقع برپایی نظام سرپرستی ( قیمومیت ) بر فلسطین عامل مؤثری در زندگی اسمیت و دیگران بود . بی دلیل نیست که اسمیت زیر سایه آن نظام ، نقش برجسته ای را در فلسطین و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ایفا کرد .

بدین سان یکی از عوامل محرک تاریخی و مشترک میان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی اتکای هر دو کشور بر کوچ نشینی است . شرایط ویژه کوچ نشینی در هر دو حالت با همدیگر تفاوت داشت . کوچ نشینی از سوی مهاجران به دو منطقه در مرحله های دور از همدیگر و به سبب انگیزه های کیفی مختلف صورت گرفت . کوچ نشینی هلندیان در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] زودتر در مرحله گسترش طلبی خارجی صورت گرفت .

خود کوچ نشینان بعدها زیر سیطره استعمار انگلیس قرار گرفته و از آن رنج بردند لیکن کوچ نشینی یهودیان اروپا در فلسطین در مرحله بعدی انجام شد . این کوچ نشینی به طور کلی بیانگر توسعه طلبی اقتصادی [[اروپاییان|اروپاییان]] نبود ، بلکه ظاهرا واکنشی در برابر ستمگری بر یهودیان و تلاشهای نابودکننده ای بود که در [[اروپای شرقی و مسأله فلسطین ( کشورها - )|اروپای شرقی]] و غربی به آن روبه رو بودند .

امپراطوری انگلیس به دلایلی که گفته شد با کوچ نشینی یهودیان موافقت کرد . دو دولت ، اصول همانندی را پدید آوردند که به درک برخی سیاستهای داخلی و خارجیشان کمک کرد . در هر وضعیت ، هر کدام از دو رژیم ، سیاستهای خارجی خود را بر مبنای پیوند با ساکنان بومی در درون کشورهای مستقل آفریقایی و آسیایی و در هم پیمانی با این کشور قرار دادند تا بقای نظام مهاجران و فرزندان آنان را تضمین کند .

رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] خود را به عنوان دو سنگر جلودار تمدن غرب در جهان سوم قلمداد کردند و قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در فراگرد نبرد با کمونیسم بر اهمیت نظامی خویش تأکید ورزیدند . آنها بیشترین تلاش خود را برای تأثیرگذاری بر اندیشه های همگانی و مسئولان غربی به عمل آوردند و در زمینه گسترش نفوذ استعمار جدید آمریکا ، با یکدیگر همکاری کرده اند . گرچه آمریکا ، مصالح دیگری در خاورمیانه و [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] دارد که گاهی اختلاف نظرهایی را پیش می آورد لیکن تأیید آمریکا از این دو کشور ، پیوسته و پر اهمیت بوده است .

آمریکا ، در مورد اسرائیل دارای انگیزه ها و فوایدی است که در درجه اول استراتژیک است . ادامه پشتیبانی آمریکا ، دارای اهمیت نظامی و اقتصادی است که نمی توان آن را نادیده گرفت . انگیزه های آمریکا و دیگر کشورهای عربی و فوایدی که از رژیم آپارتاید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به دست می آوردند ، بهره برداری اقتصادی از وجود ثروتهای معدنی و نیروی کار ارزان بود که وجود روابط نظامی را نیز می توان بدان افزود . این امر در تصمیم حکومت انگلیس به فروش جنگ افزار به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و فروش انواع هواپیماهای آمریکایی و فرانسوی به آن رژیم ، نمایان می شود .

آمریکا سیاست دوگانه ای در خاورمیانه و [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] داشته است پشتیبانی پیوسته از رژیم صهیونیستی و رژیم سفیدپوستان حاکم بر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و تشویق کشورهای میانه رو مستقلی که با مصالح آمریکا در کشورهایشان مخالفتی ندارند و از جنبشهای آزادی بخش فلسطین و [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] حمایتی نمی کنند .

آمریکا در ایفای نقش خویش به عنوان ژاندارم جهانی ، دوستان مخلص و سودمندی در کشورهایی نظیر رژیم صهیونیستی و رژیم نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] داشت ، گرچه گاهی آن کشور را نیز در تنگنا قرار می داده اند . در مقابل ، هر کدام از آنها تلاش می کردند از پشتیبانی آمریکا برای تحکیم وضع داخلی خویش بهره گیرند .

آگاهی و شناخت آمریکا بر اهمیت نقشی که رژیمهای نژادپرست صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در حمایت از مصالح آن ایفا کرده اند ، بدان معنا نیست که این دو رژیم ، هدفها و آماج امپریالیسم آمریکا را کاملاً درک نکرده اند بلکه برعکس ، آنان ادامه و انجام این مسأله را تشویق می کردند . لذا خواهان بهای آن بودند که به صورت حامی سیاسی ، مالی ، اقتصادی و نظامی تبلور یابد .

گفتار برخی از رهبران این دو رژیم در این زمینه ، این مسأله را ثابت می کند :
#" مولر " یکی از اعضای رژیم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در زمان حاکمیت کمونیستها بر شوروی سابق گفته است که " اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] " تنها کشورهای جهان سوم هستند که از اجرای نقشه های کمونیسم جلوگیری می کنند . "
#روزنامه " دی یبرگر " [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نوشت که " اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نیاز به همدیگر دارند . به نظر پرتوریا ، [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] از دروازه های شمالی قاره [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] دفاع می کند در حالی که [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] اعتراف دارد که جمهوری [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از دروازه مشابهی در جنوب حمایت می کند . "
#" فورستر " نخست وزیر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در تاریخ 11/6/1971 به روزنامه " فیگارو " گفت که : " ما اسلحه را تنها برای خود نمی خواهیم بلکه تا حدودی برای غرب می خواهیم یا به عبارتی آن را به نیابت از سوی جهان ضد کمونیسم می خواهیم . "
#" اشنیرا براموف " رهبر [[حزب لیبرال|حزب لیبرال]] صهیونیست در تاریخ 13/5/1980 در روزنامه " هاآرتس " نوشت که : " اسرائیل جنگ را تنها برای دفاع از خود انجام نمی دهد بلکه این کار را برای حمایت از مصالح حیاتی غرب انجام می دهد . به هنگام ضرورت سربازان ما در کانال سوئز ، آمریکا را از ارسال نیروهایش به این منطقه بی نیاز می سازند . "
#ژنرال " کرولز " رئیس پیشین ستاد ارتش هلند درباره نقش [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در حمایت از مصالح غرب می گوید : " من بیش از هر زمان دیگر باور دارم که [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] لازم نیست به پشتیبانی و قایقهای جنگی و جنگ افزارهای نوین دست یابد . بلکه عکس آن درست است و کشورهای عضو پیمان ناتو لازم است از [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بخواهند تا آنچه را که در توان دارد به منظور حفظ مرکز خویش در قاره [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] به کار گیرد تا از یک سو به کشورهای اروپای غربی کمک کند و از سوی دیگر با حمایت از راههای دریایی و از نفوذ اتحاد جماهیر شوروی در کشورهای آفریقایی جلوگیری کند . "

==و - تفاوت های میان دو رژیم آپارتاید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل :==

گرچه توطن و تسلط بر زمین ها از بزرگترین ویژگیهای مشترک دو رژیم است و در بسیاری از زمینه ها این دو رژیم وجه مشترک دارند ، اما با هم تفاوت هایی نیز داشته اند . چه از آغاز توطن اروپایی در دماغه امیدنیک ( 1652 ) پی ریزی نظام سیاسی و اقتصادی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بر اساس بهره کشی از شهروندان و کارگران آفریقایی ، برای بهبود بازدهی زمین و چنگ انداختن بر منابع عظیم معادن و ایجاد نظام مدرن اقتصادی - صنعتی ، لازم بوده است . از سوی دیگر ، جنبش صهیونیسم با توسل به سیاست بهره کشی از کارگران عرب در سطحی گسترده و از طریق ایجاد " طبقه کارگر یهودی " و " طبقه کشاورز یهودی " کوشید اعراب فلسطینی را طرد و یا در حاشیه قرار دهد .

جمعیت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در سال 1981 به حدود 273,646,29 تن رسید . از این تعداد 273,752,21 تن آفریقایی ( 9/71 درصد کل جمعیت ) و حدود 000,453,4 تن سفید پوست ( 1/16 درصد کل جمعیت ) و 000,646,2 رنگین پوست ( 2/9 درصد کل جمعیت ) و 000,794 تن آسیایی ( 8/2 درصد کل جمعیت ) هستند . چون سیستم حکومتی بر تبعیض نژاد پی ریزی شده ، اینان به چهار گروه آفریقایی ، سفید پوست ، رنگین پوست و آسیایی تقسیم می شوند . طبق قوانین رژیم نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، آفریقایی ها ، آسیایی ها و رنگین پوستان ، یکجا " سیاهان " نامیده می شدند .

اما جمعیت اسرائیل که تمامی [[خاک|خاک]] فلسطین را اشغال کرده است در سال 1980 ، حدود 400,249,3 یهودی و 300,628 فلسطینی در کرانه غربی ( 19 درصد ) و حدود 900,441 فلسطینی در نوار غزه تشکیل می دادند . اکنون طبق آمارهای موجود ، جمعیت فلسطینیان در داخل سرزمینهای اشغالی بیش از یک میلیون تن می باشد . یادآوری می شود که بیش از نیمی از فلسطینیان در خارج مرزهای تاریخی فلسطین زندگی می کنند که اغلب در اردن و سپس در لبنان ، سوریه ، کویت و کشورهای دیگر ، اقامت دارند . نظام اسرائیل بر اساس " جنس " و یا تبعیض میان یهودیان و فلسطینیان ، میان یهودیان و اعراب و در واقع میان یهودیان و غیریهودیان مبتنی است .

===کارگران :===

در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] 80 درصد نیروی کار را سیاهان تشکیل می دهند . 77 درصد کارگران صنایع و 90 درصد کارگران معادن سیاه پوست هستند و در بخش [[کشاورزی|کشاورزی]] نیز 100 درصد . در دوران حاکمیت رژیم آپارتاید ، کارگران سیاه پوست مورد بهره کشی قرار می گرفتند . براساس قوانین متعددی نیز آزادی نقل و انتقال و اقامت ساکنان آفریقایی ، محدود شده بود . آنچه صهیونیسم را از بیشتر جنبشهای استعماری وطن گزین ، متمایز می کند این است که این رژیم حاضر به استخدام کارگران از ساکنان اصلی نیست . صهیونیسم جوسازی گسترده ای علیه استخدام کارگران عرب به راه انداخت .

در سال 1960 اسرائیل اجازه داد که شهروندان فلسطینی در اسرائیل ، به عضویت " هستدروت " ( اتحادیه اسرائیلی کارگران و تجارت ) درآیند . اما تنها تعداد کمی از دروزیها ( نک : [[دروزیها]] ) موفق به راهیابی به هستدروت شدند . اشغال کرانه غربی و نوار غزه در سال 1967 تحولی در روابط اسرائیلیها و کارگران فلسطینی به وجود آورد و موجب افزایش کارگران فلسطینی شد . آمار سال 1980 نشان می دهد که 28 درصد نیروی کار در کرانه غربی و 41 درصد این نیرو در غزه ، در اسرائیل کار می کنند . درصد دیگری هم وجود دارند که در آمار ذکر نشده است ، زیرا در شمار کارگران غیرقانونی به حساب آمده اند .

در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، ارتش انگلستان بود که در تصرف کردن زمینهای اضافی و عملیات وطن گزینی و اسکان سفیدپوستان ، نقش تعیین کننده ای ایفا می کرد . ولی طرحهای همین انگلستان در فلسطین ، شکل متفاوتی داشت . چون دولت حتی قبل از تحمیل قیمومیت ، با دستاویز قرار دادن [[اعلامیه بالفور|اعلامیه بالفور]] ملزم به در پیش گرفتن یک سیاست صهیونیستی بود . نیروهای انگلیسی انقلاب فلسطین را در دهه سی قرن بیستم سرکوب کرد . در طول دوران قیمومیت نیز دست سازمانهای صهیونیستی برای خرید زمینها از بزرگ مالکان باز بود .

==مآخذ :==
#'''''الصهیونیة و العنصریة بین الفکر و الممارسة''''' ، دمشق ، مؤسسة الارض ، 1980 .
#ماثیو ، الیزابت''''' : اسرائیل و جنوب آفریقا''''' ، مجله شؤون فلسطینیة ، شماره 72 .
#مجله الارض ، دمشق ، شماره 18 ، 6/6/1979 .
#گزارش مادیسون ، '''''مجله شؤون فلسطینیة''''' ، شماره 8 ، 1972 .
#بولتن خبری خبرگزاری وفا ، ارگان [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] ، سال 1983 .

احکام و فتوا‌های شرعی در مورد فلسطین

2020-07-17T18:49:12Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$ ' به '<blockquote>'

موضوع احکام و فتوا‌های شرعی در مورد مسالۀ فلسطین و رژیم اسرائیل و صهیونیست‌ها و حامیان آنها مساله‌ای است که پس از اشغال فلسطین توسط رژیم صهیونیستی مورد توجه علمای [[شیعه|شیعه]] و سنی ، مراکز و مجامع دینی و مذهبی جهان اسلام قرارگرفت . در این خصوص بعضی ا ز مراکز اسلامی اقدام به جمع‌آوری فتواهای علمای اسلام کردند . تا با انتشار آنها در کشورهای اسلامی وضعیت مسلمین را در برخورد با رژیم اشغالگر قدس و نیزکمک به قضیۀ فلسطین روشن سازند . لذا هرچند سالی برحسب اوضاع و شرایط حاکم بر فلسطین ، احکام و فتوا‌هایی از سوی برخی [[علما ( روستای - ) |علما]] و نیز بعضی از مراکز اسلامی صادر می‌شد . در همین راستا متنی در مورد اوضاع و شرایط سیاسی حاکم بر فلسطین از زمان شروع اشغال فلسطین تا زمان کنفرانس صلح خاورمیانه تهیه و تنظیم گردید و توضیحات لازم و ضروری در آن مطرح شد و در پایان آن هفت سؤال به منظور استفتاء از علمای اسلام درج گردید و به محضر آنها تقدیم شد تا احکام و فتواهای شرعی خود را درقبال مسالۀ فلسطین و اسرائیل صادر نمایند . علمایی که این متن به دست آنها رسید فتوا‌های خود در مورد سؤال‌های مطرح شده را اعلام کردندکه تمامی آنها منتشر شد و در جهان اسلام به ویژه درکشورهای عربی توزیع گردید . برخی نیز به طور مستقل به عنوان وظیفه دینی و شرعی خود بدون اینکه متن استفتاء به دست انها برسد از همان ابتدای اشغال فلسطین تا زمان حاضر به مناسبت‌های مختلف احکام شرعی و فتواهای خود درمورد قضیه فلسطین و اسرائیل اشغالگر را برای جهان اسلام تبیین کردند .

در گزارش زیرکه به عنوان متن استفتاء مطرح شده و پیش از فتوا‌های علمای اسلام می‌آ‌ید سعی شده تا از لحاظ محتوا و نگارش با سایرگزارش‌ها و استفتا‌های پیشین که درکشورهای عربی خدمت علمای اسلام عرضه شده همخوانی داشته و دارای یک سیاق مثترک باشد تا ضمن رعایت اصول و حفظ مواد و موضوعات مندرج در متن اولیه که از حدود چهل سال پیش خدمت علمای اسلام تقدیم شده است ، مطالب جدید نیز به آن اضافه شود .

متن استفتاء بشرح زیر است :

''' " بسم الله الرحمن الرحیم " '''

" تبارک الذی نزل الفرقان علی عبده لیکون للعالمین نذیراً " '''

'''

فلسطین سرزمینی عربی و اسلامی است که بین مصر ، اردن ، سوریه ، لبنان ، و عربستان واقع شده و پلی است که کشورهای عربی و اسلامی آسیا را از طریق خشکی به برادرانشان در افریقا متصل می‌سازد . در صورتی که بیگانه‌ای بر فلسطین استیلا یابد این ارتباط قطع می‌شود و همکاری و تبادل منافع و مصالح بین کشورهای اسلامی مشکل می‌گردد . به هنگام هجوم دشمن نیز یاری رساندن آنان به بکدیگر غبرممکن می‌باشد . این موضوع همان چیزی است که پس از ایجاد کشور یهود ( اسرائیل ) در فلسطین به طور عملی اتفاق افتاد و هدف کشورهای استعمارگر در انتقال و اسکان یهودیان در فلسطین و ایجاد دولت اسرائیل در این سرزمین عربی تحفق یافت زیرا صهیونیست‌ها باکمک و تبانی استعمار انگلیس و سایرکشورهای استعمارگر ، پس از آگاهی از اهمیت مذهبی و سوق‌الجیشی فلسطین از نقاط مختلف دنیا به این سرزمین آمدند و در آنجا اسکان یافتند . کشورهای مزبور نیز از لحاظ سیاسی ، نظامی و اقتصادی با مال و سلاح خویش آنان را حمایت کردند و به یاری‌شان برخاستند .

صهیونیست‌ها نیز با استفاده از این کمک‌ها به این سرزمین عربی و اسلامی تجاوزکردند و اقدامات وحشیانه گوناگونی از قبیل شکنجه ، قتل ، هتک حرمت بر ضد ملت مسلمان فلسطین انجام دادند و زن و مرد و پیر و جوان و حتی کودکان آنها را از دیارشان بیرون رانده و آواره کردند و برای یهودیانی که از نقاط مختلف جهان به این سرزمین می‌آمدند دولتی یهودی بر پا کردند و نام آن را اسرائیل گذاشتند . دولت‌های استعماری نیز به جمع‌آوری یهودیان از سراسر جهان و انتقال آنها به فلسطین به [[آژانس یهود|آژانس یهود]] کمک کردند و یهودیان مهاجر را در منازل و ساختمان‌های مسلمانان جای داده و دست ساکنان اصلی فلسطین را از کشتزارها و زمین‌ها و املاکشان کوتاه کردند .

اهالی فلسطین با هر وسیله‌ای که می‌توانستند به دفاع از وطن و ناموس خود پرداختند و جان خودشان را در راه جهاد با اسرائیل فدا کردند تا حدی که چندین هزار نفر از آنان شهید شدند . بعضی از دولت‌ها و حکومت‌های عربی نیز در آن زمان با ارتش خود از مردم فلسطین حمایت کردند و به منظور جلوگیری از اشغال این سرزمین در جنگ با صهیونیست‌ها شرکت کردند . کشورهای استعمارگر با دسیسه‌ها و امکانات مختلف مانع دخالت نیروهای نظامی اعراب به نفع فلسطینیان در برابر صهیونیست‌ها شدند و از رساندن اسلحه به آنها جلوگیری کردند تا به توقف جنگ و امضای موافقت‌نامه

آتش‌بس تن دهند و سرزمین‌هایی که یهودیان به اشغال خود درآورده‌اند در دست ‌آنها باقی بماند . یهودیان در آن هنکام بر بیشتر مناطق فلسطین استیلا یافتند .

این حالت تا سال 1967 ادامه داشت . اما در [[جنگ 1967|جنگ 1967]] اعراب و اسرائیل ، بقیه سرزمین فلسطین و بخشی از [[خاک|خاک]] کشورهای سوریه واردن و مصر به تصرف اسرائیل درآمد و تا سال 1973 که جنگ مصر و اسرائیل شروع شد همچنان در اشغال آن باقی ماند . پس از پیروزی نسبی و محدود مصر در این جنگ که اسطورۀ شکست نایذیری اسرائیل در هم شکست یکباره از برقراری آتش‌بس و آرامش بین اعراب و اسرائیل سخن به میان آمد که نقطۀ عطف آن مذاکرات مستقیم مصر و اسرائیل زیر نظر مستقیم آمریکا بود و به معاهده ننگین کمپ دیوید بین این دوکشور انجامید . بدین ترتیب با خیانت سادات رئیس جمهور معدوم مصر و صلح آن با رژیم صهیونیستی ، بزرگترین و پرجمعیت‌ترین کشور عربی از صف مخالفان با اسرائیل خارج شد و آرامش مورد نظر آمریکا بین اعراب و اسرائیل بیشتر تحکیم گردید . این آرامش تا به امروز پا بر جا بوده و سیاست کشورهای استعماری به ویژه آمریکا نیز بر این است که تا رسبدن به صلح کامل اعراب با اسرائیل پا بر جا باقی بماند .

یهودیان نیز اصرار دارندکه این آرامش به صلح با اسرائیل و اعتراف به آن به عنوان کشوری که دارای سابقه تاریخی در این سرزمین بوده ( نک : ادعای تاریخی صهیونیسم در فلسطین ) - با همه مناطقی که تاکنون با زور به اشغال درآورده - منجر شود . البته مسلمانان جهان و بعضی از احزاب ، جمعیت‌ها و گروه‌های مختلف عربی و اسلامی از اعتراف به کشوری که با تجاوز و جنگ به کشور عربی و اسلامی به وجود آمده است خودداری ورزیده و صلح با آن را محکوم می‌کنند . بعضی از دولت‌های عربی نیز در سال ١٩٦٧ در جریان کنفرانس سران عرب در خارطوم در مقابل سه موضوع صریحاً پاسخ منفی دادند که عبارتند از :
#صلح با اسرائیل
#گفت وگو با اسرائیل
#شناسایی اسرائیل

پس از آن برخی از مردم گمان کردندکه موضوع عدم اعتراف به وجود اسرائیل که سران عرب و مسلمانان و احزاب و گروه‌های مختلف اتخاذ کرده‌اند موضعی است که سیاست ، اقتضای آن را دارد و از هم سؤال کرده که آیا شرع اسلام نیز آنان را دراین موضع تایید می‌کند و بر آنها صحه می‌گذارد و یا آنکه این موضع در اسلام حکم دیگر دارد که ازکلام خدا " و ان جنحوا للسلم فاجنح لها و... " 13 و یا از موافقتنامه‌های صلحی که پیامبر اسلام با یهودیان امضا کرد استنباط می‌شود . این افراد می‌پرسند که آیا صلحی را که اسلام اجازه آن را صادر کرده به صورت مطلق بوده و یا آنکه تنها در صورتی صلح جایز است که دارای مصلحت باشد و ضرری به مسلمین نرساند و حفظ حقوق آن را تضمین کند . و در صورتی که دارای مصلحتی نبوده و به حال مسلمین مضر باشد و حقوق آنان را ضایع کند حکم اسلام در آن مورد ، منع و حرمت صلح می‌باشد . بنا‌براین موضع اعراب و مسلمانان در مورد نپذیرفتن صلح با رژیم اسرائیل ، آن چیزی است که اسلام واجب کرده و بر آن صحه گذارده است ، زیرا صلح با اسرائیل نه تنها به این مطلب که آیا در مصلحت می‌باشد یا نه اکتفا نکرده بلکه ضرر و خطری بزرگ نسبت به جان مسلمین و سرزمین‌های اسلامی دارد . این خطر بر کسی پوشیده نیست . هرکسی که ان را به صورت کامل لمس و احساس نکرده حداقل آنچه راکه هر روز در رسانه‌های گروهی دنیا پخش و منتشر می‌شود و یا بر بالای منابر و در محافل و مجالس عمومی گفته می‌شود دیده و شنیده است . و اعلامیه‌ها ، گفتارها ، بیانیه‌های مسئولین و سیاستمداران و رهبران عرب و مسلمان نیز به خوبی گویای این خطر بزرگ است . آنچه از زبان رؤسای اسرائیل و رهبران و مسئولین آنها نیز انتشار می‌یابد ضرورت توجه مسلمانان به این مساله را دو چندان کرده است . علاوه بر آن ، حوادث و رویداد‌های جاری و روزمرۀ فلسطین و نیز حیله و دشمنی و توطئه‌ای که رژیم متجارز اسرائیل برای دیگر کشورهای عرب و مسلمان به طمع جنگ و تجاوز به آنها تدارک دیده شاهدی بر این مدعاست .

علیرغم وجود آرامش نسبی بین اعراب و اسرائیل ، موضع این رژیم نسبت به اعراب و مسلمین از خصومت به دشمنی بیشتر و از تجاوز حیله‌گرانه و خیانت به حیله و خیانت بیشتر تبدیل شده است . به طوری که این حالت ، عمل به آیاتی مثل ، " و اما تخافن من قومٍ خیانةً فانبد الیهم علی سواء ان الله لا یحب الخائنین " 14 و " فمن اعتدی علیکم فاعتدوا علیه بمثل ما اعتدی علیکم " 15 را ایجاب می‌کند و نیز عمل به آیات دیگری که حکم شرعی را در مورد چنین وضعیتی که اسلام جهاد را بر تمامی مسلمین واجب گردانیده اثبات می‌کند و بیان می‌دارد تا زمانی که دشمن از سرزمین و خانه‌های مسلمین که به غصب گرفته طرد نشود ذمۀ هیچیک از مسلمانان چه دور و چه نزدیک ، بری نخواهد شد .

از سویی دیگر بعضی از کشورهای اسلامی که تا دیروز شعار نه صلح و نه مذاکره با اسرائیل و نه شناسایی آن را سر می‌دادند در اواخر سال 1991 با فراموش کردن این شعار از دیگر رهبران خائن و سازشکار عرب پیروی کرده و از سیاست‌های مزورانه ، دیکته شده استکبار جهانی در جهت نادیده گرفتن وجود این غدۀ سرطانی در قلب جهان اسلام حمایت کردند و در " مادرید " ( پایتخت [[اسپانیا و اسرائیل ، ( روابط - )|اسپانیا]] ) برای صلح با اسرائیل جمع شدند و در چهارچوب کنفرانس صلح بین‌المللی یا مذاکرات دو جانبه و چند جانبه با این رژیم متجاوز بر سر میز گفت‌و‌گو ، صلح و شناسایی اسرائیل را پذیرفتند و تن به سازش با رژیم صهیونیستی و نادیده گرفتن سرزمین‌های از دست رفته مسلمین دادند .

بنا بر آنچه گذشت آیا تغییر موضع سران عرب در به رسمیت شناختن اسرائیل و یا موضع مسلمانان در اصرار بر مخالفت با کشوری یهودی به نام اسرائیل در سرزمین فلسطین و نیز صلح با آن همان موضعی است که اسلام واجب کرده است ؟ حکم شرع در هریک از این دو مورد 1 - سازش با اسرائیل و به رسمیت شناختن آن 2 - تحریم و منع قاطع صلح با این رژیم چه می‌باشد ؟

این موارد چیزی است که در مورد آن از علمای بزرگ اسلام سؤال می‌شود تا ایشان حکم اسلام و شرع را در مورد آن و اوضاع خطرناک برای مسلمانان که حادثۀ مصیبت‌بار فلسطین ناشی شده و همچنین کاری که بر تمامی آنان نسبت به این اوضاع و مسببین آن یعنی صهیونیسم و دولت‌های استعماری حامی آن واجب می‌باشد ، بیان فرمایند .

در زیر شرح برخی از مسائل که در ارتباط با اوضاع یاد شده ، ضروری است ، توضیح داده می‌شود .

==الف - فلسطین==

فلسطین سرزمینی عربی و اسلامی و از جمله سرزمینهایی است که بیشترین اماکن مقدسه و آثار اسلامی در آن جای گرفته است . آرامگاه شماری از انبیاء‌گرام ( ص ) در این کشور می‌باشد . [[مسجدالاقصی|مسجدالاقصی]] ، اولین قبله و مهم‌ترین مسجد بعد از حرمین شریفین و محل اسراء پیامبر اکرم ( ص ) در آنجاست . به هنگام فتح اول [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] توسط مسلمانان و حفظ صیانت و نجات آ ن از چنگ متجاوزین رومی و صلیبی ، صدها هزار مبارز و مجاهد پاک - که شمار زیادی از سحابه و بزرگان تابعین و [[علما ( روستای - ) |علما]] و رهبران و فرماندهان در میان آنها بودند - . شهید شدند . سرتاسر سرزمین فلسطین که مجاهدان بسیاری در آن به شهادت رسیدند ، مملو از مقبره‌های مطهر آنان شد . این مقبره‌ پس از استیلای صهیونیست‌ها بر این سرزمین در شرف انهدام و نابودی کامل می‌باشد .

== ب - یهودیان و اسرائیل==

بر اساس نظریه دینی و ادعای یهودیان که گمان می‌کنند [[تورات|تورات]] به بازگشت آنها به [[سرزمین موعود|سرزمین موعود]] بشارت داده است ، رهبران صهیونیست ، از یهودیان جهان دعوت کردند برای برپایی دوباره تخت داوودی در [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] - که از زمان حضرت داوود بر آن حکمفرمایی داشتند - به فلسطین مهاجرت کنند . همچنین از یهودیان دعوت کردندکه [[معبد یهودی|معبد یهودی]] هیکل سلیمان - که رومیان چندین قرن پیش از فتح اسلام آن را به کلی منهدم کرده و از بین برده و هم اینک در جای آن مسجد مبارک [[اقصی|اقصی]] برپاست - را بازسازی کنند . بازسازی معبد " هیکل سلیمان " به معنای تخریب و از بین بردن مسجد مبارک [[اقصی|اقصی]] و ساخت این معبد بر روی ویرانه‌های آن می‌باشد .

رهبران صهیونیسم با دولت استعمارگر انگلیس در مورد انتقال یهودیان به فلسطین به موافقت رسیدند . نیز از آنها برای برپای کشور اسرائیل در آن سرزمین که مطامع آنها را متحقق سازد و نیز در جهت تهیه و تامین وسایل و امکانات گرد‌آوری میلیون‌ها یهودی - که از نقاط مختلف جهان به فلسطین انتقال یابند - کمک خواستند . این یهودیان آموزش و تخصص‌های نظامی لازم را یاد گرفتند و برای جنگ با کشورهای عربی و مسلمان همسایه ، در اردوگاه‌ها و شهر‌ک‌های یهودی‌نشین حفاظت شده در مرز‌های این کشورها اقامت گزیدند . رژیم اسرائیل از زمانی که شکل گرفت با جدیت تمام و سعی و کوشش فراوان شروع به فراهم آوردن این وسایل و امکانات کرد . مقادیر زیادی سلاح و مهمات نیز از کشورهای بزرگ استعمارگر به ویژه آمریکا ، انگلیس ، و فرانسه برای سرکوبی اعراب و شکست آنها در جنگها ، و نیز تحکیم موقعیت خود تهیه کرد . سرازیر شدن دلارهای آمریکا به سوی این رژیم نیز کمک شایانی به این رژیم کرد تا هر ساله دهها هزار یهودی را به فلسطین انتقال یابند .

رژیم اسرائیل با کمک کشورهای استعمارگر در راه برپایی مجدد تخت داوود در بیت‌المقدس ، بر بخش‌هایی از [[خاک|خاک]] مصر و سوریه و اردن و تمامی سرزمین فلسطین از جمله شهر بیت‌المقدس که مسجد مبارک [[اقصی|اقصی]] در آن واقع شده ، مستولی گردید . اهالی عرب و مسلمان آنجا را بیرون راند و این شهر را به عنوان پایتخت کشور خود برگزید . علاوه بر آن اقدام به فراهم آوردن تاسیسات آبیاری اراضی یهودیان و تولید نیروی برق برای کارخانه‌های آنها و حفر تونل‌های زمینی با صحرای سینا به منظور گرد‌آوری میلیونها یهودی در فلسطین نمود . این امر گسترده شدن میلیونها یهودی در مرز‌های مصر را ممکن ساخت و از آنجا که آبهای تحت تملک رژیم اسرائیل نیاز ساکنان را برطرف نمی‌کند به کشورهای عربی همسایه به ویژه لبنان ، برای دستیابی به آب مورد نیازشان " از رودخانه‌های آن " تجاوز کرد . آمریکا که پشتیبان و جمایت‌کنندۀ دائمی صهیونیست‌ها می‌باشد آنان را در این امر کمک کرده و طرح معروف " جانسون " 16 و دیگر طرح‌های استعماری را در ارتباط با آن مطرح ساخته است . بنابراین قصد یهودیان از استیلا بر فلسطین و برپایی حکومت اسرائیل در آنجا این است که حکومت موارد ذیل رابه انجام رساند :
#بازسازی معبد سلیمان در محل مسجد‌الاقصی و برپایی مسجد تخت داوود در بیت‌المقدس و فراهم ساختن وسایل و امکانات به منظور گرد‌آوری میلیونها یهودی در فلسطین .
#سیطره اقتصادی بر خاورمیانه عربی و کشورهای اسلامی و بازار و قرار دادن آنها برای صنایع یهودی ، به طوری که اعراب و دیگر مسلمانان در این میان مصرف‌کننده تولیدات صنایع اسرائیل باشند .
#پیشروی از فلسطین به کشورهای همسایه و عربی و دیگر و استیلاء بر آنها به نحوی مرز‌های این کشور از نیل تا فرات گسترش یابد . در این طرح علاوه بر فلسطین ، کشورهای اردن ، سوریه لبنان ، عراق و بخشی از عربستان شامل محلها و روستا‌هایی از مدینه که در زمان حضرت رسول‌اکرم ( ص ) قبیله‌های یهودی در آنها ساکن بودند و نیز قسمتی از مصر شامل شبه جزیره سینا تا دلتا مورد نظر صهیونیستهاست .

این اهداف و مطامع دینی و سیاسی و اقتصادی صهیونیست‌ها ، به طور قاطع و آشکار در گفتارها و مصاحبه‌های رؤسا و رهبران صهیونیسم و نیز روزنامه‌ها و کتب و نشریات آنها منعکس و منتشر می‌شود . در اصول و برنامه‌های احزاب و جمعیت‌ها و سایر مؤسسات آ‌نان نیز مطرح شده است .

==ج - استکبار جهانی و کشورهای استعمارگر حامی صهیونیسم==

استعار غرب در قرون وسطی جنگی استعماری و ویران‌کن را بنام دین ( در [[جنگ‌های صلیبی|جنگ‌های صلیبی]] ) به شرق اسلامی عرضه و تحمیل کرد . هرچند پس از دو سده ، اقدامات هولناک و جنگ‌های صلیبیان علیه مسلمانان در سال 1187 یایان یافت اما پس از شکست از مسلمانان شروع به برگزیدن روش‌های دیگری در جنگ مستمر خود با مسلمین کرد . استعمار زیر پوشش تمدن و نامهای متعدد مثل نشر فرهنگ ، بالا بردن سطح زندگی ، حمایت ، سرپرستی ، قیمومیت برای آشنایی حکومت‌ها با نحوۀ ادارۀ کشور و بالاخره انعقاد پیمان نظامی و نام‌های دیگر از این قبیل ، نقشه‌هایی را برای تجزیه جهان اسلام کشید و دست به اقداماتی زد . هنوز هم در شرق و جهان اسلام به اقدامات خود ادامه می‌دهد . از جمله خطرناک‌ترین این اقدامات کوشش در قطع رابطه کشورهای اسلامی با یکدیگر بود . اتحاد و رابطه‌ای که از بزرگترین عوامل شکست حملات صلیبی در گذشته به شمار می‌رفت و به همیاری کشورهای عربی و اسلامی با یکدیگر و قرار گرفتن آنها در یک صف در مقابل جنگجویان صلیبی کینه‌توز منجر شده بود .

در ابتدا کشور انگلیس و سپس فرانسه و آمریکا و دیگر کشورهای غربی با ا ز بین بردن اتحاد و یکپارچگی کشورهای اسلامی ، با حمایت و سرپرستی و قیمومیتی که بر بسیاری از کشورهای اسلامی دیگر تحمیل کردند عهده‌دار وظیفه عمده در قطع این رابطه گردیدند . فلسطین نیز قربانی این نوع استعماری انگلیس شد . زیرا یهودیان را به عنوان عنصر جنگ در سرزمین فلسطین واردکرد . بالفور وزیر خارجه انگلیس تیز به منظور امکان بخشیدن به گردآوری یهودیان در فلسطین و استیلا براین سرزمین و تسلط بر امور اقتصادی آن ، با ارایۀ طرح و پیشنهاد معروف خود به نام " وعده بالفور " ، سلطۀ یهودیان بر این سرزمین را بر ساکنان اصلی آن تحمیل کرد

انگلیس با سلاح و مهمات به کمک یهودیان شتافت . آنان را آموزش نظامی داد و سپس برای آنها ارتشی ایجاد کرد که به وسیله آن به کشتار اهالی عرب فلسطین بپردازند . اعرابی که در اثنای دوره‌ی قیومت حتی از ادارۀ آموزش فرزندانشان محروم ساخته و خلع سلاح کرده و آنها را به جرم نگهداری هر گونه سلاح ومهماتی به اعدام محکوم می‌کرد . و هر فلسطینی را از تمامی وسایل مقاومت مفید خلع می‌نمود . اما در مقابل ، وسایل جنگ و دشمنی را برای یهودیان فراهم می‌آورد . حتی پس از اینکه سلطه و قیومتش بر فلسطین پایان پذیرفت ، ارتش آن برخی مواضع مهم سرزمین فلسطین و بسیاری از سلاح‌های خود را تسلیم یهودیان کرد و از آنجا خارج شد . آمریکا نیز همواره با انگلیس درکمک به یهودیان مشارکت داشته است . پس از تشکیل اسرائیل با تمام نیرو از نظر سیاسی و اقتصادی این رژیم را کمک کرد و درهای خزانه‌های خود را بر روی صهیونیست‌ها گشود . میلیون‌ها دلار به آنها کمک بلاعوض کرد و زرادخانه‌های سلاح خود را در اختیار آن رژیم قرار داد . و مهربان‌تر از مادری که فرزندش را به دامان بگیرد ، فرزند نامشروع خود اسرائیل را در دامان خویش گرفت . بدین‌گونه این دوکشور و کشورهای استعمارگر دیگر ، در بیرون راندن اعراب و مسلمانان از سرزمین‌شان و جایگزین کردن یهودیان به جای آنان صهیونیست‌ها را یاری رساندند . بدین ترتیب رژیم اسرائیل سدی بین کشورهای عربی و اسلامی در آسیا و برادران آنها در [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] فاصله انداخت و خود نیز جرثومه فسادی در ییکر دنیای اسلام شد تا هر زمانی که بخواهند در مقابل استعمار و استکبار مقاومت کنند مانع ارتباط آنها با یکدیگر شده و خنجری باشد بر پهلوی کشورهای اسلامی که زیر بار فشار و خواسته‌های استکبار جهانی نمی‌روند . پس از این دیگر برای استکبار جهانی و استعمارگران غربی مهم نیست که اسرائیل بر برکشورهای عربی همسایه یا برخی از آنها استیلا یابد ، بلکه تا زمانی که یهودیان اهداف سیاسی و نقشه‌‌های استعماری غرب را محقق می‌سازند آنان را کمک کرده و به عنوان یک دژ مستحکم در مقابل کشورهای اسلامی که جلوی ارتباظ آنها با یکدیگر را می‌گیرد ، ایستاده و شان و مقام و جایگاه اسلام را تضعیف می‌کنند .

استکبار جهانی و کشورهای متحد آن به امکاناتی که در تاسیس اسرائیل در فلسطین در اختیار یهودیان قرار دادند و مشکلاتی که در سایر کشورهای عرب مسلمان به وجود آورند و مصائب و حوادث استعماری که تاکنون بار آورده‌اند اکتفا نکردند . . بلکه ضمن اعلام طرح‌های تسلیم طلبانه برای اعراب - که معروفترین آنها طرح ٨ ماده‌ای ریگان در تاریخ 6/6/1982 ( اردیبهشت 1362 ) به دنبال تجاوز اسرائیل به جنوب لبنان تحت عنوان " طرح صلح آمریکایی برای مردم خاورمیانه " می‌باشد ( نک : ریگان ، طرح صلح - ) - به یکی دیگر از وسایل جهنمی استعماری خودکه نام پیمان‌های امنیتی نظامی برای دفاع از دموکراسی و یا آزادی بر آن نهاده‌‌اند تکیه کرده است . آنها با تمام توان می‌کوشند تا به منظور زیر سیطره خود قرار دادن نیروهای نظامی ، منابع و تسلیحات و... کشورهای عربی و اسلامی ، آنها را در این گونه پیمان‌ها17 واردکرده و آنان را در جهت تحقق اهداف استعماری و حفظ منافع خود در منطقه سوق دهند . یا با وابسته کردن کشورهای عربی به خود ، آنها را از روی ‌آوری به تحقق منافع و مصالح اعراب و مسلمانان و یا دفع تجاوزی که بر مسلمانان و سرزمین‌های آنها واقع شده بازدارند . بدین ترتیب به اسرائیل اجازه شعار ] از نیل تا فرات [ خود را جامه عمل پوشانده و مرز‌های سرزمین‌های خیالی خود راگسترش دهد . در صورت امکان نیز وارد بازی دیگری شده و با تسلیم کردن اعراب در مقابل خود ، انها را به پشت میز مذاکره با رژیم صهیونیستی کشانده و حاکمیت دولت غیرقانونی یهود را در فلسطین قانونی و تثبیت کند .

== د _ صلح با اسرائیل==

همانطور که ذکر شد حکومت‌ها و دولت‌های عربی ناچار به انعقاد پیمان آتش‌بس با اسرائیل شدند . از آنجاکه صهیونیست‌های جنگ طلب و متجاوز ، مسلمانان را از دیار و سرزمین خود بیرون رانده و خود به جای آ نها نشستند و مطامع خطرناکی را درکشورهای عربی و مسلمان دیگر دنبال می‌کنند ، پیمان ترک مخاصمه منعقد با آنان معنایی جز توقف جنگ ندارد . لذا طبیعی است که کشورهای عربی از روز اول تشکیل دولت اسرائیل خود را در حالت جنگ با این رژیم قرار دهند و در هیچ امری از امور سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و... با آن توافق نداشته و آ ن را به رسمیت نشناسند . نیز طبیعی است که در پی آن ، این کشورها از ورود محصولاتی که از خارج برای یهودیان فلسطین سرازیر می‌شود ، و یا وسایل و محصولاتی که از فلسطین به خارج صادر می‌گردد و موجب تقویت اسرائیل می‌شود و صنایع و تجارت آن‌را تقویت می‌کند ، جلوگیری کنند .

این امر تاکنون موجب شده علی‌رغم گذشت بیش از چهل سال - و در حال حاضر نیم قرن - از وجود این رژیم و نیز کمک‌های فراوانی که از طرف کشورهای استعماری به ویژه آمریکا به آن شده نتواند بر این عوامل تقویت کننده به صورت عوامل ثابت و حقیقی دست یابد . زیرا تا زمانی که عناصر پایدار شده رژیم اسرائیل فراهم نباشد امکان زندگی و ثبات را در منطقه ندارد . افزون بر آن سرزمینی را که اشغال کرده از لحاظ مساحت و مبادی ورودی برای زندگی جمعیت فرضی این رژیم کافی نیست و پیرامون آن را کشورهای اسلامی احاطه کرده‌اند . مسلمانانی که از اعتراف به چنین رژیمی و صلح با آن امتناع ورزیده و تمام تولیدات صنایع و صادرات آن را تحریم کرده‌اند به طوری که این رژیم بازار مناسبی برای فروش تولیدات خود - آن چنان که می‌خواهد - نمی‌یابد . شروع انتفاضه فلسطین در سرزمین‌های اشغالی نیز گسترش صنعت را در این کشور محدود کرده و تقریباً روند تصاعدی آن‌را متوقف ساخته و راه‌های درآمد آن را کاهش داده است . عنصر اقتصادی در اسرائیل که از مهم‌ترین و قوی‌ترین عناصر تقویت‌کننده رژیم آن به شمار می‌رود طی چندین سال که قیام فراگیر فلسطینیان شروع شد ، ضعیف و ناتوان و سست شد . به گونه‌ای که اعتمادی بر آن نمی‌توان داشت و نیازمندی‌های این رژیم را برآورده نمی‌سازد . بدین لحاظ رژیم صهیونیستی سعی کرده از اموال یهودیان جهان و خزانه آمریکا کمک بگیرد و یا اینکه به منظور جلوگیری از کاهش بودجۀ کشور از کشورهای استعمارگر غربی و بانک‌های بین‌المللی و مؤسسات مالی جهانی وام‌های کوتاه مدت و یا بلند مدت دریافت کند . لذا با توجه به اینکه برای رژیمی که با کمک‌ها و بخشش‌های خارجی و جمع‌آوری کمک و اعانه زندگی می‌کند نمی‌توان امید بقا داشت ، آمریکای جهانخوار به منظور جلوگیری از فروپاشی این رژیم به بهانه مقابله با اصول‌گرایی و بنیاد‌گرایی اسلامی در منطقه و تحریک اعراب علیه این پدیدۀ نوظهور - که بنیان این رژیم‌ها را در معرض خطر قرار داده - شروع به برانگیختن رژیم‌های عربی برای صلح با رژیم صهیونیستی و به رسمیت شناختن آن کرده است . این شناسایی و اعتراف رسمی به وجود اسرائیل ، تثبیت حاکمیت آن رژیم را بر سرزمین‌های اشغالی فلسطین و نیز برداشتن محاصره اقتصادی و گشایش بازارهای کشورهای عربی بر روی تولیدات و صنایع آن را به دنبال دارد . در نتیجه ، صنعت و بنیاد‌های اقتصادی رژیم صهیونیستی شکوفا می‌شود و این رژیم به دور از مشکلات سیاسی و یا نظامی ناشی از کشمکش با اعراب ، می‌تواند ارکان و عوامل اساسی قدرت خود را تقویت کند . که در این صورت بدون هیچ‌گونه مانع و مشکلی می‌تواند نقشه‌های توسعه‌طلبانه خود را به اجرا درآورد . این مطلب ، توضیحات برخی اموری بود که به همراه سؤالات ذیل ، به منظور استفتا ، تقدیم علمای بزرگ شریعت اسلام می‌شود و اینک سؤالها :
#چه کاری یر مسلمانان کشوری اسلامی مانند فلسطین در برابر دشمنان اسلام که قصد جنگ با آنان کرده ، واجب است . دشمن این کشور را از دست اهالی آن گرفته و آنها را از سرزمینشان بیرون رانده و خود به جای آنها اسکان یافته و در آن سرزمین دولتی به نام اسرائیل برای خود بر پاکرده است ؟ این رژیم علاوه بر اقداماتی گه توضیح داده شد اقدام به تخریب و انهدام بسیاری مساجد و اماکن مقدسه اسلامی کرده است . بسیاری از این محل‌ها را به صورت اماکن خوشگذرانی که حرمت دین و عبادت را پایمال می‌کند تبدیل کرده است .

همچنین به مقبره‌های تاریخی اسلامی راکه گروه‌های زیادی از مجاهدان صدر اسلام . از جمله صحابه بزرگ و [[علما ( روستای - ) |علما]] و فرماندهان و صالحان - در آنها مدفون هستند مورد اهانت قرار داده است . همچنین به نبش این قبور پرداخته و در محل آنها ساختمان‌ها و میدان‌های بازی و تفریح‌گاه و مجتمع‌های مسکونی یهودی نشین احداث کرده است .
#در صورتی که نجات فلسطین ( فی حد ذاته ) بر مسلمانان واجب باشد ، هنگامی که این سرزمین در چنگ دشمن است و او در این کشور قدرتمند شده وکشورهای عربی و اسلامی همسایه را مورد شدید ترین خطرات . - نسبت به زمین و دارایی‌ها و منافع و زندگی و جان اهالی آنها - قرار دهد ، تکلیف آنها چگونه می‌باشد ؟
#در صورتی که جنگ به علت آرامش و آتش بسی که قبلاً ذکر شد متوقف شده ، ولی حالت جنگی بالقوه وجود داشته باشد ، آیا پایان دادن به حالت اتش بس به واسطه صلح با اسرائیل - همان‌گونه که درکنفرانس صلح خاورمیانه اعراب و اسرائیل که با نظارت و دخالت مستقیم آمریکا مطرح شده است - جایز می‌باشد . در صورتی که این صلح منجر به موارد زیر می‌گردد .
#اعتراف به رژیم اسرائیل که دارای تمامی حقوق بین‌المللی در این کشور عربی و اسلامی باشد .
#صرف‌نظر کردن از کشور فلسطین و سرزمین ان‌که صهیونیست‌ها از مسلمانان غصب کرده‌اند . همچنین تخلیه کردن این کشور برای یهودی‌ها و اعتراف به حاکمیت قانونی اسرائیل در فلسطین اشغالی
#همکاری با این رژیم و برداشتن محاصره اقتصادی عربی از آن و تامین امکانات بهره‌برداری از وسایلی گه توان آن را افزایش می‌دهد و اجرای نقشه‌اش را برای حمله کشورهای عرب و مسلمان قدرت می‌بخشد . کوتاه سخن اینکه آیا صلح با اسرائیل و یا مذاکره با آن برای صلح ، با توجه به خطر‌های فوق‌الذکرکه از آن ناشی می‌شود جایز می‌باشد ؟
#حکم کشورهای بیگانه و استعمارکری که صهیونیست‌ها را در اشغال سرزمین‌های اسلامی فلسطین و بیرون راندن اهالی آن سرزمین کمک و یاری کردند و هم‌اکنون نیز ا ز آن حمایت می‌کنند چیست ؟ ) اولاً همکاری و دوستی با آنها به ویژه هنگامی که این همکاری و دوستی منجر به رساندن ضرر به منافع مسلمین می‌گردد . ثانیاً بستن پیمان‌های نظامی با آنها که به قرار دادن نیروها ، ارتش ، تسلیحات و دارایی‌ها و موقعیت کشورهای مسلمان تحت تصرف این استعمارگران منجر می‌گردد . و در نتیجه این نیرو‌ها و امکانات را به سوی اهداف استعماری آنها در همین کشورهای عربی و اسلامی سوق می‌دهد و مانع آن می‌شوندکه مسلمانان از این امکانات در جهت دفاع از خود و سرزمینشان استفاده کنند .
#در صورتی که برپایی دولت یهودی " اسرائیل " خطر عظیمی گه توصیف شد نه تنها علیه ملت فلسطین بلکه علیه کشورهای عربی و اسلامی دیگر نیز داشته باشد ، حکم شرعی مسلمانان و اعراب به ویژه اهالی کشوری که مورد هدف و تجاوز خطر واقع شده‌اند . ( مثل لبنان ) در ارتباط با آماده‌سازی آنچه که نیروی دفع این خطر و نابودی منشاء آ ن را در توان دارند ، چیست ؟ با توجه به اینکه خداوند متعال می‌فرماید : " و اعدوا لهم ما استطعتم من قوة " و آیا واجب و لازم و حتمی نیست که این آمادگی در نزد کشورهای مزبور جایگاه نخستین را نسبت به دیگر مسائل داشته باشد . و در راه این آمادگی از هر میزان کوشش و بذل مال به ویژه تامین اسلحه لازم و حتی سلاح‌های مدرن از هر طریق ممکن دریغ نشود .
#آیا جایز است که به اسرائیل امکان بهره‌گیری از رودها و آبهای کشورهای لبنان ، اردن ، سوریه ، و مصر در جهت رشد [[کشاورزی|کشاورزی]] و تقویت صنایع آن داده شود تا بتواند علاوه بر اسکان یهودیان در فلسطین ، صدها هزار یهودی دیگر را در مئطقه [[نقب|نقب]] در مجاورت با مرز‌های مصر و در مرز لبنان و منطقه اشغالی [[جولان : |جولان]] گرد آورد .
#همان طورکه ذکر شد صادرات محصولات [[کشاورزی|کشاورزی]] و صنایع تولیدی رژیم صهیونیستی به بازارهای جهانی ، نقش چشم‌گیری در اقتصاد اسرائیل دارد . با توجه به این امر ، خرید کالا‌ها و صنایع تولیدی و محصولات [[کشاورزی|کشاورزی]] اسرائیل و یا حتی عدم جلوگیری از صادرات آنها به خارج ، در صورتی که به توان اقتصادی و بنیاد‌های سیاهی و نظامی . آن کمک می‌کند چه حکمی . دارد . امید است که با بیان حکم شرع اسلام در مورد سؤالات فوق‌الذکر ، به صورت مفصل پاسخ لازم برای مسلمانان جهان به ویژه آنهایی که تلخ تجاوز استکبار جهانی و صهیونیسم اشغالگر را چشیده‌اند داده شود . در پایان سعادت و سلامتی همۀ علمای اسلام را از خداوند متعال خواهانیم .

===احکام شرعی و فتواهای علمای اسلام و مراکز و مجامع دینی اسلامی===

" [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( قدس‌سره ) : نک : آیت‌الله العظمی [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( فتواهای - نسبت به مساله فلسطین و اسرائیل )

===فتوای مجتهد بزرگ آیت‌الله محمد حسین آل کاشف الغطاء===

اعلان جهاد مقدس برای نجات فلسطین

حضرت آیت‌الله العظمی شیخ محمد حسین آل کاشف الغظاء رهبر شیعیان در نجف اشرف فتوای مهم زیر را در راه نجات فلسطین صادر کردند .

$$blockquote$$بسم الله الرحمن الرحیم</blockquote>

" یا ایهاالذین آمنوا هل ادلکم علی تجارةٍ تنجیکم من عذابٍ الیم تومنون بالله و رسوله و تجاهدون فی سبیل الله باموالکم و انفسکم ذلک خیرٌ لکم ان کنتم تعلمون یغفر لکم ذنوبکم و یدخلکم جناتٍ تجری من تحتها الانهار م مساکن طیبة فی جناتٍ عدنٍ ذلک الغفور العظیم و اخری تحبونها نصرٌ من الله و فتحٌ قریب و بشر المؤمنین " </blockquote>

برخی بزرگان نسخه‌ای از فتوایی را که در مورد لزوم دفاع از فلسطین صادر کرده بودم درخواست کردند و انگیزه این درخواست ، دردها ومحنت حاضری است که پس از 30 سال مبارزه و فداکاری‌های بی‌شمار که با جان و مال انجام گرفته و از حد شمارش خارج است به این سرزمین مقدس رسیده است . و ما هم اینک شاهدیم که محنت و بلوی از مرز‌های فتوی گذر کرده و وجدان هر مسلمان با احساس را خدشه‌دار کرده است . و ضمیرش وجوب دفاع از فلسطین را با تمام قدرت به او الهام کرده و بذل جان و مال عزیز در این راه و اعلان جهاد مقدس آسان و سبک شده است . پس ای مسلمانان سستی و تنبلی به خود راه ندهید که شما برتر و بالاترید . </blockquote>

" ان تنصر الله ینصرکم و یثبت اقدامکم و ما النصر الا من عندالله و لله قوی عزیز . " </blockquote>

'''محمد حسین آل کاشف الغطاء'''</blockquote>

'''</blockquote>

در ماه ربیع‌الثانی سال 1358 ه - . ق سؤالهایی در مورد مساله فلسطین و دفاع از آن به محضر ایشان ( رحمةالله علیه ) تقدیم شد که به نحو زیر پاسخ گفتند .

جواب سؤال اول - بله ، دفع کسی که اراده تسلط بر فلسطین یا هر کشوری را از کشورهای اسلامی و بیرون راندن مسلمانان از آنجا را دارد شرعاً بر مسلمانان واجب است .

جواب سؤال دوم - در صورتی که فلسطین برای دفع دشمن کافی نباشد بر مسلمانان دیگر به ترتیب نزدیکی به محل - تا حدی که تمامی مسلمانانی که توان انجام این کار را دارند در برگیرد - واجب است .

جواب سؤال سوم - بله ، تمام انواع کمک‌ها ، نظیر خدمات مالی و جانی و سایر وسایلی که منجر به تضعیف شدن گردد ، واجب است .

جواب سؤال چهارم - بله ، بر تمام مسلمانان در سایر مناطق و کشورها واجب است که یهود و حامیان و کمک‌دهندگان به او را تحریم کنند . و هر کسی که از یهود چیزی خریده یا به او بفروشد تا مصنوعات آنها را تزویج کند و یا تولیدات آنان را بپوشد و یا از محصولات آنها بخورد و یا هر نوع معامله تجاری یا غیر تجاری با آنان بکند با خدا و پیامبرش به ستیز ، موجب غضب خدا و رسولش شده و به حق خیانت ورزیده و قلب اعراب و اسلام را جریحه‌دار کرده و بلکه به موجب کلام الهی " و من یتولهم منکم فانه منهم ان الله لا یهدی القوم الظالمین " از دین اسلام خارج شده است .

'''محمد حسین آل کاشف الغطاء'''

مدرسه بزرگ کاشف الغطاء و مدرسه نجف اشرف'''

'''

===فتوای کمیتۀ فتوای جامع‌الازهرا===

کمیته فتوای جامع‌الازهر در روز یکشنبه 18 جمادی‌الاول سال 1357 ه - . ق برابر با اول ژانویه 1956م به ریاست آقای استاد شیخ حسن مخلوف عضو جمعیت علمای بزرگ و مفتی سابق سرزمین مصر و با عضویت جناب آقایان " شیخ‌عیسی منول " عضو جمعیت علمای بزرگ و شیخ سابق دانشکده شریعت ( شافعی مذهب ) و " شیخ‌ محمود شلتوت " عضو جمعیت علمای بزرگ ( حنفی مذهب ) و " شیخ محمد طنیخی " عضو جمعیت علمای بزرگ و مدیر وعظ و ارشاد ( مالکی مذهب ) و " شیخ محمد عبداللطیف سبکی " عضو جمعیت علمای بزرگ و مدیر تفتیش جامع‌الازهر ( حنبلی مذهب ) و با حضور " شیخ زکریا بری " دبیر فتوی ، تشکیل جلسه داده و در مورد استفتای مذکر نظر دادند . نک : کمیتۀ فتوای جامع‌الازهر ( فتوای - نسبت به مساله فلسطین )

=== " فتوای جناب شیخ حسن مامون مفتی دیار مصر " :===

بسم‌الله الرحمان الرحیم

الحمد‌لله وحده و الصلاة و السلام علی من لانبی بعده

از درخواستی که از طرف برخی علمای الازهر شریف به همراه یادداشتی که در برگیرنده استفتای حکم شرعی در مورد صلح با رژیم اشغالگر قدس و پیمان با کشورهای استعمارگر و بیگانه دشمن مسلمین و اعراب و نیز در مورد تایید‌کنندگان یهود در دشمنی‌هایش با مردم فلسطین تقدیم شده بود ، اطلاع حاصل کردیم .

جواب : از سؤال آشکار می‌شود که فلسطین سرزمینی است که مسلمانان آن را فتح کرده و زمانی طولانی در آنجا اقامت گزیده‌اند و بخشی از کشورهای اسلامی گردیده است که اغلب اهالی آن مسلمان هستند و به همراه آنان اقلیتی نیز از ادیان دیگر در آنجا اقامت دارند . فلسطین سرزمین اسلامی است که احکام این‌گونه سرزمین‌ها بر آن جریان دارد و یهود بخشی از این سرزمین را جدا کرده و برای خود در آنجا جکومتی غیر اسلامی بر پا نموده و اکثر اهالی مسلمان آن بخش را از آنجا بیرون رانده است . برای شناخت حکم شریعت اسلام در مورد صلح با یهودیان فلسطین اشغالی بدون در نظر گرفتن جنبه سیاسی آن بایستی بدانیم که آیا هجوم دشمن به هر کشوری از کشورهای مسلمین جایز است یا نه و در صورتی که جایز نباشد چه کاری بر مسلمانان در مقابل این دشمنی واجب می‌باشد .

شریعت اسلام هجوم دشمن را به کشورهای اسلامیبه هر انگیزه و سببی که باشد جایز ندانسته و سرزمین اسلامی بایستی توسط اهالی مسلمانآن حفظ شود و جایز نیست که هیچ تجاوزگری به آن تجاوز کند . در مورد اینکه در حالت تجاوز به کشور اسلامی ، جهاد با این دشمن با تمام نیرو بر اهالی آن واجب عینی می‌باشد در میان مسلمین هیچ اختلافی نیست . صاحب مغنی می‌گوید که جهاد در سه مورد واجب می‌شود ، اول - زمانی که دو گروه مسلمین با یکدیگر برخورد کرده و در مقابل هم صف بکشند . دوم - هنگامی که کفار به کشوری حمله آورند جنگ با آنان و دفع آنها بر اهالی آن کشور واجب است . سوم - زمانی که امام عده‌ای را برای اعزام به جبهه فرا خواند ، این اعزام بر آنهاواجب می‌باشد . از این رو خداوند بر مسلمین واجب کرده که برای دفع هر تجاوزی که ممکن است بر کشور آنها واقع شود آماده باشند . خداوند می‌فرمید " و اعدوا لهم ما استطعتم من قوة و من رباط الخیل ترهبون به عدوالله و عدوکم " پس آمادگی برای جنگ دفاعی بر ضد کسی که به خاطر دین مسلمین بر آنها حمله‌ور شده و علیه هر کسی که بر کشور مسلمین طمع بورزد بر همه حکمومت‌های اسلامی واجب است . زیرا مسلمین بدون این آمادگی ، امتی ضعیف می‌باشندکه تجاوز به آنان برای دیگران آسان می‌شود . و آنچه یهود در فلسطین انجام داد تجاوز به کشوری اسلامی بوده است . لذا بر اهالی فلسطین واجب است که با قدرت ، این تجاوز را پاسخ گویند تا آنکه یهود را از کشورشان بیرون رانده و این کشور را به حیطه اسلام باز گردانند . این امر بر تمامی اهالی فلسطین واجب عینی است ، نه واجب کفایی که اگر عده‌ای اقدام به آن کردند از دیگران ساقط شود . و از آنجا که کشورهای اسلامی به طور کلی خانه فرد مسلمان به شمار می‌آید ، در صورت تجاوز دشمن ، جهاد در مرحله اول بر اهالی همان کشور ، و در مرحله بعد بر مسلمانان دیگری که در کشورهای اسلامی دیگر اقامت دارند واجب می شود . زیرا گرچه به صورت مستقیم به کشورهای آنان تجاوز نشده ، اما از طریق تجاوز به کشوری اسلامی که بخشی از کشور‌های اسلامی است ، آنها نیز مورد تجاوز دشمن واقع شده‌اند . پس از آنکه حکم اسلام در مورد تجاوز به کشوری اسلامی را دانستیم ، حکم شریعت در مورد صلح با متجاوز را می‌توانیم دریابیم که آیا امری جایز است یا غیر جایز . جواب اسن است که صلح در صورتی که برای باز گرداندن بخش مورد تجاوز واقع شده به اهالی آن باشد صلحی جایز بوده و اما اگر برای تایید تجاوز و تثبیت آن باشد ، بدان دلیل که تایید تجاوز باطل بوده و آنچه مترتب بر باطل باشد خود نیز باطل است ، صلحی باطل می‌باشد . فقها ، صلح با اهالی کشور دشمن و یا باگروهی از آنان را در صورتی که به مصلحت مسلمین باشد برای مدتی معین جایز شمرده‌اند . دلیل آن کلام خداوند است‌که فرمود : " و ان جنحوا للسلم فاجنح لها و توکل علی الله " وگفته‌اند گرچه این آیه مطلق و بدون هیچ قیدی است اما اجماع فقها برای اینکه این آیه را به مورد وجود مصلحت برای مسلمین مقید سازند آیه دیگری را اشاره می‌کنند که خداوند می‌فرماید : " و لا تهنوا و تدعوا الی السلم و انتم الاعلون " . اما در موردی که مصلحتی در صلح وجود نداشته باشد فقها به اتفاق‌نظر صلح را جایز نمی‌دانند . و ما می‌بینیم که صلح بر پایه اینکه سرزمین‌هایی را که یهود از فلسطین سال نموده در چنگ او باقی مانده و به اهالی آن بازگردانده نشود تنها آنان را محقق ساخته و هیچ مصلحتی برای مسلمین در آن وجود ندارد ، به همین دلیل ما از لحاظ شرعی این صلح را - مگر با وجود شرایط و قیودی که مصلحت مسلمین را محقق سازد - جایز نمی‌دانیم .

جواب سؤال دوم - پیمان‌ها و معاهداتی که مسلمانان با کشور‌های غیر اسلامی دیگر منعقد می‌سازند در صورتی که به صلاح مسلمین باشد از نظر شرعی جایز است ، اما اگر تایید دولتی باشدکه - مانند یهود متجاوز به فلسطین - به کشور اسلامی تجاوزکرده باشد ، تقویت طرف متجاوز بوده و برای آ ن فایده و سود دارد ، این امر شرعاً جایز نمی‌باشد . و ما همکاری مسلمانان را برای رفع هر تجاوزی که برکشورهای آنها واقع شود و اینکه آنان میان خود معاهدات و پیمان‌های منعقد سازند - که آنان را از لحاظ قول و فعل مانند قدرتی واحد نشان دهد که به شدت به هرکسی که خود خیال هجوم به هرکشور اسلامی را بپروراند یورش ببرد - بر این پیمان‌ها ترجیح می‌دهیم . در صورتی که به این معاهدات و پیمان‌هایی که هدف آنها تجاوز به کسی نبوده و تنها برای جلوگیری از تجاوز به وجود آمده ، تلاش سریع با تمام وسایل ممکن برای خرید اسلحه از تمامی طرف‌هایی که سازنده اسلحه می‌باشند انجام گیرد و نیز مبادرت به ساخت سلاح درکشورهای مسلمان - برای تقویت ارتش‌های اسلامی هم پیمان اضافه شود تماماً امری است که برای تضمین سلامت امت اسلامی - که مسلمانان به سوی آن گام برداشته و آن را برای کشور خود و سایرکشورهای اسلامی و بلکه برای دیگرکشورهای غیر اسلامی آرزو دارند - واجب و ضروری می‌باشد . آنچه روشن است اینکه یهود دارای موضعی ویژه است که نه اهالی فلسطین و نه هیچ حکومت اسلامی با آن صلح منعقد نکرده است . این رژیم هنوز ا ز سرزمین‌های اشغالی رانده نشده و هنوز در فلسطین حضور دارد . به موجب حکم سیاسی آرامش و آتش بسی که کشورها بر هر دو طرف تحمیل کرند ، حکومت‌های اسلامی به دنبال یافتن راه حلی عادلانه برای این مساله رفتند ولی یهود به آن رضا نداده و با تجاوزات مکررشان - که برکسی پوشیده نیست - آن را نقض نمودند . تمام آنچه مسلمانان انجام داده‌اند ، اسرائیل آن را تجاوز به حقوق خود می‌داند . این اقدامات عبارت است از محاصره ا سرائیل و جلوگیری از ورود سلاح و مهماتی که برای رسیدن به این رژیم ازکشورهای اسلامی عبور می‌کرد . برای . آنکه ما حکم شریعت را در مورد این مساله بدانیم یادآور می‌شویم که آنچه برای دشمنان ارسال می‌گردد دو نوع است .

نوع اول - سلاح و آنچه در حکم اسلحه است و نوع دوم [[غذا|غذا]] و مثل آن است . فقها ارسال سلاح به دشمنان از طریق فروش سلاح به آنان را به دلیل آنکه موجب تقویت آنان در جنگ با مسلمانان می‌گردد ، منع کرده‌اند . این فقها همچنین ارسال مواد و [[آهن|آهن]] و چوب و هرچه در ساخت سلاح استفاده گردد را به دشمن - . چه فروشی آن پیش از صلح یا پس از آن واقع شده‌ باشد - به دلیل آنکه این صلح در شرف نقض و پایمال شدن است و دشمنان در حال جنگ بر ضد ما هستند ممنوع کرده‌اند .

شکی نیست که شان یهودکمتر ازکسی است که مسلمانان برای مدت معینی با او پیمان ترک مخاصمه بسته‌اند و به فرض اینکه حالت آرامش نیز صلح نامیده شود یهودیان با تجاوزاتشان آن را نقض کرده‌اند . و نقض صلح از یک طرف موجب بطلان آن می‌شود و نیز طرف دیگر را از پای بندی به آ ن آزاد می‌سازد .

اما در مورد نوع دوم مراسلات ، فقها گفته‌اندکه قیاس حکم به منع وجلوگیری از وصول [[غذا|غذا]] و لباس و... به دشمنان می‌کند ولی ما حکم آن را از روی نص درمی‌یابیم . نص هم آن است که پیامبر ( ص ) به ثمامة فرمان دادند که به اهالی مکه - درحالی . در حالی که در حال جنگ با مسلمین بودند آذوقه و دارو برساند .

این نص در موردکسانی است گه به واسطه خویشاوندی به پیامبر مربوط بودند و به همین دلیل پیامبر پس از آنکه وضعیت آنها وخیم شد درخواست آنان را پاسخ گفت . و این حالت فعلاً شامل یهودیان فلسطین نمی‌باشد ، لذا ما با استناد به این قیاس ارسال هر چیزی را برای یهود ، جایز نمی‌دانیم . زیرا ارسال هر چیزی را برای آنان ، اسرائیل را تقویت کرده و آنها را در تثبیت و اصرار به موضعشان که قابل توجیه شریعت نیست مغرور و فریفته می‌سازد .

و الله تعالی اعلم

===فتوای اعضای جمعیت علمای بزرگ و بسیاری دیگر از [[علما ( روستای - ) |علما]] و مدرسین در جامع‌الزهرا در قاهره و دیگر مناطق مصر===

" وجوب جهاد برای نجات فلسطین و حمایت از مسجد‌القصی "

به فرزندان امت عرب و اسلام از علمای دانشگاه الازهر شریف

" هذا بیان للناس و هدی و موعظة للمتقین "

بسم‌الله الرحمن الرحیم

ای جماعت مسلمانان کار از کار گذشت و عواملی سرکشی و طغیان علیه فلسطین لشکر آراستند . در حالی که مسجد الاقصی نخستین قبله مسلمین و حرم سوم و پایانۀ سیر شبانه خاتم‌النبیین ( ص ) در این سرزمین است . کار از کار گذشت و برای شما روشن شد که باطل هنوز در شباب است و هنوز هوی بر عقل‌های آنها سیطره دارد و پیمانی راکه راه عدل و انصاف می‌انگاشتند چیزی جز برنامه‌ریزی برای ظلم و اجحاف نمی‌باشد . امروز دیگر صبری بر آن ظلمی که می‌خواهند ما را در سرزمین خودمان با آن درمشکل اندازند و سینه‌های ما را به زمین آشنا سازند و پیوندهای خلق‌هایی راکه خداوند در دین و زبان و احسسشان اتحاد بوجود آورده از هم بدرند ، باقی نمانده است . تصمیم سازمان ملل متحد تصمیمی است گه از خود آن نیست و تصمیمی باطل و ظالمانه است که هیچ بهره‌ای از [[حق|حق]] و عدالت در آ ن وجود ندارد . فلسطین ملک اعراب و مسلمین است‌که در ان جان‌های گرانقدر و خون‌های پاکی را بذل نموده‌اند و انشاءالله علی‌رغم مخالفت اهل باطل وکارشکنان ، ملک اعراب و مسلمین باقی خواهد ماند و هیچ کس - هرکه می‌خواهد باشد - نمی‌تواند با اعراب و مسلمین بر سر فلسطین به نزاع برخاسته و آن را پاره پاره کند .

زمانی که سرکشان ستمگر به این اماکن مقدسه سوءقصد کردند فرزندان امت عرب و اسلام را چونان شیران ژیانی یافتند که ا ز شرف خود دفاع کرده و سرکشان را با چنگالی خرد و دندانهایی فرو ریخته به عقب راندند . آنان امروزه مردانی در رویارویی و شیرانی در جان نثاری هستند و تاریخ سیرت اولیه آنان را به ایشان بازگردانده است " و سیعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون " .

ای فرزندان عربیت و اسلام ، شما درگذشته با دلیل و برهان آ ن چنان که خداوند می‌خواست برای گرفتن حقتان ستیز کردید تا آنجاکه چهرۀ [[حق|حق]] بدون هیچ پوششی برای مردم روشن شد . اما دسیسه‌ها و فتنه‌های صهیونیست و اموال او توانست که چشم‌ها را کور وگوش‌ها را کر وگردن‌ها را خم و نرم کرده و با سواران و پیاده‌هایش به این [[حق|حق]] مقدس حمله ور شود . شما ناگهان خود را در سازمان ملل متحد تنها یافته و مدعیان یاری عدالت به آرامی از شما کناره گرفتند . برخی از آنان به شما اهانت کردند و برخی نیز به دشمنان شما گرایش پیدا کردند . بعضی هم سکوت اختیار کردند و خود را به بی‌طرفی زدند . در اینجا شما جهاد دلیل و برهان را به پایان برده بودید و در پی این جهاد ، نجات و حمایت از [[حق|حق]] است که جهادی دارای راه قانونی و سخن مسموع و دارای شنونده می‌باشد . شما با این جهاد از وجود خود و از آینده فرزندان نسل آینده خود دفاع می‌کنید . پس از شرف خود پاسداری و دفاع کرده و گرگ‌ها را از جنگل برانید و آن‌طور که [[حق|حق]] جهاد است در راه خدا جهاد کنید .

" فلیقاتل فی سبیل الله الذین یشرون الحیاةٍ الدنیا بالآخرةٍ و من یقاتل فی سبیل الله فیقتل او یغلب فسوف نوتیه اجراً عظیماً "

" و الذین آمنوا یقاتلون فی سبیل الله و الذین کفروا یقاتلون فی سبیل الطاغوت فقاتلوا الیاء الشیطان ان کید الشیطان کان ضعیفاً "

ای فرزندان عربیت و اسلام

" خذوا حذرکم فانفروا ثباتٍ او انفروا جمیعاً " ( اسلحه برگرفته و به تنهایی یا دسته‌جمعی اعزام شوید ) مبادا تاریخ بنویسید که اعراب غیور و بزرگوار در مقابل ظلم به سجده افتاده و با خواری ، ذلت را یذیرا شدند . کاری سخت و مشکل همه را فراگرفته و امروز روز حل و فصل و خاتمه کار است و روز شوخی و بازی نیست . هر عرب و هر فرد مسلمان در نقاط دور و نزدیک بایستی آنچه که حیله مکاران و ستم تجاوزگران را از شرف و ناموس آنان دفع می‌کند از جان و مالشان بذل کنند . راه‌ها را بر آنها ببندید و در همه جا درکمین آنها باشید . آنها را در تجارت و معامله محاصره و تحریم کنید . در میان خود ، گردان‌های جهاد آماده سازید و به آنچه خدا بر شما واجب کرده اقدام کنید و بدانید که اکنون جهاد بر هرکسی که توانایی جسمی و مالی دارد واجب عینی است و هرکسی که از این واجب روی گرداند سبب خشم الهی و نیزگناه بزرگی شده است .

" ان الله اشتری من المؤمنین انفسهم و اموالهم بان لهم الجنة یقاتلون فی سبیل الله فیقتلون و یقتلون وعداً علیه حقاً فی التوراة و الانجیل و القرآن و من اوفی بعهده من الله فاستبشروا ببیعکم الذی بایعتم به ذالک هو الفوز العظیم " ''' '''

'''

شما که با ایمانتان به خدا ، جان و مالتان را به او فروخته بودید هم‌ اینک زمان بذل و تسلیم آن فرا رسیده است . به پیمان الهی وفا کنید تا او به پیمان شما وفا کند . جهان بایستی خشم شما را درکرامه و دفاعتان از [[حق|حق]] نظاره کند . این خشم شما بایستی علیه دشمنان [[حق|حق]] و دشمنان خودتان باشد نه علیه کسانی که هموطن شما هستند [[حق|حق]] شرف دارند و می‌بایستی مورد حمایت شما قرار گیرند . از اینکه بر فردی از این اشخاص ستم و تجاوز روا دارید بپرهیزید زیرا خداوند تجاوزگران را دوست ندارد . بایستی در تمامی نقاط زمین به کلمه جهاد جهاد جهادکه مومنین آن را دوست می‌دارند پاسخ و لبیک گفته شود . خدا با شماست .

امضا

شیخ محمد مامون شناوی شیخ دانشگاه الازهرا

شیخ محمد حسنین مخلوف مفتی دیار مصر

شیخ عبدالرحمن حسن وکیل شیخ دانشگاه٠ الازهر

شیخ عبدالمجید سلیم مفتی سابق دیار مصر

شیخ محمد عبداللطیف دراز مدیر دانشگاه الازهر و دانشسرا‌های دینی

شیخ محمود ابوالعیون منشی کل دانشگاه الازهر و دانشسراهای دینی

شیخ عبدالجلیل عیسی شیخ دانشگاه زبان عربی دانشگاه الازهر

شیخ حسینی سلطان شیخ دانشگاه اصول دین

شیخ عیسی منون شیخ دانثکده شریعت

شیخ محمد جهنی شیخ دانشسرای قاهره

شیخ عبدالرحمن تاج شیخ بخش عمومی

شیخ محمود غمراوی بازرس الازهر

شیخ ابراهیم حمروش

شیخ محمود شلتوت

شیخ ابراهیم جبالی

شیخ محمد شربینی

شیخ محم عتریس

شیخ محمد [[عرابه ( شهرک - ) |عرابه]]

شیخ حامد محسین

شیخ [[عبدالفتاح ، محمد حاج مصطفی|عبدالفتاح]] عنانی

شیخ محمد عرفة

شیخ فرغلی ریدی

شیخ احمد حمیده

شیخ محمد ابو شوسه

شیخ علی معداوی

شیخ عبدالرحمن علیش

اعضای جمعیت علمای بزرگ و بسیاری دیگر ا ز [[علما ( روستای - ) |علما]] و مدرسین در دانشکده‌ها و دانشسراهای الازهری در قاهره و دیگر مناطق مصر .

=== " فتوای علامه سید محمد حبیب عبیدی مفتی موصل عراق " :===

''' وجوب جهاد برای نجات فلسطین'''

'''

یکی از مقدمات مسلم و مشهود این است که [[حق|حق]] پسر قدرت و حقیقت و دختر برهان و دلیل است . مساله اعراب و مسلمین در مورد مساله نیز قضیه [[حق|حق]] و حقیقت است که تنها از قبیل سخن تنها و ادعای محض به شمار نمی‌آید . از نظر اینکه این مساله حقیقتی است که با دلیل وگواهی و برهان‌های قطعی و سندهایی در طول تقریباً ربع قرن به واسطه کمیته‌های متعدد و در زمان‌های مختلف ثابت گردیده است .

روشن است که حقیقت پس از آنکه با دلیل و برهان ثابت شد به صورت [[حق|حق]] درآمده و از آنجا که [[حق|حق]] فرزند قدرت است و در اینجا هزار دلیل و برهان نیز سودی نمی‌بخشد . زیرا مطلب از این باب است که تحصیل حاصل از لحاظ منطقی ممنوع است و این فرزند مشروع ( [[حق|حق]] ) پدرش را که چیزی جز قدرت نمی‌باشدطلب می‌کند . حقیقت با دلیل آشکار گردیده و به صورت [[حق|حق]] درآمده و سپس نیرو‌های قهرمان آن را یاری می‌دهند . از آنجا که مسئله فلسطین حقی مشروع و قانونی برای اعراب و مسلمانان است بر آنها واجب است تا زمانی که قدرتمندان از روی ظلم و دشمنی با آنان به این [[حق|حق]] اعتراف نکرند - پس از اینکه مشروع بودن آن اثبات شد و آن را با صلح ، تسلیم صاحبان قانونی و اصلی آن نکردند - این [[حق|حق]] قانونی را از طریق قانونیش یعنی جهاد به دست آوردند . [[آهن|آهن]] را تنها [[آهن|آهن]] می‌شکافد و تنها با قدرت به مقابل قدرت باید رفت . این موضوع ، امر واجب شرعی اعراب و مسلمین در قبال مساله فلسطین و یگانه داروی موثر می‌باشد .

از آنجا که مقدمات واجب نیز مانند خود واجب ، واجب می‌باشند فراهم ساختن نیرو به منظور به دست آوردن توانایی لازم برای انجام امر واجب جهادنیز واجبی حتمی می‌باشد . چگونه می‌تواند غیر از این باشد در حالی که این موضوع با نص [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] اثبات شده که خداوند می‌فرماید : ''' " و اعدوا لهم ما استطعتم من قوة " '''

و بدین لحاظ که ترتیب آیه کریمه به مقتضای قواعد علم بیان عربی مقتضی عمومیت نیرو بدون هیچ‌گونه تخصیصی به یکی از انواع آن باشد و اتحاد و همدلی در رتبه‌ای بالاتر از سلاح و مهمات از بزرگترین انواع نیرو در این شرایط حساس و پیچیده در مقابل این دشمن کینه‌توز و پرعناد می‌باشد ، اتحاد و یکپارچگی مسلمانان از بزرگترین واجبات است . چگونه می‌تواند غیر از این باشد در حالی که وجوب آن با دو آیه از [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] عزیر ثابت شده که می‌فرماید : ''' " و اعتصموا بحبل االه جمیعاً و لا تفرقوا " '''

و " و لا تنازعوا فتفشلوا و تذهب ریحکم " ریحکم در این آیه به معنای قدرت شما بوده و آیه در مقام هشدار و دادن توجه ، به ما می‌فهماند که تنازع و کشمکش موجب ناکامی آرزو و از بین رفتن قدرت و نیز ننگ شکست می‌باشد . و جانها و مالها که طلایه‌داران عمل به واجبات می‌باشند در حالت جنگ - تا حد کفایت که بیان این مقدار بعداً خواهد آمد - در مالکیت ما نبوده بلکه ملک خدا می‌باشدکه او آنها را از ما اگر مؤمن باشیم خریداری کرده است . این نص [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] است که " ان الله اشتری من المؤمنین انفسهم و اموالهم بان لهم الجنة " ما باید در صورتی که به راستی مسلمان و معتقد به [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] مبین هستیم به این معامله‌ای که خدا با ما انجام داده بشارت و مژده دهیم که " فا ستبشرا ببیعکم الذی بایعتم به و ذلک هو القوز العظیم "

=== فتوای مهم [[کمیته فتوای دانشگاه الازهر ( فتوای 1366 ه . ق - راجع به فروش زمینهای فلسطین به یهودیان ) |کمیته فتوای دانشگاه الازهر]] راجع به فروش زمین‌های فلسطین به یهودیان :===

در سال 1369 ه - . ق [[کمیته فتوای دانشگاه الازهر ( فتوای 1366 ه . ق - راجع به فروش زمینهای فلسطین به یهودیان ) |کمیته فتوای دانشگاه الازهر]] شریف به ریاست جناب مفتی مصر در مورد تحریم فروش زمین‌های فلسطین به یهودیان و وجوب تحریم و عدم معامله با آنان ، فتوای مهمی صادرکردکه عبارت است از :

<blockquote>" هرکسی که فروش زمین‌های فلسطین به یهودیان یا معامله با آنان را از طریق خرید از مغازه‌ها و تجارتخانه‌های آ‌نها و یا ترویج و توزیع کالاها و تولیدات آنان را مباح بداند ، مرتد بوده و ازگرده ، مسلمین خارج می‌باشد . " </blockquote>

ن . ر : [[کمیته فتوای دانشگاه الازهر ( فتوای 1366 ه . ق - راجع به فروش زمینهای فلسطین به یهودیان ) |کمیته فتوای دانشگاه الازهر]] شریف ( فتوای - راجع به فروش زمین‌های فلسطین به یهودیان - 1366 ه - . ق )

=== " فتوای شیخ سعد‌الدین علمی در مورد فروش زمین به یهودیان "===

شیخ [[علمی ، سعدالدین|سعدالدین علمی]] یکی از علمای فلسطینی و مفتی مشهور شهر قدس فتوایی مبنی بر تکفیر مسلمانانی که زمین به یهودیان بفروشند صادرکرد . در این فتوا آمده است : " هر مسلمانی که زمینی به یهودیان بفروشد ، مرتد به شمار می‌آید و عقد و ازدواج وی لغو می‌گردد و در گورستان مسلمانان به [[خاک|خاک]] سپرده نخواهد شد . "

شیخ [[علمی ، سعدالدین|سعدالدین علمی]] دارای مناسب زیر بوده است : مفتی قدس ، رئیس قضات کرانه باختری ، رئیس دادگاه تجدید نظر کرانه باختری ، رئیس شورای اوقاف و امور مقدسات اسلامی ، رئیس هیئت امنای دانشکده " الدعوةو اصول دین " ، رئیس هیئت امنای دانشکده علوم و تکنولوژی ، رئیس انجمن علوم و فرهنگ اسلامی ، رئیس شورای عالی ، عضو شورای جهانی مساجد انجمن جهان اسلام مکه .

ن . ر : فتواهای شرعی علمای اسلام در مورد فلسطین

==مآخذ :==
#گزارش خبرگزاری : شماره 1515 .
#نشریه جنبش جهاد اسلامی فلسطین : '''''حکم الاسلام فی قضیة فلسطین و الصلح مع الکیان الصهیونی''''' ، بیت‌المقدس للطباعة و النثر ، بیروت 1991 .

آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )

2020-07-17T18:49:11Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$' به '<blockquote>'

سخن گفتن از [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] به معنی بحث از مردی است که بنابر اعتراف بسیاری از [[علما ( روستای - ) |علما]] و رهبران جهان اسلام تجسم عینی [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] بوده و بخش عظیمی از تاریخ معاصر جهان اسلام را به خود اختصاص داده است . ایشان در کنار مواضع و تصریحات بسیاری که در زمینه ها مختلف هم دارد مهم ترین و والاترین مواضع و برخوردها را پس از اسلام که گرفته شده از آیات قرآنی است در مورد محل اسراء و جایگاه معراج پیامبر گرامی اسلام و شهر مقدس پیامبردان یعنی [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] و فلسطین اتخاذ کرده است . سخن او راجع به مکانی است که یک مرکز جغرافیایی محض نیست بلکه خلاصه ی عدالت سرکوب شده

تاریخ بشری است که شدیدترین انواع ستمها و سرکوبها را در خود مجسم ساخته و آیات الهی و نشانه ای از قلب تاریخ و فرهنگ و تمدن اسلامی است . لذا سزاوار بزرگ مردی همچون [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " قدس سره " بود که پرچم اسلام را در این قرن بر دوش بگیرد و با قضیه ی فلسطین چنین موضع و برخوردی منصفانه که تجلی گر وحی الهی و کلام قرآنی است داشته باشد . هیچ کس قبل از او در این قرن قادر به حمل پرچم اسلام نبود و چنین برخورد جدی و اصولی نیز با مسأله فلسطین نداشته است . اگر بخواهیم دیدگاهها و اندیشه های بنیان گزار انقلاب اسلامی ایران حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " قدس سره " را در مورد مسأله فلسطین به عنوان یک حقیقت مسلم تاریخ بپذیریم بی تردید بایستی اعتراف کنیم که مسأله فلسطین و آرمان رهایی اولین قبله ی مسلمانان جهان و قدس و جایگاه معراج پیامبر بزرگ اسلام حضرت محمد ( ص ) از اصولی ترین و اساسی ترین مسائل جهان اسلام است . بدین لحاظ بین مسأله ی فلسطین و انقلاب اسلامی ایران و ملت مسلمان فلسطین پیوندی ناگستنی حاکم است که بدون هیچ تردید بخش مهمی از آرمان والا و مقدس انقلاب اسلامی و بنیان گزار آن اام خمینی قدس سره به شماره می رفت و مبارزه در راه محو رژیم صهیونیستی و آزادی فلسطین یکی از آرمانهای دیرینه ی معظم له بود . ایشان از آغاز نهضت اسلامی خود در سال 1341 ھ . ش تا واپسین لحظه های زندگی خویش در سال 1368 از این هدف مقدس هرگز باز نایستاد و آن را به دست فراموشی نسپرد . اما هنگام [[تبعید|تبعید]] در نجف اشرف نیز از هر فرصتی برای بسیج مردم مسلمان در راه مبارزه با اشغالگری صهیونیستم بر جهان اسلام و ایجاد " [[اسرائیل بزرگ|اسرائیل بزرگ]] " بارها و بارها زنگ خطر را به صدا در آورد .

زمانی دیوید [[بن گورین ، دیوید ( 1973 - 1886 ) |بن گورین]] اولین نخست وزیر رژیم صهیونیستی و یکی از بنیان گزاران اسراییل ، دکترین معروف خود را به نام " محورهای پیرامون " مطرح کرد ، که طبق آن اسرائیل می بایست روابط خود را با کشورهای جهان اسلام به ویژه ایران و ترکیه توسعه و تحکیم بخشد . به دلیل اینکه گسترش روابط دو جانبه با چنین کشورهایی می تواند در دراز مدت اسرائیل را از انزوا خارج کند و محاصره ی جهان عرب پیرامون این رژیم را بشکند و علاوه بر آن ، مواضع و موقعیت امنیتی و سیاسی و اقتصادی آن را تقویت کند .

در این شرایط [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " قدس سره " مبارزه و جهان را بر ضد شاه آغاز کرد و مهم ترین محور جهاد را مقابله با اسرائیل قرار داد . پس از سقوط دولت مصدق براثر کودتای معروف زاهدی به رهبری کرومیت روز ولت کارشناس برجسته سازمان سیا و به قدرت رسیدن مجدد شاه که نفوذ صهیونیستم در ایران در سطوح ، اقتصادی و نظامی را گسترش داد و دو کشور همکاریهای وسیعی را در زمینه های مختلف به عمل می آوردند ، ( نک : ایران و اسرائیل روابط رژیم شاهنشاهی - ) به ویژه در سالهای 1340 تا 1342 [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( قدس سره ) مبارزه بر ضد طرحهای استعماری و صهیونیستی در ایران را شدت بخشید و مشکل اساسی امت اسلامی را طرحهای استعماری معرفی کرد . حسب نظر ایشان ، استعمار رشته ی وحدت امت اسلامی را گسسته و نظامهای تجزیه طلب را به وجود آورده و موجودیت رژیم صهیونیستی را به عنوان یکی از عمده ترین طرحهای استعماری در قلب جهان اسلام نبیان نهاده است .

ایشان طی ارسال پیامی در پاسخ به نامه ی دانشجویان مسلمان مقیم کانادا و آمریکا اظهار داشتند :

<blockquote> " استعمار چپ و راست دست به دست هم داده برای نابودی ملت اسلام و کشورهای اسلامی کوشش می کنند و در راه اسیر کردن بیشتر ملتهای مسلمان و غارت سرمایه ی سرشار و منابع طبیعی آنان با یکدیگر سازش کرده اند . اسرائیل با تبانی و همفکری دولتهای استعماری غرب و شرق زاییده شد و برای سرکوبی و استعمار ملل اسلامی به وجود آمد و امروز از طرف همه ی استعمارگران حمایت و پشتیبانی می شود " . ایشان همچنین با قیام خود ملل مسلمان را از هدف نهایی طرحهای استعماری و صهیونیستی بر حذر داشتند و در پیام دیگری فرمودند : همه باید بدانند که هدف دولتهای بزرگ را ایجاد اسرائیل تنها با اشغال فلسطین پایان نمی پذیرد آنها در این نقشه اند که تمامی کشورهای عربی را به همان سرنوشت فلسطین دچار کنند و امروز ما ناظر جهاد مبارزین فلسطینی در راه سپردن سرنوشت فلسطین به فلسطینیها هستیم . " $$blockquote/$$

در پی حادثه ی خونین " سپتامبر سیاه 1970 " ( 1349 ) در اردن که بیش از 25 هزار نفر از بهترین نیروهای فلسطینی به دست ارتش رژیم آن کشور از پا در آمدند ، فلسطینیها ناگزیر شدند تا نیروهای خود را از اردون خارج ساخته و به سوی لبنان روانه شوند و جنوب آن کشور را برای مبارزه با اشغالگران صهیونیست برگزینند و پایگاههایی برای خود در آن منطقه ایجاد کنند .

اشغالگران فلسطین که از استقرار چریکهای فلسطینی در جنوب لبنان ، سخت بیمناک و وحشت زده شده بودند و خود را آسیب پذیر می دیدند ، بر آن شدند تا با یورش به مناطق مسکونی جنوب لبنان ، مردم ستمدیده و محروم آن سرزمین را که بیشتر [[شیعه|شیعه]] هستند به ستوه آورند و بر ضد مقاومت فلسطین به شورش وادارند .

اشغالگران فلسطین با یورشهای پیاپی به جنوب لبنان ، دام و [[کشاورزی|کشاورزی]] و محل زندگی مردم را بمباران می کردند و به آتش می کشیدند و به دنبال این یورشها غیرانسانی ، سرمایه داران ، زمینداران ، تن پروران و عناصر سر سپرده ی آن در منطقه بر ضد چریکهای فلسطینی ، به جوسازی و سمپاشی دست می زدند و مردم را وسوسه می کردند که وجود این میهمانان ناخوانده مایه ی نابسامانی و سلب آسایش شما می باشد و اگر می خواهید از شر اسرائیل در امان باشید ، باید دست در دست یکدیگر دهید و فلسطینیان را از این منطقه بیرون براند .

این گونه جوسازیها همراه با دروغ پردازیهای دیگر مانند اینکه فلسطینیان " ناصبی " و ضد [[شیعه|شیعه]] هستند ، در شب عاشورا جشن و پایکوبی داشته اند " به ناموس مردم چشم طمع دارند " و زمینه ی بدبینی و خشم و نفرت مردم [[شیعه|شیعه]] لبنان نسبت به آنها را فراهم می ساختند و راه را برای رویارویی مردم جنوب با نیروهای مقاومت فلسطینی همواره می کردند تا اینکه خطر درگیری تودههای آن سازمان با فلسطینیان روزبه روز بیشتر شد و نگرانی آزادیخواهان منطقه که در اندیشه ی سرنوشت جنبشهای مبارز و رهایی بخش فلسطین بودند ، فزونی یافت . در این شرایط " سازمان آزادیبخش فلسطین " از شیوه ها و روشهایی که برای پیشگیری از رویارویی مردم جنوب لبنان با فلسطینیان در پیش گرفت ، مددخواهی از [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] بود . نمایندگان سازمان الفتح ، در نجف اشرف به دیدار امام شتاتند و توطئهی ها و ترفندهای استکبار جهانی و صهیونیستم و عوامل آن برای سرکوبی جنبشهای رهایی بخش فلسطین را با امام مطرح کردند و خطر درگیری میان شیعیان محروم جنوب لبنان و رزمندگان فلسطین را هشدار دادند و از ایشان خواهش کردند با ارایه پیامی در پشتیبانی از جنبشهای رهایی بخش فلسطین ، با این توطئه استعماری به رویارویی برخیزند .

[[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] در همان سالهای طاقت فرسای [[تبعید|تبعید]] و مبارزه علیه نظام استبدادی و ستم شاهی پهلوی بار دیگر به یاری ملت به پا خاسته و ستمدیده فلسطین شتافت و در پیامی که به مناسبت فرا رسیدن ماه رمضان در 19 مهر 1351 فرستاد ، رسالت اسلامی خود را در راه جهانی کردن نهضت اسلامی دنبال کرد و مسأله ی فلسطین را در رأس مصیبتهای مسلمین اعلام نمود و از همه ی مسلمانان جهان و سران کشورهای اسلامی خواست که با مبارزین فلسطینی همکاری کنند و در راه خنثی کردن توطئه ها و ترفندهای صهیونیستها و استعمارگران بکوشند و در راه آزادی و استقلال خود ، به اسلام روی آوردند و احکام و فرامین اسلام را به کار بندند :

====متن پیام به مناسبت ماه رمضان در 19 مهر 1351====

متن آن پیام چنین است :

<blockquote>با حلول شهر مبارک رمضان ، ماه رحمت و غفران و برکت ، از خداوند متعال مسئلت می نماییم که عموم مسلمین را بیش از پیش به تکالیف و مسئولیتهایی که خداوند عالم به عهده آنها گذاشته است متوجه فرمایید : مسئولیت حفظ قوانین الهی و عمل به [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم که اساس عود عظمت و مجد اسلام و مسلمین است ، مسئولیت حفظ وحدت کلمه و مراعات اخوت ایمانی که ضامن استقلال ممالک اسلامی و خروج از نفوذ استعمار است ، مسئولیت گذشتن از منافع شخصی و فداکاری در راه به دست آوردن آنچه تاکنون به واسطه اختلاف کلمه از دست داده اند ، مسئولیتهای سنگین دولتهای ممالک اسلامی در عمل به قوانین اسلام و بیرون رفتن از قید استعماری و بودن در خدمت ملت اسلام ، مسئولیتهایی که در عصر حاضر شاید از اعصار گذشته بیشتر باشد ، عصری که پنجه های خبیث استعمار تا اعماق کشورهای اسلامی فرو رفته و با تمام قوا و وسائل ممکنه توسط ایادی خود کوشش دارد تفرقه در بین مسلمین و سران ممالک اسلامی ایجاد کند و با وسائل گوناگون آنها را از تمسک به اسلام و قرآن باز دارد تا با دل راحت به اهداف غیرانسانی خود که بهره برداری از طبق محروم است برسد ، عصری که استعمار با گماشتن اذناب خود در گوشه و کنار ممالک اسلامی به اسمهای مختلف و عناوین فریبنده و احیاناً به اسم اسلام فرهنگ [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] را عقب زده و راه را هر چه بیشتر برای بهره برداری خود باز می کند : آن ایران و آنچه در ان می گذرد که همه مصیبتها است ؛ این اختلاف کلمه و سرسپردگیهای بعضی از سران ممالک اسلامی که با داشتن منابع طبیعی سرشار و ذخایر گرانبها و جمعیت هفتصد میلیونی نتوانسته اند دست استعمار و صهیونیسم را از بلاد اسلام قطع کرده و به نفوذ ایادی آن پایان بخشند ؛ این هواهای نفسانیه و دست نشاندگی بعضی دول عربی است که موجب شده جمعیت صد میلیونی عرب نتوانند فلسطین را از چنگال اسرائیل برهانند ، باید بدانند که مقصود دول بزرگر استعماری از ایجاد اسرائیل برهانند ، باید بدانند که مقصود دول بزرگ استعماری از ایجاد اسرائیل تنها اشغال فلسطین نیست بلکه اگر به آنان فرصت داده شود تمام کشورهای عربی ( العیاذ بالله ) به سرنوشت فلسطین دچار خواهند شد . اکنون که گروهی از مردان فداکار فلسطین دچار خواهند شد . اکنون که گروهی از مردان فدارکار فلسطین به منظور تعیین سرنوشت خویش به دست خویش که همانا آزادی فلسطین است بر ضد مشتی غاصب متجاوز ، قیام مردانه کرده اند و به جان برای رهایی اراضی مغصوبه و سرزمینهای اشغال شده کوشش می کنند می بینیم که عمال استعمار دیروز با آنان در اردن چه کرده اند و امروز در لبنان چه می کنند ، تبلیغات و دسائس سوء و همه جانبه در کار است دستهای ناپاک اذناب استعمار به فعالیت مشغول است که طوائف مسلمین را از این گروه فدارکار جدا کند و آنان را از مراکز حساس سوق الجیشی که امکان عملیات و ضربه زدن به قوای غاصب اسرائیل از آنجا میسر است بیرون براند آیا با این وضع مسلمین و دول کشورهای اسلامی در مقابل خداوند تعالی در مقابل عقل و وجدان تکلیفی ندارند ؟ مردان فداکار فلسطین به دست عمال استعمار در کشورهای مستعمره کوبیده شوند و اینها ساکت نشینند ؟ یا دامن به این مقصد کثیف زنند ؟ آیا دول عربی و سکنه ی مسلمان این ممالک نمی دانند که با شکست این گروه سایر کشورهای عربی از شر این غاصب خبیث آسوده نخواهند ماند ؟ اکنون بر عموم مسلمین و دول کشورهای اسلامی و خصوص بر دول عربی لازم است برای حفظ استقلال خود از این گروه مجاهد نگهداری کند و به آنان کمک نمایند و از رساندن اسلحه و آذوقه به آنان دریغ نورزند و بر فداییان مجاهد لازم است با توکل به خدای متعال و تمسک به [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم از کوشش در این راه مقدس دریغ ننمایند و سردیهای بعضی عناصر موجب سردی آنان نشود و نیز اکیداً لازم است در هر نقطه ای هستند با اهالی آنجا خوشرفتاری کنند و به وظایف اخوت ایمانی عمل نمایند . از مسلمین بیدار و آگاه و خصوص بندگان خالص خداوند و علماء اعلام ، امیدوارم که در این ایام متبرکه برای رهایی مسلمین از چنگال خبیث اجانب دعا کنند و در جامع شهر مبارک رمضان و دیگر اجتماعات بزرگ اسلامی مانند اجتماع جمعه و مراسم حج حقایق را به گوش عموم مسلمین برسانند و پیروان [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] را به وحدت کلمه و تشریک مساعی برای آزادی فلسطین و حل مشکلات خانمانسوزی که گریبانگر ملت اسلام است دعوت نمایند . از خداوند متعال مسئلت می نمایم که دست اجانب را از بلاد مسلمین قطع فرماید . $$blockquote/$$

انه سمیع مجیب$$blockquote/$$

شهر رمضان المبارک 1392$$blockquote/$$

روح الله الموسوی الخمینی$$blockquote/$$

این پیام امام در روزنامه ها و نشریه های [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] و برخی روزنامه های لبنان به چاپ رسید و در راه آگاه ساختن مردم مستضعف و محروم لبنان به چاپ رسید و در راه آگاه ساختن مردم مستعضف و محروم لبنان و ایستادن در کنار رزمندگان و جنگاوران فلسطینی نقش بسزایی داشت .

به دنبال شروع جنگ رمضان در ماه اکتبر 1973 و تهاجم نیروهای مسلح مصر و سوریه به اشغالگران فلسطین ، [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] چندنی بیانیه صادر کردند و از کشورهای درگیر با اسرائیل دعوت کردند با اراده ی قوی و جدیت تمام ، این نبرد مقدس را ادامه دهند و استوار و مقام از توجهات الهی غافل نشوند . در همین راستا نیز از مردم ایران خواستند به هر وسیله ممکن به برادرانشان برای آزادسازی فلسطین و ریشه کن کردن صهیونیسم کمک کنند .

ایشان چند روز پس از شروع جنگ ، پیامی را در مهر ماه 1353 ھ . ش با استناد به آیه شریفه : " واقتلواهم حیث ثقفتموهم و اخرجوهم من حیث اخرجوکم و الفتنه اشد من القتل و قاتلوهم حتی لاتکون فتنه " برای ملتهای مسلمان در سراسر جهان فرستادند و ا ز دولتها و ملل مسلمان خواستند که در راه آزادی فلسطین به جبهه ی جنگ بشتابند و برای از پا در آوردن ابرقدرتهایی که از اشغالگران فلسطین هواداری می کنند از حربه ی [[نفت|نفت]] بهره گیرند .

نظر امام این بود که " کشورهای [[نفت|نفت]] خیز اسلامی اگر شیرهای نفت را بر روی غرب ببندند ، ابرقدرتها از پا در خواهند آمد و خطر قطع [[نفت|نفت]] برای دولتهای غربی از خطر بمب هسته ای بیشتر است " .

امام در این پیام از دولتهای درگیر با اشغالگران فلسطین خواستند که " به توصیه یا امر سازمانهای وابسته به قدرتهای استعمارگر برای آتش بس اعتنا نکنند " . و جنگ را تا آزادی فلسطین از چنگ صهیونیستها ادامه دهند . لیکن دولتهای سرسپرده مانند " انور سادات " که بنا بر سیاست شیطان بزرگ آمریکا ، جنگ را آغاز کرده بودند بی تردید نمی توانستند پیام امام را به کار بندند . لذا در آن لحظه که آمریکا دستور آتش بس داد ، بی درنگ پذیرفتند و راه " کمپ دیوید " را در پیش گرفتند . متن پیام امام چنین است :

<blockquote>بسم الله الرحمن الرحیم$$blockquote/$$

" واقتلواهم حیث ثقفتموهم و اخرجوهم من حیث اخرجوکم و الفتنه اشد من القتل و قاتلوهم حتی لاتکون فتنه " . $$blockquote/$$

اکنون که دولت غاصب اسرائیل برای فتنه انگیزی بیشتر و تجاوز زیادتر به سرزمینهای عربی و ادامه سیاست غاصبانه ، در قبال صاحبان [[حق|حق]] به پا خاسته و آتش جنگ را برای چندمین بار شعله ور ساخته است و برادران مسلمان ما در راه ریشه کن کردن این ماده ی فساد و آزادی فلسطین جان بر کف نهاده و در جبهه نبرد و میدان شرف به جنگ پرداخته اند ، بر عموم دولتهای ممالک اسلامی و خصوص دول عربی لازم است که با توکل به خدای متعال و تکیه بر قدرت لایزال ، همه قوا و نیروی خویش را بسیج ساخته به یاری مردان فداکاری که در خط اول جبهه ، چشم امید به ملت اسلام دوخته اند بشتابند . برای آزادی فلسطین و احیاء مجد و شرف و عظمت اسلامی در این جهاد مقدس شرکت کنند . از اختلافات و نفافهای خانمانسوز و ذلت بار دست برداشته ، دست برادری به هم داده صفوف خود را فشرده و متشکل سازند . از قدرت پوشالی مدافعان صهیونیسم و اسرائیل نهراسند . از وعده و وعیدهای پوچ قدرتهای بزرگ مغرور و مقصور نگردند . از سستی و مسأمحه که شکست ننگ بار و عواقب خطرناکی به دنبال خواهد داشت بپرهیزند . سران کشورهای اسلامی باید توجه داشته باشند که این جرثومه فساد را که در قلب کشورهای اسلامی گماشته اند تنها برای سرکوبی ملت عربی نمی باشد بلکه خطر و ضرر آن متوجه هم خاورمیانه است . نقشه ، استیلا و سیطره صهیونیستم بر دنیای اسلام و اسعمار بیشتر سرزمینهای زرخیز و منابع سرشار کشورهای اسلامی می باشد و فقط با فداکاری ، پایداری و اتحاد دولتهای اسلامی می توان از شر این کابوس سیاه استعمار رهایی یافت . و اگر دولتی در این امر حیاتی که برای اسلام پیش آمده کوتاهی کرد بر دیگر دولتهای اسلامی لازم است که با توبیخ و تهدید و قطع روابط ، او را وادار به همراهی کنند . دولتهای ممالک [[نفت|نفت]] خیز اسلامی لازم است از [[نفت|نفت]] و دیگر امکاناتی که در اختیار دارند به عنوان حربه علیه اسرائیل و استعمارگران استفاده کرده و از فروش [[نفت|نفت]] به آن دولتهایی که به اسرائیل کمک می کنند خودداری ورزند . $$blockquote/$$

ملت اسلام به حکم وظیفه انسانی و اخوت و طبق موازین عقلی و اسلامی موظفند که در راه ریشه کن کردن این گماشته استعمار از هیچ فداکاری دریغ نورزند و با کمکهای مادی و معنوی و نیز با ارسال خون ، دارو ، اسلحه و آذوقه ، برادران خود را که در جبهه جنگ هستند یاری کنند . به خصوص بر ملت شریف و مسلمان ایرانست که در قبال تجاوز وحشیانه ی اسرائیل و مصیبتهایی که اکنون گریبانگیر برادارن عرب و مسلمان آنان می باشد بی تفاوت ننشینند و از هر راه ممکن برادران مسلمان خود را در آزادی سرزمین فلسطین و نابودی صهیونیسم کمک نمایند و دولت ایران را وادار سازند که این سکوت را شکسته در صف دولتهای ممالک اسلامی به پیکار علیه اسرائیل برخیزد . بر همه آزادیخواهان جهان است که با ملت اسلامی همصدا شده تجاوزات غیرانسانی اسرائیل را محکوم نمایند . $$blockquote/$$

دولتهایی که اکنون با اسرائیل در حال جنگ می باشند ، لازم است که در این پیکار مقدس اسلامی جدی و قوی الاراده باشند ، استقامت و پایداری کنند ، از تواصی به [[حق|حق]] و تواصی به صبر که دستور الهی می باشد غفلت نورزند ، به توصیه یا امر سازمانهای وابسته به قدرتهای استعماری برای آتش بس اعتنا نکنند و مطمئن باشند که در سایه بردباری و استقامت با به کار بستن دستورات اسلامیف فتح و ظفر از آن ملت اسلام می باشد . $$blockquote/$$

" ان تنصروالله ینصرکم و یثبت اقدامکم - و لاتهنوا و لا تحزنوا و انتم الأ علون ان کنتم مؤمنین " . از خداوند متعال نصرت مسلمین را خواستاریم . $$blockquote/$$

'''رمضان المبارک/1393'''$$blockquote/$$

روح الله الموسوی الخمینی . '''$$blockquote/$$

'''$$blockquote/$$

امام علاوه بر پیام بالا که برای جهان اسلام فرستاد ، اعلامیه شدید اللحنی نیز بر ضد شاه صادر کرد . ایشان در این اعلامیه رژیم شاه را به شدت مورد تاخت و تاز قرار داد . مایه ی این موضع گیری تند و پرخاشگرانه امام چند نکته بود :

خبرهایی که از همکاری زیر پرده رژیم شاه با اشغالگران فلسطین در جنگ رمضان ، مانند فروش [[نفت|نفت]] به اسرائیل و درمان مجرومان آن در [[بیمارستان‌ها|بیمارستان‌ها]] ایران دریافت داشته بود .

هجوم مأموران رژیم شاه به مدارس دخترانه و فشار بر دختران دانش آموز برای برداشتن چادر .

برگزاری جشن از سوی شاه به مناسبت فرا رسیدن سالروز جشنهای دو هزار پانصد ساله شاهنشاهی .

پیشنهاد برخی از روحانیون ساده اندیش به اما دایر بر اینکه : " چون از مبارزه با رژیم شاه طرفی بر نبستیم مناسب است که دیداری با شاه انجام گیرد و در برابر امتیازهایی که در راه اجرای برخی از قوانین اسلام مانند :

جلوگیری از بی حجابی ، بادیه فروشی و فساد و فحشا از او گرفته می شود . به مبارزه پایان داده شود " ! ! امام برای اینکه به آنان بفهماند که با هرگونه عقب نشینی و سازشکاری سخت مخالف است ، شاه را در اعلامیه خود ، سخت مورد تاخت و تاز قرار داد تا راه بازگشت را به کلی ببندد .

امام برای آنکه نهضت اسلامی ایران را تا پایه ای به پیش ببرد و دگرگونی در مبارزات ملت اسلامی پدید آورد ، در این اعلامیه خود فتوا داد که : " وظیفه ملت غیور ایران است که از منافع آمریکا و اسرائیل در ایران جلوگیری کرده و آن را مورد هجوم قرار دهند ، هر چند به نابودی آن بیانجامد " .

این فتوا نیز تا به آن روز بی مانند بود . و می توان گفت امام با این فتوا تا پایه ای گام در مبارزه قهر آمیز گذاشت .

متن آن اعلامیه این گونه است :

<blockquote>'''بسم الله الرحمن الرحیم'''$$blockquote/$$

'''$$blockquote/$$

در این موقع که آتش جنگ بین مسلیمن و کفار صهیونیست شعله ور است و ملت اسلام برای احقاق [[حق|حق]] خود را اسرائیل غاصب جان بر کف نهاده ، در میدانهای نبرد فداکاری می کنند ، به امر شاه ، دولت ایران به مناسبت سالروز جشن دو هزار و پانصد ساله در سراسر کشور جشن به پا کرده است . جشن برای شاهان خونخواری که نمونه ی آنان امروز مشهود است . مسلمین برای مجد و عظمت اسلام ، آزادی فلسطین ، در [[خاک|خاک]] و خون می غلطند ، ولی شاه ایران برای رژیم مبتذل شاهنشاهی جشن و سرور به پا می کند . $$blockquote/$$

همزمان با دفاع ملت بزرگ اسلام و عرب از نوامیس اسلام و مسلمین به امر این مرد خبیث به مدارس اسلامی دختران ایران هجوم برده ، هتک محرمات را نموده ، از آنان سلب آزادی کرده اند . هنگامی که دشمنان اسلام ، کشورهای اسلامی را تهدید می کنند و مردانی غیور برای دفاع و احقاق حقوق خودف مردانه به پا خاسته اند شاه ایران با صحنه سازی در سراسر ایران تظاهرات راه انداخته با امضای روحانی نمایان درباری و ساخته دست سازمانهای اوقاف و امنیت به نام علمای اسلام تلگرافات تبریک صادر می نماید . $$blockquote/$$

در شرایطی که مسلمین برای آزادی فلسطین و سرزمینهای خود جان فشانی می کنند ، شاه جمعیت کثیری از [[علما ( روستای - ) |علما]] ، فضلا و اساتید برجسته حوزه های علمیه و بسیاری دیگر را روشنفکران ایرانی را به زندان و تبعید کشیده و تحت وحشیانه ترین شکنجه ها قرار داده است . می توان گفت که این صحنه سازیها و دستگیریها برای سرگرم کردن ملت ایران به مصیبتهای خود و دور نگه داشتن اذهان از جنگ ملت اسلام با اسرائیل است . وحشت از گسترش مبارزه و ایجاد هماهنگی بین کلیه طبقات و پشتیبانی قاطبه ملت مسلمان ایران از جنگ عادلانه مردم عرب است که موجب شده شاه دست به زندان و تبعید غیرقانونی و بدون جهت [[علما ( روستای - ) |علما]] و روشنفکران بزند ، تا مبادا اعتراض کنند که چرا رژیم ایران در این امر حیاتی که برای مسلمین پیش آمده بی تفاوت است ؟ و یا از اسرائیل طرفداری می کن ؟ و با اینکه اکثریت قریب به اتفاق دولتهای اسلامی و بسیاری از دولتهای غیراسلامی از اعراب در حال جنگ پشتیبانی کرده اند ، دولت ایران و شاه بی حیثیت ، روی سرسپردگی به آمریکا و اظهار تبعیت هر چه بیشتر ، به ظاهر ساکت و در واقع طرفداری از اسرائیل می کنند . این شاه ایران است که دست اسرائیل را در سراسر ایران بازگذاشته و اقتصاد ایران را به خطر انداته است و بنا به نوشته بعضی از جراید خارجی ، افسران ایرانی را برای دیدن تعلیمات ، به اسرائیل می فرستند . $$blockquote/$$

این شاه است که [[نفت|نفت]] ایران را به دشمنان اسلام و بشریت تسلیم کرده تا در جنگ با مسلمین و اعراب عبور به کار برند و با قرارداد رسوای اخیر و افزایش استخراج [[نفت|نفت]] ، به مبارزه علیه کشورهای نفت خیزی که می خواهد از حربه [[نفت|نفت]] علیه آمریکا استفاده کنند ، برخاسته است و بالاخره ، این غارتگریها ، خریدن میلیاردها دلار اسلحه و [برگزاری] جشنهای کمرشکن و پی در پی شاه است که موجب بالا رفتن هزینه ی زندگی و گرانی سرسام آور اجناس گردیده ، ایران را به قطحی سیاه تهدید می کند . من بیم از آن دارم که میلیاردها دلار اسلحه ایران که از اربابان جهانخوار خود خریداری نموده و یا خرید آن ایران را به ورشکستگی کشانده ، اکنون به اسرائیل بفرستند . من خوف آن دارم که ارتش ایران را با مهمانی که به قیمت قحطی و گرسنگی و بالاره خون مردم محروم ایران به دست آورد ، مجبور کند که قلوب گرم و پر احساس مجاهدین اسلام را هدف قرار دهند . $$blockquote/$$

من از این خدمتکار بی چون و چرای آمریکا برای جهان اسلام احساس خطر می کنم . اکنون بر ملت محترم ایران است که این جبار را از این جنایات باز دارند و بر ارتش ایران و صاحب منصبان است که بیش از این تن به ذلت ندهند و برای استقلال وطن خود چاره جویی کنند . $$blockquote/$$

وظیفه ملت غیور ایران است که از منافع آمریکا و اسرائیل در ایران جلوگیری کرده و آن را مورد هجوم قرار دهند ، هر چند به نابودی آن بیانجامد . وظیفه [[علما ( روستای - ) |علما]] اعلام و مبلغین است که جرایم اسرائیل را در مساجد و محافل دینی به مردم گوشزد کنند . [[علما ( روستای - ) |علما]] اعلام و ملت شریف ایران نباید در این امر ساکت باشند . لازم است به هر طریق ممکن شاه را وادار کنند که در صف مسلمانان قرار گیرد و از خیانت بیشتر به [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] و پیروان آن بپرهیزد . و جنایات این عفریت خونخوار را بیش از پیش برملا سازند تا چهره باطنی او بهتر روشن گردد و اگر یهود ایران برای کمک به اسرائیل مشغول فعالیت باشد - چنانچه هستند - و بی شک از کمک شاه هم برخودار می باشند ، بر ملت ایران است که از آن جلوگیری کنند و برای مجاهدینی که در آتش و خون بسر می برند صندوق اعانه ای باز نمایند و از هیچ کوششی خودداری نورزند . $$blockquote/$$

اینجانب کراراً خطر اسرائیل و عمال آن را که در رأس آنها شاه ایران است گوشزد کرده ام . ملت اسلام تا این جرثومه فساد را از بن نکنند ، روی خوش نمی بینند و ایران تا گرفتار این دودمان ننگین است روی آزادی نخواهد دید . از خداوند متعال نصرت مسلمین و خذلان اسرائیل و عمال سیاه آن را خواستارم . $$blockquote/$$

'''16رمضان المبارک 1393'''$$blockquote/$$

روح الله موسوی خمینی'''$$blockquote/$$

'''$$blockquote/$$

اما در اغلب سخنان خویش پیوسته تأکید می کردند یکی از علل ( وقوع ) انقلاب اسلامی مردم ایران بر ضد شاه حمایتهای بی حد و حصر او از اسرائیل و تأمین نیازهای نفتی آن است .

با اوج گیری انقلاب اسلامی در ایران به رهبری [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " ره " در سال 1357 ھ . ش هر آنچه که در لبنان و فلسطین می گذشت از فکر و ذهن ایشان دور نمی شد . ایشان پی در پی با صدور اعلامیه های گوناگون از مبارزات به [[حق|حق]] مردم فلسطین و لبنان حمایت کرده و از مسلمانان می خواستند که به نجات فلسطین و یاری لبنان بشتابند . لذا در آن زمان احساسات شور انگیز و بی نظیری جهان اسلام را فرا گرفت و با ظهور نشانه های پیروزی انقلاب اسلامی ایران ، مسلمانان دنیا این پیروزی را جشن گرفتند و برای آن اظهار شادمانی کردند .

اما خرسندی و شادمانی مردم فلسطین در سرزمینهای اشغالی به برکت مواضع و پیامهای گوهربار و عطر آگین امام درخصوص مسأله فلسطین رنگ و بوی دیگری داشت . در این سرزمین مسلمانان از نو برانگیخته شدند . مردمی که سالهای طولانی تحت اشغال اسراییلیان می زیسته و از درد و نا امیدی و یأس در فضای آکنده از تعفن نظامهای عرب رنج می بردند . آنها پس از سالها محنت برای اولین مرتبه احساس کردند که به برکت وجود [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] و پیروی از آرمانهای والای ایشان ، آزادی [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] ممکن است . بنابراین [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] به توده های مسلمان جهان به ویژه فلسطین ، بیداری و آگاهی بخشید ولی در سرزمینهای اشغالی ، نهضت نوین و حرکت جدیدی آغاز شد .

پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران امام همچنان بر اعتقاد و عزم راسخ خویش مبنی بر حذف و نابودیی اسرائیل و آزادی فلسطین تأکید می ورزد . ایشان در تاریخ 2/6/1360 در سخنرانی خویش فرمودند : " ما از اولی که در این امور و در این نهضت وارد شدیم " یکی از مسائل مهم ما ، این بود که اسرائیل باید از بین برود . "

بستن سفارت اسرائیل در ایران در اولین روزهای پیروزی انقلاب اسلامی ، تقدیم ساختمان آن به فلسطینیان را باید از جمله گامهای عملی و اجرای اندیشه های امام " ره " در ایران اسلامی دانست . زیرا مبارزه با رژیم ، اسرائیل و تلاش برای ریشه کن کردن آن ، آرمان مسلم و ثابتی است که آن پیشوای فقید ، دهها سال پیش تبیین و ترسیم نمود و پس از انقلاب همچنان بدان تأکید داشت . ایشان در مرداد ماه سال 66 چنین فرمود " مسئولان محترم کشور ما ایران و مردم ما و ملتهای اسلامی از مبارزه با این شجره ی خبیثه و ریشه کن کردن آن دست نخواهند کشید و به یاری خداوند تعالی ، قطرات پراکنده ی پیروان اسلام و توان معنوی امت حزب الله در سراسر جهان ، اسرائیل را از گذشته ی جنایت بار خود پشیمان و سرزمینهای غصب شده مسلمانان را از چنگال آن خارجی خواهد کرد " .

یکی از گامهای عملی [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " قدس سره " در رابطه با پشتیبانی از ملت مظلوم فلسطین و باز پس گیری سرزمینهای اشغالی ، تعیین روز جمعه ی آخر ماه مبارک رمضان ، به عنوان " روز جهانی قدس " بود . ایشان در تاریخ 17/5/1358 طی پیامی به مسلمانان جهان فرمودند :

" من در طی سالیان دراز ، خطر اسرائیل غاصب را گوشزرد مسلمین نموده ام که اکنون این روزها به حملات وحشیانه ی خود به برادران و خواهران فلسطینی شدت بخشیده است . و به ویژه در جنوب لبنان به قصد نابودی مبارزان فلسطینی ، پیاپی خانه و کاشانه ی ایشان را بمباران می کند . من از عموم مسلمانان جهان و دولتهای اسلامی می خواهم که برای کوتاه کردن دست این غاصب و پشتیبانان آن به هم بپیوندند . و جمیع مسلمانان جهان را دعوت می کنیم آخرین جمعه ماه مبارک رمضان را که از ایام قدر است و می تواند تعیین کنده سرنوشت مردم فلسطین نیز باشد به عنوان [[روز قدس|روز قدس]] انتخاب و طی مراسمی همبستگی بین المللی مسلمانان را در حمایت از حقوق قانونی مردم مسلمان اعلام نمایند . از خداوند متعال پیروزی مسلمانان را بر اهل کفر خواستارم " .

ایشان در پیام دیگری در تاریخ 25/5/1358 در مورد فراگیری [[روز قدس|روز قدس]] فرمودند :

<blockquote> " [[روز قدس|روز قدس]] ، یک روز جهانی است . روزی نیست که فقط اختصاص به قدس داشته باشد . روز مقابله مستضعفین با مستکبرین است . روز مقابله ملتهایی که در زیر فشار ظلم آمریکا و غیر آمریکا بودند... روزی است که باید مستضعفین مجهز بشوند در مقابل مستکبرین و دماغ مستکبرین را به [[خاک|خاک]] بمالند . روزی است که بین منافقین و متعهدین امتیاز خواهد شد . متعهدین این روز را [[روز قدس|روز قدس]] می دانند و عمل می کنند به آنچه باید بکنند ، و منافقین ، آنهایی که با ابرقدرتها در زیر پرده آشنایی دارند و با اسرائیل دوستی ، در این روز بی تفاوت هستند یا ملتها را نمی گذارند که تظاهر کنند " . $$blockquote/$$

همچنین در قسمت دیگری از پیام خود درباره قدرت و نفوذ اسلام می فرمایند :

<blockquote> دولتهای عالم بدانند که اسلام شکست بردار نیست ، اسلام و تعالیم [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] بر همه ی ممالک باید غلبه کند ، دین باید دین الهی باشد . اسلام دین خداست و باید در همه ی اقطار اسلام پیشروی کند . [[روز قدس|روز قدس]] اعلام یک چنین مطلبی است . اعلام به این است که مسلمین به پیش برای پیشرفت در همه ی اقطار عالم . [[روز قدس|روز قدس]] فقط روز فلسطین نیست ، روز اسلام است ، روز حکومت اسلامی است . $$blockquote/$$

در [[روز قدس|روز قدس]] باید ملتها به حکومتهایی که خائن هستند هشدار دهند ، [[روز قدس|روز قدس]] ، روزی است که ما خواهیم فهمید چه اشخاصی و چه رژیم هایی با توطئه گرهای بین المللی موافقت دارند و با اسلام مخالفت . آنهایی که شرکت ندارند مخالف با اسلام هستند و موافق با اسراییل ، و آنهایی که شرکت کردند متعهد هستند و موافق با اسلام و مخالف با دشمنان اسلام که در رإس آنها آمریکا و اسرائیل است . روز امتیاز [[حق|حق]] از باطل است " . $$blockquote/$$

یکی از مسائل مهمی که [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " ره " در پیش و پس از انقلاب اسلامی ایران از نظر دور نمی داشتند مسأله خیانت و سرسپردگی بعضی از سران عرب و فلسطینیان سازشکار بود . در این مورد امام در اطلاعیه ای که در خصوص پشتیبانی و کمک به فلسطین در تاریخ 3 رمضان 1392 صادر فرمودند اعلام کردند که :

<blockquote> " اختلاف نظر و مزدوری بعضی از سران کشورهای اسلامی به هفتصد میلیون مسلمان علی رغم معادن و ثروتها و امکانات طبیعی شان فرصت و امکان کوتاه کردن دست استعمار و صهیونیسم و محدود کردن نفوذ بیگانگان را نمی دهد . خودخواهی و دست نشاندگی و تسلیم بعضی از دولتهای عربی در برابر نفوذ مستقیم بیگانگان مانع این می شود که دهها میلیون عرب بتوانند سرزمین فلسطین را از اشغال و غصب اسرائیل برهانند . " $$blockquote/$$

[[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " ره " با شناخت و آگاهی کامل نسبت به ساختار سیاسی حاکم بر جهان و ضعف سازشکاران ، از همان ابتدا تمامی شیوه های سازشکارانه ی دیپلماتیک و رفت و آمدهای سیاسی را به شدت نفی کردند . ایشان نه فقط پس از آغاز قیام در سرزمینهای اشغالی که پیش از آن نیز بارها سران و رهبران سازمانهای فلسطینی را نصحیت کردند و آنان را از اتخاذ شیوه هایی که سبب دلسردی ملتهای مبارز به ویژه ملت فلسطین از آنها می گردد حذر داشتند .

ایشان در این رابطه در تاریخ 26/4/1361 در پیامی به مناسبت روز جهانی قدس می فرمایند :

<blockquote> " من به سران فلسطینی نصحیت می کنم که دست از رفت و آمدهای خودشان برداشته و با اتکا به خداوند متعال و مردم فلسطین و اسلحه ی خویش ، تا حد مرگ با اسرائیل بستیزند . چرا که رفت و آمدها موجب می شود که ملتهای مبارز از شما دلسرد شوند . شما اطمینان داشته باشید که نه شرق به درد شما می خورد و نه غرب . با اطمینان به خداوند و تکیه بر سلاح با اسرائیل بجنگند . " $$blockquote/$$

[[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] در پیام دیگری به مناسبت روز جهانی قدس در تاریخ 10/5/1360 ضمن نفی هرگونه بازی سیاسی تنها وسیله آزادی فلسطین را توسل به سلاحهای متکی بر ایمان دانسته و در مقابل ، مذاکرات سیاسی را راهی انحراف معرفی می کنند که نه تنها باعث نجات فلسطین نخواهد گردید بلکه نتیجه اش راضی نگه داشتن ابرقدرتها و تداوم روند سازش می دانند . ایشان در پیامی اظهار داشته اند که :

<blockquote> " آیا سران قوم نمی دانند و ندیده اند که مذاکرات سیاسی با سیاستمداران قدرتمند و جنایتکاران در تاریخ ، قدس و فلسطین و لبنان را نجات نخواهد داد و هر روز بر جنایات و ستمگریها افزوده خواهد شد ؟ باید برای آزادی قدس از مسلسلهای متکی بر ایمان و قدرت اسلام استفاده شود و بازیهای سیاسی را که از آن بوی سازشکاری و راضی نگه داشتن ابرقدرتها به مشام می رسد کنار گذاشت " . $$blockquote/$$

[[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " رضون الله تعالی علیه " تداوم و استمرار قیام مسلمانان را مایه ی نابودی اسرائیل و پایمال شدن مطامع صهیونیسم و هرگونه عقب نشینی در راستای تمایل و تاکتیکهای نیرنگ بازانه سازشکاران را سیر قهقرایی و بازگشت به گذشته ذلت بار فلسطینی می دانستند .

نکته ی بسیار مهمی که باید به آن اشاره نمود اینکه ، بسیاری از شخصیتها و چهره های سیاسی ، محافل و مجامع منطقه ای و بین المللی ، کشورها و مراکز مختلف ، پس از گذشت سالها از تأسیس رژیم اشغالگر قدس ، به این نتیجه و نقطه انحرافی رسیده اند که رژیم اسرائیل در سازمان ملل عضویت دارد و توسط برخی دول به رسمیت شناخته شده است . بنابراین [[حق|حق]] حاکمیت و شناسایی آن غیرقابل انکار می باشند . براساس این تفکر ، افکار سرزمینهای اشغالی تا پیش از سال 1967م به صهیونیستها تعلق پیدا خواهد کرد و چنانچه قرار باشد که دولتی به نام فلسطین تشکیل و پایه گذاری شود . می بایست خارج از سرزمینهای فوق موجودیت پیدا کند .

اما [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] " رضون الله تعالی علیه " با تمامی توان و وجود خویش با این ترفند و طرز تفکر مخالفت کردند . اعتقاد و تأکید پیوسته ایشان بر این بوده است که حتی کوچکترین و کمترین حقوقی برای صهیونیستها از سرزمینهای اشغالی فلسطین وجود ندارد و حتی یک وجب از سرزمین فلسطین نباید در سلطه ی اشغالگران باقی بماند . بلکه باید تمامی سرزمین فلسطین از چنگال غاصبان صهیونیست خارج شود و از لوث وجود آنها پاک گردد . ایشان در این باره طی مصاحبه ای با مجله آلمانی " اشپیگل " صریحاً می فرمایند :

<blockquote> " ما هیچ حقی برای موجودیت اسرائیل قائل نمی باشیم " . $$blockquote/$$

همچنین در رابطه با طرحهای سازشکارانه اعراب از جمله طرح " فهد " که موافقت یاسر [[عرفات ، یاسر|عرفات]] رهبر ساف را به دنبال داشت صریحاً موضع گیری نموده و نظر خویش را در مورد آن چنین بیان می کنند :

<blockquote> " اگر در این طرح جز به رسمیت شناختن اسرائیل و تضمین امنیت آن هیچ نکته ی منفی دیگری وجود نداشت و بقیه ی نکات آن مثبت بودند ، باز این برای اسلام یک خطر بزرگ محسوب می گردد . من از تمام ملتها می خواهیم که بر ضد این طرح قیام کنند و با نثار خون خود آن را شکست دهند " . $$blockquote/$$

ایشان در پیام دیگری به طور مستقیم رهبران [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] نصیحت می کنم که از این رفت و آمدها دست بردارند و با توکل بر خداوند متعال ، مردمشان را برای جنگیدن تا شهادت بسیج کنند ، و سلاحشان را به سوی اسرائیل نشانه روند و بدانند که این رفت و آمدها موجب می شود که خلقهای مبارز امیدشان را به شما از دست بدهند " .

[[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( رحمة الله علیه ) از زمان شروع مبارزه ی خویش و رهبری نهضت اسلامی ایران تا زمان رحلت خویش ، بر موضع سازش ناپذیر خود در قبال قضیه فلسطین همچون کوهی استوار و مقاوم پایدار و ثابت قدم باقی ماند بدون اینکه تحت فشارهای سیاسی و حتی نظامی استکبار جهانی و عوامل آن در منطقه حتی یک گام از مواضع خویش عقب نشینی کند تا اینکه حضرت [[حق|حق]] " جل جلاله " را لبیک گفت و در نهایت از میان جامعه ی اسلامی رخت بر بست و تنها یاد او و خط او باقی ماند تا چراغ هدایت و روشنگر راه مبارزان مسلمان جهان در مقابل استکبار جهانی و صهیونیستم غاصب در این منطقه و دیگر مناطق جهان شود .

==مآخذ :==
# فتحی [[شقاقی ، فتحی ابراهیم ( 1951 - 1995 ) |شقاقی]] ، ابراهیم : انتفاضه و طرح اسلامی معاصر ، انتشارات بین الملل الهدی ، 1371 .
# تقی پور ، محد تقی : صهیونیسم مسأله فلسطین ، از دیدگاه امام ، انتشارات سازمان تبلیغات اسلامی .
#تبیان : فلسطین از دیدگاه [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ، مؤسسه نشر آثار امام ، نشر عروج 1373 .
#امام در برابر صهیونیسم ، انتشارات دفتر سیاسی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی - 6 .
#فرموده های پیشوا در باره ی فلسطین ، انتشارات پانزدهم خرداد ، شماره - 3 .
#روحانی ، سید حمید : نهضت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ، جلد سوم ، انتشارات امیر کبیر ، 1372 .

اخوان المسلمین و سازمان آزادی بخش فلسطین ( روابط - )

2020-07-17T18:49:06Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$ ' به '<blockquote>'

اختلاف ایدئولوژیک در جهان بینی دو گرایش مذهبی ( اخوان المسلمین ) و ملی ( ساف ) و نیز تفاوت دیدگاههای هر یک از آنها نسبت به چگونگی حل و فصل قضیه فلسطین ، اصول روابط این دو گرایش را از سال 1967 تا قیام انتفاضه مردم فلسطین در دسامبر 1987 تشکیل می‌داده است . این روابط که متقابلاًبا شک و تردید و تناقض گویی و مبادله اتهامات توأم بوده است پیامدهای منفی بر عرصه مبارزاتی مردم فلسطین بر جای گداشت و حتی گاهی اوقات و در برخی مناسبتها ، به رویارویی و درگیری‌های خونین منجر شده است .

از ابتدای سال‌های نیمه دوم قرن بیستم ، این باور در اذهان جنبش ملی رسوخ کرد که میان اخوان المسلمین و رژیم اردن روابط نزدیکی وجود دارد . این باورها باعث تیرگی روابط جنبش ملی با اخوان المسلین شد . صرف نظر از اختلافاتی که در اهداف و دیدگاه‌ها و خط مشی هر کدام از آن دو جناح وجود داشت ، لیکن نوعی همزیستی در روابط فیما بین ظهور کرد . علت اصلی انتقاد و مخالفت اخوان المسلمین کرانه باختری و نوار غزه با گرایش‌های ملی گرا ، به دلیل مواضعشان در قبال قضیه فلسطین میباشد . آنچه که در موضع گیری‌های [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] - به وضوح مشهود است . این روابط میان گرایشات مذهبی و جناح‌های دست چپی وابسته به گرایش‌های ملی گرا نیز همواره بسیار منفی بوده است . علاوه بر تضادهای شدید ایدئولوژیکی میان اخوان المسلمین و چپ‌گرایان فلسطینی ، اخوان المسلمین همواره از این مسأله بیم داشته که نفوذ چپ‌گرایان در [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] افزایش یافته و کنترل ساف را به دست گیرد . اخوان المسلمین معتقد است که جناح‌های دست چپی از قبیل جبهه خلق و جبهه دموکراتیک برای آزادی فلسطین می‌کوشند سلطه جنبش فتح را بر ساف بشکنند . در خصوص موضع اخوان در قبال کمونیست‌های فلسطینی باید گفت که این موضع گیری با دشمنی سر سختانه و مطلق توأم بوده است . یکی از مطبوعات محلی اخوان المسلمین موضع گیری این سازمان را به طور خلاصه چنین بیان می2کند :

<blockquote>" کمونیسم در زمینه‌های ایدئولوژی و سیاست شکست‌های فراوانی هم بای خودش و هم برای امت ما به ارمغان آورده است . حزب کمونیست به روشنی نشان داده که نه فقط به نفع ابر قدرت‌ها مزدوری می‌کرده است بلکه مهم‌تر از همه ، این حزب به اهداف اسرائیل خدمت می‌کند . مواضع خصمانه این حزب در طول تاریخ معاصر به ویژه در ارتباط با مسأله فلسطین و مشخصاً در حوادث و رویدادهای طرابلس لبنان و دست زدن به انشعاب در درون ساف ، به وضوح بیانگر صحت ادعاهای ماست . افزون بر آن کفرورزی صریح و دعوت به کفر الحاد از طریق ادبیات و نشریات و مراسمی که برگزار می‌کند و نیز بی‌بندوباری و عدم تعهد به ارزش‌های اخلاقی و معنوی و تعهدات اسلامی در زندگی خصوصی و در روابط اجتماعی با جامعه . " </blockquote>

نباید فراموش کرد که نظیر چنین اتهامها و موضع گیری‌های متوجه کمونیست‌های جهان عرب نیز شده است . لیکن این بدان معنی نیست که روابط میان جنبش فتح و اخوان المسلمین دوستانه بوده است . علی رغم اینکه جنبش فتح یکی از جناح2های ملی گرای نزدیک به جنبش اسلامی به شمار می‌رفته است اما همواره اختلافاتی میان آن دو وجود داشته است ، به طوری که برخی مناسبت‌ها به ویژه این اختلاف‌ها به حدی به خشونت گرایید که شدت خشونت آن از رویارویی اخوان المسلمین با جناح‌های دسته چینی فراتر رفت .

در مجموع می‌توان روابط میان جنبش فتح و اخوان المسلمین را همزمان دوستانه و خصمانه توصیف کرد . با وجودی که جنبش فتح یکی از جناح٬های ملی گرای نزدیک به اخوان المسلمین ، به شمار می‌آید . اما این جنبش از انتقادهای اخوان در امان نبوده است . اخوان المسلمین به دلیل انشعاب سران مؤسس الفتح و جدایی‌شان از سازمان اخوان المسلمین هنوز هم اظهار تأسف و احساس حزن و اندوه می‌کند . اخوان ضمن اینکه جنبش را فتح فرزند قاونونی خویش می‌داند ، در عین حال به دلیل فاصله گرفتن تدریجی رهبران آن از ایدئولوژی مادر و ناتوانی اخوان به بازگرداندن فتح به آغوش خانواده ، پیوسته با بدبینی و عدم رضایت به آنان نگاه می‌کند . جنبش فتح نیز از نظر نفوذ و محبوبیت مردمی قویترین رقیب اخوان المسلمین به شمار می‌رود . اخوان المسلمین به خوبی به این مسأله واقف است که تعدادی از اعضای سابق جماعت اخوان المسلمین که جنبش فتح را پایه گذاری کرده‌اند هنوز هم رابطه حسنه‌شان را با جنبش اخوان المسلمین حفظ کرده‌اند .

جماعت اخوان المسلمین به این علت با [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] مخالفت می‌کند که این سازمان ساخته و پرداخته نظام‌های حاکم عربی است : اخوان معتقد است هر یک از رژیم‌های عربی اقدام به تشکیل جناحی در داخل ساف کرده و از نظر ایدئولوژی ، مسائل مالی و سیاسی آن را به خود وابسته ساخته است . این رژیمها با برگزاری اجلاسیه‌ها و کنفرانس‌های متعدد سران عرب و نیز در راستای سیاست‌هاس توطئو آمیز خویش ، جناح‌هایی را به وجود آورده بودند و به دستگاه‌های ساف ملحق ساختند . بر این اساس ، تصمیم گیری‌ها و نیز مقرراتی که در درون ساف اتخاذ می‌شده و در حقیقت زاییده سیاستها دستورالعمل‌های حاکم عربی بوده است . اخوان المسلمین اظهار داشته که امیدوار است ساف مجدداً به راه راست بازگردد و رشد و آگاهی خویش را بازیابد و با پیکارش را با یهودیان از درون سرزمین‌های اشغالی آغاز کند . اکنون برای اخوان المسلمین این پرسش مطرح است که آیا رهبران [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] قادرند تغییر موضع دهند و از خط مشی گذشته پیروی نمایند ؟ اخوان با اظهار ناامیدی ، خودشان پاسخ این پرسش را می‌دهند اعلام میدارند . " کسی که به ظهور در محافل سیاسی و ایستادن در مقابل دستگاه‌های فیلمبرداری عادت کرده است ، برایش مشکل به نظر می‌رسد مجدداً به سنگر مجاهدین بازگردد ! "

جماعت اخوان المسلمین همچنین در سرزمین٬های اشغالی فلسطین با آنچه تا دیروز یکی از اهداف استراتژیکی [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به شمار رفت ، مخالفت کرده است . استراتژی ساف مبتنی بر دعوت به تشکیل یک دولت دموکرات و لائیک در فلسطین ، و نیز ، هدف تاکتیکی آن تشکیل دولت مستقل فلسطینی در بخشی از سرزمین‌های فلسطینی است .

افزون بر این ، اخوان المسلمین با اقدامات و کوشش‌های [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] دایر بر رسیدن به یک راه حل سیاسی و دیپلماتیک برای مسأله فلسطین مخالفت کرده است . اخوان المسلمین این اقدام ساف را به عنوان تصفیه نهایی مسأله فلسطین تعبیر نمود و با طرح اندیشه برگزاری کنفرانس بین المللی صلح نیز مخالفت کرده و گفت وگو و مذاکره با اسرائیل و امضای معاهده صلح و یا هر نوع مذاکره میان فلسطینیان و اسرائیلیان را محکوم ساخته است . نظر به اینکه فعالیت‌های سیاسی در چهارچوب تشکیلات منظم در سایه رژیم اسرائیل ممنوع می‌باشد ، گرایش‌های مختلف سیاسی از جمله جناح‌های جنبش اسلامی به منظور پیشبرد فعالیت‌های سیاسی‌شان یه طور روزافزون به انجمنها و گروه‌های دانشجویی دانشگاه‌های نوار غزه و کرانه باختری متوسل شده‌اند . به طوری که این گروهها و انجمنها در مناسبت‌های مختلف و از طریق صدور بیانیه و پخش شب نامه و روزنامه‌های دیواری مواضع گرایشات مختلف را بیان می‌کرده‌اند .

یکی از مطالبی که در یکی از تراکت‌های تبلیغاتی دیواری انجمن دانشجویی وابسته به جماعت اخوان المسلمین دانشگاه [[بیرزیت ( شهرک - ) |بیرزیت]] در سال 1987 نوشته شده بود ، اخوان المسلمین موضعشان را در " ساف " طی مقالهای تحت عنوان " فتوای شرعی " به این شکل بیان کرده‌اند : " تحت هیچ شرایطی جایز نیست به افراد یا گروه‌هایی که اسلام را در تئوری و در عمل قبول ندارند ، ولایت و حاکمیت ببخشیم . " در اطلاعیه انتخاباتی دیگری ، انجمن دانشجویی وابسته به جماعت اخوان المسلمین در رد پرسش‌هایی که دربارۀ عدم تعهد این انجمن به [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به عنوان تنها نماینده قانونی مردم فلسطین مطرح شده بود گفته شده است : " انجمن اسلامی از هر کسی که سلاح حمل کند و با دشمن ستیز کند و در راه آزادی سرزمین فلسطین شهید دهد و از حقوق دفاع کند ، قویاً حمایت و جانبداری می‌کند . لیکن انجمن اسلامی ، افرادی را که به منظور امضای معاهده صلح با یهود می‌کوشند و حقوق مردم آواره ، ثروت‌های به غارت رفته و سرزمین غضب شده ، و مقدمات تحقیر شده این ملت را نادیده می‌گیرند ، به رسمیت نمی‌شناسد ، هر کس می‌خواهد باشد . " اخوان المسلمین مکرراً موضع مخالف خویش را نسبت به برقراری تماس و مذاکره با یهودیان به لصطلاح " پیشرو " بر اساس اصول مذهبی بیان داشته است . این مسأله از ابتدای طرح موضوع مذاکره در معرض اختلاف و کشمکش میان اخوان المسلمین همواره از یاسر [[عرفات ، یاسر|عرفات]] به دلیل مواضع اسرائیلی انتقاد کرده است .

آقای " شیخ [[یاسین ، احمد ( 1936 - 2004 ) |احمد یاسین]] " رهبر اخوان المسلمین سابق و مرشد کنونی جنبش اسلامی " حماس " در سرزمین‌های اشغالی فلسطین و رئیس مجمع اسلامی غزه موضع سازمان خویش را در قبال [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به این شکل خلاصه می‌کند : " نظر به اینکه [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] یک سازمان غیر دینی است ما نمی‌توانیم این سازمان را به عنوان تنها نماینده مردم فلسطین بپذیریم مگر اینکه خط مشی خود را تغییر دهد و از اسلام پیروی کند . " اما هنگامی که انتفاضه مردم مسلمان فلسطین آغاز شد شیخ یاسین موضعش را تعدیل کرد و در مصاحبه‌ای اظهار داشت : " [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] عملاً نماینده مردم فلسطین است . " ایشان ضمن امتناع از اظهار نظر در خصوص خط مشی سیاسی ساف دایر بر تشکیل دولت غیر دینی در هر بخش از سرزمین فلسطین ، بر لزوم انتخاب اسلام به عنوان دین دولت و مصدر قانونگزاری تأکید کرد .

شیخ [[یاسین ، احمد ( 1936 - 2004 ) |احمد یاسین]] در مورد اختلاف نظر موجود میان او و ساف می‌گوید : " ما با [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] اختلافی نداریم . آنها از یک تفکر پیروی می‌کنند و ما نیز از تفکر دیگر ، و این مردم فلسطین هستند که می‌توانند میا ما داوری کنند . قضاوت مردم می‌تواند ملاک ما باشد . "

شیخ یاسین می‌افزاید : " جنبش اسلامی خود را به عنوان جانشین ساف مطرح نمی‌کند . " در خصوص موضع اخوان المسلمین سرزمین‌های اشغالی در قبال یاسر عرفات " مسلمان " آن گونه که یکی از رهبران آنان بدان اشاره می‌کند : حمایت اخوان المسلمین از [[عرفات ، یاسر|عرفات]] در نوسان بوده و بستگی دارد تا چه اندازه پیروان و طرفداران اندیشه‌های اسلامی را تأیید کند . "

روی هم رفته روابط میان جنبش فتح و اخوان المسلمین در سرزمین‌های اشغالی همراه با نوسانات و فراز و نشیب بوده است . این روابط روزی توأم با هماهنگی و همکاری بوده و روز دیگر دچار آشفتگی و درگیری‌های خونین می‌شده است . برای روشن شدن بهتر این روابط می‌توان به هماهنگی که میان فتح و اخوان در ژانویه 1980 به منظور مقدمه چینی برای حمله به مقر هلال احمر غزه به عمل آمد اشاره نمود . همانگونه که از زبان یکی از رهبران فتح جاری شد ، این جنبش در این حادثه دست داشته است . معذلک جنبش فتح حمله به مقر هلال احمر را محکوم ساخت .

پس از انشعابی که در درون جنبش فتح در بهار سال 1983 رخ داد ، هواداران جنبش فتح و هواداران جریان‌های اسلامی در موضع گیریشان بر ضد دولت سوریه خودشان را در یک سنگر و در یک اردوگاه یافتند . اخوان المسلمین که با جنبش فتح اعلام همبستگی کرده بودند با صدور بیانیه‌ای این انشعاب را محکوم کرد و آن را یک اقدام جنایتکارانه نامید .

اخوان المسلمین منتشعبین جنبش فتح را آلت دست سوریه و لیبی خواند و تصریح کرد که هدف آنها اعمال سلطه بر خواست و اراده فلسطینیان می‌باشد . همچنین نیروهای آن ، این حرکت انشعابی را [[معلول ( روستای - ) |معلول]] وجود ایدئولوژی‌های بیگانه در داخل سازمان آزادی بخش و نیز به دلیل توطئه نیروهای چپگرای فلسطینی و مارکیست‌های عرب و اتحاد جماهیر شوروی معرفی کرده‌اند . اخوان به این نکته اشاره می‌کند که هدف این نیروها گسستن جنبش فتح از درون و تصفیه مسأله فلسطین و حذف خط مشی‌های مسلحانه می‌باشد .

افزون بر این اخوان المسلمین یاسر [[عرفات ، یاسر|عرفات]] را به دلیل همبستگی آن نیروهای چپگرا و همکاری‌اش با اتحاد جماهیر شوروی ( سابق ) و ایجاد روابط نزدیک با سوریه و لیبی ملامت کرده است . از سوی دیگر بنا بر عقیده طرفداران گرایش‎های اسلامی این حرکت انشعابی نخستین گام برای سرکوب پیروان گرایش‌های اسلامی در سرزمین‌های اشغالی فلسطین و ناکام گذاردن تلاش رهبران جنبش فتح برای نزدیکی با جنبش اسلامی بوده است . بنابراین رهبران جنبش اخوان المسلمین از رهبری جنبش فتح دعوت کردند ، صفوف این جنبش را از لوث وجود عناصر مارکیست پاکسازی کند . و این مفهوم را درک کنند که لائیسم ثمری نخواهد داشت و با جدیت هر چه تمام با گروه‌های اسلامی همکاری کنند .

==مآخذ :==
#ابوعمرو ، زیاد : '''''الحرکة الاسلامیه فی الضفه الغربیة و قطاع غزه''''' ، دارالاسوار ، عکا 1989 .
#الحوت ، بیان [[نویهض ، عجاج ( 1982 - 1897 ) |نویهض]] : '''''القیادات و المؤسسات السیاسیة فی فلسطین 1917 - 1948''''' ، [[مؤسسه مطالعات فلسطین|مؤسسه مطالعات فلسطین]] ، بیروت .
#ساره ، فایز : '''''الظاهرة الاسلامیة فی فلسطین''''' ، مرکز الدراسات الفلسطینیه ، 1988 .

خلیل ( گوشه ها ، تکایا و رباطهای - )

2020-07-17T18:49:05Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$' به '<blockquote>'

شهر الخلیل که مانند شهرهای بزرگ فلسطین دارای تاریخ طولانی است ، تعداد زیادی گوشه ( خانقاه) و تکیه و رباط در خود جای داده که مهمترین آنها عبارت است از :

الف - گوشه اشراف :

گوشه آل شریف در الخیل است . نسب آل شریف به شیخ محمد سقواتی مغربی می رسد که از ساقیة الحمراء در مغرب در قرن هفتم هجری به الخلیل آمد و این گوشه را ساخت . در قدیم این مکان به گوشه مغربیها مشهور بود و مجی الدین حنبلی با این نام از آن یاد کرده و گفته است اگر این گوشه در کنار عین الطواشی جنب در مسجد شمالی نزدیک [[دیوار شهر|دیوار شهر]] قرار داشت .

این گوشه در پیشرفت نهضت صوفی گری در الخلیل و در تاریخ خانواده الشریف نقش داشته است . تعداد زیادی از این خانواده در این گوشه متولد شدند و تعداد زیادی از اجدادشان در آن مدفون شدند . از جمله شیخ حسین شریف و فرزندش شیخ عبدالرحمن متوفی به سال 1305 ه - / . و نواده اش شیخ حسین شریف متوفی به سال 1339 ه - / . هستند . در کنار گوشه مقام یوسف نجار قرار دارد .

از بارزترین صوفیهای الخلیل که بر گوشه نظارت داشتند ، عارف شیخ عبدالرحمن حسین الشریف بود که طریقت خلوت رحمانی را در الخلیل نشر داد و در پیشرفت آن نقش زیادی داشت . تعداد زیادی از ذکرها و وردها را برای پیروان این طریق وضع کرد . هنگامی که در سال 1305 ه - /1887 م وفات یافت ، فرزندان و نوادگانش از جمله شیخ خیرالدین شریف ( 1345 - 1297 ه - ) این راه را ادامه دادند تا اینکه عدد پیروان آن در این قرن از 000/60 تن گذشت و تعداد گوشه های آن در منطقه الخلیل افزایش یافت .

امروزه نیز خانقاهاشراف برپاست و مساحت کنونی ساختمانش 15 متر × 15 متر است . که تشکیل شده از یک غرفه که دارای محرابی است ، که مدفن خانوادگی می باشد و یک غرفه برای خواب و یک صحن باز و مسجد و چاه و وضوخانه . در این خانقاهشبانه اذ کار و ادعیه برپا می شود و به افراد غریب [[غذا|غذا]] می دهند . مخارج گوشه از راه درآمدهای اوقافی که وقف آن شده هزینه می شود . این موقوفات زمینهای [[کشاورزی|کشاورزی]] است . امروزه یکی از افراد خانواده شریف براین گوشه نظارت دارد .

ب - گوشه ابی بکر شبلی :

از قدیمی ترین خانقاهصوفیان الخلیل است که در شهرک قدیمی " سواکنه " قرار دارد . ابی بکر شبلی که این گوشه به او منسوب است از بزرگان و رهبران صوفیه بود . او خراسانی الاصل بود و در سال 247 ه - /861 م در بغداد متولد شد ، در همین شهر بزرگ شد . و در سال 334ه - /945 م وفات یافت . شبلی در سن چهل سالگی به پرهیزکاری پرداخت و تصوف را از خیرالنساج ، یکی از دوستان ابی القاسم جنید فرا گرفت . همراه جنید بود و از فرزانه گان زمان خود از نظر علمی و حالت طریقت بود . از امام مالک فقه آموخت و مجموعه های صوفی " الشطح " اخبار زیادی در مورد وی نقل کرده است .

از منابع موثق استفاده می شود که ابابکر در بغداد وفات یافت و در آنجا دفن شده است . قبر وی معروف و در اعظمیه ، در نزدیکی قبر ابی حنینه زیارتگاه است . در الخلیل مشهور است که شبلی به الخلیل آمده و در گوشه اش مدفون شده ، و یکی از دو ضریح آنجا ضریح اوست و ضریح دیگر متعلق به یکی از شاگردان وی بنام شیخ محمد ترعانی می باشد . اما اخبار موثقتر مبنی بر این است که گوشه مقام شبلی است که یکی از مریدانش یا پیروانش آن را بنا کرده است . و تاریخ بنای آن نامعلوم است و گفته می شود که حدود 600 سال از ساختن آن می گذرد .

امروزه این گوشه دارای اتاقی است که ضریح منسوب به شبلی در آن هست و دارای گنبدی به ارتفاع 5 متر و مساحت 3 متر × 3 متر می باشد . اتاق دیگری نیز با مساحت 3 متر × 4 متر که ضریح منسوب به شیخ ترعانی در آن قرار گرفته و دارای محراب و صحن بازی است ( 5×4 متر ) و اتاق بزرگی به مساحت 4×12 متر دارد که به عنوان مسجد استفاده می شود و دارای دو محراب است و اتاقی برای سکونت مؤذن و امام و نیز وضوخانه ای دارد ( 10×3 متر ) . اخیرا در طبقه بالا دو اتاق به آن اضافه شده است . بر بالای گوشه لوحه ای است که کلماتیبر آن حک شده ولی اکثر آن محو گردیده است . و شاید مصمون آن چنین باشد . ساختمان آن به سال 1265 ه - / . برمی گردد را می توان خوانده .

در قرن چهاردهم هجری شیخ ناجی لقاطه شاهین و پس از او پسرش به حفظ و اصلاح گوشه همت گماشتند . بعد از آن شیخ عبدالمطلب شریف به گوشه توجه نمود و سپس اداره اوقاف امام و مؤزن خادمی برای مسجد تعیین کرد . امروزه ، هم گوشه و هم مسجد آباد است و همچنان در آنها نماز برپا می شود و ذکر و ادعیه در آنها خوانده می شود .

ج - گوشه جعبری :

این گوشه در دوره ممالیک در قرن هشتم هجری تأسیس شده و ملک خانواده جعبری است . جدشان شیخ الامام برهان الدین ابواسحاق ابراهیم بن عهد جعبری شافعی ، در اواخر قرن هفتم هجری ( حوالی سال 640 ه - /1242 م ) به الخلیل آمد . شیخ برهان الدین ، که به شیخ الخلیل معروف شده بود در قلعه جعبر ( قلعه قدیمی در کنار فرات نزدیکی رقه ) متولد شد ، و قبل از آنکه به الخلیل برود به دمشق رفت . و حدود 40 سال بزرگ الخلیل بود تا اینکه در سال 732 ه - /1332 م وفات یافت . بعد از او تعدادی از علمای آل جعبری از جمله شمس الدین محمد ابراهیم ( 749 - 690 ه - /1349 - 1291 م ) و پسرش عمر متوفی به سال 785 ه - /1383 م امامت مسجد را به عهده گرفت .

شیخ عمر طریقه صوفی گری بکائیه - که طریقه رفاعیه است - را از دایی هایش فرا گرفت ، و رهبری طریقه مذکور و رهبری گوشه بکائیه را به عهده گرفت . اما روایات موثقتر اشاره دارد که او مؤسس گوشه جعبری است که از خانقاههای طریقه رفاعیه می باشد . و بعد از او عده زیادی از علمای آل جعبر رهبری گوشه را به عهده گرفتند .

هنوز این گوشه تا به امروز پابرجاست و آل جعبر بر آن نظارت دارند . این گوشه در قسمت شرقی حرم شریف [[ابراهیم خلیل « ع » ( حضرت - )|حضرت ابراهیم]] قرار دارد . این گوشه مدخل ورودی زیبایی از سنگ سرخ تراشیده شده دارد که با رنگ سفید بر روی آن نوشته شده است . این سبک بر شیوه معماری [[ممالیک|ممالیک]] در بنا و ساختمان دلالت دارد .

ساختمان گوشه اکنون از سنگ ساخته شده است یک سالن به مساحت 2×5 متر دارد . و در خانقاهراهروی شبیه راهروی موجود در حرم شریف [[ابراهیم خلیل « ع » ( حضرت - )|حضرت ابراهیم]] وجود دارد که در آن ضریحهایی از افراد نامعلوم واقع است .

این گوشه پذیرای میهمانان شهر الخلیل است . در آن [[غذا|غذا]] صرف می کنند و در آن بسر می برند . و مقدار زیادی نذری در آن می گذراند . همچنین در این گوشه ذکرهای شبانه عید فطر و عید قربان و نیز جشنهایی به مناسبت میلاد پیامبر ( ص ) و شب اسراء و معراج برپا می گردد .

د - گوشه شیخ خیرالدین شریف :

این خانقاهدر محله شیخ علی البکا در کنار خانه ای که شیخ خیرالدین یکی از صوفیان شهر الخلیل می زیسته است قرار دارد . پیروان شیخ خیرالدین یک سال بعد از وفاتش این گوشه را بنا کردند . این گوشه دارای یک سالن ( 8×10 متر ) و اطاقکی که ضریح در آن قرار گرفته و صاحب خانقاهدر آن مدفون است و دارای رواق و صحن بازی است . همچنین در آن جشنهای صوفیانی به طور منظم برگزار می شود . شیخ خیرالدین در زمان حیاتش خانقاهدیگری در خانه ای که زندگی می کرد در مجاور خانقاهکنونی داشت .

نسب شیخ خیرالدین به شیخ محمد سقواتی مغربی که در قرن هفتم هجری به الخلیل آمد و در آن خانقاهی برپا کرد برمی گردد . این گوشه ابتدا مغاربه و سپس گوشه اشراف نامیده می شد . این گوشه دارای تاریخی در خانواده شریف و نهضت صوفی گری در الخلیل بود . شیخ خیرالدین فرزند شیخ عبدالرحمن الشریف بود که طریقه ای به نام طریقه " خلوتیه رحمانیه " را منتشر ساخت . وی در الازهر دانش آموخت و سپس رهبری طریقه مذکور را که تعداد پیروانش بیش از 000/60 تن بودند ، به عهده گرفت . پیروان این طریقه به رهبری شیخ خیرالدین نقش بزرگی در مبارزه با استعمار بریتانیا در فلسطین داشتند و در سال 1927 حمله ای را بر مرکز فرماندهی بریتانیا در شهر ترتیب دادند .

شیخ خیرالدین در سال 1345 ه - /1928م وفات یافت . و همچنان اثر دینی اش از خلال گوشه های زیادی که به گوشه های اتباع شریف در فلسطین معروف است ادامه دارد . از جمله این گوشه ها که تأسیس شده پنج تا در منطقه الخلیل و پنج تای دیگر در [[بیت لحم ( شهر - ) |بیت لحم]] و طولکرم و [[رمله ( شهر - ) |رمله]] و غزه و کرک می باشد .

ه - گوشه قادریه :

پیروان طریقه قادریه این خانقاهرا برپا کرده اند و آن را قطب بزرگ صوفیان عبدالقادر گیلانی که در سال 470 ه - /1077 م در گیلان متولد شد و در سال 561 ه - /1165 م در بغداد وفات یافت ، تأسیس کرد . طریقه او همچنان وسیعترین طریقه ای است که در دنیای اسلامی منتشر است .

تاریخ دقیق بنای این گوشه معلوم نیست هر چند که بنا به روایات اشاره به این دارد که این گوشه در قرن هفتم یا هشتم هجری در دوره [[ممالیک|ممالیک]] بنا شده و این دوره ای است که فعالیت صوفی گری در آن به شدیدترین وجه در قدس و الخلیل و سایر شهرهای فلسطین رواج داشته است مجیدالدین حنبلی ، گوشه قادریه را در " الأنس الجلیل " در پایان قرن نهم ذکر کرده و گفته که این گوشه ظاهر البلاد است . و بنا بر قول معروف ، این گوشه چندسال قبل در شهرک قلعه در الخلیلقدیمی بنا شده بود به نظر می رسد که گوشه زمانی بعد از قرن نهم از ظاهر شهر به مکان جدیدی در نزدیکی حرم ابراهیم ( ع ) منتقل شده است .

گوشه در قرن یازدهم هجری زیر نظر آل تمیم [[داری|داری]] و شاید بعد از آن نیز اداره می شده است . شیخ عبدالغنی نابلسی که در سال 1101 ه - /1689 م الخلیل را زیارت کرد از آل تمیم [[داری|داری]] چنین نقل می کند :

" آنها هم اکنون از بزرگان سرزمین خلیلیه هستند و هم اکنون رهبری قادریه را به عهده دارند و هر جمعه در مسجد الخلیل نماز بپا می دارند . "

در قرن اخیر خدمت گوشه وابسته به دو خانواده طهبوب و زرو از خانواده های قدیمی الخلیل بود و در الخلیل مراسم ذکرخوانی بنابه طریقه قاریه در شبهای جمعه و دوشنبه هر هفته برگزار می شد . به این خانقاهدر دوره اخیر اطاقی ( 7×5 متر ) ضمیمه شد و محرابی در آن ایجاد گردید . این اطاق منهدم شد و در دهه 1960 تمام آثار زاویه از میان رفت .

و - تکیه سیدنا الخلیل :

یک مؤسسه بسیار قدیمی است که ابتدای تأسیس آن دقیقا معلوم نیست . جهانگرد ایرانی ناصر خسرو در سال 438 ه - /1046 م از آن دیدار کرده و چنین توصیف نموده است که همانا سماط - این اسم تکیه در دوره عثمانی است - به دوره ابراهیم خلیل ( ع ) برمی گردد و تعداد مسافرینی که به آنجا می رفتند ، روزانه به 500 نفر می رسید که برای همگی آنها [[غذا|غذا]] تهیه می شد .

سماط سیدنا الخلیل از اوایل دوره [[ممالیک|ممالیک]] - سماط از نظر لغوی چیزی است که پهن می شود تا [[غذا|غذا]] بر روی آن گذارده شود . یعنی سفره - جزیی از رباط منصوری است که قلاوون آنرا آباد کرد ( 679 ه - /1280 م ) . و ابن بطوطه و ابن فضل الله عمری ( هر دو نفر در قرن نهم هجری چهاردهم میلادی ) از آن دیدار کردند و آن را توصیف نمودند . در قرن نهم هجری/پانزدهم میلادی نیز ، مجیرالدین حنبلی و راهب " دومینکانی فیلکس فابری " آنرا توصیف کرده اند .

مجیرالدین می گوید : " این سماط از عجایب دنیاست و اهالی شهر و افرادی که وارد آن می شوند هر روز از آن نان می خورند و در سه وعده : صبح زود و بعد از ظهر برای اهالی شهر و بعدازعصر برای اهالی شهر و تازه واردین . و مقدار نانی که در هر روز در آن پخت می شود 14 هزار قرص می باشد . "

حاکمان [[ممالیک|ممالیک]] ، اوقاف بسیاری را برای ( هزینه ) این سماط وقف کردند ، از جمله سلطان ظاهر برقوق که روستای " دیراستیا " از توابع [[نابلس ( شهر - ) |نابلس]] ( 792 ه - /1389 م ) را وقف این سماط کرد و ظاهر خشقدم ( 872 - 865 ه - /1467 - 1460 م ) .

در دوره عثمانی سماط ، به تکیه سیدنا ( مولایمان ) الخلیل معروف بود . این تکیه تا به امروز پابرجاست . و همچنان غذای معروف ، " دشیشه " که از [[گندم|گندم]] پخته و نان ترکیب یافته است را به مهمانان خود تقدیم می کند .

این تکیه دارای آشپزخانه مخصوصی است و تنوری برای پخت نان دارد که هرروزه توزیع می شود ، در ماه رمضان و عیدها ، غذای مخصوصی تقدیم می کند که شامل گوشت است . هنگام توزیع [[غذا|غذا]] ، طبل محکمی نواخته می شود . در حال حاضر اداره اوقاف الخلیل بر این تکیه نظارت دارد .

ز - رباط خلیل الرحمن :

یکی از چهار رباط شهر الخلیل است که همه آثار آن از بین رفته است . رباط خلیل الرحمن یا رباط منصوری را ملک منصور قلاوون وقف کرده است ( از سال 678 - 689 ه - /1290 - 1279 م حکومت کرد ) و در سال 679 ه - /1280 م آنرا بازسازی کرد . و کلمه " آباد کرد " دلالت بر این دارد که این رباط قبل از آن پا برجا بوده است . جهانگرد ایرانی ، ناصر خسرو از اطاقکهای مهمانان در مشهد سیدنا الخلیل و موقوفات آن در قرن پنجم هجری ( 438 ه - /1046 م ) سخن به میان آورده است .

این رباط در مقابل قلعه قرار گرفته است . این قلعه دژی است که از شرق به مسجد متصل می باشد و چند متری از مدخل اصلی حرم فاصله دارد . ساختمان آن متشکل از دهها اطاقک است که با صحنی روباز احاطه شده و در میانه آن باغچه ای زیبا وجود دارد .

رباط دارای کاروانسرایی برای مسافرین و رهگذران بود که از شهرهای مختلف اسلامی بدان جا می آمدند . از جمله این مسافرین علمای مشهوری بودند که سیدنا الخلیل را زیارت می کردند و در رباط اقامت می گزیدند و جلسات وعظ و ارشاد و تدریس برپا می کردند . تعدادی از علمای مغربی و آفریقایی نیز بودند . هزینه اطعام کسانی که وارد رباط می شدند ، از منفعت اوقافی بود که سلاطین و دیگران به سماط سیدنا الخلیل وقف نموده بودند . کشیش دومینکانی فیلکس فابری در قرن نهم هجری/پانزدهم میلادی ، از این رباط را دیدن کرد و گفت که زمینهای صموئیل پیامبر وقف این رباط و تکیه سیدنا الخلیل است که متصل بدان می باشد .

بنای رباط در دهه 1960 به بهانه تنظیم شهر خراب شد و قسمتی از آن به عنوان مقر اداره اوقاف الخلیل در زمان قمیومیت بریتانیا و تا زمان انهدامش استفاده می شد . همچنین این رباط برای برگزاری جشنهای عمومی و مرکز مایه کوبی واکسیناسیون استفاده می شد . در موزه شهرداری الخلیل لوحه ای از سنگ مرمر وجود دارد ( 93 سانتیمتر در 50 سانتی متر ) که بر بالاترین قسمت رباط نوشته شده است :

به نام خداوند بخشنده مهربان

<blockquote> " بسم الله الرحمن الرحیم " $$blockquote/$$

سپاس خداوندی را که فضلش به هر چیزی رسیده و درود خدا بر سید ما محمد ( ص ) و اهل بیتش باد . مولایمان سلطان ملک منصور ابوالمعالی سیف الدنیا والدین قلاوون صالحی أدام الله ایامه ، دستور آبادی این رباط مبارک را داده و آنرا برای فقرای زائر الخلیل ( ع ) وقف نموده و این امر را در سال 679 متقبل شد . درود خدا بر مولایمان محمد ( ص ) و اهل بیتش باد . $$blockquote/$$

==مآخذ : ==
#حنبلی ، مجیرالدین : '''''الأس الجلیل بتاریخ القدس و الخلیل''''' ، نجف اشرف 1968 و عمان 1973 .
#عابدی ، محمود : '''''الآثار الاسلامی فی فلسطین و اردن''''' ، عمان 1973 .
#ناصر خسرو : '''''سفرنامه''''' ( ترجمه عربی ) قاهره 1945 .
#شریف ، محمد عادل : '''''کتاب فی شرح اراد العارف بالله شیخ عبدالرحمن بن شیخ حسین الشریف الحسینی''''' ، عمان 1979 .
#شعردانی ، عبدالوهاب : '''''لواقح الانوار فی طبقات الساده الاخبار''''' ، قاهره 1276 ه .
#صالح بن مهدی : '''''العلم الشامخ فی ایثار الحق علی الآباء و المشایخ''''' ، قاهره 1328 ه .
#نابلسی ، عبدالغنی : '''''رحلتی الی القدس ( الحضرة الأسیة فی الرحلة القدسیة ) ''''' ، مصر 1902 .
#Shorter''''' Encyclopaedia of Islam'''''. leiden 1961.

آتش‌بس 1949 ( استراتژی اسرائیل پس از - )

2020-07-17T18:49:03Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$ ' به '<blockquote>'

پس موافقتنامه رودس ( نک : [[آتش‌بس دائم بین مصر و اسرائیل ، موافقتنامه - ]] ) و ایجاد دولت اسرائیل ، رهبران لشکری و کشوری این رژیم به وضع اصول ضروری برای حفظ بقا آن پرداختند . [[جنگ 1948|جنگ 1948]] و پیامدهای سیاسی آن ، همچنین ، حضور در صحنه‌های مختلف تجربه‌ای به دست داد که اثر آن در تدوین اصول مزبور به‌ویژه در جنبۀ نظامی ، غیر انکار است .

اسرائیل که در محیطی عربی و بیگانه قرار داشت به لحاظ مسائل زیر نسبت به اعراب از موقعیت ضعیفی برخوردار بود :
#برتری کمی ( نیروی انسانی )
#موقعیت ژئواستراتژیک بسیار مهم و عمیق
#وحدت سرزمین و ملت احاطه‌کننده اسرائیل
#وفور منابع طبیعی این کشورها و اهمیت منابع مزبور برای استراتژی امپریالیسم جهانی .

اسرائیل پس از امضای آتش‌بس به خوبی می‌دانست که کشورهای عربی آن را یک عنصر بیگانه دانسته و وجودش را نخواهند پذیرفت و بر همین اساس با همکاری و کمک‌های دولت‌های استعمارگر تشکیل شد و کماکان بقای آن بر " زور " و پشتیبانی دول مزبور استوار بوده است . اسرائیل آنها را متقاعد ساخت که می‌تواند به عنوان پاسدار منافع استعمار و امپریالیسم در منطقه عمل کند .

با انعقاد توافقنامه آتش‌بس بین اسرائیل و کشورهای عربی ، نیروهای اسرائیلی بخش وسیعی از مناطق بی‌دفاع و همچنین مناطقی را که در متن توافقنامه جزو مناطق بیطرف شناخته شده و طرفین ، [[حق|حق]] حاکمیت و ایجاد کارخانه‌های نظامی و شبه نظامی در آن را نداشتند ، به اشغال خود درآوردند .

اسرائیل مانند زمان [[جنگ 1948|جنگ 1948]] به اشغال نظامی این مناطق دست زد . به طور مثال منطقۀ نقب جنوبی را در اثنای مذاکرات اشغال کرد ، ساکنان عرب آن را بیرون راند و منطقۀ را به [[خاک|خاک]] خویش ملحق ساخت . در مارس 1950 " بیر قطار " در منطقه " العوجا " را اشغال کرد . ( شورای امنیت مؤکداً خواستار عقب‌نشینی اسرائیل از این منطقه شد . ) اشغال منطقه واقع در میان سوریه و اسرائیل نیز از جمله این اقدامات بود . اسرائیل کم‌کم بر وسعت [[خاک|خاک]] خویش افزود و در مارس 1951 ، ساکنان مناطق بی‌دفاع " اوسطی " ، " البقاره " ، " الفنانه " و " مزرعۀ الخوری " را از خانه‌هایشان بیرون راند .

اسرائیل از طریق کمیته‌های آتش‌بس که بین آن و کشورهای عربی مصر ، سوریه و لبنان و اردن تشکیل شده بود ، سعی بر تحمیل حاکمیت خود بر برخی از مرزهای مصنوعی و مناطق بی‌دفاع داشت . او تلاش می‌کرد از کمیته‌های مزبور در جهت تشکیل یک دیوار سیاسی بین خود و همسایگانش استفاده کند . البته در این مسیر با موانعی مواجه شد .

( ن - : آتش‌بس دائم بین مصر ، ]سوریه ، اردن ، لبنان[ و اسرائیل ( موافقتنامه‌های - ) .

اسرائیل از لحاظ موقعیت جغرافیایی ، در طول یک نوار ساحلی باریک و احاطه شده به وسیله حلقه‌ای از خشکی قرار داشت . همچنین در صورت خواست اعراب سواحل آن نیز در خطر محاصره دریایی قرار می‌گرفت . مرزهای خشکی آن نسبت به مساحت و عمق این منطقۀ طولانی و در حدود 950 کیلومتر است .
* مرز با لبنان : 75 کیلومتر
* مرز با اردن : 530 کیلومتر
* مرز با مصر : 265 کیلومتر
* مرز با سوریه : 750 کیلومتر

سواحلی فلسطینی تحت اشغال اسرائیل بیشتر از 254 کیلومتر بوده و در مقابل تمام نقاط ضعف موجود ، تنها از ویژگی‌های مثبت زیر بهره‌مند است :
#بافت اجتماعی نظام آن
#نظام سیاسی حکومت اسرائیل
#ارتباط سیاست اسرائیل با استعمار و امپریالیسم و به‌ویژه با ایالات متحده آمریکا .

سران رژیم صهیونیستی از همان ابتدای تشکیل اسرائیل متوجه شدند که مسأله فلسطین باعث بیداری ملل و موجب انقلاب‌های متعدد در کشورهای عربی خواهد شد . در انتظار چنین حرکتی می‌بایست به منظور جلوگیری از گسترش شکاف بین اسرائیل و اعراب در زمینه‌هایی که اعراب بر او برتری داشتند ، حرکت کنند . پیروزی اسرائیل در تحقق برتری قطعی بر اعراب مرهون شرایط زیر بود :

طرح دفاعی صحیح ، مردمی کارآزموده ، مبارزان ورزیده ، اراده نبرد در تمامی سطوح فرهنگی و تکنیکی ، توانائی‌های فنی ارتش دفاع اسرائیل ، توان رهبری و توان نیروهای مسلح .

اسرائیل برای جبران کمبود نیروی انسانی خود از طرح مهاجرت به شیوه‌ای که ضامن منافع او باشد ، بهره جست . در این روند ، اولویت به کارگران فنی با تخصص‌های مختلف داده شد تا همزمان بتوانند کارگاههای صنعتی و نظامی لازم را به منظور پیروزی در نبرد با اعراب در دست داشته باشد . در عین حال تلاش کرد تا یک ارتش احتیاط با کارآیی فراوان ، که توان مقابله با جنگی احتمالی را در سریع‌ترین زمان ممکن داشته باشد ، به منظور اهداف توسعه‌طلبانه خود تشکیل دهد .

هدف سیاسی اسرائیل توسعه‌طلبی به هر وسیله ممکن و تحقق حاکمیت خود بر مناطق بی‌دفاع است . اما هدف نظامی او سیطره بر مناطق حیاتی است که امکان آزادی عمل و مانور در جهت تهاجم به سرزمین‌های مجاور را دارا باشد . در این راستا اسرائیل اقدام به جنگ روانی و اشاعه ترس و وحشت ( از قدرت خود ) در بین دشمنانش کرد .

همزمان با فعالیت‌های اسرائیل در مناطق بی‌دفاع و تعیین استراتژی گام به گام و توسعه‌طلبانه خویش ، برخی از مسئولین اسرائیلی بانگ برآوردند : " از آنجا که دولت‌های عربی به نقض مقررات آتش بس اقدام نموده‌اند این حق مسلم اسرائیل است که به عکس‌العمل انتقامی مناسب دست زند . "

" ژنرال بیرنز " ، اقدامات اسرائیل را در این زمینه مختصراً بیان می‌کند :

<blockquote>" اسرائیلی‌ها با آنکه خود به عدم وجو نیروی نظامی در مناطق بی‌دفاع رأی داده بودند ، مدعی حاکمیت بر مناطق مزبور شده و به تدریج در هر فرصت پس از حضور نیروی نظامی ، خود را از قید مزبور و در نهایت از قبول این ماده سرباز زدند . برای نمونه اقدام آنها در مورد منطقه العوجا را می‌توان ذکر نمود . " $$blockquote/$$

در این راستا اسرائیلی‌ها سیاست " واقعیت موجود " را که با گذشت زمان به یک [[حق|حق]] مشروع تغییر می‌یافت ، پی‌ریزی کردند . کنت برنادت در گزارش خود می‌نویسد :

<blockquote>" زور و اجبار دیروز به واقعیت موجود مبدل شده و فردا صورت وضع حاکم را به خود خواهد گرفت . " ( نک : [[برنادت ، گزارش - ]] ) $$blockquote/$$

نقطۀ ضعف سوم اسرائیل باقی ماندن به صورت یک جزیره در میان دریایی عربی است . اسرائیل به لحاظ اینکه دولت نژادپرست و توسعه‌طلب می‌باشد به‌خوبی آگاه است که در آینده‌ای نه‌چندان دور شاهد یک وحدت عربی پیرامون خود خواهد بود .

به همین دلیل استراتژی آن عکس‌العملی در قبال وضعیت مزبور ، یعنی ایمان به وقوع حتمی جنگ با کشورهای عربی است . این مسأله باعث آمادگی او برای جنگ با دولت‌های عربی می‌شد . در این مسیر ، استراتژی " تلافی بزرگ " علیه جبهه‌های عربی مکرراً اجرا شد . با افزایش عملیات چریکی بر ضد اسرائیل در سال 1955 جهان شاهد افزیاش تجاوزات اسرائیل در جبهۀ مصر بود .

همچنین پیش از آن که توان نظامی دول عربی افزایش یابد اسرائیل به ایجاد و تکمیل یک " نیروی واکنش سریع " پرداخت تا آماده تهاجم فوری به کشورهای عربی باشد .

این استراتژی در تجاوز سه جانبه به مصر ، در سال 1956 ، مشاهده شد . از نظر اسرائیل این یورش عکس‌العملی در قبال افزایش عملیات چریکی و توسعه تسلیحاتی مصر بود ، بدین منظور که نیروی اصلی اعراب قبل از توسعه کامل و دست‌یابی به تمامی سلاح‌های جدید منهدم گردد .

اسرائیل به خوبی می‌دانست که فاجعه فلسطین ، بر کینه و انزجار اعراب نسبت به حضور غیرقانونی او در سرزمین‌های اشغالی سال 1948 ، خواهد افزود . استراتژی اسرائیل برای بهره‌مندی هر چه بیشتر از نتایج تجاوز سال 1948 و دفع خطر تهاجم اعراب و همچنین تحقق تصمیمات متخذه در کنفرانس بال ( 1897 ) ، و جبران ضعف استراتژیک در عمق سرزمین‌های خود ، طرحی را مبتنی بر نکات زیر پی‌ریزی نمود :
#تقویت نظام دفاع منطقه‌ای با ایجاد یک شبکه [[پوشش|پوشش]] امنیتی به وسیلۀ شهرک‌های یهودی‌نشین و تلاش در ج هت تغییر طبیعت جغرافیایی مناطق برای ایجاد موانعی طبیعی در مقابل پیشروی اعراب . این عمل به‌ویژه در شمال " حوله " صورت گرفت . چنان‌که کلیه کانال‌های آبیاری ایجاد شده در این منطقه ، براساس یک سلسله تصمیمات نظامی - اقتصادی ، احداث گردید . خشک کردن آب دریاچه " حوله " و تغییر شکل آب رود اردن تأثیر زیادی در تغییر جغرافیای طبیعی منطقه داشته و ارزش این منابع آبی را بیشتر کرد . ( نک : [[حوله ، خشک کردن دریاچه - ]] ) تلاش در جهت تغییر طبیعت جغرافیایی منطقه " [[نقب|نقب]] " از لحاظ اقتصادی و نظامی برای اسرائیل از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار بود . زیرا باعث مقاومت او در برابر نیروی اصلی اعراب می‌شد . اسرائیل همچنین به احداث صدها برکۀ پرورش ماهی در منطقه [[بیسان ( شهر - ) |بیسان]] در مقابل دشت اردن آن هم در برابر چشمان اردنی‌ها پرداخت . این مسأله مانع تهاجم اعراب و پیشروی نیروهای آنان بود . اسرائیل سعی داشت تا با در اختیار گرفتن آب نهر اردن و با افزایش سطح آن ، این نهر را به صورت یک مانع نظامی درآورد . اسرائیلی‌ها اعتراف می‌کنند که استراتژی نفوذ غیرمستقیم " لیدل هارت " را عملی ساخته‌اند . از همین جا آشکار می‌گردد که چرا رهبران اسرائیل و " لیدل هارت " به ستایش یکدیگر می‌پردازند . زیرا اسرائیلی‌ها مدعی هستند و لیدل هارت آنها را به این خاطر شایستۀ تحسین می‌داند ! لازم به تذکر است که اسرائیل از موضع متعادل خود در برابر ارتش‌های عربی و عدم وحدت کامل آنها استفاده نمود و از تهاجم مستقیم با بهره‌مندی از اصل نفوذ غیرمستقیم بر ضد یک ارتش و تهاجم غیرمستقیم در مقابله با سایر ارتش‌ها ، بهره گرفت .
#تدوین یک استراتژی تهاجمی مبتنی بر یورش و انتقال جنگ به سرزمین‌های عربی مجاور . در استراتژی مزبور عقب‌نشینی و بازگشت معنا ندارد . سازمان نظامی اسرائیل توانست این مفهوم را در اذهان یهودیان جا بیندازد : " شکست در یک نبرد ، به معنای نابودی و مرگ اسرائیل است . " به همین دلیل ، اسرائیل حاکمیت اعراب را بر مناطق بی‌دفاع نپذیرفته و سعی در اشغال تدریجی این مناطق داشت .
#اجرای استراتژی [[جنگ پیشگیرانه|جنگ پیشگیرانه]] . این استراتژی مبتنی بر ایجاد و تکامل " نیروی واکنش سریع " به منظور اقدام به یک [[جنگ پیشگیرانه|جنگ پیشگیرانه]] بر ضد کشورهای عربی است . قبل از آنکه کشورهای مزبور بتوانند با افزایش توان تسلیحاتی خود آمادگی حضور در یک نبرد نهایی علیه اسرائیل را بیابند .

این استراتژی ، آشکارا در تجاوز سه جانبه 1956 دیده شد . این تجاوز از دید اسرائیل عکس‌العملی در قبال افزایش توان تسلیحاتی مصر و در هم کوبیدن نیروی اصلی اعراب بود .

در یک جمع‌بندی کلی از اقدامات اسرائیل پس از آتش‌بس 1949 می‌توان تصریح کرد که استراتژی اسرائیل در این مرحله در جهت تقویت بنیۀ دفاعی و حفظ نیروهای تهاجمی خود و اجرای [[جنگ پیشگیرانه|جنگ پیشگیرانه]] و نهایتاً تسلط بر مناطق غیرقانونی و ممنوع قرار گرفت .

==مآخذ :==
#اکرم دیرئی و هیثم ایوبی : '''''به سوی استراتژی جدید عربی''''' ، دارالیقطه العربیة للتألیف و الترجمه و النشر ، بیروت 1972 .
#ربابعه ، غازی اسماعیل : '''''استراتژی اسرائیل''''' ، ترجمه محمدرضا فاطمی ، نشر سفیر ، 1368 .
#Major General Mosheh Dayan. : '''''The Sinai Compaign''''', New York

اخوان المسلمین و سازمان آزادی بخش فلسطین ( روابط - )

2020-07-17T18:49:02Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote/$$' به '</blockquote>'

اختلاف ایدئولوژیک در جهان بینی دو گرایش مذهبی ( اخوان المسلمین ) و ملی ( ساف ) و نیز تفاوت دیدگاههای هر یک از آنها نسبت به چگونگی حل و فصل قضیه فلسطین ، اصول روابط این دو گرایش را از سال 1967 تا قیام انتفاضه مردم فلسطین در دسامبر 1987 تشکیل می‌داده است . این روابط که متقابلاًبا شک و تردید و تناقض گویی و مبادله اتهامات توأم بوده است پیامدهای منفی بر عرصه مبارزاتی مردم فلسطین بر جای گداشت و حتی گاهی اوقات و در برخی مناسبتها ، به رویارویی و درگیری‌های خونین منجر شده است .

از ابتدای سال‌های نیمه دوم قرن بیستم ، این باور در اذهان جنبش ملی رسوخ کرد که میان اخوان المسلمین و رژیم اردن روابط نزدیکی وجود دارد . این باورها باعث تیرگی روابط جنبش ملی با اخوان المسلین شد . صرف نظر از اختلافاتی که در اهداف و دیدگاه‌ها و خط مشی هر کدام از آن دو جناح وجود داشت ، لیکن نوعی همزیستی در روابط فیما بین ظهور کرد . علت اصلی انتقاد و مخالفت اخوان المسلمین کرانه باختری و نوار غزه با گرایش‌های ملی گرا ، به دلیل مواضعشان در قبال قضیه فلسطین میباشد . آنچه که در موضع گیری‌های [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] - به وضوح مشهود است . این روابط میان گرایشات مذهبی و جناح‌های دست چپی وابسته به گرایش‌های ملی گرا نیز همواره بسیار منفی بوده است . علاوه بر تضادهای شدید ایدئولوژیکی میان اخوان المسلمین و چپ‌گرایان فلسطینی ، اخوان المسلمین همواره از این مسأله بیم داشته که نفوذ چپ‌گرایان در [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] افزایش یافته و کنترل ساف را به دست گیرد . اخوان المسلمین معتقد است که جناح‌های دست چپی از قبیل جبهه خلق و جبهه دموکراتیک برای آزادی فلسطین می‌کوشند سلطه جنبش فتح را بر ساف بشکنند . در خصوص موضع اخوان در قبال کمونیست‌های فلسطینی باید گفت که این موضع گیری با دشمنی سر سختانه و مطلق توأم بوده است . یکی از مطبوعات محلی اخوان المسلمین موضع گیری این سازمان را به طور خلاصه چنین بیان می2کند :

$$blockquote$$ " کمونیسم در زمینه‌های ایدئولوژی و سیاست شکست‌های فراوانی هم بای خودش و هم برای امت ما به ارمغان آورده است . حزب کمونیست به روشنی نشان داده که نه فقط به نفع ابر قدرت‌ها مزدوری می‌کرده است بلکه مهم‌تر از همه ، این حزب به اهداف اسرائیل خدمت می‌کند . مواضع خصمانه این حزب در طول تاریخ معاصر به ویژه در ارتباط با مسأله فلسطین و مشخصاً در حوادث و رویدادهای طرابلس لبنان و دست زدن به انشعاب در درون ساف ، به وضوح بیانگر صحت ادعاهای ماست . افزون بر آن کفرورزی صریح و دعوت به کفر الحاد از طریق ادبیات و نشریات و مراسمی که برگزار می‌کند و نیز بی‌بندوباری و عدم تعهد به ارزش‌های اخلاقی و معنوی و تعهدات اسلامی در زندگی خصوصی و در روابط اجتماعی با جامعه . " </blockquote>

نباید فراموش کرد که نظیر چنین اتهامها و موضع گیری‌های متوجه کمونیست‌های جهان عرب نیز شده است . لیکن این بدان معنی نیست که روابط میان جنبش فتح و اخوان المسلمین دوستانه بوده است . علی رغم اینکه جنبش فتح یکی از جناح2های ملی گرای نزدیک به جنبش اسلامی به شمار می‌رفته است اما همواره اختلافاتی میان آن دو وجود داشته است ، به طوری که برخی مناسبت‌ها به ویژه این اختلاف‌ها به حدی به خشونت گرایید که شدت خشونت آن از رویارویی اخوان المسلمین با جناح‌های دسته چینی فراتر رفت .

در مجموع می‌توان روابط میان جنبش فتح و اخوان المسلمین را همزمان دوستانه و خصمانه توصیف کرد . با وجودی که جنبش فتح یکی از جناح٬های ملی گرای نزدیک به اخوان المسلمین ، به شمار می‌آید . اما این جنبش از انتقادهای اخوان در امان نبوده است . اخوان المسلمین به دلیل انشعاب سران مؤسس الفتح و جدایی‌شان از سازمان اخوان المسلمین هنوز هم اظهار تأسف و احساس حزن و اندوه می‌کند . اخوان ضمن اینکه جنبش را فتح فرزند قاونونی خویش می‌داند ، در عین حال به دلیل فاصله گرفتن تدریجی رهبران آن از ایدئولوژی مادر و ناتوانی اخوان به بازگرداندن فتح به آغوش خانواده ، پیوسته با بدبینی و عدم رضایت به آنان نگاه می‌کند . جنبش فتح نیز از نظر نفوذ و محبوبیت مردمی قویترین رقیب اخوان المسلمین به شمار می‌رود . اخوان المسلمین به خوبی به این مسأله واقف است که تعدادی از اعضای سابق جماعت اخوان المسلمین که جنبش فتح را پایه گذاری کرده‌اند هنوز هم رابطه حسنه‌شان را با جنبش اخوان المسلمین حفظ کرده‌اند .

جماعت اخوان المسلمین به این علت با [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] مخالفت می‌کند که این سازمان ساخته و پرداخته نظام‌های حاکم عربی است : اخوان معتقد است هر یک از رژیم‌های عربی اقدام به تشکیل جناحی در داخل ساف کرده و از نظر ایدئولوژی ، مسائل مالی و سیاسی آن را به خود وابسته ساخته است . این رژیمها با برگزاری اجلاسیه‌ها و کنفرانس‌های متعدد سران عرب و نیز در راستای سیاست‌هاس توطئو آمیز خویش ، جناح‌هایی را به وجود آورده بودند و به دستگاه‌های ساف ملحق ساختند . بر این اساس ، تصمیم گیری‌ها و نیز مقرراتی که در درون ساف اتخاذ می‌شده و در حقیقت زاییده سیاستها دستورالعمل‌های حاکم عربی بوده است . اخوان المسلمین اظهار داشته که امیدوار است ساف مجدداً به راه راست بازگردد و رشد و آگاهی خویش را بازیابد و با پیکارش را با یهودیان از درون سرزمین‌های اشغالی آغاز کند . اکنون برای اخوان المسلمین این پرسش مطرح است که آیا رهبران [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] قادرند تغییر موضع دهند و از خط مشی گذشته پیروی نمایند ؟ اخوان با اظهار ناامیدی ، خودشان پاسخ این پرسش را می‌دهند اعلام میدارند . " کسی که به ظهور در محافل سیاسی و ایستادن در مقابل دستگاه‌های فیلمبرداری عادت کرده است ، برایش مشکل به نظر می‌رسد مجدداً به سنگر مجاهدین بازگردد ! "

جماعت اخوان المسلمین همچنین در سرزمین٬های اشغالی فلسطین با آنچه تا دیروز یکی از اهداف استراتژیکی [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به شمار رفت ، مخالفت کرده است . استراتژی ساف مبتنی بر دعوت به تشکیل یک دولت دموکرات و لائیک در فلسطین ، و نیز ، هدف تاکتیکی آن تشکیل دولت مستقل فلسطینی در بخشی از سرزمین‌های فلسطینی است .

افزون بر این ، اخوان المسلمین با اقدامات و کوشش‌های [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] دایر بر رسیدن به یک راه حل سیاسی و دیپلماتیک برای مسأله فلسطین مخالفت کرده است . اخوان المسلمین این اقدام ساف را به عنوان تصفیه نهایی مسأله فلسطین تعبیر نمود و با طرح اندیشه برگزاری کنفرانس بین المللی صلح نیز مخالفت کرده و گفت وگو و مذاکره با اسرائیل و امضای معاهده صلح و یا هر نوع مذاکره میان فلسطینیان و اسرائیلیان را محکوم ساخته است . نظر به اینکه فعالیت‌های سیاسی در چهارچوب تشکیلات منظم در سایه رژیم اسرائیل ممنوع می‌باشد ، گرایش‌های مختلف سیاسی از جمله جناح‌های جنبش اسلامی به منظور پیشبرد فعالیت‌های سیاسی‌شان یه طور روزافزون به انجمنها و گروه‌های دانشجویی دانشگاه‌های نوار غزه و کرانه باختری متوسل شده‌اند . به طوری که این گروهها و انجمنها در مناسبت‌های مختلف و از طریق صدور بیانیه و پخش شب نامه و روزنامه‌های دیواری مواضع گرایشات مختلف را بیان می‌کرده‌اند .

یکی از مطالبی که در یکی از تراکت‌های تبلیغاتی دیواری انجمن دانشجویی وابسته به جماعت اخوان المسلمین دانشگاه [[بیرزیت ( شهرک - ) |بیرزیت]] در سال 1987 نوشته شده بود ، اخوان المسلمین موضعشان را در " ساف " طی مقالهای تحت عنوان " فتوای شرعی " به این شکل بیان کرده‌اند : " تحت هیچ شرایطی جایز نیست به افراد یا گروه‌هایی که اسلام را در تئوری و در عمل قبول ندارند ، ولایت و حاکمیت ببخشیم . " در اطلاعیه انتخاباتی دیگری ، انجمن دانشجویی وابسته به جماعت اخوان المسلمین در رد پرسش‌هایی که دربارۀ عدم تعهد این انجمن به [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به عنوان تنها نماینده قانونی مردم فلسطین مطرح شده بود گفته شده است : " انجمن اسلامی از هر کسی که سلاح حمل کند و با دشمن ستیز کند و در راه آزادی سرزمین فلسطین شهید دهد و از حقوق دفاع کند ، قویاً حمایت و جانبداری می‌کند . لیکن انجمن اسلامی ، افرادی را که به منظور امضای معاهده صلح با یهود می‌کوشند و حقوق مردم آواره ، ثروت‌های به غارت رفته و سرزمین غضب شده ، و مقدمات تحقیر شده این ملت را نادیده می‌گیرند ، به رسمیت نمی‌شناسد ، هر کس می‌خواهد باشد . " اخوان المسلمین مکرراً موضع مخالف خویش را نسبت به برقراری تماس و مذاکره با یهودیان به لصطلاح " پیشرو " بر اساس اصول مذهبی بیان داشته است . این مسأله از ابتدای طرح موضوع مذاکره در معرض اختلاف و کشمکش میان اخوان المسلمین همواره از یاسر [[عرفات ، یاسر|عرفات]] به دلیل مواضع اسرائیلی انتقاد کرده است .

آقای " شیخ [[یاسین ، احمد ( 1936 - 2004 ) |احمد یاسین]] " رهبر اخوان المسلمین سابق و مرشد کنونی جنبش اسلامی " حماس " در سرزمین‌های اشغالی فلسطین و رئیس مجمع اسلامی غزه موضع سازمان خویش را در قبال [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] به این شکل خلاصه می‌کند : " نظر به اینکه [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] یک سازمان غیر دینی است ما نمی‌توانیم این سازمان را به عنوان تنها نماینده مردم فلسطین بپذیریم مگر اینکه خط مشی خود را تغییر دهد و از اسلام پیروی کند . " اما هنگامی که انتفاضه مردم مسلمان فلسطین آغاز شد شیخ یاسین موضعش را تعدیل کرد و در مصاحبه‌ای اظهار داشت : " [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] عملاً نماینده مردم فلسطین است . " ایشان ضمن امتناع از اظهار نظر در خصوص خط مشی سیاسی ساف دایر بر تشکیل دولت غیر دینی در هر بخش از سرزمین فلسطین ، بر لزوم انتخاب اسلام به عنوان دین دولت و مصدر قانونگزاری تأکید کرد .

شیخ [[یاسین ، احمد ( 1936 - 2004 ) |احمد یاسین]] در مورد اختلاف نظر موجود میان او و ساف می‌گوید : " ما با [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] اختلافی نداریم . آنها از یک تفکر پیروی می‌کنند و ما نیز از تفکر دیگر ، و این مردم فلسطین هستند که می‌توانند میا ما داوری کنند . قضاوت مردم می‌تواند ملاک ما باشد . "

شیخ یاسین می‌افزاید : " جنبش اسلامی خود را به عنوان جانشین ساف مطرح نمی‌کند . " در خصوص موضع اخوان المسلمین سرزمین‌های اشغالی در قبال یاسر عرفات " مسلمان " آن گونه که یکی از رهبران آنان بدان اشاره می‌کند : حمایت اخوان المسلمین از [[عرفات ، یاسر|عرفات]] در نوسان بوده و بستگی دارد تا چه اندازه پیروان و طرفداران اندیشه‌های اسلامی را تأیید کند . "

روی هم رفته روابط میان جنبش فتح و اخوان المسلمین در سرزمین‌های اشغالی همراه با نوسانات و فراز و نشیب بوده است . این روابط روزی توأم با هماهنگی و همکاری بوده و روز دیگر دچار آشفتگی و درگیری‌های خونین می‌شده است . برای روشن شدن بهتر این روابط می‌توان به هماهنگی که میان فتح و اخوان در ژانویه 1980 به منظور مقدمه چینی برای حمله به مقر هلال احمر غزه به عمل آمد اشاره نمود . همانگونه که از زبان یکی از رهبران فتح جاری شد ، این جنبش در این حادثه دست داشته است . معذلک جنبش فتح حمله به مقر هلال احمر را محکوم ساخت .

پس از انشعابی که در درون جنبش فتح در بهار سال 1983 رخ داد ، هواداران جنبش فتح و هواداران جریان‌های اسلامی در موضع گیریشان بر ضد دولت سوریه خودشان را در یک سنگر و در یک اردوگاه یافتند . اخوان المسلمین که با جنبش فتح اعلام همبستگی کرده بودند با صدور بیانیه‌ای این انشعاب را محکوم کرد و آن را یک اقدام جنایتکارانه نامید .

اخوان المسلمین منتشعبین جنبش فتح را آلت دست سوریه و لیبی خواند و تصریح کرد که هدف آنها اعمال سلطه بر خواست و اراده فلسطینیان می‌باشد . همچنین نیروهای آن ، این حرکت انشعابی را [[معلول ( روستای - ) |معلول]] وجود ایدئولوژی‌های بیگانه در داخل سازمان آزادی بخش و نیز به دلیل توطئه نیروهای چپگرای فلسطینی و مارکیست‌های عرب و اتحاد جماهیر شوروی معرفی کرده‌اند . اخوان به این نکته اشاره می‌کند که هدف این نیروها گسستن جنبش فتح از درون و تصفیه مسأله فلسطین و حذف خط مشی‌های مسلحانه می‌باشد .

افزون بر این اخوان المسلمین یاسر [[عرفات ، یاسر|عرفات]] را به دلیل همبستگی آن نیروهای چپگرا و همکاری‌اش با اتحاد جماهیر شوروی ( سابق ) و ایجاد روابط نزدیک با سوریه و لیبی ملامت کرده است . از سوی دیگر بنا بر عقیده طرفداران گرایش‎های اسلامی این حرکت انشعابی نخستین گام برای سرکوب پیروان گرایش‌های اسلامی در سرزمین‌های اشغالی فلسطین و ناکام گذاردن تلاش رهبران جنبش فتح برای نزدیکی با جنبش اسلامی بوده است . بنابراین رهبران جنبش اخوان المسلمین از رهبری جنبش فتح دعوت کردند ، صفوف این جنبش را از لوث وجود عناصر مارکیست پاکسازی کند . و این مفهوم را درک کنند که لائیسم ثمری نخواهد داشت و با جدیت هر چه تمام با گروه‌های اسلامی همکاری کنند .

==مآخذ :==
#ابوعمرو ، زیاد : '''''الحرکة الاسلامیه فی الضفه الغربیة و قطاع غزه''''' ، دارالاسوار ، عکا 1989 .
#الحوت ، بیان [[نویهض ، عجاج ( 1982 - 1897 ) |نویهض]] : '''''القیادات و المؤسسات السیاسیة فی فلسطین 1917 - 1948''''' ، [[مؤسسه مطالعات فلسطین|مؤسسه مطالعات فلسطین]] ، بیروت .
#ساره ، فایز : '''''الظاهرة الاسلامیة فی فلسطین''''' ، مرکز الدراسات الفلسطینیه ، 1988 .

آموریان

2020-07-17T18:48:25Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$' به '<blockquote>'

[[آموریان|آموریان]] به‌معنای " کسانی‌که کوه‌نشین هستند " می‌باشد . آنها قبیله‌ای از سوریان بودند که نسبت به [[کنعان|کنعان]] بن نوح می‌رساندند . درباره‌ی [[آموریان|آموریان]] ، میان مورخان اختلاف‌نظر شدیدی بوده است . در حال حاضر ، اغلب مورخان معتقدند که [[آموریان|آموریان]] قومی سامی از مجموعه‌ی اقوام سامی باخترزمین بوده‌اند که در روزگاران کهن ، به‌احتمال قوی از شبه‌جزیره‌ی عربستان به بادیه‌ی شام مهاجرت کرده‌اند . تعیین تاریخ دقیق مهاجرت آنان دشوار است . آنان از بادیه‌ی شام ، یک بار با مسالمت و بار دیگر با کارزار و جنگ ، به مراکز تمدن پیشرفته‌ی عراق ، سوریه و فلسطین نفوذ کردند . بعضی مورخان نیز عقیده دارند که نام " [[آموریان|آموریان]] " برای اولین‌بار به‌وسیله‌ی ساکنان اولیه‌ی عراق ، یعنی سومریها و آکدیها بر این قوم سامی اطلاق شده است ، زیرا در زبان اکدی سامی " آمورو " و در زبان سومری " مار - تو " اشاره به جانب غرب است . سپس این دو کلمه ، مفهومی جغرافیایی دال بر مناطق غرب عراق به‌خود گرفتند - مناطقی که از غرب رود فرات تا سواحل دریای مدیترانه امتداد داشت . این دو کلمه ، رفته‌رفتته بر ساکنان مناطق غربی به طور اعم و اهالی بادیه‌ی شام به طور اخص ، اطلاق شد . آنان در متون سومری به نام " مار - تو " و در متون اکدی به نام " امورو " معروف بودند .

نخستین‌باری که از [[آموریان|آموریان]] یاد شده است ، در نوشته‌های قدیم عراق در هزاره‌ی سوم ق م بوده است . این امر به‌روشنی ثابت می‌کند که مهاجرت آنان بسیار زودهنگام بوده است و شماری از آنان در هزاره‌ی سوم ق م در عراق مستقر بوده‌اند . همچنین به‌نظر می‌رسد که پادشاهان شهر دولت‌های عراقی در این دوره ، از [[آموریان|آموریان]] و سرزمینشان اطلاع داشته‌اند ، زیرا شارکالی شاری پادشاه اکید ( 2254 - 2230ق . م ) ادعای غلبه بر کشور مار - تو سرزمین [[آموریان|آموریان]] کرده بود و گودآ پادشاه لاگاش گفته بود که از کوهی در سرزمین ما - تو ، سنگ آورده است . دلایل زیادی نیز در دست است که افزایش تعداد و بالا گرفتن خطر [[آموریان|آموریان]] بر شهرهای بابل در اواخر هزاره‌ی سوم ق م را نشان می‌دهد . از جمله شوسین ، شاه اور در چهارمین سال سلطنت خود ، برای حمایت و حفاظت از قلمروی خویش در برابر تهاجم آنان ، بارویی بنا کرد . آمویان در نظر ساکنان عراق ، مردمی بودند بدوی و خانه‌به‌دوش و بی‌بهره از تمدن ، به علاوه ، چنان‌که از یک افسانه‌ی سومری پیداست ، به خشونت طبع نیز موصوف بودند :

<blockquote> " یار او سلاح اوست ، هرگز زانو نمی‌زند ( تن به کسی نمی‌دهد ) بند گوشت را خام می‌خورد$$blockquote/$$

و در طول حیات ، خانه‌ای از خود ندارد$$blockquote/$$

پس از مرگ نیز در گوری به [[خاک|خاک]] سپرده نمی‌شود . " $$blockquote/$$

[[آموریان|آموریان]] در منطقه‌ی گسترده‌ای شامل عراق ، سوریه و فلسطین پراکنده شدند . آنان پس از اینکه با تعدادی بسیار ، وارد [[خاک|خاک]] عراق شدند و شیوه‌های پیشرفته‌ی تمدن را از سومریها و آکدیها برگرفتند ، بزرگترین دستاوردهای خود را چه به لحاظ سیاسی و چه از نظر تمدن ، تحقق بخشیدند . از این‌رو ، تاریخ آنان در این سرزمین مهم‌تر و روشنتر از تاریخ آنها در سوریه و فلسطین است .

تاریخ روشن آمویان در عراق ، از اواخر هزاره‌ی سوم ق . م پس از سقوط سومین سلسله‌ی سلاین اور در 2006 ق م آغاز می‌شود . این سقوط راه را برای ایجاد چند " دولتشهر " آموری در جنوب و شمال عراق هموار می‌کند و دوره‌ی جدیدی به نام دوره‌ی قدیم بابل به ظهور میی‌پیوندد . " لارسا " و " بابل " و " سیپار " و " اشتونه " و " آشور " پایتخت‌های دولتشهرهای " آموری " می‌شوند و شهر ماری ( تل الحریری بر رود فرات ) از مراکز اصلی تمدن آنان در راه سوریه به عراق می‌باشد . [[آموریان|آموریان]] در دوره‌ی حمورابی پادشاه بابل ، به اوج افتخارات فرهنگی و سیاسی خود رسیدند . حمورابی نفوذ خود را بر تمام دولتشرهای آموری در جنوب و شمال عراق بسط داد . نیز بر شهر ماری مسلط شد و قلمرو او حتی به بعضی از مناطق غربی سوریه رسید ، چندان‌که می‌توان بر آن نام امپراطوری بابل نهاد . اسناد فراوانی که در شهر ماری کشف شده است حاکی از وجود مراکز سیاسی و اجتماعی [[آموریان|آموریان]] در سده‌ی هیجدهم ق . م در مناطق وسیعی از سوریه به خصوص حلب و قطنه است . در این اسناد ، نام مملکت " آمورو " آمده است . همچنین مکاتبات " تل‌العمارنه " که در مصر کشف شد است از وجود چند دولتشهر آموری در سوریه در سده‌ی چهاردهم ق م خبر می‌دهد . به نظر می‌رسد که این دولتشهرها برای پاسداری از منافع و استقلال خود ، از سیاست هوشمندانه‌ای مبتنی بر استفاده از اختلافات موجود میان دولت مصر و دولت حتیها ، پیروی می‌کردند ( نک : عمارنه ، تپه - )

نام [[آموریان|آموریان]] ( ایموری ) در شماری از اسفار عهد قدیم آمده است . اغلب مورخان معتقدند قومی که در [[تورات|تورات]] با این نام به آن اشاره شد ، همان قومی است که در اسناد کهن عراق به نام " امورو "= " عمورو " از آن یاد شده است . در [[تورات|تورات]] آمده است که [[آموریان|آموریان]] ، پیش از تصرف فلسطین به وسیله‌ی اسرائیلیان ، در آن سرزمین ساکن بوده‌اند . محل سکونت آنان در مناطق مرتفع و شرق اردن بوده است . تعیین تاریخ دقیق ورود [[آموریان|آموریان]] به فلسطین دشوار است . احتمالاً از هزاره‌ی سوم ق . م در آنجا اقامت داشته‌اند . این احتمال بر دلایلی مبتنی است که از نتایج حفریات باستان‌شناسان ، مبنی بر وجود آنان در فلسطین در دوره میانه ، عصر مفرغ ، استنباط می‌شود . باستان‌شناسانی که بر حفریات نظارت داشته‌اند معتقدند خرابیهایی که برخی شهرهای هزاره‌ی سوم ق . م وارد آمده نتیجه‌ی تهاجم [[آموریان|آموریان]] و سرازیر شدن آنان به شهرها بوده است . به علاوه چند نام آموری از اوایل هزاره‌ی دوم ق . م معروف بوده است .

[[آموریان|آموریان]] ، چنان که از آثار به جا مانده‌ی آنان برمی‌آید ، از ساکنان قبلی متفاوت بودند . سفال‌سازی آنان متمایز از شیوه‌ی گذشتگان بود و در مراسم تدفین روش‌های خاصی داشتند که بیانگر چگونگی سازمان اجتماعی آنان بوده است . گویا هر قبیله آداب و رسوم خاصی در تدفین داشته است . مآخذ [[تورات|تورات]] ، [[آموریان|آموریان]] را از بقایای جباران ذکر می‌کند ، با قامتی به بلندی سرو و بدنی به نیرومندی بلوط بن . و با آل اسرائیل سخت دشمن بودند از آنچه در [[تورات|تورات]] آمده معلوم می‌شود که [[آموریان|آموریان]] از اقوامی بودند که با حمله‌ی اسرائیلیان به مقابله برخاستند و وقتی قدم اسرائیل به مملکت [[آموریان|آموریان]] رسید نماینده‌ای نزد پادشاه آمور فرستادند و اجازه خواستند که از مملکت آنها عبور کنند . امان پادشاه [[آموریان|آموریان]] به قوم اسرائیل جواب نداد و آماده جنگ شد . میان [[آموریان|آموریان]] و اسرائیلیان نبرد سختی درگرفت که سرانجام به سود اسرائیلیان تمام شد . اینان ، سیحون شاه [[آموریان|آموریان]] را سخت شکست دادند و از این پیروزی اعتماد به نفس یافتند . و مملکت [[آموریان|آموریان]] نصیب سبط جادو " رائوبین " شد . همچنین بر جنگ موآبیان که بیشتر در طی یک نبرد مغلوب سیحون آموری شده بودند ، جرأت پیدا کردند . از پادشاهان مشهور [[آموریان|آموریان]] در [[تورات|تورات]] ، عوج شاه پاشان است . سرانجام [[آموریان|آموریان]] به زیر سلطه‌ی پادشاهی داوود درآمدند . به علت اینکه جمعیتشان کم شده بود مانند چادرنشینان به طور پراکنده سکونت می‌کردند .

تمدن [[آموریان|آموریان]] را نمی‌توان به صورت واحد و همگون مورد بحث قرار داد . زیرا آنان در مناطقی دور از هم پراکنده بودند و از تمدن‌های گوناگونی تأثیر پذیرفتند . پیش از استقرار در شهر ، صحرانشینی وجه مشخصه‌ی آنان بود و اقتصادشان از طریق دامپروری تأمین می‌شد . برخلاف اقوام صحرانشین که حمل و نقل وسایلشان به وسیله شتر انجام می‌گرفت ، [[آموریان|آموریان]] برای نقل و انتقال و حمل و نقل وسایل خود از الاغ استفاده می‌کردند . آنان به شکار می‌پرداختند و پیوسته بر آبادیها می‌تاختند و اموال مردم را غارت می‌کردند . تصویری که از آنان در افسانه‌ی سومری ارایه شده ، اگرچه خالی از اغراق نیست ، اما به واقعیت نزدیک است . چنانکه از تاریخ [[آموریان|آموریان]] در عراق به روشنی پیداست ، آنها پس از استقرار در شهرها ، استعداد عجیبی در فراگیری شیوه‌های زندگی شهری و جذب و ایجاد تحول در آنها از خود نشان دادند و از شیوه‌ی تمدن سومری - اکدی و نهادهای سیاسی و دینی و فکری آنان تأثیر پذیرفتند . همچنین در قانونگزاری ید طولایی داشتند . در این زمینه ، کافی است به قوانین معروف " حمورابی " اشاره شود . این قوانین نشانگر فهم عمیق آنان از مسائل اجتماعی و اقتصادی است . آنان چنان پیوندی با تمدن عراق داشتند که از زبان پیشین خود دست کشیدند و زبان آکدی را برگزیدند . از زبان قدیمی آنها جز نام‌های اشخاص نمانده است . در تدوین اسناد خویش از خط میخی استفاده می‌کردند و با وجودو پایبندی به " رب‌النوع " آمورو که مورد پرستش آنها پیش از استقرار بود ، به پرستش خدایان باستانی عراق روی آوردند و مراسم دینی را طبق آئین‌های سومری - اکدی انجام می‌دادند .

در سوریه و فلسطین [[آموریان|آموریان]] با توجه به تماس‌هایی که با حتیها در شمال و مصریها در جنوب داشتند از عوامل تمدن ساز دیگری اثر پذیرفتند . از آثار به دست آمده در فلسطین معلوم می‌شود که [[آموریان|آموریان]] به بازسازی شهرهایی پرداخته بودند که بر اثر تهاجم آنان تخریب شده بود . صنعنت سفال‌سازی آنان متفاوت از اقوام دیگر بود . آنها اسلحه‌ی جدیدی به کار می‌بردند و ابزارهای زینتی آنان با آنچه در میان اقوام دیگر متعارف بود ، تفاوت داشت .

قابل ذکر است که آموریان در فلسطین ، به خلاف عراق ، زبان خود را حفظ کردند . در زبان‌های بعدی ، مانند عبری و آرامی ، تأثیر زبان آنها آشکار بود . از کتیبه‌هایی که در " بنی حسن " مصر کشف شده معلوم می‌شود که مردان و زنان آموری جامه‌های زربفت و رنگارنگ می‌پوشیده‌اند . مردان کفش صندل و زنان پای‌افزار به پا داشته‌اند . اسلحه‌شان نیز غالباً تیر و چوب‌دستی بوده است .

==مأخذ :==
#سوسه ، احمد ، '''''العرب و الیهود فی التاریخ''''' ، بغداد ، 1972 :
#Gelb, I.j. : ''The early History of the West Semitic Peoples'', '''''Journal of Cuneiform studies''''', Vol. 15, 1961.
#Kengon, K. : '''''Archaeology in the Holy land''''', London, 1970.
#Kupper, Jean - robert, '''''les nomades en Mesopotamie au temps des Rois de Mari''''', Liege, 1957.

احکام و فتوا‌های شرعی در مورد فلسطین

2020-07-17T18:47:31Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote/$$' به '</blockquote>'

موضوع احکام و فتوا‌های شرعی در مورد مسالۀ فلسطین و رژیم اسرائیل و صهیونیست‌ها و حامیان آنها مساله‌ای است که پس از اشغال فلسطین توسط رژیم صهیونیستی مورد توجه علمای [[شیعه|شیعه]] و سنی ، مراکز و مجامع دینی و مذهبی جهان اسلام قرارگرفت . در این خصوص بعضی ا ز مراکز اسلامی اقدام به جمع‌آوری فتواهای علمای اسلام کردند . تا با انتشار آنها در کشورهای اسلامی وضعیت مسلمین را در برخورد با رژیم اشغالگر قدس و نیزکمک به قضیۀ فلسطین روشن سازند . لذا هرچند سالی برحسب اوضاع و شرایط حاکم بر فلسطین ، احکام و فتوا‌هایی از سوی برخی [[علما ( روستای - ) |علما]] و نیز بعضی از مراکز اسلامی صادر می‌شد . در همین راستا متنی در مورد اوضاع و شرایط سیاسی حاکم بر فلسطین از زمان شروع اشغال فلسطین تا زمان کنفرانس صلح خاورمیانه تهیه و تنظیم گردید و توضیحات لازم و ضروری در آن مطرح شد و در پایان آن هفت سؤال به منظور استفتاء از علمای اسلام درج گردید و به محضر آنها تقدیم شد تا احکام و فتواهای شرعی خود را درقبال مسالۀ فلسطین و اسرائیل صادر نمایند . علمایی که این متن به دست آنها رسید فتوا‌های خود در مورد سؤال‌های مطرح شده را اعلام کردندکه تمامی آنها منتشر شد و در جهان اسلام به ویژه درکشورهای عربی توزیع گردید . برخی نیز به طور مستقل به عنوان وظیفه دینی و شرعی خود بدون اینکه متن استفتاء به دست انها برسد از همان ابتدای اشغال فلسطین تا زمان حاضر به مناسبت‌های مختلف احکام شرعی و فتواهای خود درمورد قضیه فلسطین و اسرائیل اشغالگر را برای جهان اسلام تبیین کردند .

در گزارش زیرکه به عنوان متن استفتاء مطرح شده و پیش از فتوا‌های علمای اسلام می‌آ‌ید سعی شده تا از لحاظ محتوا و نگارش با سایرگزارش‌ها و استفتا‌های پیشین که درکشورهای عربی خدمت علمای اسلام عرضه شده همخوانی داشته و دارای یک سیاق مثترک باشد تا ضمن رعایت اصول و حفظ مواد و موضوعات مندرج در متن اولیه که از حدود چهل سال پیش خدمت علمای اسلام تقدیم شده است ، مطالب جدید نیز به آن اضافه شود .

متن استفتاء بشرح زیر است :

''' " بسم الله الرحمن الرحیم " '''

" تبارک الذی نزل الفرقان علی عبده لیکون للعالمین نذیراً " '''

'''

فلسطین سرزمینی عربی و اسلامی است که بین مصر ، اردن ، سوریه ، لبنان ، و عربستان واقع شده و پلی است که کشورهای عربی و اسلامی آسیا را از طریق خشکی به برادرانشان در افریقا متصل می‌سازد . در صورتی که بیگانه‌ای بر فلسطین استیلا یابد این ارتباط قطع می‌شود و همکاری و تبادل منافع و مصالح بین کشورهای اسلامی مشکل می‌گردد . به هنگام هجوم دشمن نیز یاری رساندن آنان به بکدیگر غبرممکن می‌باشد . این موضوع همان چیزی است که پس از ایجاد کشور یهود ( اسرائیل ) در فلسطین به طور عملی اتفاق افتاد و هدف کشورهای استعمارگر در انتقال و اسکان یهودیان در فلسطین و ایجاد دولت اسرائیل در این سرزمین عربی تحفق یافت زیرا صهیونیست‌ها باکمک و تبانی استعمار انگلیس و سایرکشورهای استعمارگر ، پس از آگاهی از اهمیت مذهبی و سوق‌الجیشی فلسطین از نقاط مختلف دنیا به این سرزمین آمدند و در آنجا اسکان یافتند . کشورهای مزبور نیز از لحاظ سیاسی ، نظامی و اقتصادی با مال و سلاح خویش آنان را حمایت کردند و به یاری‌شان برخاستند .

صهیونیست‌ها نیز با استفاده از این کمک‌ها به این سرزمین عربی و اسلامی تجاوزکردند و اقدامات وحشیانه گوناگونی از قبیل شکنجه ، قتل ، هتک حرمت بر ضد ملت مسلمان فلسطین انجام دادند و زن و مرد و پیر و جوان و حتی کودکان آنها را از دیارشان بیرون رانده و آواره کردند و برای یهودیانی که از نقاط مختلف جهان به این سرزمین می‌آمدند دولتی یهودی بر پا کردند و نام آن را اسرائیل گذاشتند . دولت‌های استعماری نیز به جمع‌آوری یهودیان از سراسر جهان و انتقال آنها به فلسطین به [[آژانس یهود|آژانس یهود]] کمک کردند و یهودیان مهاجر را در منازل و ساختمان‌های مسلمانان جای داده و دست ساکنان اصلی فلسطین را از کشتزارها و زمین‌ها و املاکشان کوتاه کردند .

اهالی فلسطین با هر وسیله‌ای که می‌توانستند به دفاع از وطن و ناموس خود پرداختند و جان خودشان را در راه جهاد با اسرائیل فدا کردند تا حدی که چندین هزار نفر از آنان شهید شدند . بعضی از دولت‌ها و حکومت‌های عربی نیز در آن زمان با ارتش خود از مردم فلسطین حمایت کردند و به منظور جلوگیری از اشغال این سرزمین در جنگ با صهیونیست‌ها شرکت کردند . کشورهای استعمارگر با دسیسه‌ها و امکانات مختلف مانع دخالت نیروهای نظامی اعراب به نفع فلسطینیان در برابر صهیونیست‌ها شدند و از رساندن اسلحه به آنها جلوگیری کردند تا به توقف جنگ و امضای موافقت‌نامه

آتش‌بس تن دهند و سرزمین‌هایی که یهودیان به اشغال خود درآورده‌اند در دست ‌آنها باقی بماند . یهودیان در آن هنکام بر بیشتر مناطق فلسطین استیلا یافتند .

این حالت تا سال 1967 ادامه داشت . اما در [[جنگ 1967|جنگ 1967]] اعراب و اسرائیل ، بقیه سرزمین فلسطین و بخشی از [[خاک|خاک]] کشورهای سوریه واردن و مصر به تصرف اسرائیل درآمد و تا سال 1973 که جنگ مصر و اسرائیل شروع شد همچنان در اشغال آن باقی ماند . پس از پیروزی نسبی و محدود مصر در این جنگ که اسطورۀ شکست نایذیری اسرائیل در هم شکست یکباره از برقراری آتش‌بس و آرامش بین اعراب و اسرائیل سخن به میان آمد که نقطۀ عطف آن مذاکرات مستقیم مصر و اسرائیل زیر نظر مستقیم آمریکا بود و به معاهده ننگین کمپ دیوید بین این دوکشور انجامید . بدین ترتیب با خیانت سادات رئیس جمهور معدوم مصر و صلح آن با رژیم صهیونیستی ، بزرگترین و پرجمعیت‌ترین کشور عربی از صف مخالفان با اسرائیل خارج شد و آرامش مورد نظر آمریکا بین اعراب و اسرائیل بیشتر تحکیم گردید . این آرامش تا به امروز پا بر جا بوده و سیاست کشورهای استعماری به ویژه آمریکا نیز بر این است که تا رسبدن به صلح کامل اعراب با اسرائیل پا بر جا باقی بماند .

یهودیان نیز اصرار دارندکه این آرامش به صلح با اسرائیل و اعتراف به آن به عنوان کشوری که دارای سابقه تاریخی در این سرزمین بوده ( نک : ادعای تاریخی صهیونیسم در فلسطین ) - با همه مناطقی که تاکنون با زور به اشغال درآورده - منجر شود . البته مسلمانان جهان و بعضی از احزاب ، جمعیت‌ها و گروه‌های مختلف عربی و اسلامی از اعتراف به کشوری که با تجاوز و جنگ به کشور عربی و اسلامی به وجود آمده است خودداری ورزیده و صلح با آن را محکوم می‌کنند . بعضی از دولت‌های عربی نیز در سال ١٩٦٧ در جریان کنفرانس سران عرب در خارطوم در مقابل سه موضوع صریحاً پاسخ منفی دادند که عبارتند از :
#صلح با اسرائیل
#گفت وگو با اسرائیل
#شناسایی اسرائیل

پس از آن برخی از مردم گمان کردندکه موضوع عدم اعتراف به وجود اسرائیل که سران عرب و مسلمانان و احزاب و گروه‌های مختلف اتخاذ کرده‌اند موضعی است که سیاست ، اقتضای آن را دارد و از هم سؤال کرده که آیا شرع اسلام نیز آنان را دراین موضع تایید می‌کند و بر آنها صحه می‌گذارد و یا آنکه این موضع در اسلام حکم دیگر دارد که ازکلام خدا " و ان جنحوا للسلم فاجنح لها و... " 13 و یا از موافقتنامه‌های صلحی که پیامبر اسلام با یهودیان امضا کرد استنباط می‌شود . این افراد می‌پرسند که آیا صلحی را که اسلام اجازه آن را صادر کرده به صورت مطلق بوده و یا آنکه تنها در صورتی صلح جایز است که دارای مصلحت باشد و ضرری به مسلمین نرساند و حفظ حقوق آن را تضمین کند . و در صورتی که دارای مصلحتی نبوده و به حال مسلمین مضر باشد و حقوق آنان را ضایع کند حکم اسلام در آن مورد ، منع و حرمت صلح می‌باشد . بنا‌براین موضع اعراب و مسلمانان در مورد نپذیرفتن صلح با رژیم اسرائیل ، آن چیزی است که اسلام واجب کرده و بر آن صحه گذارده است ، زیرا صلح با اسرائیل نه تنها به این مطلب که آیا در مصلحت می‌باشد یا نه اکتفا نکرده بلکه ضرر و خطری بزرگ نسبت به جان مسلمین و سرزمین‌های اسلامی دارد . این خطر بر کسی پوشیده نیست . هرکسی که ان را به صورت کامل لمس و احساس نکرده حداقل آنچه راکه هر روز در رسانه‌های گروهی دنیا پخش و منتشر می‌شود و یا بر بالای منابر و در محافل و مجالس عمومی گفته می‌شود دیده و شنیده است . و اعلامیه‌ها ، گفتارها ، بیانیه‌های مسئولین و سیاستمداران و رهبران عرب و مسلمان نیز به خوبی گویای این خطر بزرگ است . آنچه از زبان رؤسای اسرائیل و رهبران و مسئولین آنها نیز انتشار می‌یابد ضرورت توجه مسلمانان به این مساله را دو چندان کرده است . علاوه بر آن ، حوادث و رویداد‌های جاری و روزمرۀ فلسطین و نیز حیله و دشمنی و توطئه‌ای که رژیم متجارز اسرائیل برای دیگر کشورهای عرب و مسلمان به طمع جنگ و تجاوز به آنها تدارک دیده شاهدی بر این مدعاست .

علیرغم وجود آرامش نسبی بین اعراب و اسرائیل ، موضع این رژیم نسبت به اعراب و مسلمین از خصومت به دشمنی بیشتر و از تجاوز حیله‌گرانه و خیانت به حیله و خیانت بیشتر تبدیل شده است . به طوری که این حالت ، عمل به آیاتی مثل ، " و اما تخافن من قومٍ خیانةً فانبد الیهم علی سواء ان الله لا یحب الخائنین " 14 و " فمن اعتدی علیکم فاعتدوا علیه بمثل ما اعتدی علیکم " 15 را ایجاب می‌کند و نیز عمل به آیات دیگری که حکم شرعی را در مورد چنین وضعیتی که اسلام جهاد را بر تمامی مسلمین واجب گردانیده اثبات می‌کند و بیان می‌دارد تا زمانی که دشمن از سرزمین و خانه‌های مسلمین که به غصب گرفته طرد نشود ذمۀ هیچیک از مسلمانان چه دور و چه نزدیک ، بری نخواهد شد .

از سویی دیگر بعضی از کشورهای اسلامی که تا دیروز شعار نه صلح و نه مذاکره با اسرائیل و نه شناسایی آن را سر می‌دادند در اواخر سال 1991 با فراموش کردن این شعار از دیگر رهبران خائن و سازشکار عرب پیروی کرده و از سیاست‌های مزورانه ، دیکته شده استکبار جهانی در جهت نادیده گرفتن وجود این غدۀ سرطانی در قلب جهان اسلام حمایت کردند و در " مادرید " ( پایتخت [[اسپانیا و اسرائیل ، ( روابط - )|اسپانیا]] ) برای صلح با اسرائیل جمع شدند و در چهارچوب کنفرانس صلح بین‌المللی یا مذاکرات دو جانبه و چند جانبه با این رژیم متجاوز بر سر میز گفت‌و‌گو ، صلح و شناسایی اسرائیل را پذیرفتند و تن به سازش با رژیم صهیونیستی و نادیده گرفتن سرزمین‌های از دست رفته مسلمین دادند .

بنا بر آنچه گذشت آیا تغییر موضع سران عرب در به رسمیت شناختن اسرائیل و یا موضع مسلمانان در اصرار بر مخالفت با کشوری یهودی به نام اسرائیل در سرزمین فلسطین و نیز صلح با آن همان موضعی است که اسلام واجب کرده است ؟ حکم شرع در هریک از این دو مورد 1 - سازش با اسرائیل و به رسمیت شناختن آن 2 - تحریم و منع قاطع صلح با این رژیم چه می‌باشد ؟

این موارد چیزی است که در مورد آن از علمای بزرگ اسلام سؤال می‌شود تا ایشان حکم اسلام و شرع را در مورد آن و اوضاع خطرناک برای مسلمانان که حادثۀ مصیبت‌بار فلسطین ناشی شده و همچنین کاری که بر تمامی آنان نسبت به این اوضاع و مسببین آن یعنی صهیونیسم و دولت‌های استعماری حامی آن واجب می‌باشد ، بیان فرمایند .

در زیر شرح برخی از مسائل که در ارتباط با اوضاع یاد شده ، ضروری است ، توضیح داده می‌شود .

==الف - فلسطین==

فلسطین سرزمینی عربی و اسلامی و از جمله سرزمینهایی است که بیشترین اماکن مقدسه و آثار اسلامی در آن جای گرفته است . آرامگاه شماری از انبیاء‌گرام ( ص ) در این کشور می‌باشد . [[مسجدالاقصی|مسجدالاقصی]] ، اولین قبله و مهم‌ترین مسجد بعد از حرمین شریفین و محل اسراء پیامبر اکرم ( ص ) در آنجاست . به هنگام فتح اول [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] توسط مسلمانان و حفظ صیانت و نجات آ ن از چنگ متجاوزین رومی و صلیبی ، صدها هزار مبارز و مجاهد پاک - که شمار زیادی از سحابه و بزرگان تابعین و [[علما ( روستای - ) |علما]] و رهبران و فرماندهان در میان آنها بودند - . شهید شدند . سرتاسر سرزمین فلسطین که مجاهدان بسیاری در آن به شهادت رسیدند ، مملو از مقبره‌های مطهر آنان شد . این مقبره‌ پس از استیلای صهیونیست‌ها بر این سرزمین در شرف انهدام و نابودی کامل می‌باشد .

== ب - یهودیان و اسرائیل==

بر اساس نظریه دینی و ادعای یهودیان که گمان می‌کنند [[تورات|تورات]] به بازگشت آنها به [[سرزمین موعود|سرزمین موعود]] بشارت داده است ، رهبران صهیونیست ، از یهودیان جهان دعوت کردند برای برپایی دوباره تخت داوودی در [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] - که از زمان حضرت داوود بر آن حکمفرمایی داشتند - به فلسطین مهاجرت کنند . همچنین از یهودیان دعوت کردندکه [[معبد یهودی|معبد یهودی]] هیکل سلیمان - که رومیان چندین قرن پیش از فتح اسلام آن را به کلی منهدم کرده و از بین برده و هم اینک در جای آن مسجد مبارک [[اقصی|اقصی]] برپاست - را بازسازی کنند . بازسازی معبد " هیکل سلیمان " به معنای تخریب و از بین بردن مسجد مبارک [[اقصی|اقصی]] و ساخت این معبد بر روی ویرانه‌های آن می‌باشد .

رهبران صهیونیسم با دولت استعمارگر انگلیس در مورد انتقال یهودیان به فلسطین به موافقت رسیدند . نیز از آنها برای برپای کشور اسرائیل در آن سرزمین که مطامع آنها را متحقق سازد و نیز در جهت تهیه و تامین وسایل و امکانات گرد‌آوری میلیون‌ها یهودی - که از نقاط مختلف جهان به فلسطین انتقال یابند - کمک خواستند . این یهودیان آموزش و تخصص‌های نظامی لازم را یاد گرفتند و برای جنگ با کشورهای عربی و مسلمان همسایه ، در اردوگاه‌ها و شهر‌ک‌های یهودی‌نشین حفاظت شده در مرز‌های این کشورها اقامت گزیدند . رژیم اسرائیل از زمانی که شکل گرفت با جدیت تمام و سعی و کوشش فراوان شروع به فراهم آوردن این وسایل و امکانات کرد . مقادیر زیادی سلاح و مهمات نیز از کشورهای بزرگ استعمارگر به ویژه آمریکا ، انگلیس ، و فرانسه برای سرکوبی اعراب و شکست آنها در جنگها ، و نیز تحکیم موقعیت خود تهیه کرد . سرازیر شدن دلارهای آمریکا به سوی این رژیم نیز کمک شایانی به این رژیم کرد تا هر ساله دهها هزار یهودی را به فلسطین انتقال یابند .

رژیم اسرائیل با کمک کشورهای استعمارگر در راه برپایی مجدد تخت داوود در بیت‌المقدس ، بر بخش‌هایی از [[خاک|خاک]] مصر و سوریه و اردن و تمامی سرزمین فلسطین از جمله شهر بیت‌المقدس که مسجد مبارک [[اقصی|اقصی]] در آن واقع شده ، مستولی گردید . اهالی عرب و مسلمان آنجا را بیرون راند و این شهر را به عنوان پایتخت کشور خود برگزید . علاوه بر آن اقدام به فراهم آوردن تاسیسات آبیاری اراضی یهودیان و تولید نیروی برق برای کارخانه‌های آنها و حفر تونل‌های زمینی با صحرای سینا به منظور گرد‌آوری میلیونها یهودی در فلسطین نمود . این امر گسترده شدن میلیونها یهودی در مرز‌های مصر را ممکن ساخت و از آنجا که آبهای تحت تملک رژیم اسرائیل نیاز ساکنان را برطرف نمی‌کند به کشورهای عربی همسایه به ویژه لبنان ، برای دستیابی به آب مورد نیازشان " از رودخانه‌های آن " تجاوز کرد . آمریکا که پشتیبان و جمایت‌کنندۀ دائمی صهیونیست‌ها می‌باشد آنان را در این امر کمک کرده و طرح معروف " جانسون " 16 و دیگر طرح‌های استعماری را در ارتباط با آن مطرح ساخته است . بنابراین قصد یهودیان از استیلا بر فلسطین و برپایی حکومت اسرائیل در آنجا این است که حکومت موارد ذیل رابه انجام رساند :
#بازسازی معبد سلیمان در محل مسجد‌الاقصی و برپایی مسجد تخت داوود در بیت‌المقدس و فراهم ساختن وسایل و امکانات به منظور گرد‌آوری میلیونها یهودی در فلسطین .
#سیطره اقتصادی بر خاورمیانه عربی و کشورهای اسلامی و بازار و قرار دادن آنها برای صنایع یهودی ، به طوری که اعراب و دیگر مسلمانان در این میان مصرف‌کننده تولیدات صنایع اسرائیل باشند .
#پیشروی از فلسطین به کشورهای همسایه و عربی و دیگر و استیلاء بر آنها به نحوی مرز‌های این کشور از نیل تا فرات گسترش یابد . در این طرح علاوه بر فلسطین ، کشورهای اردن ، سوریه لبنان ، عراق و بخشی از عربستان شامل محلها و روستا‌هایی از مدینه که در زمان حضرت رسول‌اکرم ( ص ) قبیله‌های یهودی در آنها ساکن بودند و نیز قسمتی از مصر شامل شبه جزیره سینا تا دلتا مورد نظر صهیونیستهاست .

این اهداف و مطامع دینی و سیاسی و اقتصادی صهیونیست‌ها ، به طور قاطع و آشکار در گفتارها و مصاحبه‌های رؤسا و رهبران صهیونیسم و نیز روزنامه‌ها و کتب و نشریات آنها منعکس و منتشر می‌شود . در اصول و برنامه‌های احزاب و جمعیت‌ها و سایر مؤسسات آ‌نان نیز مطرح شده است .

==ج - استکبار جهانی و کشورهای استعمارگر حامی صهیونیسم==

استعار غرب در قرون وسطی جنگی استعماری و ویران‌کن را بنام دین ( در [[جنگ‌های صلیبی|جنگ‌های صلیبی]] ) به شرق اسلامی عرضه و تحمیل کرد . هرچند پس از دو سده ، اقدامات هولناک و جنگ‌های صلیبیان علیه مسلمانان در سال 1187 یایان یافت اما پس از شکست از مسلمانان شروع به برگزیدن روش‌های دیگری در جنگ مستمر خود با مسلمین کرد . استعمار زیر پوشش تمدن و نامهای متعدد مثل نشر فرهنگ ، بالا بردن سطح زندگی ، حمایت ، سرپرستی ، قیمومیت برای آشنایی حکومت‌ها با نحوۀ ادارۀ کشور و بالاخره انعقاد پیمان نظامی و نام‌های دیگر از این قبیل ، نقشه‌هایی را برای تجزیه جهان اسلام کشید و دست به اقداماتی زد . هنوز هم در شرق و جهان اسلام به اقدامات خود ادامه می‌دهد . از جمله خطرناک‌ترین این اقدامات کوشش در قطع رابطه کشورهای اسلامی با یکدیگر بود . اتحاد و رابطه‌ای که از بزرگترین عوامل شکست حملات صلیبی در گذشته به شمار می‌رفت و به همیاری کشورهای عربی و اسلامی با یکدیگر و قرار گرفتن آنها در یک صف در مقابل جنگجویان صلیبی کینه‌توز منجر شده بود .

در ابتدا کشور انگلیس و سپس فرانسه و آمریکا و دیگر کشورهای غربی با ا ز بین بردن اتحاد و یکپارچگی کشورهای اسلامی ، با حمایت و سرپرستی و قیمومیتی که بر بسیاری از کشورهای اسلامی دیگر تحمیل کردند عهده‌دار وظیفه عمده در قطع این رابطه گردیدند . فلسطین نیز قربانی این نوع استعماری انگلیس شد . زیرا یهودیان را به عنوان عنصر جنگ در سرزمین فلسطین واردکرد . بالفور وزیر خارجه انگلیس تیز به منظور امکان بخشیدن به گردآوری یهودیان در فلسطین و استیلا براین سرزمین و تسلط بر امور اقتصادی آن ، با ارایۀ طرح و پیشنهاد معروف خود به نام " وعده بالفور " ، سلطۀ یهودیان بر این سرزمین را بر ساکنان اصلی آن تحمیل کرد

انگلیس با سلاح و مهمات به کمک یهودیان شتافت . آنان را آموزش نظامی داد و سپس برای آنها ارتشی ایجاد کرد که به وسیله آن به کشتار اهالی عرب فلسطین بپردازند . اعرابی که در اثنای دوره‌ی قیومت حتی از ادارۀ آموزش فرزندانشان محروم ساخته و خلع سلاح کرده و آنها را به جرم نگهداری هر گونه سلاح ومهماتی به اعدام محکوم می‌کرد . و هر فلسطینی را از تمامی وسایل مقاومت مفید خلع می‌نمود . اما در مقابل ، وسایل جنگ و دشمنی را برای یهودیان فراهم می‌آورد . حتی پس از اینکه سلطه و قیومتش بر فلسطین پایان پذیرفت ، ارتش آن برخی مواضع مهم سرزمین فلسطین و بسیاری از سلاح‌های خود را تسلیم یهودیان کرد و از آنجا خارج شد . آمریکا نیز همواره با انگلیس درکمک به یهودیان مشارکت داشته است . پس از تشکیل اسرائیل با تمام نیرو از نظر سیاسی و اقتصادی این رژیم را کمک کرد و درهای خزانه‌های خود را بر روی صهیونیست‌ها گشود . میلیون‌ها دلار به آنها کمک بلاعوض کرد و زرادخانه‌های سلاح خود را در اختیار آن رژیم قرار داد . و مهربان‌تر از مادری که فرزندش را به دامان بگیرد ، فرزند نامشروع خود اسرائیل را در دامان خویش گرفت . بدین‌گونه این دوکشور و کشورهای استعمارگر دیگر ، در بیرون راندن اعراب و مسلمانان از سرزمین‌شان و جایگزین کردن یهودیان به جای آنان صهیونیست‌ها را یاری رساندند . بدین ترتیب رژیم اسرائیل سدی بین کشورهای عربی و اسلامی در آسیا و برادران آنها در [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] فاصله انداخت و خود نیز جرثومه فسادی در ییکر دنیای اسلام شد تا هر زمانی که بخواهند در مقابل استعمار و استکبار مقاومت کنند مانع ارتباط آنها با یکدیگر شده و خنجری باشد بر پهلوی کشورهای اسلامی که زیر بار فشار و خواسته‌های استکبار جهانی نمی‌روند . پس از این دیگر برای استکبار جهانی و استعمارگران غربی مهم نیست که اسرائیل بر برکشورهای عربی همسایه یا برخی از آنها استیلا یابد ، بلکه تا زمانی که یهودیان اهداف سیاسی و نقشه‌‌های استعماری غرب را محقق می‌سازند آنان را کمک کرده و به عنوان یک دژ مستحکم در مقابل کشورهای اسلامی که جلوی ارتباظ آنها با یکدیگر را می‌گیرد ، ایستاده و شان و مقام و جایگاه اسلام را تضعیف می‌کنند .

استکبار جهانی و کشورهای متحد آن به امکاناتی که در تاسیس اسرائیل در فلسطین در اختیار یهودیان قرار دادند و مشکلاتی که در سایر کشورهای عرب مسلمان به وجود آورند و مصائب و حوادث استعماری که تاکنون بار آورده‌اند اکتفا نکردند . . بلکه ضمن اعلام طرح‌های تسلیم طلبانه برای اعراب - که معروفترین آنها طرح ٨ ماده‌ای ریگان در تاریخ 6/6/1982 ( اردیبهشت 1362 ) به دنبال تجاوز اسرائیل به جنوب لبنان تحت عنوان " طرح صلح آمریکایی برای مردم خاورمیانه " می‌باشد ( نک : ریگان ، طرح صلح - ) - به یکی دیگر از وسایل جهنمی استعماری خودکه نام پیمان‌های امنیتی نظامی برای دفاع از دموکراسی و یا آزادی بر آن نهاده‌‌اند تکیه کرده است . آنها با تمام توان می‌کوشند تا به منظور زیر سیطره خود قرار دادن نیروهای نظامی ، منابع و تسلیحات و... کشورهای عربی و اسلامی ، آنها را در این گونه پیمان‌ها17 واردکرده و آنان را در جهت تحقق اهداف استعماری و حفظ منافع خود در منطقه سوق دهند . یا با وابسته کردن کشورهای عربی به خود ، آنها را از روی ‌آوری به تحقق منافع و مصالح اعراب و مسلمانان و یا دفع تجاوزی که بر مسلمانان و سرزمین‌های آنها واقع شده بازدارند . بدین ترتیب به اسرائیل اجازه شعار ] از نیل تا فرات [ خود را جامه عمل پوشانده و مرز‌های سرزمین‌های خیالی خود راگسترش دهد . در صورت امکان نیز وارد بازی دیگری شده و با تسلیم کردن اعراب در مقابل خود ، انها را به پشت میز مذاکره با رژیم صهیونیستی کشانده و حاکمیت دولت غیرقانونی یهود را در فلسطین قانونی و تثبیت کند .

== د _ صلح با اسرائیل==

همانطور که ذکر شد حکومت‌ها و دولت‌های عربی ناچار به انعقاد پیمان آتش‌بس با اسرائیل شدند . از آنجاکه صهیونیست‌های جنگ طلب و متجاوز ، مسلمانان را از دیار و سرزمین خود بیرون رانده و خود به جای آ نها نشستند و مطامع خطرناکی را درکشورهای عربی و مسلمان دیگر دنبال می‌کنند ، پیمان ترک مخاصمه منعقد با آنان معنایی جز توقف جنگ ندارد . لذا طبیعی است که کشورهای عربی از روز اول تشکیل دولت اسرائیل خود را در حالت جنگ با این رژیم قرار دهند و در هیچ امری از امور سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و... با آن توافق نداشته و آ ن را به رسمیت نشناسند . نیز طبیعی است که در پی آن ، این کشورها از ورود محصولاتی که از خارج برای یهودیان فلسطین سرازیر می‌شود ، و یا وسایل و محصولاتی که از فلسطین به خارج صادر می‌گردد و موجب تقویت اسرائیل می‌شود و صنایع و تجارت آن‌را تقویت می‌کند ، جلوگیری کنند .

این امر تاکنون موجب شده علی‌رغم گذشت بیش از چهل سال - و در حال حاضر نیم قرن - از وجود این رژیم و نیز کمک‌های فراوانی که از طرف کشورهای استعماری به ویژه آمریکا به آن شده نتواند بر این عوامل تقویت کننده به صورت عوامل ثابت و حقیقی دست یابد . زیرا تا زمانی که عناصر پایدار شده رژیم اسرائیل فراهم نباشد امکان زندگی و ثبات را در منطقه ندارد . افزون بر آن سرزمینی را که اشغال کرده از لحاظ مساحت و مبادی ورودی برای زندگی جمعیت فرضی این رژیم کافی نیست و پیرامون آن را کشورهای اسلامی احاطه کرده‌اند . مسلمانانی که از اعتراف به چنین رژیمی و صلح با آن امتناع ورزیده و تمام تولیدات صنایع و صادرات آن را تحریم کرده‌اند به طوری که این رژیم بازار مناسبی برای فروش تولیدات خود - آن چنان که می‌خواهد - نمی‌یابد . شروع انتفاضه فلسطین در سرزمین‌های اشغالی نیز گسترش صنعت را در این کشور محدود کرده و تقریباً روند تصاعدی آن‌را متوقف ساخته و راه‌های درآمد آن را کاهش داده است . عنصر اقتصادی در اسرائیل که از مهم‌ترین و قوی‌ترین عناصر تقویت‌کننده رژیم آن به شمار می‌رود طی چندین سال که قیام فراگیر فلسطینیان شروع شد ، ضعیف و ناتوان و سست شد . به گونه‌ای که اعتمادی بر آن نمی‌توان داشت و نیازمندی‌های این رژیم را برآورده نمی‌سازد . بدین لحاظ رژیم صهیونیستی سعی کرده از اموال یهودیان جهان و خزانه آمریکا کمک بگیرد و یا اینکه به منظور جلوگیری از کاهش بودجۀ کشور از کشورهای استعمارگر غربی و بانک‌های بین‌المللی و مؤسسات مالی جهانی وام‌های کوتاه مدت و یا بلند مدت دریافت کند . لذا با توجه به اینکه برای رژیمی که با کمک‌ها و بخشش‌های خارجی و جمع‌آوری کمک و اعانه زندگی می‌کند نمی‌توان امید بقا داشت ، آمریکای جهانخوار به منظور جلوگیری از فروپاشی این رژیم به بهانه مقابله با اصول‌گرایی و بنیاد‌گرایی اسلامی در منطقه و تحریک اعراب علیه این پدیدۀ نوظهور - که بنیان این رژیم‌ها را در معرض خطر قرار داده - شروع به برانگیختن رژیم‌های عربی برای صلح با رژیم صهیونیستی و به رسمیت شناختن آن کرده است . این شناسایی و اعتراف رسمی به وجود اسرائیل ، تثبیت حاکمیت آن رژیم را بر سرزمین‌های اشغالی فلسطین و نیز برداشتن محاصره اقتصادی و گشایش بازارهای کشورهای عربی بر روی تولیدات و صنایع آن را به دنبال دارد . در نتیجه ، صنعت و بنیاد‌های اقتصادی رژیم صهیونیستی شکوفا می‌شود و این رژیم به دور از مشکلات سیاسی و یا نظامی ناشی از کشمکش با اعراب ، می‌تواند ارکان و عوامل اساسی قدرت خود را تقویت کند . که در این صورت بدون هیچ‌گونه مانع و مشکلی می‌تواند نقشه‌های توسعه‌طلبانه خود را به اجرا درآورد . این مطلب ، توضیحات برخی اموری بود که به همراه سؤالات ذیل ، به منظور استفتا ، تقدیم علمای بزرگ شریعت اسلام می‌شود و اینک سؤالها :
#چه کاری یر مسلمانان کشوری اسلامی مانند فلسطین در برابر دشمنان اسلام که قصد جنگ با آنان کرده ، واجب است . دشمن این کشور را از دست اهالی آن گرفته و آنها را از سرزمینشان بیرون رانده و خود به جای آنها اسکان یافته و در آن سرزمین دولتی به نام اسرائیل برای خود بر پاکرده است ؟ این رژیم علاوه بر اقداماتی گه توضیح داده شد اقدام به تخریب و انهدام بسیاری مساجد و اماکن مقدسه اسلامی کرده است . بسیاری از این محل‌ها را به صورت اماکن خوشگذرانی که حرمت دین و عبادت را پایمال می‌کند تبدیل کرده است .

همچنین به مقبره‌های تاریخی اسلامی راکه گروه‌های زیادی از مجاهدان صدر اسلام . از جمله صحابه بزرگ و [[علما ( روستای - ) |علما]] و فرماندهان و صالحان - در آنها مدفون هستند مورد اهانت قرار داده است . همچنین به نبش این قبور پرداخته و در محل آنها ساختمان‌ها و میدان‌های بازی و تفریح‌گاه و مجتمع‌های مسکونی یهودی نشین احداث کرده است .
#در صورتی که نجات فلسطین ( فی حد ذاته ) بر مسلمانان واجب باشد ، هنگامی که این سرزمین در چنگ دشمن است و او در این کشور قدرتمند شده وکشورهای عربی و اسلامی همسایه را مورد شدید ترین خطرات . - نسبت به زمین و دارایی‌ها و منافع و زندگی و جان اهالی آنها - قرار دهد ، تکلیف آنها چگونه می‌باشد ؟
#در صورتی که جنگ به علت آرامش و آتش بسی که قبلاً ذکر شد متوقف شده ، ولی حالت جنگی بالقوه وجود داشته باشد ، آیا پایان دادن به حالت اتش بس به واسطه صلح با اسرائیل - همان‌گونه که درکنفرانس صلح خاورمیانه اعراب و اسرائیل که با نظارت و دخالت مستقیم آمریکا مطرح شده است - جایز می‌باشد . در صورتی که این صلح منجر به موارد زیر می‌گردد .
#اعتراف به رژیم اسرائیل که دارای تمامی حقوق بین‌المللی در این کشور عربی و اسلامی باشد .
#صرف‌نظر کردن از کشور فلسطین و سرزمین ان‌که صهیونیست‌ها از مسلمانان غصب کرده‌اند . همچنین تخلیه کردن این کشور برای یهودی‌ها و اعتراف به حاکمیت قانونی اسرائیل در فلسطین اشغالی
#همکاری با این رژیم و برداشتن محاصره اقتصادی عربی از آن و تامین امکانات بهره‌برداری از وسایلی گه توان آن را افزایش می‌دهد و اجرای نقشه‌اش را برای حمله کشورهای عرب و مسلمان قدرت می‌بخشد . کوتاه سخن اینکه آیا صلح با اسرائیل و یا مذاکره با آن برای صلح ، با توجه به خطر‌های فوق‌الذکرکه از آن ناشی می‌شود جایز می‌باشد ؟
#حکم کشورهای بیگانه و استعمارکری که صهیونیست‌ها را در اشغال سرزمین‌های اسلامی فلسطین و بیرون راندن اهالی آن سرزمین کمک و یاری کردند و هم‌اکنون نیز ا ز آن حمایت می‌کنند چیست ؟ ) اولاً همکاری و دوستی با آنها به ویژه هنگامی که این همکاری و دوستی منجر به رساندن ضرر به منافع مسلمین می‌گردد . ثانیاً بستن پیمان‌های نظامی با آنها که به قرار دادن نیروها ، ارتش ، تسلیحات و دارایی‌ها و موقعیت کشورهای مسلمان تحت تصرف این استعمارگران منجر می‌گردد . و در نتیجه این نیرو‌ها و امکانات را به سوی اهداف استعماری آنها در همین کشورهای عربی و اسلامی سوق می‌دهد و مانع آن می‌شوندکه مسلمانان از این امکانات در جهت دفاع از خود و سرزمینشان استفاده کنند .
#در صورتی که برپایی دولت یهودی " اسرائیل " خطر عظیمی گه توصیف شد نه تنها علیه ملت فلسطین بلکه علیه کشورهای عربی و اسلامی دیگر نیز داشته باشد ، حکم شرعی مسلمانان و اعراب به ویژه اهالی کشوری که مورد هدف و تجاوز خطر واقع شده‌اند . ( مثل لبنان ) در ارتباط با آماده‌سازی آنچه که نیروی دفع این خطر و نابودی منشاء آ ن را در توان دارند ، چیست ؟ با توجه به اینکه خداوند متعال می‌فرماید : " و اعدوا لهم ما استطعتم من قوة " و آیا واجب و لازم و حتمی نیست که این آمادگی در نزد کشورهای مزبور جایگاه نخستین را نسبت به دیگر مسائل داشته باشد . و در راه این آمادگی از هر میزان کوشش و بذل مال به ویژه تامین اسلحه لازم و حتی سلاح‌های مدرن از هر طریق ممکن دریغ نشود .
#آیا جایز است که به اسرائیل امکان بهره‌گیری از رودها و آبهای کشورهای لبنان ، اردن ، سوریه ، و مصر در جهت رشد [[کشاورزی|کشاورزی]] و تقویت صنایع آن داده شود تا بتواند علاوه بر اسکان یهودیان در فلسطین ، صدها هزار یهودی دیگر را در مئطقه [[نقب|نقب]] در مجاورت با مرز‌های مصر و در مرز لبنان و منطقه اشغالی [[جولان : |جولان]] گرد آورد .
#همان طورکه ذکر شد صادرات محصولات [[کشاورزی|کشاورزی]] و صنایع تولیدی رژیم صهیونیستی به بازارهای جهانی ، نقش چشم‌گیری در اقتصاد اسرائیل دارد . با توجه به این امر ، خرید کالا‌ها و صنایع تولیدی و محصولات [[کشاورزی|کشاورزی]] اسرائیل و یا حتی عدم جلوگیری از صادرات آنها به خارج ، در صورتی که به توان اقتصادی و بنیاد‌های سیاهی و نظامی . آن کمک می‌کند چه حکمی . دارد . امید است که با بیان حکم شرع اسلام در مورد سؤالات فوق‌الذکر ، به صورت مفصل پاسخ لازم برای مسلمانان جهان به ویژه آنهایی که تلخ تجاوز استکبار جهانی و صهیونیسم اشغالگر را چشیده‌اند داده شود . در پایان سعادت و سلامتی همۀ علمای اسلام را از خداوند متعال خواهانیم .

===احکام شرعی و فتواهای علمای اسلام و مراکز و مجامع دینی اسلامی===

" [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( قدس‌سره ) : نک : آیت‌الله العظمی [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( فتواهای - نسبت به مساله فلسطین و اسرائیل )

===فتوای مجتهد بزرگ آیت‌الله محمد حسین آل کاشف الغطاء===

اعلان جهاد مقدس برای نجات فلسطین

حضرت آیت‌الله العظمی شیخ محمد حسین آل کاشف الغظاء رهبر شیعیان در نجف اشرف فتوای مهم زیر را در راه نجات فلسطین صادر کردند .

$$blockquote$$بسم الله الرحمن الرحیم</blockquote>

" یا ایهاالذین آمنوا هل ادلکم علی تجارةٍ تنجیکم من عذابٍ الیم تومنون بالله و رسوله و تجاهدون فی سبیل الله باموالکم و انفسکم ذلک خیرٌ لکم ان کنتم تعلمون یغفر لکم ذنوبکم و یدخلکم جناتٍ تجری من تحتها الانهار م مساکن طیبة فی جناتٍ عدنٍ ذلک الغفور العظیم و اخری تحبونها نصرٌ من الله و فتحٌ قریب و بشر المؤمنین " </blockquote>

برخی بزرگان نسخه‌ای از فتوایی را که در مورد لزوم دفاع از فلسطین صادر کرده بودم درخواست کردند و انگیزه این درخواست ، دردها ومحنت حاضری است که پس از 30 سال مبارزه و فداکاری‌های بی‌شمار که با جان و مال انجام گرفته و از حد شمارش خارج است به این سرزمین مقدس رسیده است . و ما هم اینک شاهدیم که محنت و بلوی از مرز‌های فتوی گذر کرده و وجدان هر مسلمان با احساس را خدشه‌دار کرده است . و ضمیرش وجوب دفاع از فلسطین را با تمام قدرت به او الهام کرده و بذل جان و مال عزیز در این راه و اعلان جهاد مقدس آسان و سبک شده است . پس ای مسلمانان سستی و تنبلی به خود راه ندهید که شما برتر و بالاترید . </blockquote>

" ان تنصر الله ینصرکم و یثبت اقدامکم و ما النصر الا من عندالله و لله قوی عزیز . " </blockquote>

'''محمد حسین آل کاشف الغطاء'''</blockquote>

'''</blockquote>

در ماه ربیع‌الثانی سال 1358 ه - . ق سؤالهایی در مورد مساله فلسطین و دفاع از آن به محضر ایشان ( رحمةالله علیه ) تقدیم شد که به نحو زیر پاسخ گفتند .

جواب سؤال اول - بله ، دفع کسی که اراده تسلط بر فلسطین یا هر کشوری را از کشورهای اسلامی و بیرون راندن مسلمانان از آنجا را دارد شرعاً بر مسلمانان واجب است .

جواب سؤال دوم - در صورتی که فلسطین برای دفع دشمن کافی نباشد بر مسلمانان دیگر به ترتیب نزدیکی به محل - تا حدی که تمامی مسلمانانی که توان انجام این کار را دارند در برگیرد - واجب است .

جواب سؤال سوم - بله ، تمام انواع کمک‌ها ، نظیر خدمات مالی و جانی و سایر وسایلی که منجر به تضعیف شدن گردد ، واجب است .

جواب سؤال چهارم - بله ، بر تمام مسلمانان در سایر مناطق و کشورها واجب است که یهود و حامیان و کمک‌دهندگان به او را تحریم کنند . و هر کسی که از یهود چیزی خریده یا به او بفروشد تا مصنوعات آنها را تزویج کند و یا تولیدات آنان را بپوشد و یا از محصولات آنها بخورد و یا هر نوع معامله تجاری یا غیر تجاری با آنان بکند با خدا و پیامبرش به ستیز ، موجب غضب خدا و رسولش شده و به حق خیانت ورزیده و قلب اعراب و اسلام را جریحه‌دار کرده و بلکه به موجب کلام الهی " و من یتولهم منکم فانه منهم ان الله لا یهدی القوم الظالمین " از دین اسلام خارج شده است .

'''محمد حسین آل کاشف الغطاء'''

مدرسه بزرگ کاشف الغطاء و مدرسه نجف اشرف'''

'''

===فتوای کمیتۀ فتوای جامع‌الازهرا===

کمیته فتوای جامع‌الازهر در روز یکشنبه 18 جمادی‌الاول سال 1357 ه - . ق برابر با اول ژانویه 1956م به ریاست آقای استاد شیخ حسن مخلوف عضو جمعیت علمای بزرگ و مفتی سابق سرزمین مصر و با عضویت جناب آقایان " شیخ‌عیسی منول " عضو جمعیت علمای بزرگ و شیخ سابق دانشکده شریعت ( شافعی مذهب ) و " شیخ‌ محمود شلتوت " عضو جمعیت علمای بزرگ ( حنفی مذهب ) و " شیخ محمد طنیخی " عضو جمعیت علمای بزرگ و مدیر وعظ و ارشاد ( مالکی مذهب ) و " شیخ محمد عبداللطیف سبکی " عضو جمعیت علمای بزرگ و مدیر تفتیش جامع‌الازهر ( حنبلی مذهب ) و با حضور " شیخ زکریا بری " دبیر فتوی ، تشکیل جلسه داده و در مورد استفتای مذکر نظر دادند . نک : کمیتۀ فتوای جامع‌الازهر ( فتوای - نسبت به مساله فلسطین )

=== " فتوای جناب شیخ حسن مامون مفتی دیار مصر " :===

بسم‌الله الرحمان الرحیم

الحمد‌لله وحده و الصلاة و السلام علی من لانبی بعده

از درخواستی که از طرف برخی علمای الازهر شریف به همراه یادداشتی که در برگیرنده استفتای حکم شرعی در مورد صلح با رژیم اشغالگر قدس و پیمان با کشورهای استعمارگر و بیگانه دشمن مسلمین و اعراب و نیز در مورد تایید‌کنندگان یهود در دشمنی‌هایش با مردم فلسطین تقدیم شده بود ، اطلاع حاصل کردیم .

جواب : از سؤال آشکار می‌شود که فلسطین سرزمینی است که مسلمانان آن را فتح کرده و زمانی طولانی در آنجا اقامت گزیده‌اند و بخشی از کشورهای اسلامی گردیده است که اغلب اهالی آن مسلمان هستند و به همراه آنان اقلیتی نیز از ادیان دیگر در آنجا اقامت دارند . فلسطین سرزمین اسلامی است که احکام این‌گونه سرزمین‌ها بر آن جریان دارد و یهود بخشی از این سرزمین را جدا کرده و برای خود در آنجا جکومتی غیر اسلامی بر پا نموده و اکثر اهالی مسلمان آن بخش را از آنجا بیرون رانده است . برای شناخت حکم شریعت اسلام در مورد صلح با یهودیان فلسطین اشغالی بدون در نظر گرفتن جنبه سیاسی آن بایستی بدانیم که آیا هجوم دشمن به هر کشوری از کشورهای مسلمین جایز است یا نه و در صورتی که جایز نباشد چه کاری بر مسلمانان در مقابل این دشمنی واجب می‌باشد .

شریعت اسلام هجوم دشمن را به کشورهای اسلامیبه هر انگیزه و سببی که باشد جایز ندانسته و سرزمین اسلامی بایستی توسط اهالی مسلمانآن حفظ شود و جایز نیست که هیچ تجاوزگری به آن تجاوز کند . در مورد اینکه در حالت تجاوز به کشور اسلامی ، جهاد با این دشمن با تمام نیرو بر اهالی آن واجب عینی می‌باشد در میان مسلمین هیچ اختلافی نیست . صاحب مغنی می‌گوید که جهاد در سه مورد واجب می‌شود ، اول - زمانی که دو گروه مسلمین با یکدیگر برخورد کرده و در مقابل هم صف بکشند . دوم - هنگامی که کفار به کشوری حمله آورند جنگ با آنان و دفع آنها بر اهالی آن کشور واجب است . سوم - زمانی که امام عده‌ای را برای اعزام به جبهه فرا خواند ، این اعزام بر آنهاواجب می‌باشد . از این رو خداوند بر مسلمین واجب کرده که برای دفع هر تجاوزی که ممکن است بر کشور آنها واقع شود آماده باشند . خداوند می‌فرمید " و اعدوا لهم ما استطعتم من قوة و من رباط الخیل ترهبون به عدوالله و عدوکم " پس آمادگی برای جنگ دفاعی بر ضد کسی که به خاطر دین مسلمین بر آنها حمله‌ور شده و علیه هر کسی که بر کشور مسلمین طمع بورزد بر همه حکمومت‌های اسلامی واجب است . زیرا مسلمین بدون این آمادگی ، امتی ضعیف می‌باشندکه تجاوز به آنان برای دیگران آسان می‌شود . و آنچه یهود در فلسطین انجام داد تجاوز به کشوری اسلامی بوده است . لذا بر اهالی فلسطین واجب است که با قدرت ، این تجاوز را پاسخ گویند تا آنکه یهود را از کشورشان بیرون رانده و این کشور را به حیطه اسلام باز گردانند . این امر بر تمامی اهالی فلسطین واجب عینی است ، نه واجب کفایی که اگر عده‌ای اقدام به آن کردند از دیگران ساقط شود . و از آنجا که کشورهای اسلامی به طور کلی خانه فرد مسلمان به شمار می‌آید ، در صورت تجاوز دشمن ، جهاد در مرحله اول بر اهالی همان کشور ، و در مرحله بعد بر مسلمانان دیگری که در کشورهای اسلامی دیگر اقامت دارند واجب می شود . زیرا گرچه به صورت مستقیم به کشورهای آنان تجاوز نشده ، اما از طریق تجاوز به کشوری اسلامی که بخشی از کشور‌های اسلامی است ، آنها نیز مورد تجاوز دشمن واقع شده‌اند . پس از آنکه حکم اسلام در مورد تجاوز به کشوری اسلامی را دانستیم ، حکم شریعت در مورد صلح با متجاوز را می‌توانیم دریابیم که آیا امری جایز است یا غیر جایز . جواب اسن است که صلح در صورتی که برای باز گرداندن بخش مورد تجاوز واقع شده به اهالی آن باشد صلحی جایز بوده و اما اگر برای تایید تجاوز و تثبیت آن باشد ، بدان دلیل که تایید تجاوز باطل بوده و آنچه مترتب بر باطل باشد خود نیز باطل است ، صلحی باطل می‌باشد . فقها ، صلح با اهالی کشور دشمن و یا باگروهی از آنان را در صورتی که به مصلحت مسلمین باشد برای مدتی معین جایز شمرده‌اند . دلیل آن کلام خداوند است‌که فرمود : " و ان جنحوا للسلم فاجنح لها و توکل علی الله " وگفته‌اند گرچه این آیه مطلق و بدون هیچ قیدی است اما اجماع فقها برای اینکه این آیه را به مورد وجود مصلحت برای مسلمین مقید سازند آیه دیگری را اشاره می‌کنند که خداوند می‌فرماید : " و لا تهنوا و تدعوا الی السلم و انتم الاعلون " . اما در موردی که مصلحتی در صلح وجود نداشته باشد فقها به اتفاق‌نظر صلح را جایز نمی‌دانند . و ما می‌بینیم که صلح بر پایه اینکه سرزمین‌هایی را که یهود از فلسطین سال نموده در چنگ او باقی مانده و به اهالی آن بازگردانده نشود تنها آنان را محقق ساخته و هیچ مصلحتی برای مسلمین در آن وجود ندارد ، به همین دلیل ما از لحاظ شرعی این صلح را - مگر با وجود شرایط و قیودی که مصلحت مسلمین را محقق سازد - جایز نمی‌دانیم .

جواب سؤال دوم - پیمان‌ها و معاهداتی که مسلمانان با کشور‌های غیر اسلامی دیگر منعقد می‌سازند در صورتی که به صلاح مسلمین باشد از نظر شرعی جایز است ، اما اگر تایید دولتی باشدکه - مانند یهود متجاوز به فلسطین - به کشور اسلامی تجاوزکرده باشد ، تقویت طرف متجاوز بوده و برای آ ن فایده و سود دارد ، این امر شرعاً جایز نمی‌باشد . و ما همکاری مسلمانان را برای رفع هر تجاوزی که برکشورهای آنها واقع شود و اینکه آنان میان خود معاهدات و پیمان‌های منعقد سازند - که آنان را از لحاظ قول و فعل مانند قدرتی واحد نشان دهد که به شدت به هرکسی که خود خیال هجوم به هرکشور اسلامی را بپروراند یورش ببرد - بر این پیمان‌ها ترجیح می‌دهیم . در صورتی که به این معاهدات و پیمان‌هایی که هدف آنها تجاوز به کسی نبوده و تنها برای جلوگیری از تجاوز به وجود آمده ، تلاش سریع با تمام وسایل ممکن برای خرید اسلحه از تمامی طرف‌هایی که سازنده اسلحه می‌باشند انجام گیرد و نیز مبادرت به ساخت سلاح درکشورهای مسلمان - برای تقویت ارتش‌های اسلامی هم پیمان اضافه شود تماماً امری است که برای تضمین سلامت امت اسلامی - که مسلمانان به سوی آن گام برداشته و آن را برای کشور خود و سایرکشورهای اسلامی و بلکه برای دیگرکشورهای غیر اسلامی آرزو دارند - واجب و ضروری می‌باشد . آنچه روشن است اینکه یهود دارای موضعی ویژه است که نه اهالی فلسطین و نه هیچ حکومت اسلامی با آن صلح منعقد نکرده است . این رژیم هنوز ا ز سرزمین‌های اشغالی رانده نشده و هنوز در فلسطین حضور دارد . به موجب حکم سیاسی آرامش و آتش بسی که کشورها بر هر دو طرف تحمیل کرند ، حکومت‌های اسلامی به دنبال یافتن راه حلی عادلانه برای این مساله رفتند ولی یهود به آن رضا نداده و با تجاوزات مکررشان - که برکسی پوشیده نیست - آن را نقض نمودند . تمام آنچه مسلمانان انجام داده‌اند ، اسرائیل آن را تجاوز به حقوق خود می‌داند . این اقدامات عبارت است از محاصره ا سرائیل و جلوگیری از ورود سلاح و مهماتی که برای رسیدن به این رژیم ازکشورهای اسلامی عبور می‌کرد . برای . آنکه ما حکم شریعت را در مورد این مساله بدانیم یادآور می‌شویم که آنچه برای دشمنان ارسال می‌گردد دو نوع است .

نوع اول - سلاح و آنچه در حکم اسلحه است و نوع دوم [[غذا|غذا]] و مثل آن است . فقها ارسال سلاح به دشمنان از طریق فروش سلاح به آنان را به دلیل آنکه موجب تقویت آنان در جنگ با مسلمانان می‌گردد ، منع کرده‌اند . این فقها همچنین ارسال مواد و [[آهن|آهن]] و چوب و هرچه در ساخت سلاح استفاده گردد را به دشمن - . چه فروشی آن پیش از صلح یا پس از آن واقع شده‌ باشد - به دلیل آنکه این صلح در شرف نقض و پایمال شدن است و دشمنان در حال جنگ بر ضد ما هستند ممنوع کرده‌اند .

شکی نیست که شان یهودکمتر ازکسی است که مسلمانان برای مدت معینی با او پیمان ترک مخاصمه بسته‌اند و به فرض اینکه حالت آرامش نیز صلح نامیده شود یهودیان با تجاوزاتشان آن را نقض کرده‌اند . و نقض صلح از یک طرف موجب بطلان آن می‌شود و نیز طرف دیگر را از پای بندی به آ ن آزاد می‌سازد .

اما در مورد نوع دوم مراسلات ، فقها گفته‌اندکه قیاس حکم به منع وجلوگیری از وصول [[غذا|غذا]] و لباس و... به دشمنان می‌کند ولی ما حکم آن را از روی نص درمی‌یابیم . نص هم آن است که پیامبر ( ص ) به ثمامة فرمان دادند که به اهالی مکه - درحالی . در حالی که در حال جنگ با مسلمین بودند آذوقه و دارو برساند .

این نص در موردکسانی است گه به واسطه خویشاوندی به پیامبر مربوط بودند و به همین دلیل پیامبر پس از آنکه وضعیت آنها وخیم شد درخواست آنان را پاسخ گفت . و این حالت فعلاً شامل یهودیان فلسطین نمی‌باشد ، لذا ما با استناد به این قیاس ارسال هر چیزی را برای یهود ، جایز نمی‌دانیم . زیرا ارسال هر چیزی را برای آنان ، اسرائیل را تقویت کرده و آنها را در تثبیت و اصرار به موضعشان که قابل توجیه شریعت نیست مغرور و فریفته می‌سازد .

و الله تعالی اعلم

===فتوای اعضای جمعیت علمای بزرگ و بسیاری دیگر از [[علما ( روستای - ) |علما]] و مدرسین در جامع‌الزهرا در قاهره و دیگر مناطق مصر===

" وجوب جهاد برای نجات فلسطین و حمایت از مسجد‌القصی "

به فرزندان امت عرب و اسلام از علمای دانشگاه الازهر شریف

" هذا بیان للناس و هدی و موعظة للمتقین "

بسم‌الله الرحمن الرحیم

ای جماعت مسلمانان کار از کار گذشت و عواملی سرکشی و طغیان علیه فلسطین لشکر آراستند . در حالی که مسجد الاقصی نخستین قبله مسلمین و حرم سوم و پایانۀ سیر شبانه خاتم‌النبیین ( ص ) در این سرزمین است . کار از کار گذشت و برای شما روشن شد که باطل هنوز در شباب است و هنوز هوی بر عقل‌های آنها سیطره دارد و پیمانی راکه راه عدل و انصاف می‌انگاشتند چیزی جز برنامه‌ریزی برای ظلم و اجحاف نمی‌باشد . امروز دیگر صبری بر آن ظلمی که می‌خواهند ما را در سرزمین خودمان با آن درمشکل اندازند و سینه‌های ما را به زمین آشنا سازند و پیوندهای خلق‌هایی راکه خداوند در دین و زبان و احسسشان اتحاد بوجود آورده از هم بدرند ، باقی نمانده است . تصمیم سازمان ملل متحد تصمیمی است گه از خود آن نیست و تصمیمی باطل و ظالمانه است که هیچ بهره‌ای از [[حق|حق]] و عدالت در آ ن وجود ندارد . فلسطین ملک اعراب و مسلمین است‌که در ان جان‌های گرانقدر و خون‌های پاکی را بذل نموده‌اند و انشاءالله علی‌رغم مخالفت اهل باطل وکارشکنان ، ملک اعراب و مسلمین باقی خواهد ماند و هیچ کس - هرکه می‌خواهد باشد - نمی‌تواند با اعراب و مسلمین بر سر فلسطین به نزاع برخاسته و آن را پاره پاره کند .

زمانی که سرکشان ستمگر به این اماکن مقدسه سوءقصد کردند فرزندان امت عرب و اسلام را چونان شیران ژیانی یافتند که ا ز شرف خود دفاع کرده و سرکشان را با چنگالی خرد و دندانهایی فرو ریخته به عقب راندند . آنان امروزه مردانی در رویارویی و شیرانی در جان نثاری هستند و تاریخ سیرت اولیه آنان را به ایشان بازگردانده است " و سیعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون " .

ای فرزندان عربیت و اسلام ، شما درگذشته با دلیل و برهان آ ن چنان که خداوند می‌خواست برای گرفتن حقتان ستیز کردید تا آنجاکه چهرۀ [[حق|حق]] بدون هیچ پوششی برای مردم روشن شد . اما دسیسه‌ها و فتنه‌های صهیونیست و اموال او توانست که چشم‌ها را کور وگوش‌ها را کر وگردن‌ها را خم و نرم کرده و با سواران و پیاده‌هایش به این [[حق|حق]] مقدس حمله ور شود . شما ناگهان خود را در سازمان ملل متحد تنها یافته و مدعیان یاری عدالت به آرامی از شما کناره گرفتند . برخی از آنان به شما اهانت کردند و برخی نیز به دشمنان شما گرایش پیدا کردند . بعضی هم سکوت اختیار کردند و خود را به بی‌طرفی زدند . در اینجا شما جهاد دلیل و برهان را به پایان برده بودید و در پی این جهاد ، نجات و حمایت از [[حق|حق]] است که جهادی دارای راه قانونی و سخن مسموع و دارای شنونده می‌باشد . شما با این جهاد از وجود خود و از آینده فرزندان نسل آینده خود دفاع می‌کنید . پس از شرف خود پاسداری و دفاع کرده و گرگ‌ها را از جنگل برانید و آن‌طور که [[حق|حق]] جهاد است در راه خدا جهاد کنید .

" فلیقاتل فی سبیل الله الذین یشرون الحیاةٍ الدنیا بالآخرةٍ و من یقاتل فی سبیل الله فیقتل او یغلب فسوف نوتیه اجراً عظیماً "

" و الذین آمنوا یقاتلون فی سبیل الله و الذین کفروا یقاتلون فی سبیل الطاغوت فقاتلوا الیاء الشیطان ان کید الشیطان کان ضعیفاً "

ای فرزندان عربیت و اسلام

" خذوا حذرکم فانفروا ثباتٍ او انفروا جمیعاً " ( اسلحه برگرفته و به تنهایی یا دسته‌جمعی اعزام شوید ) مبادا تاریخ بنویسید که اعراب غیور و بزرگوار در مقابل ظلم به سجده افتاده و با خواری ، ذلت را یذیرا شدند . کاری سخت و مشکل همه را فراگرفته و امروز روز حل و فصل و خاتمه کار است و روز شوخی و بازی نیست . هر عرب و هر فرد مسلمان در نقاط دور و نزدیک بایستی آنچه که حیله مکاران و ستم تجاوزگران را از شرف و ناموس آنان دفع می‌کند از جان و مالشان بذل کنند . راه‌ها را بر آنها ببندید و در همه جا درکمین آنها باشید . آنها را در تجارت و معامله محاصره و تحریم کنید . در میان خود ، گردان‌های جهاد آماده سازید و به آنچه خدا بر شما واجب کرده اقدام کنید و بدانید که اکنون جهاد بر هرکسی که توانایی جسمی و مالی دارد واجب عینی است و هرکسی که از این واجب روی گرداند سبب خشم الهی و نیزگناه بزرگی شده است .

" ان الله اشتری من المؤمنین انفسهم و اموالهم بان لهم الجنة یقاتلون فی سبیل الله فیقتلون و یقتلون وعداً علیه حقاً فی التوراة و الانجیل و القرآن و من اوفی بعهده من الله فاستبشروا ببیعکم الذی بایعتم به ذالک هو الفوز العظیم " ''' '''

'''

شما که با ایمانتان به خدا ، جان و مالتان را به او فروخته بودید هم‌ اینک زمان بذل و تسلیم آن فرا رسیده است . به پیمان الهی وفا کنید تا او به پیمان شما وفا کند . جهان بایستی خشم شما را درکرامه و دفاعتان از [[حق|حق]] نظاره کند . این خشم شما بایستی علیه دشمنان [[حق|حق]] و دشمنان خودتان باشد نه علیه کسانی که هموطن شما هستند [[حق|حق]] شرف دارند و می‌بایستی مورد حمایت شما قرار گیرند . از اینکه بر فردی از این اشخاص ستم و تجاوز روا دارید بپرهیزید زیرا خداوند تجاوزگران را دوست ندارد . بایستی در تمامی نقاط زمین به کلمه جهاد جهاد جهادکه مومنین آن را دوست می‌دارند پاسخ و لبیک گفته شود . خدا با شماست .

امضا

شیخ محمد مامون شناوی شیخ دانشگاه الازهرا

شیخ محمد حسنین مخلوف مفتی دیار مصر

شیخ عبدالرحمن حسن وکیل شیخ دانشگاه٠ الازهر

شیخ عبدالمجید سلیم مفتی سابق دیار مصر

شیخ محمد عبداللطیف دراز مدیر دانشگاه الازهر و دانشسرا‌های دینی

شیخ محمود ابوالعیون منشی کل دانشگاه الازهر و دانشسراهای دینی

شیخ عبدالجلیل عیسی شیخ دانشگاه زبان عربی دانشگاه الازهر

شیخ حسینی سلطان شیخ دانشگاه اصول دین

شیخ عیسی منون شیخ دانثکده شریعت

شیخ محمد جهنی شیخ دانشسرای قاهره

شیخ عبدالرحمن تاج شیخ بخش عمومی

شیخ محمود غمراوی بازرس الازهر

شیخ ابراهیم حمروش

شیخ محمود شلتوت

شیخ ابراهیم جبالی

شیخ محمد شربینی

شیخ محم عتریس

شیخ محمد [[عرابه ( شهرک - ) |عرابه]]

شیخ حامد محسین

شیخ [[عبدالفتاح ، محمد حاج مصطفی|عبدالفتاح]] عنانی

شیخ محمد عرفة

شیخ فرغلی ریدی

شیخ احمد حمیده

شیخ محمد ابو شوسه

شیخ علی معداوی

شیخ عبدالرحمن علیش

اعضای جمعیت علمای بزرگ و بسیاری دیگر ا ز [[علما ( روستای - ) |علما]] و مدرسین در دانشکده‌ها و دانشسراهای الازهری در قاهره و دیگر مناطق مصر .

=== " فتوای علامه سید محمد حبیب عبیدی مفتی موصل عراق " :===

''' وجوب جهاد برای نجات فلسطین'''

'''

یکی از مقدمات مسلم و مشهود این است که [[حق|حق]] پسر قدرت و حقیقت و دختر برهان و دلیل است . مساله اعراب و مسلمین در مورد مساله نیز قضیه [[حق|حق]] و حقیقت است که تنها از قبیل سخن تنها و ادعای محض به شمار نمی‌آید . از نظر اینکه این مساله حقیقتی است که با دلیل وگواهی و برهان‌های قطعی و سندهایی در طول تقریباً ربع قرن به واسطه کمیته‌های متعدد و در زمان‌های مختلف ثابت گردیده است .

روشن است که حقیقت پس از آنکه با دلیل و برهان ثابت شد به صورت [[حق|حق]] درآمده و از آنجا که [[حق|حق]] فرزند قدرت است و در اینجا هزار دلیل و برهان نیز سودی نمی‌بخشد . زیرا مطلب از این باب است که تحصیل حاصل از لحاظ منطقی ممنوع است و این فرزند مشروع ( [[حق|حق]] ) پدرش را که چیزی جز قدرت نمی‌باشدطلب می‌کند . حقیقت با دلیل آشکار گردیده و به صورت [[حق|حق]] درآمده و سپس نیرو‌های قهرمان آن را یاری می‌دهند . از آنجا که مسئله فلسطین حقی مشروع و قانونی برای اعراب و مسلمانان است بر آنها واجب است تا زمانی که قدرتمندان از روی ظلم و دشمنی با آنان به این [[حق|حق]] اعتراف نکرند - پس از اینکه مشروع بودن آن اثبات شد و آن را با صلح ، تسلیم صاحبان قانونی و اصلی آن نکردند - این [[حق|حق]] قانونی را از طریق قانونیش یعنی جهاد به دست آوردند . [[آهن|آهن]] را تنها [[آهن|آهن]] می‌شکافد و تنها با قدرت به مقابل قدرت باید رفت . این موضوع ، امر واجب شرعی اعراب و مسلمین در قبال مساله فلسطین و یگانه داروی موثر می‌باشد .

از آنجا که مقدمات واجب نیز مانند خود واجب ، واجب می‌باشند فراهم ساختن نیرو به منظور به دست آوردن توانایی لازم برای انجام امر واجب جهادنیز واجبی حتمی می‌باشد . چگونه می‌تواند غیر از این باشد در حالی که این موضوع با نص [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] اثبات شده که خداوند می‌فرماید : ''' " و اعدوا لهم ما استطعتم من قوة " '''

و بدین لحاظ که ترتیب آیه کریمه به مقتضای قواعد علم بیان عربی مقتضی عمومیت نیرو بدون هیچ‌گونه تخصیصی به یکی از انواع آن باشد و اتحاد و همدلی در رتبه‌ای بالاتر از سلاح و مهمات از بزرگترین انواع نیرو در این شرایط حساس و پیچیده در مقابل این دشمن کینه‌توز و پرعناد می‌باشد ، اتحاد و یکپارچگی مسلمانان از بزرگترین واجبات است . چگونه می‌تواند غیر از این باشد در حالی که وجوب آن با دو آیه از [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] عزیر ثابت شده که می‌فرماید : ''' " و اعتصموا بحبل االه جمیعاً و لا تفرقوا " '''

و " و لا تنازعوا فتفشلوا و تذهب ریحکم " ریحکم در این آیه به معنای قدرت شما بوده و آیه در مقام هشدار و دادن توجه ، به ما می‌فهماند که تنازع و کشمکش موجب ناکامی آرزو و از بین رفتن قدرت و نیز ننگ شکست می‌باشد . و جانها و مالها که طلایه‌داران عمل به واجبات می‌باشند در حالت جنگ - تا حد کفایت که بیان این مقدار بعداً خواهد آمد - در مالکیت ما نبوده بلکه ملک خدا می‌باشدکه او آنها را از ما اگر مؤمن باشیم خریداری کرده است . این نص [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] است که " ان الله اشتری من المؤمنین انفسهم و اموالهم بان لهم الجنة " ما باید در صورتی که به راستی مسلمان و معتقد به [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] مبین هستیم به این معامله‌ای که خدا با ما انجام داده بشارت و مژده دهیم که " فا ستبشرا ببیعکم الذی بایعتم به و ذلک هو القوز العظیم "

=== فتوای مهم [[کمیته فتوای دانشگاه الازهر ( فتوای 1366 ه . ق - راجع به فروش زمینهای فلسطین به یهودیان ) |کمیته فتوای دانشگاه الازهر]] راجع به فروش زمین‌های فلسطین به یهودیان :===

در سال 1369 ه - . ق [[کمیته فتوای دانشگاه الازهر ( فتوای 1366 ه . ق - راجع به فروش زمینهای فلسطین به یهودیان ) |کمیته فتوای دانشگاه الازهر]] شریف به ریاست جناب مفتی مصر در مورد تحریم فروش زمین‌های فلسطین به یهودیان و وجوب تحریم و عدم معامله با آنان ، فتوای مهمی صادرکردکه عبارت است از :

$$blockquote$$ " هرکسی که فروش زمین‌های فلسطین به یهودیان یا معامله با آنان را از طریق خرید از مغازه‌ها و تجارتخانه‌های آ‌نها و یا ترویج و توزیع کالاها و تولیدات آنان را مباح بداند ، مرتد بوده و ازگرده ، مسلمین خارج می‌باشد . " </blockquote>

ن . ر : [[کمیته فتوای دانشگاه الازهر ( فتوای 1366 ه . ق - راجع به فروش زمینهای فلسطین به یهودیان ) |کمیته فتوای دانشگاه الازهر]] شریف ( فتوای - راجع به فروش زمین‌های فلسطین به یهودیان - 1366 ه - . ق )

=== " فتوای شیخ سعد‌الدین علمی در مورد فروش زمین به یهودیان "===

شیخ [[علمی ، سعدالدین|سعدالدین علمی]] یکی از علمای فلسطینی و مفتی مشهور شهر قدس فتوایی مبنی بر تکفیر مسلمانانی که زمین به یهودیان بفروشند صادرکرد . در این فتوا آمده است : " هر مسلمانی که زمینی به یهودیان بفروشد ، مرتد به شمار می‌آید و عقد و ازدواج وی لغو می‌گردد و در گورستان مسلمانان به [[خاک|خاک]] سپرده نخواهد شد . "

شیخ [[علمی ، سعدالدین|سعدالدین علمی]] دارای مناسب زیر بوده است : مفتی قدس ، رئیس قضات کرانه باختری ، رئیس دادگاه تجدید نظر کرانه باختری ، رئیس شورای اوقاف و امور مقدسات اسلامی ، رئیس هیئت امنای دانشکده " الدعوةو اصول دین " ، رئیس هیئت امنای دانشکده علوم و تکنولوژی ، رئیس انجمن علوم و فرهنگ اسلامی ، رئیس شورای عالی ، عضو شورای جهانی مساجد انجمن جهان اسلام مکه .

ن . ر : فتواهای شرعی علمای اسلام در مورد فلسطین

==مآخذ :==
#گزارش خبرگزاری : شماره 1515 .
#نشریه جنبش جهاد اسلامی فلسطین : '''''حکم الاسلام فی قضیة فلسطین و الصلح مع الکیان الصهیونی''''' ، بیت‌المقدس للطباعة و النثر ، بیروت 1991 .

آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )

2020-07-17T18:47:17Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote/$$' به '</blockquote>'

==الف - پیشینه روابط :==

جمهوری [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] با 037/272/1 کیلومتر مربع در جنوبی ترین نقطه قاره [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] قرار گرفته است . این کشور با کشورهای موزامیک ، سوازیلند ، زیمباوه ، بوتسوانا ، نامیبیا و لسوتو هم مرز می باشد . جمعیت این کشور بیش از 40 میلیون نفر می باشد که از این جمعیت حدودا 70 درصد سیاهپوست ، 16 درصد سفیدپوست ، 10 درصد رنگین پوست و 3 درصد آسیایی می باشند .

مهمترین ویژگی سیاسی - حکومتی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] که برای نزدیک به نیم قرن ادامه داشت ، سیاست آپارتاید بود . سیاست تبعیض نژادی یا آپارتاید از سال 1948 به عنوان جنوبی اعمال شد . این سیاست که مردم این کشور را به چهار گروه نژادی سیاه پوستان ، سفیدپوستان ، دورگه و آسیاییها تقسیم می نمود از همان ابتدا با مخالفتهای جهانی روبه رو شد . در دهه 1950 مجمع عمومی سازمان ملل با استناد به اصول منشور ملل متحد بارها از این کشور خواست تا سیاست آپارتاید را کنار بگذارد ، اما بی توجهی به این خواستها باعث شد تا مجمع عمومی در سال 1962 از کشورهای عضو خود خواستار قطع روابط دیپلماتیک با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] شده و ضمن بایکوت کردن این کشور کلیه صادرات خود از جمله تسلیحات را به رژیم آپارتاید متوقف نمایند . سیاست محاصره بین المللی همه جانبه [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] باعث شد تا از سال 1974 این کشور از حضور در جلسات مجمع عمومی سازمان ملل ، امتناع ورزد . این فشارها در نهایت ، منجر به اصلاحاتی در سال 1991 گردید . این امر سبب گردید تا در سال 1993 سازمان ملل خطاب به کشورهای عضو خواهان لغو کلیه تحریمهای علمی ، فرهنگی ، ورزشی و دانشگاهی به استثنای تحریمهای سیاسی و تسلیحاتی شود تا این که با برگزاری انتخابات مردمی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در آوریل 1994 ، تحریمهای باقی مانده نیز لغو گردید و این کشور به جامعه جهانی بازگشت .

تحولات فوق الذکر بر روابط [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل تأثیر شایانی داشته است . طرفین در زمان آپارتاید ، یکی از مخفی ترین و حیاتی ترین روابط استراتژیک خود را پشت سر گذاشتند . این وضعیت در زمان حاکمیت کابینه های احزاب لیکود و کارگر در اسرائیل صادق می باشد . مقامات حکومتی اسرائیل همواره به صورت رسمی و ظاهری وجود روابط با حکومت آپارتاید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] را انکار می کردند ، اما در عین حال با تحریمهای وسیع جهانی علیه این کشور مخالفت نموده و حتی در راستای گسترش روابط سه قطبی ( اسرائیل - امریکا - [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ) تلاش می کردند . روابط مخفی اقتصادی اسرائیل با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] که به دلیل قطع روابط دیگر کشورها با این کشور آفریقایی ، بازار جذاب و بسیار خوبی را برای اسرائیلیها ایجاد کرده بود و همچنین بهره برداری از معادن الماس و طلای [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نقش مهمی در این جریان داشته است .

همچنین اشتراک طرفین در موضوع تبعیض نژادی و وجود یک [[جو|جو]] منفی علیه آنها بر تقویت حس همکاری آنها مؤثر بوده است .

در زمینه اقتصادی ، وجود ذخایر طلا و الماس سبب سرمایه گذاری یهودیان و اسرائیلیها در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] شد . آنها توانستند به عنوان شرکایی قدرتمند در این زمینه ها شناخته شوند . انحصار حدودتا 85% از این دو منبع ( طلا و الماس ) در دست یهودیان ، در افزایش بنیه اقتصادی یهودیان و اسرائیل نقش مؤثری داشته است . یهودیان با 000/110 نفر جمعیت که حدودا 15000 نفر جمعیت که حدودا 15000 نفر اسرائیلی هستند ، نقش ویژه ای را در اقتصاد [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به خود اختصاص داده اند . در سال 2004 ، اسرائیل تقریبا 306 میلیون و 400 هزار دلار از [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] وارد و نزدیک به 176 میلیون و 320 هزار دلار به این کشور صادرات داشته است .

==ب - روابط نظامی - امنیتی :==

عرصه نظامی از همان ابتدا از جایگاه ویژه ای در روابط فیمابین اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] برخوردار بوده است . اسرائیل از زمان برقراری روابط خود با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، هیچ گاه تعاملات دوجانبه را در عرصه نظامی و اقتصادی قطع نکرد . هرچند که در اواخر دهه 1980 و همسو با افزایش تحریمها علیه [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، شیمون [[پرز ، شیمون|پرز]] ، وزیر خارجه اسرائیل اظهار نموده بود که روابط نظامی و تسلیحاتی را قطع کرده و آپارتاید را محکوم می نماید . اما این روابط همچنان ادامه داشت . سفر هیأت دفاعی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به اسرائیل در سال 2005 نشانگر عمق روابط فیمابین به ویژه در عرصه نظامی و امنیتی می باشد .

اسرائیل ضمن فروش سلاح به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، [[اورانیوم|اورانیوم]] از این کشور خریداری می نمود . حجم معاملات تسلیحاتی طرفین در سال 2005 بین 400 تا 800 میلیون دلار تخمین زده می شود . یهودیان در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] همواره تلاش کردند تا ضمن عدم درگیر ساختن خود با تحولات سیال و متغیر سیاسی در کشور صرفا به افزایش درآمدها و نفوذ اقتصادی بپردازند . این امر باعث شد تا علی رغم حذف سیاسی آپارتاید اجرای طرح سیاهان در قدرت Black in Power ، یهودیان نفوذ و جایگاه اقتصادی خود را کماکان حفظ نمایند . اسرائیل نیز تلاش کرد تا ظاهرا با سیاستهای جهانی در قبال [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] هماهنگ باشد ، ولی عملاً شیوه ای دیگر در پیش گرفته بود . این وضعیت باعث شده بود تا سیاهان پس از کسب قدرت در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در ابتدا به فکر قطع رابطه با اسرائیل باشند . اما این سیاست پس از مدتی به ایجاد محدودیت در روابط طرفین تقلیل یافت که آن هم نتیجه بخش نبود .

روابط میان رهبران جنبش صهیونیستی و رهبران جنبشهای نژادپرست در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به آغاز قرن بیستم باز می گردد . رهبران صهیونیست در آن هنگام از آزمودگان تجربه های کوچ نشینی نژادپرستانه در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] کمک خواستند تا به منظور تکرار همان تجربه در آسیا ( فلسطین ) از آنها پشتیبانی کنند . سفیدپوستان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به عنوان " [[پیشگامان|پیشگامان]] " جنبش کوچ نشینانه استعماری و از آنجایی که تجربه آنان به موفقیتهای جالبی دست رسیده بود ، وظیفه خود دیدند تا به تجربه همانند خود یاری رسانند . در 11/1/1902 ، [[هرتزل ، تئودور ( 1904 - 1860 ) |تئودور هرتزل]] ، نامه ای برای " سیسیل رودس " فرستاده و از وی کمک طلبید .

هرتزل می نویسد :

$$blockquote$$ " شما تنها مردی هستی که اکنون می توانی به من کمک کنی... مسأله بزرگی است و آن چنان که برخی ادعا دارند بزرگتر از آن چیزی است که باید باشد . اما به نظر من ، برای سیسیل رودس بیش از اندازه بزرگ نیست . از شما خواسته شده است تا تاریخ را بسازی . این امر شما را نمی ترساند و آن را به شوخی نخواهی گرفت و این از شیوه معمول شما به دور است . این مسأله نه تنها [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] بلکه بخشی از آسیای صغیر را نیز در برمی گیرد و نه تنها انگلستان بلکه یهودیان را نیز شامل می شود . اگر این مسأله ( مسأله وطن گزینی در فلسطین ) به شما مربوط می شد ، خود پیشتر به انجام آن اقدام می کردی . اگر می دانستم که این مسأله از شما بسیار دور است به شما توسل نمی جستم . چرا ؟ زیرا این مسأله استعماری است... و بیش از هرچیز ، درک یک تغییر و تحول بیست تا سی ساله را ایجاب می کند . رؤیاهایی هستند که رؤیاهایشان مدتهای طولانی به درازا می کشد اما از توانایی عملی بی بهره اند . همچنین خردهای عملی همچون سردمداران ( تراستهای ) آمریکایی هستند که از تخیل پربار سیاسی بی بهره اند... شما آقای رودس ، به هر حال یا سیاستمدار تخیلی یا رؤیایی کوشایی هستی... شما این امر را به اثبات رساندی . لذا از شما می خواهم تا مهر حاکمیت خود را بر نقشه صهیونیستی بزنی و مطلب زیر را در میان اندک اشخاصی که به زندگیت سوگند می خورند ، توزیع کنی... " من سیسیل رودس این نقشه را خوانده و آن را درست و عملی یافتم زیرا نقشه ای است آکنده از تمدن و فرهنگ و برای جماعت انسانهایی که برایشان طرح ریزی شده ، بسیار عالی است . این نقشه برای پیشرفت عام بشریت زیانمند نبوده و برای انگلستان و بریتانیای کبیر بسیار سودمند است " . </blockquote>

روابط میان رهبران جنبش صهیونیسم و سفیدپوستان نژادپرست در [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] ، ادامه یافت و هنگامی که [[وایزمن ، حیم ( 1964 - 1852 ) |حیم وایزمن]] ، نخستین نخست وزیر رژیم صهیونیستی گردید میان وی و ژنرال جان کریستان اسمیت ، نخست وزیر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] استحکام یافت . جان کریستان اسمیت نقش خطرناکی در صدور وعده بالفور و تشکیل لشکر یهود در جنگ جهانی اول ایفا کرد . وی تا به هنگام مرگ در سال 1953 همچنان این نقش را ایفا نمود .

با مطالعه اسناد و مدارک متبادل میان پرتوریا و لندن ، می توان به میزان تلاشهای ژنرال اسمیت جهت حمایت از آرمانهای منطقه ای صهیونیسم پی برد . اسمیت در 20 ژانویه 1920 به هنگامی که کنگره سان ریمو ، مرزهای فلسطین را تعیین می کرد تلگرافی برای سرهنگ " امیری " کارمند دفتر ویژه مستعمرات فرستاد و از وی خواست تا توجه نخست وزیر را به این نکته جلب کند که : " مرزهای شمالی فلسطین باید رود لتیانی و سرچشمه های رود اردن را در برگیرد وگرنه تحولات میهن قومی یهود ، مرزهای شمالی تا [[راه آهن|راه آهن]] حجاز را در معرض خطر قرار خواهد داد . همچنین فرمول سرپرستی ( قیمومیت ) باید زمینه را برای تحولات صنعتی و [[کشاورزی|کشاورزی]] مهاجران زیادی آماده کند . زیرا دادگری در [[حق|حق]] وضع اضطراری یهودیان ، ضرورتی مبرم است " .

صهیونیستها در سال 1934 نام " اسمیت " را بر یک قطعه زمین در فلسطین نهادند .

پاسخ وی به هنگام اطلاع از این موضوع چنین بود :

$$blockquote$$فعالیت من برای صهیونیسم از همان آغاز ، کاری محبت آمیز و عرفانی بود . این امر در مورد تدوین سیاستهای مربوط به میهن قومی یهود و کوشش برای اجرای آنها در آن هنگام نیز صدق می کند . من ایمان دارم که آن سیاستها از شریف ترین و صادقانه ترین اندیشه های الهام گرفته از جنگ بزرگ جهانی است و از نظر پیوستگی از اغلب نتایج آن جنگ بالاتر است . </blockquote>

محتوای سخن " اسمیت " بیانگر توجه فراوانی است که وی نسبت به [[طرح صهیونیستی|طرح صهیونیستی]] و پیگیری دقیق ترین جزئیات آن و رویدادهایی دارد که در سرزمین فلسطین رخ داده است . وایزمن ، همواره با وی تماس داشت و هر زمان که حکومت قیمومیت در اجرای نقشه مربوط به تأسیس میهن قومی یهود کندی به خرج می داد از وی درخواست دخالت می کرد . لذا " اسمیت " در اوایل سال 1945 یادداشت محرمانه ای از وایزمن دریافت کرد . که درآن آمده بود :

مهاجرت یهودیان به فلسطین ضروری است . اگر به آنان اجازه رفتن به فلسطین را نمی دادند مجبور می شدند به منطقه ذیگری روی آورند . آنگاه هشدار می دهد : اگر دروازه های فلسطین گشوده نشوند ، فشار به روی ایالات متحده آمریکا و امپراتوری ( بریتانیا ) وارد خواهد شد زیرا در آنجا ، تقریبا هر یهودی ، قوم و خویشاوندی دارد .

وایزمن در پایان یادداشت خود می نویسد : مسأله یهود ، مسأله این دو کشور عظیم دموکرات است که پس از جنگ ، بیش از نصف ملت یهود در جهان را در برخواهند گرفت . و اگر به واسطه یک [[دولت یهودی|دولت یهودی]] ، عنصری را که 2000سال است مفقود شده ، به آنجا وارد نکنند ، خطر آن می رود که مسأله یهود - همچنان که در جاهای دیگر شد - این دو کشور را زهرآلود نماید .

رهبران جنبش صهیونیستی بر مسأله حساسی انگشت گذاردند و آن این که اگر یهودیان به فلسطین مهاجرت نمی کردند به آمریکا و انگلستان می رفتند که در آن صورت مسأله یهود که در قرن گذشته در کشورهای مختلف اروپایی و از آن میان ، روسیه تزاری پا گرفته است بود ، آنها را مصمم می کرد . بدین جهت ، [[هرتزل ، تئودور ( 1904 - 1860 ) |تئودور هرتزل]] پیشتر نیز به هنگامی که با کمیته سلطنتی انگلیس در سال 1902 ملاقات کرد و آن کمیته به عنوان کارشناس مسأله یهود و مهاجرت به سخنانش گوش فراداد ، از این ابزار بهره گرفت . این امر هنگامی رخ داد که سیل پناهندگان از روسیه ، انگلستان را فرا گرفت و تهدید فرضی سطح زندگی در انگلستان با آن همراه شد . پس از فزونی درخواست مردم برای محدود ساختن مهاجرت ، حکومت انگلیس کمیته ای به ریاست نخست وزیر ، آرتوربالفور جهت بررسی مسأله مهاجرت بیگانگان تعیین کرد .

اسمیت پس از آن که خود را به عنوان میانجی میان جنبش صهیونیستی و حکومت بریتانیا و کارشناس امور استعمار کوچ نشین و شیوه های اجرایی آن قرار داد ، به راهنمایی و ارشاد آن جنبش ادامه داد . وی یک بار به ولادیمیر ژابوتنسکی ، فرمانده سازمان صهیونیستی " ایرگون " و سلف او [[بگین ، مناخیم|مناخیم بگین]] گفته بود که : اندیشه مربوط به مبارزه یهودیان به خاطر سرزمین اسرائیل ، زیباترین اندیشه ای است که در عمر خود شنیده ام . اسمیت در سال 1939 پس از انتشار [[کتاب سفید|کتاب سفید]] ، تلگرامی برای حکومت انگلیس فرستاد . وی می گوید :

وعده بالفور ، نمایانگر دین شرافتمندانه ای است که به هر قیمتی شده باید بدان وفا کرد .

حکومت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از هر فرصت مناسبی برای اعلام تأیید و پشتیبانی از تلاشهای صهیونیسم ، استفاده می کرد و در سپتامبر 1926 ، مطالب زیر از سوی آن حکومت ابراز گردید : حکومت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] که با همدردی و اهتمام ، تلاشهای سازمان صهیونیسم در زمینه ایجاد میهن قومی ملت یهود در فلسطین را دنبال می کند ، موفقیت کامل این طرح را آرزو دارد و تأکید می کند که توسط نماینده اش در [[جامعه ملل|جامعه ملل]] یا با هر وسیله دیگر با تمامی توان از آن سازمان پشتیبانی خواهد کرد . به هنگام برپایی دولت ( اسرائیل ) ، حزب اتحاد که حاکم بر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بود سقوط کرد و جایش را به [[حزب ملی|حزب ملی]] - دارای اندیشه و گرایشهای نازی داد و دکتر " مورنستر " نخست وزیر شد .

وی در سال 1924 گفت :

" ما به ملی گرایی مسیحی هم پیمان با ناسیونال سوسیالیسم ایمان داریم که در ایتالیا به آن فاشیزم ، در [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] نازیسم و در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ملی گرایی مسیحی گفته می شود . "

هرکس این سخنان را بشنود ، ناگزیر انتظار خواهد داشت که روابط میان کشورهای نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و دولت صهیونیسم ، در اسرائیل به دلیل هم پیمانی میان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و آلمان نازی - که موضع دشمنانه ای نسبت به یهودیان داشت - بسیار دشمنانه باشد لیکن واقعیت کاملاً برخلاف انتظار است زیرا سازمان جهانی صهیونیسم ، از هنگام زمامداری هیتلر در آغاز سال 1933 تا هنگام سرنگونیش ، همکاری با نازیها و فاشیستها را ادامه داد .

" این امر ، نظریه نازیها را یکی از مواد آن براساس دشمنی با یهود قرار دارد نفی نمی کند و احتمالاً راز تحکیم روابط میان دو نظریه - صهیونیسم و نازیسم - در دشمنی دومی با یهود دیگری نهفته است . لذا بسیاری از نویسندگان و تاریخ نگاران که از ادامه همکاری میان رژیم صهیونیستی از یک سو و [[حزب ملی|حزب ملی]] آفریکانی نازی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از سوی دیگر ، به ویژه پس از رسیدن این حزب به حاکمیت در سال 1948 اظهار شگفتی می کنند ، در اشتباه هستند .

به رغم انتشار هزاران سند و نشریه و کتاب پیرامون محتوا و رخدادهای همکاری میان صهیونیسم و فاشیستها ، نازیها و نژادپرستان سامی ستیز ، باز هم اصرار هست تا میان یهودی ستیزی و صهیونیسم ستیزی رابطه پیوسته ای ایجاد کنند . در واقع جنبش صهیونیسم به عنوان جنبشی که اساسا بر نژادگرایی و برتری و تبعیض قرار دارد و از نظریه ملت برگزیده خدا مایه می گیرد ، به شکل مصلحت گرایانه با تمامی جنبشها و رژیمهایی که در نظریه و عمل با آن همانند بودند تماس داشت . اینجاست که روابط اسرائیل با آلمان نازی و ایتالیای فاشیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نژادپرست و تمامی دیکتاتوریهای مبتنی بر تبعیض - سیاست و روششان هرچه باشد - تبلور می یابد .

==الف - روابط [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی پس از برپایی اسرائیل :==

به هنگامی که رژیم صهیونیستی در سال 1948 برپا گردید ، [[حزب ملی|حزب ملی]] در روز 29/5/1948 در انتخابات [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پیروز شد و دکتر " مالان " نخست وزیر گردید . وی رژیم صهیونیستی را از نظر قانونی به رسمیت شناخت . گامهای دیگری نیز به منظور کسب پشتیبانی یهودیان به دنبال آن آمد . این امر هنگامی صورت گرفت که نخست وزیر جدید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، تعهد خود و حکومتش را به اجرای سیاست عدم بعضی نسبت به هر بخشی از ساکنان یهود اعلام داشت .

طبق گزارش مادیسون ، رژیم حاکم بر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، گذشته سرشار از سامی ستیزی خود را به فراموشی سپرده و درهای حزب ملی را برای اعضای یهودی گشوده بود و به آنان اجازه داد تا اموال خود را به اسرائیل بفرستند و یهودیان را در مراکز مهم گماشت .

روزنامه نگار یهودی آمنون کابیلوک پس از دیداری از [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نوشت : " شیفتگان دولت اسرائیل ، گاهی از غیرسامی ها هستند و این پدیده به هیچ وجه محدود به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نیست " .

شبکه روابط میان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی ، اغلب ناشی از آزمونهایی بود که در روابط با کشورهای سرمایه [[داری|داری]] غربی و نیز کشورهای در حال رشد آفریقا و آسیا کسب کردند . رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از نظر تاریخی جزو کشورهای کوچ نشین به شمار می آیند . هر دو رژیم طی مرحله گسترش سرمایه [[داری|داری]] و حرکت ملتها در بیرون از کشورهایشان به وجود آمدند ، مرحله ای که وجه مشخص کلینیالیسم اروپایی بود هر دو ، وجود ملی خود را در سایه حکومتهایی تحقق بخشیدند که بیانگر مصالح مهاجران و فرزندانشان بود . مصلحت بقا که این گونه رژیمهای اقلیت به خاطر آن عمل می کردند باعث گردید تا مکانیسم های درونی هر دو رژیم به چیرگی و سرکوب پیوسته جنبش ساکنان بومی بپردازند . شرایط همانند تاریخی که هردو رژیم در آن پا گرفتند سبب شد تا مصالح هر دو رژیم یکسان شده و روابطی میان دو طرف به وجود آید که برای هردو سودمندی مشترکی در برداشت . واقعیت پیدایش هر دو رژیم که ناشی از حرکت گسترش طلبی سرمایه [[داری|داری]] و کلنیالیسم بود ، به وضعی انجامید که از یک سو ، هر دو رژیم برای بقای خویش به کمکهای اقتصادی که از کشورهای پیشرفته صنعتی دریافت می کنند ، اتکاء دارند و از سوی دیگر ، هم پیمانی با این کشورها در زمینه گسترش طلبی امپریالیسم جهانی نیز نقطه اتکای آنهاست .

براساس نیازهای حکومتهای اقلیت جهت بقای خویش ، هرکس می تواند علت رشد روابط اقتصادی و دیگر روابط با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و هدفهای استراتژیک هردو رژیم را دریابد .

همچنین می توان تلاشهای همانند هر دو رژیم را برای پیشبرد توسعه در کشورهای میانه رو [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] و خاورمیانه دریافت که از آنها به عنوان سرکوب جنبش مردمی این کشورها استفاده می کنند .

بر همین اساس از زمان تشکیل اسرائیل تا زمان فروپاشی نظام آپارتاید در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، نظریه تشابه کامل این رژیم با حکومت نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، همواره روابط این دو رژیم در آخرین سطح دیپلماسی و همکاری قرار داشت و در بسیاری موارد هم قراردادهای کلان نظامی با یکدیگر امضاء می کردند و از روابط بازرگانی خوبی نیز برخوردار بودند . در سطح سیاسی نیز همیشه این دو رژیم در مجامع جهانی به ویژه سازمان ملل متحد ، پشتیبان یکدیگر بودند و در صدور قطعنامه های سازمان ملل نیز به نفع یکدیگر رأی می دادند . اما روابط این دو کشور ، گاهی به سبب موضعگیریهای تاکتیکی رژیم صهیونیستی در سازمان ملل متحد با بحرانهایی روبه رو می گردید .

رژیم صهیونیستی در ماه نوامبر 1961 به بیانیه ای رأی داد که در آن از سیاستهای تبعیض نژادی انتقاد شده بود . هدف این رژیم ، ایجاد روابط نیکو با کشورهای آفریقایی تازه استقلال یافته ، بود . لیکن واکنش [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، واکنش صریحی بود .

روزنامه " ذی ترانسفالد " که هوادار نخست وزیر وقت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] " فیرفورد " بود نوشت : " اسرائیلیان چه می توانند بگویند هنگامی که [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، بی آن که از آن درخواست شود ، نظر خود را پیرامون وضع پناهندگان عرب بگوید که سیزده سال است در شرایط بد در مرزهای اسرائیل زندگی می کنند زیرا که اجازه بازگشت به خانه هایشان را به آنها نمی دهند " . واکنش خود " فیرفورد " ، صریح تر بود . وی گفت : " یهودیان بر فلسطین - اسرائیل - متعلق به عربها که از هزار سال پیش تاکنون در آن زندگی می کنند ، چیره شدند . من در این مورد با آنان موافقم زیرا اسرائیل نیز مانند [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] یک کشور تبعیض نژادی است " . نخست وزیر طی نامه ای به روزنامه " ساندی پرس " به موضعگیری صهیونیستها اشاره کرد و گفت که این امر " فاجعه ای برای یهودیان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به بار می آورد " . وی افزود : " اکنون مردم از خود می پرسند که اگر اسرائیل و خاخامهایش مجبورند به سیاست تکامل گسسته " آپارتاید " ، حمله کنند پس چرا این سیاست هنگامی که در اسرائیل به اجرا گذارده می شود ، زشت به شمار نمی رود ؟ و اگر تبعیض گناه است ، هرگاه برمبنای تبار و دین نیز انجام شود ، گناه است " .

با وجود این مواضع ، روابط میان دو کشور ، به رغم این گونه مسائل ناگهانی و ناپایدار ، رشد و توسعه می یافت .

مطبوعات [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] می کوشیدند تا از دشواریها فراتر روند و نظرها را به سوی روابط استراتژیک و - یکپارچگی استراتژیک میان دو کشور جلب کنند که از تمامی این گونه مواضع فراتر می رود و درک متقابل بیشتری را ایجاب می نماید . روزنامه " جویش افیرز " می نویسد : [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، خاورمیانه را - به هنگامی که اسرائیل نقش ژاندارمی این منطقه را بازی کند - نخستین خط دفاع خویش به شمار می آورد . اسرائیل مدخل یک آبراه را که در صورت حمله به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، آبراه عمده ای خواهد بود ، حراست می کند و باید از آن حراست کند آینده عبور و مرور میان دریای مدیترانه و اقیانوس هند برای اسرائیل یک مسأله اساسی است که همپای اهمیت راه دریایی دماغه امیدنیک برای [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] است . اگر این منطقه در اختیار نیروهای دشمن قرار گیرد ، در آن صورت راه دماغه امیدنیک نیز در معرض خطر قرار خواهد گرفت و مسائل امنیتی نسبت به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، بسیار خطرناک خواهد بود . اما در مورد اسرائیل ، وجود یک ملت محکم دارای اقتصاد نیرومند در جنوب قاره [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] یک عامل اساسی در استراتژی تضمین موخره آن به شمار می رود .

به رغم رأی موافق اسرائیل درباره مصوبه شماره 1761 مورخه 6/11/1961 یادشده که خواهان قطع روابط با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و از آن میان تحریم کالاها و صدور کالا به آن کشور بود ، یا این حال ، مبادله بازرگانی میان دو کشور نه تنها کاهش نیافت بلکه همواره از رشد پیوسته ای برخوردار بود . در تفسیر سخنان فیرفورد نخست وزیر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] مبنی بر این که موضع اسرائیل در سازمان ملل متحد یهودیان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] را در معرض خطر قرار خواهد داد ، تحلیل گران سیاسی معتقد بودند که این چنین تهدیدها ، مقامهای صهیونیست را نمی ترساند بلکه کاملاً نتیجه معکوس دارد و رژیم صهیونیستی بسیار شادمان می شود زیرا طرح مسائل و انگیزه های سامی ستیزی برای ادامه فراخوانی یهودیان جهان برای مهاجرت به فلسطین سودمند خواهد بود تا همواره به آنان یادآور شود که تنها پناهگاه آنها رژیم صهیونیستی است و مادامی که اندیشه مهاجرت هنوز در ذهنهایشان جای نگرفته باید پیروی و سرسپردگی و پشتیبانی خود را نشان دهند .

این مسأله با اعزام گروهی از مزدوران [[موساد|موساد]] صورت می گرفت تا در صفوف یهودیان رخنه کنند و شعارهای سامی ستیزی و یهودی ستیزی سر دهند تا به هدفی که نام برده شد ، کمک برسانند . البته اسرائیل هر زمان که احساس کرده است مهاجرت یهودیان به فلسطین اشغال شده کاهش یافته یا این که [[مهاجرت معکوس|مهاجرت معکوس]] افزایش یافته ، این بازی را انجام می دهد .

روابط میان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی از آغاز [[جنگ 1967|جنگ 1967]] تحکیم یافت . در آن هنگام حکومت فورستر به داوطلبان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] اجازه داد در مشاغل غیرنظامی و شبه نظامی در اسرائیل ( فلسطین اشغالی ) ، کار کنند . همچنین به سازمانهای صهیونیستی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] اجازه داد تا مبلغی حدود 28میلیون دلار را به فلسطین اشغال شده منتقل کنند . روزنامه [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] " پرسپکتیو " در اوت 1967 درباره این موضوع نوشت :

جنگی که اخیرا در خاورمیانه رخ داد ، اهتمامی تب آلود و احساساتی را در نواحی مختلف جهان برانگیخت . لیکن اندک هستند کسانی که پیوند شخصی ژرفی را همچون مردم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] حس کرده باشند . به هر صورت ، همدردی با اسرائیل محدود به یهودیان نبود بلکه ساکنان سفیدپوست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نیز احساس کردند که گویی آنچه بر سر اسرائیلیان وارد گردیده بر خود آنان نیز وارد شده است . آنان ، وضع اسرائیل را که محاط در همسایگان دشمن است با وضع خود در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] همانند می دانند . در این چنین وضعی ، طبیعی است که اهالی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به اسرائیلیان همچون صاحبان یک مصیبت و عزا بنگرند و بر این اساس به کمک و یاری آنان بشتابند .

فورستر یک بار گفته بود که وضع اسرائیل و دشواریهایش را درک می کنیم و نسبت به آن همدردی نشان می دهیم و آنان همانند ما مجبورند با تروریستهایی که از مرزها می گذرند روبه رو شوند و دشمنانی دارند که عزم به نابودی آنان کرده اند . پشتیبانی نظامی رژیم آپارتاید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از رژیم صهیونیستی تنها به سال 1967 آغاز نمی گردد . بلکه آغاز آن به سال 1948 باز می گردد به هنگامی که خلبانان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در جنگ شرکت جستند و نخستین خلبانی که در آن نبرد به [[خاک|خاک]] افتاد از [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بود . شایان یادآوری است که " عیزر وایزمن " وزیر دفاع اسبق رژیم صهیونیستی فن خلبانی را در اثنای جنگ جهانی دوم در " رودزیا " آموخت . روابط این دو رژیم در جنگ اکتبر 1973 نسبت به [[جنگ 1967|جنگ 1967]] تغییری نیافت بلکه این روابط محکم تر و مشهودتر از گذشته شد . روزنامه نگار صهیونیست " [[شمعون ، ویکتور|شمعون]] بیکر " در روزنامه " هتسوفیه " چنین نوشت : پس از جنگ روز غفران ، بیش از سی کشور آفریقایی روابط دیپلماتیک خود را با اسرائیل قطع کردند . در عرض یک شبانه روز ، اسرائیل ، دوستان آفریقایی خود را از دست داد ، کشورهایی که همواره از کمکهای اسرائیل بهره گرفتند ، جالب توجه آن که ، حکومت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، روزنامه های انگلیسی و آفریقایی زبان آن و نیز اندیشه های همگانی طی جنگ روز غفران و پس از آن حمایت زیادی از اسرائیل نمودند . این نمایانگر آن بود که جنگ اسرائیل به خاطر حفظ وجود بوده و به صورت مستقیم و غیرمستقیم با وضع [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در پیوند است .

در سرمقاله ای که در روزنامه " ترانسفالر " درج شده بود و روزنامه " صهیونیستی " هتسوفیه نیز آن را در 4/6/1976 نقل کرد آمده است که اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در جهان آکنده از دشمنان به خاطر وجود خویش مبارزه می کنند . مردم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به جنگ اخیر توجه فراوانی نشان می دهند زیرا اسرائیل سد دفاع شمالی آفریقاست علیه امپریالیسم کمونیسم ، و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] سد دفاع جنوبی است .

فورستر نخست وزیر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به هنگام دیدار از فلسطین اشغال شده از منطقه شرم الشیخ دیدن کرده و طی اظهاراتی که در روزنامه صهیونیستی معاریو در 11/4/1976 چاپ شد گفت که : " این یک مکان استراتژیک درجه اول است و اهمیت آن برای کشور اسرائیل آشکار است . " همراهان صهیونیست او نیز ، میزان تشابه میان چیرگی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بر دماغه امیدنیک و ماوراء اقیانوس هند و چیرگی اسرائیل بر شرم الشیخ و خلیج های سوئز و [[ایلات ( شهر - ) |ایلات]] را تشریح نمودند .

دیدار فورستر به اعلام یک منشور همکاری میان دو کشور منجر شد . روزنامه صهیونیستی " داوار " در 11/4/1976 پیرامون این امر نوشته است که : " هدف از این گفت وگو ، فعالیت برای ادامه روابط میان دو کشور است ، روابطی که در خلال جنگ اکتبر تحکیم بیشتری یافت و با دیدار فورستر از اسرائیل به اوج خود رسید . حکومت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از حکومت لیکود می خواهد تا بهبود روابط میان دو کشور را افزایش دهد به ویژه آن که رشته استواری جنبش حیروت را با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پیوند می دهد . "

روابط رژیم آپارتاید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل بیشتر در زمینه های زیر بوده است :

===1 - همکاری اقتصادی :===

صندوق بین المللی پول در سال 1983 گزارش داد که صادرات اسرائیل به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بیش از 60% کل صادرات این رژیم است ولی این ارقام شامل خرید و فروش جواهرات و فروش تجهیزات نظامی نیست زیرا که اطلاعات مربوط به این دو تجارت از اطلاعات سری و غیرقابل انتشار است . در خلال سال 1983 - 1984 ده طرح سرمایه گذاری رژیم صهیونیستی در جنوب [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] مورد تصویب قرار گرفت . روزنامه " ادوار " می نویسد در سایه قرارداد همکاری مشترک ، هشت پروژه مشترک تجدید شد و هریک از طرفین مبلغ یک [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] برای بررسیهای لازم در مورد آن اختصاص می دهند ، در سال 1985 نیز تحول چشمگیری در حجم روابط اقتصادی این دو رژیم به وجود آمد .

عمده فعالیت شرکتهای صهیونیستی در مناطق تحت الحمایه دولت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] یعنی ( فوتوچوانا ، سیکای ، ترنسکای و اواندا ) انجام می گرفت . ( این مناطق گرچه به استقلال محدودی نائل شدند ولی هنوز مجمع بین المللی آنها را به رسمیت نشناخته بود . )

شرکتهای صهیونیستی همچنین به ایجاد پروژه های صنعتی در این مناطق رغبت داشتند . به عقیده سرمایه گذاران صهیونیستی ، در این مناطق تحت الحمایه معدن طلایی وجود دارد که هنوز مورد بهره برداری قرار نگرفته است .

رژیم اسرائیل یک کارخانه عظیم نساجی و یک بیمارستان را با هزینه 16 میلیون پاند و کارخانه های تولید لوازم برقی و دستگاههای الکترونیکی را در منطقه سیسکای احداث کرد . از دیگر جنبه های همکاری بین دو رژیم ساخت جواهرات و صیقل کاری و جلاکاری و سپس صدور آنها به دیگر کشورهاست .

صنعت جواهر دومین مقام را بعد از ساخت سلاح در اسرائیل به خود اختصاص می دهد و در این کارگاه حدود 150000 کارگر به کار اشتغال دارند . [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] [[آهن|آهن]] و فولاد نیمه ساخته را به اسرائیل ارسال می کند تا ساخت نهایی آن در کارخانه های " اسکور " نزدیک [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] انجام گرفته و سپس با مارک ( ساخت اسرائیل ) به اروپا و آمریکا صادر گردد . این امر به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] فرصتی می دهد تا از امتیازات اسرائیل و کارخانه اسکور که سهامدار آن کارخانه های " رکورد " اسرائیل می باشند بهره مند گردد . 51% سهام این کارخانه ها به شرکت " هستدروت " اختصاص دارد و 49% آن را شرکت فولاد [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] دارا می باشد .

===2 - همکاری نظامی :===

پرفسور " اسرائیل شاحاک " در کتابی که پیرامون نقش بین المللی اسرائیل در صدور اسلحه به منظور سرکوب ، نوشته ، مقاله ای از " بنی جانسون " را پیوست کرده است که در مارس 1982 نوشته شد . این مقاله با اسناد و مدارک ، همکاریهای هسته ای میان رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] را آشکار نموده است . وی تلاش آمریکا برای پوشاندن این فعالیتها و نقش دولت آمریکا را افشاء کرده است . او می نویسد :

" از سال 1977 ، اخبار روزنامه ها به بیان همکاریهای هسته ای میان رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پرداختند . روزنامه معاریو در 11/2/1981 نوشت که تاریخ این همکاری به سال 1966 باز می گردد . در سال 1977 ، کمیسیون ویژه تبعیض نژادی وابسته به سازمان ملل متحد ، مشاهده کرد که تکنولوژی صهیونیستی با [[اورانیوم|اورانیوم]] سنگین با [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] مبادله می شود و اسرائیل در زمینه ساختن نیروگاه هسته ای به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] کمک می کند . نیوزویک نیز در 12/9/1977 یادآور گردید که اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] برای یک آزمایش هسته ای در تابستان سال 1977 برنامه ریزی کرده اند لیکن این آزمایش به علت فشار یک ابرقدرت لغو گردید .

کمیسیون سازمان ملل متحد تأکید کرد که در سال 1977 ، هفت دانشمند اتم شناس در دانشگاه " وت دوترسراند " در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] کار می کردند .

واشنگتن پست طی مقاله ای نوشت که [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، مهمترین اسرار عنصر هسته ای یعنی فراگرد دستیابی به اورانیوم را به شکلی فعال و ارزان ، در اختیار دارد ، و همراه با اسرائیل و تایوان یک پیمان هسته ای تشکیل داده است . این روزنامه در مقاله ای دیگر در مورد بازجوییهایی سخن گفته که از افسران بلندپایه آمریکایی که تکنولوژی هسته ای را به رژیم صهیونیستی منتقل ساخته اند ، به عمل آمده است . این رژیم به نوبه خود اطلاعات مربوط به این تکنولوژی را به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و تایوان منتقل کرده است .

رژیم صهیونیستی دوبار متهم به " سرقت " [[اورانیوم|اورانیوم]] شده است : یک بار در سال 1965 هنگامی که 200پوند [[اورانیوم|اورانیوم]] از شرکت مواد هسته ای و تجهیزات در " آپولوی پنسیلوانیا " به سرقت رفت و بار دیگر در سال 1968 هنگامی که یک کشتی با 20تن [[اورانیوم|اورانیوم]] ، به سوی ایتالیا می رفت . این کشتی به جای ایتالیا ، بدون [[اورانیوم|اورانیوم]] در ترکیه پهلو گرفت . بعدها آشکار شد که " [[دان|دان]] رات " مالک کشتی ، مزدور سازمان جاسوسی رژیم صهیونیستی است . "

بنی جانسون می نویسد : " در 22 سپتامبر 1979 ، برق عجیبی بر پرده رادار ماهواره آمریکایی " ویلا " که در نزدیکی ساحل [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] قرار داشت ظاهر گردید . چندماه بعد " [[دان|دان]] رافیف " خبرنگار سی . بی . اس به رم عزیمت کرد تا راز این برق را جویا شود . " روز 22فوریه 1980 در اخبار سی . بی . اس گفته شد که اسرائیل یک بمب اتمی را در اقیانوس اطلس ، در نزدیکی ساحل [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] منفجر کرده است . این انفجار به کمک حکومت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] انجام گرفت . گوینده خبر ، به توان اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در زمینه های اتمی اشاره نمود . با علم به این که هیچ کدام از آنها ، قرارداد مربوط به منع گسترش جنگ افزارهای هسته ای را امضاء نکرده اند ، طبق ارزیابی سی . بی . اس ، اسرائیل دارای شماری - چند دوجین - از این نوع اسلحه است " . در اینجا باید یادآور شد که " اسرائیل شاحاک " در این مقاله می کوشد تا در همکاری آشکار آمریکا با اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در زمینه های هسته ای ، ابهام ایجاد نماید . مثلاً هنگامی که می گوید ماهواره ، برق عجیبی را ثبت کرد یا این که [[اورانیوم|اورانیوم]] دوبار به سرقت رفت و به اسرائیل برده شد و دیگر نشانه هایی که قصد از ذکر آنها کم اهمیت جلوه دادن موضع موافق آمریکا با این همکاری است . لیکن نشانه واحدی در این مقاله آمده است که می توان با استناد بدان اظهار داشت که آمریکا ، تمامی جزئیات را دنبال کرده و فرمان صادر می کند . وی در مقاله خود نوشته است که هر دو کشور اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] تصمیم به انجام دادن انفجار هسته ای را داشتند که به سبب فشار یک ابرقدرت لغو گردید " .

افزون بر همکاری هسته ای میان رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، کارخانه عظیم اسلحه سازی که بهره برداری از آن در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از سال 1981 آغاز شد از بزرگترین کارخانه های جنوب کره زمین است . اسرائیل چند فروند هواپیمای " کفیر " و پنج فروند کشتی مجهز به موشکهایی از نوع ( ساگرر 5 ) و موشکهای گبرئیل را در اختیار [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] قرار داد و یک زیردریایی هسته ای نیز با همکاری کارشناسان رژیم اشغالگر قدس و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به طور محرمانه در یک پایگاه نظامی واقع در نزدیکی " کیپ تاون " ساخته شده . قرار بود این زیردریایی در سال 1981 ساخته شود . متجاوز از 300 کارشناس و مشاور نظامی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بر ساخت سلاحهایی نظیر مسلسل " یوزی " در این کارخانه نظارت می کنند .

مقصد اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از همکاری در زمینه ساخت سلاح تحقق هدف زیر بوده است :

اولاً در رفع نیازهای نظامی شان کمتر به کمک دیگر کشورها متوسل شوند و با آزادی کامل طرحهای توسعه طلبانه خودشان را به اجراء درآورند و دوم این که تولیدات خودشان را در بازار بین المللی سلاح به فروش برسانند و از این طریق مانع احتکار بازار توسط کشورهای بزرگ بشوند . سوم این که آنها از این طریق شهرتی در جهان به خودشان اختصاص می دهند و از انزوای بین المللی که آنها را احاطه کرده است خارج می شوند .

در زمینه تبادل کارشناس نظامی نیز این دو رژیم همکاریهایی با یکدیگر داشته اند . رژیم صهیونیستی بارها دستگاه الکترونیکی مخصوصی برای سرکوب مخالفین نژادپرستی در اختیار رژیم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] قرار داده و به طور متوسط حدود 5هزار کارشناس صهیونیستی متخصص امور نظامی در کشور [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] فعالیت می کردند . علاوه براین سازمانهای اطلاعاتی دو رژیم در زمینه تبادل گزارشات و اطلاعات به طور مداوم با یکدیگر همکاری داشتند .

==ب - دیدگاه جهان نسبت به روابط رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] :==

کنفرانس وزیران خارجه کشورهای غیرمتعهد که از 25 - 30 اوت 1975 در لیما برگزار گردید ، استراتژی تحکیم صلح و امنیت بین المللی و افزایش همبستگی و همکاری متقابل میان کشورهای غیرمتعهد را مدون ساخت . این کنفرانس ، جنبش صهیونیسم را محکوم کرد و از همه کشورها خواست با این ایدئولوژی نژادپرستانه و امپریالیستی صهیونیستی مخالفت کنند .

مجمع عمومی سازمان ملل متحد ، مصوبه سیاسی کنفرانس وزیران خارجه کشورهای غیرمتعهد را مورد توجه قرار داد و در تاریخ 10/11/1975 بیانیه ای صادر کرد که متن کامل آن بدین قرار است :

" مجمع عمومی ، بیانیه شماره 1904 صادر شده در 20 نوامبر 1963 را که بیانگر تصریح سازمان ملل متحد درباره تصفیه انواع نژادپرستی است ، یادآوری می کند . به ویژه هر عقیده ای که خواهان تفرقه نژادی باشد از نظر عملی خطا است و از نظر عرفی شایسته نکوهش است . این عقیده ، بیدادگرانه و از نظر اجتماعی ، خطرناک است .

این بیانیه نسبت به نمودهای تبعیض نژادی که هنوز در چند منطقه جهان موجود است ، ابراز نگرانی می کند . نمودهایی که توسط برخی از حکومتهای معین و به واسطه اقدامهای قانونی یا اداری دیگر تحمیل گردیده است " .

همچنین این مجمع بیانیه شماره 1351 صادر شده در 14/12/73 را یادآوری می کند که هم پیمانی نامقدس میان نژادپرستان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و صهیونیسم را محکوم کرد . از بیانیه " مکزیکو " پیرامون برابری زنان و مشارکت آنان در پیشرفت و صلح که توسط کنفرانس برگزار و به مناسبت روز جهانی زن صادر شده ، استفاده شده است . این کنفرانس بین 19ژوئن تا 2 ژوئیه 1975 در مکزیکو برگزار شد و بر این اصل تأکید کرد که همکاری بین المللی و صلح به رهایی ملی و استقلال و تصفیه استعمار و اشغالگری بیگانه و صهیونیسم و تبعیض نژادی علیه سیاهان در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و تمامی اشکال تبعیض نژادی ، نیاز دارد . همچنین مستلزم شناسایی [[حق|حق]] ملتها در تعیین سرنوشتشان است .

مجمع عمومی بیانیه شماره 77 را که توسط کنفرانس سران سازمان وحدت [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] صادر شده نیز مورد توجه قرارداد . این کنفرانس بین 28 ژوئیه تا اول اوت 1975 در " کامپالا " برگزار گردید و تصریح کرد که رژیم نژادپرست در فلسطین اشغالی و رژیمهای نژادپرست در زیمبابوه و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] یک سرچشمه مشترک امپریالیستی و ساختار نژادگرایانه همانندی دارند که به طور ارگانیک با سیاستهای آنان در پیوند است که هدف آن ستم روایی و نقص شرافت انسانی است . در 15/7/1983 ، کنفرانس جهانی پیرامون ارتباط میان رژیم نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی به کار خود در آتن پایان داد . این کنفرانس در قطعنامه خود شکل تجاوزکارانه هم پیمانی میان دو رژیم صهیونیستی و نژادپرست را محکوم کرد و تأکید نمود که همکاری میان این دو رژیم اساسا علیه خلقهای نامیبیا ، [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و فلسطین است و کشورهای مستقل عربی و آفریقایی را تهدید می کند . این قطعنامه بر مجموعه بیانیه های صادر شده از سوی سازمان ملل و دیگر نهادهای بین المللی مبتنی بود که همکاری و هم پیمانی نامقدس میان نژادپرستان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و صهیونیسم را محکوم می کند .

جامعه جهانی ، نژادپرستی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و صهیونیسم را که به عنوان شکلهایی از تبعیض نژادی شناخته است ، نمی پذیرد بلکه محکومشان می سازد و دعوت به تصفیه آنها دارد . این جامعه ، همچنان اعمال آمریکا و همکاری استوارش با این دو رژیم را نکوهش می کند . لیکن آمریکا ادعا می کند که کشور آزادیها و حقوق بشر است و هنوز هم بی توجه به انتقادات ، به سیاست خویش ادامه می دهد .

مبنای کار آمریکا در این زمینه ، مصالح امپریالیسم در جهان و ادامه عرضه خدمات استراتژیک از سوی رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بود . لذا آمریکا قادر به زیرپا گذاشتن تمامی " موانع " اخلاقی و انسانی و حتی سیاسی است که در راه اداره مواضع و سیاستهایش قرار گیرد . آمریکا بدین دلیل به بقای رژیمهای صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پایبند بود از هر دو رژیم پشتیبانی می کرد ، خواهان همبستگی و همکاری آنها بود و وظایف مختلفی را بدانها محول می کرد که مهمترینشان سرکوب جنبشها و حرکتهای مردمی استقلال طلب بود . لیکن ، با گذشت زمان ، رژیم صهیونیستی در انجام دادن این وظیفه بر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پیشی گرفت . این رژیم تنها به این که پاسدار جلودار امپریالیسم در خاورمیانه باشد اکتفاء نکرد بلکه دامنه این کار را به آمریکای مرکزی و لاتین ، [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] و آسیا کشاند .

بدین سان ، پیوند میان دو رژیم نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و فلسطین اشغالی ، و سرشت تجاوزکارانه دو رژیم علیه فلسطینیان و علیه مردم [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] ، [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و نامیبیا و علیه مردم مسلمان منطقه و مردم [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] آشکار شد . اگر پشتیبانی نامحدود آمریکا به این رژیمها در تمامی سطوح سیاسی ، نظامی ، اقتصادی ، تبلیغاتی و تکنیکی نمی بود ، هرگز آنها نمی توانستند به عنوان دو کشور بیگانه و تجاوزکار ، به حیات خود ادامه دهند و سیاستهای تبعیض نژادی و توسعه طلبانه خود را در زمینه نقص حقوق اولیه انسان به پیش برند .

هرچند که رژیم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در اثر مبارزات سیاسی مردم این کشور و فشار مجامع جهانی ناچار به پذیرش انتخابات آزاد در این کشور شد و بخشی از افکار عمومی جهان را به خود معطوف داشت ولی رژیم صهیونیستی سعی نمود به نوبه خود با این قراردادها و همکاریهای متقابل ، بحران اقتصادی اش را برطرف سازد و از اتکاء به کمکهای آمریکا رهایی یابد .

با وجود روابط گسترده میان این دو رژیم ، مردم مسلمان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] مخالف رژیم صهیونیستی بوده و بعضا نیز به اشغال فلسطین توسط این رژیم اعتراض کرده اند . تظاهرات آنها در برابر سفارتخانه رژیم صهیونیستی علی رغم ممانعت پلیس [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، برای ابراز مخالفت با رژیم غاصب قدس ، از نمودهای بارز این مخالفت است . ازجمله این تظاهرات را می توان از گزارش خبرگزاری جمهوری اسلامی در تاریخ 28/12/1371 ه . ش نام برد که طبق آن حدود 150مسلمان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در حالی که شعار ضد اسرائیلی می دادند در اعتراض به اشغال فلسطین در سال 1948 توسط صهیونیستها ، در برابر سفارت اسرائیل دست به تظاهرات زدند . آنها در حالی که فریاد می زند " الله اکبر ، مرگ بر اسرائیل " " مرگ بر آمریکا " یک بمب آتش زا به سوی در اصلی سفارت پرتاب کردند که پس از برخورد با آن شعله ور شد .

روابط رژیم صهیونیستی با رژیم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] تا زمان انتخابات آزاد و رفع کامل آپارتاید در این کشور به صورت استراتژیک ادامه داشت .

==مآخذ :==
#چنکار ، احمد ، [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، چاپ اول ، مؤسسه چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه ، تهران 1373 .
#مؤسسة الارض : الصهیونیة و العنصریة بین الفکر و الممارسة ، دمشق 1980 .
#استیفن ، ریچارد و سموطسن ، وازمان : دراسة حول التعاون الصهیونی - الجنوب افریقی ، ترجمه عربی رفیق جبور ، نشریه ههای الطلائع ، دمشق .
#بولتن رویداد و گرایش اسرائیل ، 11/4/1384 ، شماره 253 .
#lennt Brenner, zidnism in the Age of the Dictaators : and''''' Areappaisal, London''''' Helm Westoport, Conn, : Groom 1933.

آپارتاید و صهیونیسم

2020-07-17T18:46:57Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$ ' به '<blockquote>'

پیوند میان رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نمونه ای است که بیانگر ماهیت رابطه میان رژیمهای دارای ایدئولوژیهای همانند است . شالوده این ایدئولوژیها ، نژادپرستی دینی ، نژادی و فرقه ای است .

در اینجا لازم است تا به برخی از گفتارهای رهبران جنبش صهیونیسم اشاره شود و سپس این سخنان با وضع ایدئولوژیک جنبش نژادپرستانه [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] مورد سنجش و ارزیابی قرار گیرد .
#" موسی هس " ( 1812 - 1875 ) : وی در کتاب " رم و قدس " که در سال 1862 منتشر گردید می نویسد : " تبار یهود از تبارهای عمده نوع بشر است . این تبار به رغم تأثیرهای فزاینده علیه آن یگانگی خویش را نگه داشت و یهودی گری ، طی دورانها خلوص و پاکی خود را حفظ کرد . "

همچنین وی می گوید : " تمامی تاریخ پیشین بشریت فقط در دو عرصه نبرد پیش می رفت ، عرصه نژادی و عرصه طبقاتی . نبرد نژادها پایه و اساس بوده در حالی که نبرد طبقاتی ثانوی بوده است . "
#" الیعازر بن یهودا " ( 1858 - 1923 ) : وی که یکی از [[پیشگامان|پیشگامان]] نو زایش زبان نوین عبری است ، می گوید : " این ملت ، توان نامحدودی دارد . از هنگام پیدایش این ملت در جهان تا به امروز ، معجزه از پی معجزه ساخته می شود . تاریخ و دین این ملت ، همگی معجزه است . "
#" لیوبنسکر " ( 1821 - 1891 ) : وی پزشک روسی ، یکی از رهبران صهیونیسم و نویسنده کتاب " رهایی خود " است ، می نویسد : " کسی که نگوید ملت یهود ، ملت برگزیده خدا و ملت برگزیده برای نفرت جهانیان است ، انسان کوری باید باشد . زیرا تفاوت میان ملتها هر چند که باشد ، آنها همگی در زمینه نفرت از یهودیان با همدیگر همکاری می کنند . "
#" مارکس نوردو " ( 1849 - 1923 ) : وی که پزشک و نویسنده صهیونیستی است می نویسد : " فرد یهودی از اراده ای بزرگ و موهبتهای والا برخوردار است که از هر اروپایی فزون تر است چه برسد به خلق های تنبل و کسل آسیا و [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] . "
#" ولادیمیر ژابوتنسکی " ( 1880 - 1940 ) : وی که سردمدار تجدیدنظرطلبان صهیونیست است ، می گوید : " سامی ستیزی ، به ویژه اگر به اصل تبدیل شود ، مسأله ای مناسب و معین و بهانه ای برای آوازه گری صهیونیستی خواهد بود . "

هفدهمین کنگره حزب " راکاح " که در سال 1972 برگزار شد یادآور می شود بخش اساسی ایدئولوژی صهیونیستی ، نظریه واپس گرایانه و غیرواقعی معتقد به ملت جهانی یهود است که از موانع عظیمی فراتر می رود و نیز معتقد به وجود مبارزه فرا طبقاتی مشترک یهودیان در تمامی گیتی است .

ژنرال " ژان کریستان اسمیت " ، بنیانگذار اتحادیه نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] می نویسد : " نیم میلیون سفید در بخش جنوبی قاره گسترده ای اقامت گزیدند که بیش از صد میلیون وحشی در آن زندگی می کنند . این امر تنها به خاطر دستیابی به سرنوشت ویژه آنان صورت نگرفت ، بلکه به منظور برداشتن بار سنگین وحشیگری پیش از تاریخ به انوار و برکتهای تمدن نظام یافته است . اگر نژاد سفید در این کشور ، صفوف خود را متحد نسازد ، در رویارویی با اکثریت قاطع وحشیان ، وضع غیرقابل تحمل می گردد . "

آنچه که درباره محتوای ایدئولوژی صهیونیستی و تبعیض نژادی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] برای ما قابل توجه است ، اتکای آنها به سیاست تبعیض و تحقیر سیاهان و غیر یهودیان است . این تبعیض همواره با واژه های " برتری " و ناآمیختگی همراه است . قانون اساسی آفریقای جنوبی ، یادی از آفریقاییان نمی کند و وعده بالفور نیز اشاره ای به وجود ملت فلسطین ندارد و تنها عبارت ساکنان غیر یهود را به آنان اطلاق می کند .

محتوای نژادپرستانه اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در نکات ذیل آشکار می گردد :

==الف - اندیشه [[استعمار وطن گزینی|استعمار وطن گزینی]] :==

هر دو کیان ، بیانگر همان شالوده تاریخی هستند که از اندیشه [[استعمار وطن گزینی|استعمار وطن گزینی]] سرچشمه می گیرند . [[استعمار وطن گزینی|استعمار وطن گزینی]] نیز در محتوای خویش ، یکی از اشکال نژادپرستی است که در خدمت امپریالیسم جهانی قرار گرفت که در زیر به هر دو مورد [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل اشاره می شود .

===1 - [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] :===

سلطه وطن گزینان سفید پوست در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] عبارت است از " نظام [[تبعید|تبعید]] اجباری " شهروندان اصلی . اندیشه تبعیض نژادی حاکم بر آنجا با افسانه زمینهای خاکی از سکنه که بیشتر جوامع وطن گزینان بر اساس آن ، اصول خود را تفسیر و توجیه می کنند ، متفاوت است . برخلاف افسانه های رایج ، در " دماغه امیدنیک " در اصل اقوامی کشاورز و ماهیگیر ، زندگی می کرده اند . پس از مقاومتهایی از سوی ساکنان اصلی ، استعمارگران هلندی از برتری نظامی خود استفاده کرده و این منطقه را به تصرف خود درآوردند و در عین حال بهره کشی از اقوام رانده شده فقیر در مستعمره دماغه امیدنیک پرداختند .

وقتی استعمارگر اروپایی رو به شرق نهاد ، درگیریهایی با ملل " سولووزولو " که جوامعی آماده تر و بزرگتر داشتند و به همین دلیل در برابر تجاوز مقاومت کردند ، به وقوع پیوست . انگلیسی ها پس از سلطه جنگهایی در سالهای 1835 ، 1847 ، 1851 و 1879 قوم " زولو " را شکست داده و مستعمره دماغه " امیدنیک " را به تصرف خود درآوردند و آفریقاییان سرانجام به علت برتری آتش دشمن ، تسلیم شدند .

بدین ترتیب زمینها به چنگ [[اروپاییان|اروپاییان]] افتاد و بهره کشی از نیروی کار ارزان و تحویل نظام اقتصاد سرمایه [[داری|داری]] و توسعه بازار محلی در برابر فرآورده های نظام سرمایه [[داری|داری]] ، آغاز شد . استعمارگران در اوایل قرن بیستم پایگاههای نظامی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] را تقویت کرده و آفریقاییان را از زمینهای خود بیرون راندند . فقط قانون زمینهای وضع شده توسط [[اروپاییان|اروپاییان]] در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نسبت 3/7 درصد از زمینها را برای ساکنان بومی تعیین کرد .

در سال 1936 قانون شرکتها و زمینها ، نسبتهای جدیدی را تعیین کرد که 7/12 درصد از زمینها را به بومیان اختصاص می داد . این بدان معناست که ساکنان سفیدپوست ( 19 درصد از کل جمعیت ) 3/87 درصد از زمینها را در اختیار داشتند . این زمینها که در اختیار سفیدپوستان قرار گرفت ، سرشار از ثروتهای معدنی بود و تأسیسات صنعتی ، بازرگانی و مراکز اداری و کشوری در آن قرار داشت . سیاست آپارتاید در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] تحقق یک هدف دوگانه را دنبال می کرد که به موجب آن آفریقاییان از خانه و کاشانه خویش آواره شده و اجبارا بازار کار را اشباع کنند و به عنوان سوخت رشد اقتصادی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به کار گرفته شوند .

زمینهایی که به سیاهان اختصاص یافت " بانتوستان " نام دارد که منطقه " ترانسکای " بخشی از آن است که در اکتبر سال 1976 به استقلال دست یافت .

بدین سان در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل ، ساکنان بومی از زمینهایشان رانده شدند . این امر در حالت اول بخشی از یک نقشه به منظور تأسیس و حفظ دولتی بود که کوچ نشینان و فرزندان سفید پوست و اروپایی شان بر آن چیرگی داشتند و در حالت دوم یهودیان بودند که [[اروپاییان|اروپاییان]] سفید ، بخش مهم آنان را تشکیل می دادند .

===2 - اسرائیل :===

در حالی که سلطه بر زمینها در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] دو قرن یا بیشتر طول کشید ، در فلسطین و با شعار " زمین بدون ملت برای ملتی فاقد زمین " چند دهه وقت گرفت .

" ماکس نوردو " که یکی از رهبران صهیونیسم بود ، مفهوم " زمینهای خالی از سکنه " را مطرح کرد و براساس آن بود که قبل از جنگ جهانی اول ، شکل گیری کوچ نشین های یهودی ، در فلسطین ، آغاز شد .

در خلال دهه هشتاد قرن نوزدهم تا تحمیل قیمومیت انگلستان بر فلسطین ( 1922 ) کوچ نشین های یهودی صهیونیستی روی زمینهایی احداث شد که وطن گزینان یا مزدوران آنها از بزرگ مالکان به ویژه غیر فلسطینیان ، خریداری کرده بودند .

صهیونیسم معتقد است که تمامی فلسطین سرزمین یهودی است و [[حق|حق]] دارد آن را باز پس گیرد . بدین منظور در سال 1901 یک صهیونیست " صندوق ملی یهود " ( کرین کایمت ) را با هدف خرید زمینهای بیشتر و تحمیل مالکیت دائمی یهود ، تأسیس کرد تا کوچ نشینان از آن بهره مند شده و به استخدام نیروی کارگری یهودی مقید شوند .

تأسیس چنین آژانسهایی که مشروعیت خود را بیشتر از ملت یهود تا دولت کسب می کرد ، در واقع در نوع خود عنصری بی سابقه بود ( نک : [[شهرکهای یهودی نشین]] ) .

در یک جمع بندی از مطالب یاد شده در خصوص سیاست وطن گزینی دو رژیم آپارتاید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل می توان این رژیمهای وطن گزین را ، نظامهایی سیاسی تعریف کرد که در آن مهاجران به حساب ساکنان اصلی ، قدرت را در دست دارند .

مهاجران اروپایی به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در قرن 19 و مهاجران یهودی به فلسطین در خلال قرن بیستم ، به خاطر جنگ انداختن بر زمینها ، پیوسته با ساکنان اصلی ، در ستیز بوده اند . جنبشهای وطن گزین در هر دو رژیم کوشیده اند برای کشور مفهومی مشخص کنند که تفاوتی میان مهاجران و ساکنان اصلی قائل نباشد و برای عملیات تسلط بر زمینها ، تسهیلاتی فراهم آورد .

جوامع کوچ نشین در اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، براساس اوضاع تاریخی متفاوت ، شکل گرفته است . روابط سیاسی و اقتصادی میان وطن گزینان و ساکنان اصلی ، همیشه به ستم ختم می شود . کوچ نشینان به منظور تحمیل سلطه خود ، با توجه به نیازهای سیستم کوچ نشینی ، ساکنانم اصلی را از وطن خویش [[تبعید|تبعید]] می کنند .

اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به سیاست تبعید ساکنان اصلی ، هر گاه که لازم تشخیص داده اند ، متوسل شده اند ( نک : [[بیرون راندن اعراب از فلسطین]] ) . قوانین و احکام این دو رژیم به ممانعت بازداشتن از اعمال حقوق ملی در چارچوب وطن توسط آفریقاییها و فلسطینیان ، تصریح دارد .

اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بر شمار بزرگی از ساکنان اصلی اعمال سلطه کرده اند و بسیاری از آنان در [[تبعید|تبعید]] و خارج از مرزهای وطن خویش زندگی می کنند .

==ب - برتری نژادی :==

هر دو کیان متکی به همان ساختار روانی هستند که بیانگر برتری نژادی است . برتری نژادی نیز در محتوای خود ، بالاترین مفاهیم تئوری نژادی است که برای یک نژاد بر سایر بشریت ، برتری ویژه ای قائل است . ملت برگزیده در مورد [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و ملت برگزیده خدا و [[سرزمین موعود|سرزمین موعود]] در مورد فلسطین ، نمایانگر برتری نژادی است که شالوده فلسفی دو رژیم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیلیان را تشکیل می دهد .

[[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل از جوامع کثیرالمله به شمار می روند که از گروههای نژادی ، ساکنان بومی و کوچ نشینان اروپایی تبار و گروههای بینابین تشکیل می شود . تضاد عمده میان کوچ نشینان و ساکنان بومی که در زمینه سیاسی وجود دارد در زمینه اجتماعی نیز بروز می کند به طوری که طبق معیارهای تغییرناپذیر قانونی با گروههای گوناگون نژادی ، رفتار می شود . [[ساکنان فلسطین|ساکنان فلسطین]] ( اسرائیل ) که حدود شش میلیون تن برآورد می شوند به یهودیان عربی ( 35 درصد ) از کل ساکنان یهودی و یهودیان شرقی ( 65 درصد ) از کل ساکنان یهودی ، و نیز بیش از یک میلیون عرب تقسیم می شوند .

در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] 5/3 میلیون سفید پوست و 9/1 میلیون آسیایی ( 56 درصد ) و 13 میلیون آفریقایی سکونت دارند .

در زیر به مهم ترین قید و بندهای تحمیل شده آپارتاید بر سیاهان ، ساکنان اصلی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] اشاره می شود .
* الف - هیچ آفریقایی حق رأی ندارد و نمی تواند درباره آینده خود اظهارنظر کند .
* ب - فرد آفریقایی در هیچ جا حتی در منطقه خود یعنی " میهن بانتوستان " حق مالکیت ندارد .
* ج - در هر زمان می توان وی را از هر منطقه ای [[تبعید|تبعید]] کرد و فرقی نمی کند اگر در جایی تمامی زندگی خود را بگذراند و [[حق|حق]] ندارد دراین باره ، به دادگاه شکایت کند .
* د - فرد آفریقایی [[حق|حق]] ندارد بدون اجازه ویژه منطقه خود را ترک کند .
* ه - طبق قانون محدودیت مشاغل ، نمی تواند به حرفه یا کارهایی بپردازد که فقط خاص سفیدپوستان است .
* و - [[حق|حق]] اعتصاب ندارد .
* ز - [[حق|حق]] ندارد بدون اجازه با بیش از ده نفر در جایی گرد آید یا در این چنین جلسه ای شرکت کند .

روزنامه " دای ترانسفالر " که در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] منتشر می شود ، موضع مشترک دو رژیم نسبت به ساکنان بومی را به نحو زیر مشخص ساخته است .

آیا میان شیوه ای که مردم اسرائیل طبق آن می خواهند خود را در میان ملتهای غیریهودی حفظ کنند و شیوه ای که سفیدپوستان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] طبق آن قصد دارند از خود محافظت کنند تفاوت واقعی وجود دارد ؟

==ج - نژادپرستی :==

عملکردهای [[آپارتاید و صهیونیسم|آپارتاید و صهیونیسم]] به نتیجه یگانه ای می رسد : نژادپرستی . در حالی که [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، سیاست پیشرفت منفصل یا " آپارتاید " را پیش می برد که براساس تقسیم بندی نژادی مردم و بر اساس جدایی جغرافیایی میان نژادهاست و در نتیجه به اقلیت سفیدپوست برتری کامل را بر اکثریت سیاه پوست می بخشد . اسرائیل نیز سیاست اخراج ساکنان بومی از کشورشان و چیرگی بر زمینهایشان را دنبال می کند . رژیم صهیونیستی ، قوانین فوق العاده دفاع را نسبت به اقلیت عرب باقیمانده در زیر سلطه اشغالگران به اجرا درمی آورد این قوانین به هنگام اشغال فلسطین توسط انگلستان تدوین و معمول گردید . " بنحاس سابیرو " ی صهیونیست که بعدها وزیر دادگستری رژیم صهیونیستی شد این قوانین را چنین توصیف می کند :

" رژیمی که پس از صدور قوانین دفاع ، در فلسطین برپا گردید ، در هیچ کشور متمدنی نظیر ندارد . این چنین قوانینی نیز حتی در آلمان نازی وجود نداشت . "

به رغم این سیاست نژادپرستانه که در هر دو رژیم به شکلی قاطع اجرا شد ، نژادپرستان در این باره از آن بیم دارند که سرنوشت این دو رژیم کوچ نشین ، همچون سرنوشت دولت صلیبیان در سده های میانه باشد .

" جفرئیل شنکر " روزنامه نگار صهیونیست در این باره می نویسد :

<blockquote>" آن گونه که برخی دوست دارند میان اسرائیل ، [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و دولت صلیبیان گونه های تشابهی وجود دارد . بقای دولت صلیبیان و دولت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] با کار و فعالیت ساکنان بومی پیوند دارد که اکثریت ساکنان کشور را تشکیل می دهند . $$blockquote/$$

این دو رژیم ، از همان آغاز براساس بهره کشی از کار ارزان ساکنان بومی بر پا گردیدند . ممکن است گفته شود که چهار میلیون سفید پوست با رضایت خاطر از سایر ساکنان کشور جدا شدند و کشور منفصلی را پدید آوردند . لیکن این مسأله غیرممکن است زیرا بقای این چهار میلیون تن با میلیونها کارگر سیاه پوست ارتباط دارد . آنان بر تمامی بخشهای عمده اقتصاد و بخشهای معادن و خدمات " سیاه " چیرگی دارند .

ما در اینجا ، در اسرائیل نیز با گامهای بزرگی به سوی این وضع پیش می رویم . یهودیان از بخشهای تولیدی کاملی می گریزند . اگر این وضع ادامه یابد در آن صورت به کشوری تبدیل خواهیم شد که پیوند کاملی با کار عربها خواهد داشت . در آن هنگام حتی اگر بخواهیم ، قادر به گسستن و بقای مستقل نخواهیم بود . این که روند اشغال کار - کار عبری - دو بار تکرار شود ، امر مشکوکی به نظر می رسد . اگر کرانه باختری و باریکه غزه به کشور ضمیمه شود ، در آن صورت طی مدت کوتاهی اکثریت به اقلیت تبدیل خواهد شد و تمامی ساکنان خواستار روابط اقتصادی با عربها خواهند شد و بدین ترتیب همانندی میان اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به تحقق خواهد پیوست . هیچ راهی برای نجات صهیونیسم و دولت اسرائیل وجود ندارد و بهتر است اسرائیل کوچک اما یهودی داشته باشیم تا این که کشور بزرگی باشد که هیچ راهی نداشته باشد مگر آن که یک کشور دو ملیتی یا کشوری نظیر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] شود . "

==د - پایمال کردن حقوق ساکنان بومی :==

کشورهای وطن گزین بعد از تصرف زمین و بهره کشی از کارگران محلی ، نیاز به تأمین سیطره سیاسی خود بر ساکنان محلی دارد . این گونه کشورها مدعی دموکرات بودن که محدود به وطن گزینان است نیز هستند . بیشتر آفریقاییها در مناطق روستایی و نه در زادگاه خود ، زندگی می کنند . در رابطه با مسائل نظامی نیز ، مطبوعات موظف به رعایت قید و بندهایی هستند افزون بر آن در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، بازداشت شدن از سوی مقامات نظامی برای صدها تن که هر سال دستگیر می شوند ، مسأله مرگ و زندگی به شمار می رود . مسأله مرگ در جریان دستگیری نیز علاوه بر شکنجه و فحش و قتل ، بسیار رایج است . در کنار موارد فوق این رژیمها با هر گونه بازگشت ساکنان بومی این سرزمینها به مناطق و سرزمینهای اصلی خود مخالفت کرده اند . به عنوان نمونه سازمان ملل متحد بارها از رژیم اسرائیل خواسته است که به آوارگان فلسطینی اجازه بازگشت به سرزمین خودشان را بدهد . در این منطقه قطعنامه هایی نیز در مجمع عمومی از جمله قطعنامه شماره 194 مورخ سال 1948 به تصویب رسیده است . در این قطعنامه [[حق|حق]] بازگشت مورد تأکید قرار گرفته است . اما اسرائیل در پی [[جنگ 1967|جنگ 1967]] مرتکب رویدادهای فزاینده ای شد و بر وخامت اوضاع افزود تا جایی که بیش از یک میلیون فلسطینی آواره گشتند . در سال 1950 قانون حل مشکل آوارگان صادر شد .

در این قانون [[حق|حق]] بازگشت یهودیان به وطن ، تصریح شده است . مصوبه دیگر مخصوص تابعیت است که براساس آن به هر یهودی مهاجرت کرده به اسرائیل ، شناسنامه داده می شود . در حالی که دادن شناسنامه به شهروندانی که قبل از تأسیس اسرائیل در آنجا سکونت داشته اند ، از جمله آوارگان فلسطینی ممنوع است .

قوانین بسیاری نیز هست که آزادیها و جابه جایی و اقامت فلسطینیان را محدود کرده است . محدودیتهایی در رابطه با آزادیهای سیاسی در اسرائیل با آنچه در کرانه غربی و نوار غزه اعمال می شود ، متفاوت است . رژیم اسرائیل در الجلیل و المثلث و النقب محدودیتهایی را تحمیل کرده است . از جمله توقیف اداری و بازداشت در داخل خانه ها که همواره در جریان وقوع آشوبهای سیاسی ، ادامه داشته است .

==ه - نقش استکبار جهانی در بنیانگذاری دوکیان :==

اگر پشتیبانی قدرتهای بیگانه نمی بود ، فعالیت ایدئولوژیک استعمارگران اروپایی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و فعالیت رهبران صهیونیست به بنیانگذاران دو دولت مستقل منجر نمی شد . در مقابل ، برخی رهبران اروپایی در سده نوزدهم بر این باور بودند که توان این جریانهای ملی گرا ، ابزار عمده ای برای حفظ امپراطوری استعماری آنان است . در هر دو حالت ، مسأله زیر نظارت انگلیس ، مهم ترین نیروی آن زمان که دارای مصالح استراتژیک و اقتصادی فراوانی در منطقه بود ، صورت گرفت .

کشف الماس در سال 1876 و طلا در سال 1886 در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، بهانه جدیدی برای وجود انگلیسیها در آنجا شد . پاسداری از منطقه دماغه امیدنیک یعنی جاده دریایی هند را نیز باید افزود . سیل کوچ نشینان جدید و گسترش سریع شرکتها به آغاز کشمکش " بوئرها " انجامید که در جنگ بوئر که در پایان قرن نوزدهم رخ داد به اوج خود رسید . لیکن این رویداد استثنایی طبق قانون اساسی اتحادیه [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] منتشر شده در سال 1901 ، حل شد . دو فرقه اروپایی - انگلیسی و هلندی - پیرامون یک هدف مشترک یعنی اسکان سفیدپوستان در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در چهارچوب " کامنولث " گرد آمدند . هنگامی که فراگرد کوچ نشینی در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] پیش می رفت ، رهبران صهیونیست به تلاش خود برای کسب نظارت [[اروپاییان|اروپاییان]] بر طرحهایشان می کوشیدند . " ناحوم گلدمن " یکی از رهبران صهیونیسم می گوید : " جنبش صهیونیسم برای تحقق دو هدف تلاش می کرد : نخست رسوخ ایدئولوژی صهیونیستی در میان محافل مردم یهود و جذب اکثریت آنان به سوی خود و دوم کسب سمپاتی کشورهای بزرگ به منظور دستیابی به حمایت آنان از بنیانگذاری دولت یهود . "

از سال 1900 جنبش صهیونیسم ، پس از تلاشهای نافرجام در مورد ترکیه و آلمان زیر حاکمیت امپراطور " گلیوم دوم " تصمیم گرفت به سوی بریتانیای کبیر روی آورد . انگلستان مصالح فراوانی در منطقه خاورمیانه داشت . آن کشور از سال 1867 بر آبراه سوئز نظارت می کرد و بسیار مایل بود تا این آبراه دریایی زیر سیطره اش باقی بماند . آن کشور از سال 1917 اغلب سهام شرکت [[نفت|نفت]] ترکیه را در مالکیت خود گرفت . این شرکت به نوبه خود مالک تمامی سهام شرکتهای اروپایی بود . با افزایش گسستگی امپراطوری عثمانی ، آزمندی به منظور استیلا بر فلسطین ، فزونی یافت . رهبران صهیونیسم نیز در این زمینه به تلاش گسترده ای دست زدند . پس از سخنان " [[هرتزل ، تئودور ( 1904 - 1860 ) |تئودور هرتزل]] " درباره دولت یهود و اشاره اش به دژ اروپایی در رویارویی با بربریت ، " وایزمن " نیز این مفاهیم را در برابر فرمانروایان لندن ایراد کرد ، مبنی بر این که فلسطین یهودی ، تضمین کننده منافع انگلستان است به ویژه در مورد مسأله آبراه سوئز . همچنین تصریح می کند که پس از سازشهای بی شمار ، به وعده بالفور دست یافتند که بنیاد قانونی برای کوچ نشینی در فلسطین شد .

در اینجا نیز همچون [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از ساکنان بومی یادی به میان نمی آید . " لورد بالفور " در یادداشتی که در ( اوت 1919 ) به کنگره پاریس عرضه داشت اعلام نمود در فلسطین ، مسأله مشورت با مردم بومی کشور برای ما مطرح نیست . صهیونیسم چه خطا باشد و چه درست از تمایلات هفتصد هزار عرب ساکن فلسطین برای ما مهم تر است . با توجه به تمامی زیانهایی که ممکن است بر عربها وارد شود .

تصمیم انگلستان در زمینه زیر پا نهادن حقوق ساکنان بومی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و فلسطین ، دلایل امپریالیستی داشت . لذا حکومت انگلستان در سال 1909 بر این اندیشه بود که آبراه سوئز در صورت وقوع جنگ ، ممکن است به روی کشتیهای انگلیسی بسته شود که این مسأله اهمیت و استراتژی پیشین را به جاده دریایی دماغه امیدنیک بازخواهد گرداند . لذا برپایی یک رژیم دوست در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، بهره فراوانی برای انگلستان خواهد داشت . همچنین پس از فروپاشی امپراطوری عثمانی ، چنین اندیشه شد که چیرگی انگلستان بر فلسطین و بودن کوچ نشینان صهیونیست ، بهترین تضمین کننده بسته نشدن آبراه سوئز به روی کشتیرانی انگلیسیان است . اعتماد انگلیس بر شرکای جدیدش ، پاداش سریعی را برای آن کشور به دنبال داشت . ژنرال " اسمیت " از [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] مسئول تمامی نیروهای امپریالیستی در خاورمیانه [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] گردید . وی سپس کارمند بلندپایه وزارت جنگ انگلستان شد .

گرچه اسمیت پست رهبری در فلسطین را نپذیرفت ، با این حال از هواخواهان چیرگی انگلستان و کوچ نشینی صهیونیستها در فلسطین بود . دوستی اش با " [[وایزمن ، حیم ( 1964 - 1852 ) |حیم وایزمن]] " ، تأثیر فراوانی بر زندگی اش گذاشت . در واقع برپایی نظام سرپرستی ( قیمومیت ) بر فلسطین عامل مؤثری در زندگی اسمیت و دیگران بود . بی دلیل نیست که اسمیت زیر سایه آن نظام ، نقش برجسته ای را در فلسطین و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ایفا کرد .

بدین سان یکی از عوامل محرک تاریخی و مشترک میان [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی اتکای هر دو کشور بر کوچ نشینی است . شرایط ویژه کوچ نشینی در هر دو حالت با همدیگر تفاوت داشت . کوچ نشینی از سوی مهاجران به دو منطقه در مرحله های دور از همدیگر و به سبب انگیزه های کیفی مختلف صورت گرفت . کوچ نشینی هلندیان در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] زودتر در مرحله گسترش طلبی خارجی صورت گرفت .

خود کوچ نشینان بعدها زیر سیطره استعمار انگلیس قرار گرفته و از آن رنج بردند لیکن کوچ نشینی یهودیان اروپا در فلسطین در مرحله بعدی انجام شد . این کوچ نشینی به طور کلی بیانگر توسعه طلبی اقتصادی [[اروپاییان|اروپاییان]] نبود ، بلکه ظاهرا واکنشی در برابر ستمگری بر یهودیان و تلاشهای نابودکننده ای بود که در [[اروپای شرقی و مسأله فلسطین ( کشورها - )|اروپای شرقی]] و غربی به آن روبه رو بودند .

امپراطوری انگلیس به دلایلی که گفته شد با کوچ نشینی یهودیان موافقت کرد . دو دولت ، اصول همانندی را پدید آوردند که به درک برخی سیاستهای داخلی و خارجیشان کمک کرد . در هر وضعیت ، هر کدام از دو رژیم ، سیاستهای خارجی خود را بر مبنای پیوند با ساکنان بومی در درون کشورهای مستقل آفریقایی و آسیایی و در هم پیمانی با این کشور قرار دادند تا بقای نظام مهاجران و فرزندان آنان را تضمین کند .

رژیم صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] خود را به عنوان دو سنگر جلودار تمدن غرب در جهان سوم قلمداد کردند و قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در فراگرد نبرد با کمونیسم بر اهمیت نظامی خویش تأکید ورزیدند . آنها بیشترین تلاش خود را برای تأثیرگذاری بر اندیشه های همگانی و مسئولان غربی به عمل آوردند و در زمینه گسترش نفوذ استعمار جدید آمریکا ، با یکدیگر همکاری کرده اند . گرچه آمریکا ، مصالح دیگری در خاورمیانه و [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] دارد که گاهی اختلاف نظرهایی را پیش می آورد لیکن تأیید آمریکا از این دو کشور ، پیوسته و پر اهمیت بوده است .

آمریکا ، در مورد اسرائیل دارای انگیزه ها و فوایدی است که در درجه اول استراتژیک است . ادامه پشتیبانی آمریکا ، دارای اهمیت نظامی و اقتصادی است که نمی توان آن را نادیده گرفت . انگیزه های آمریکا و دیگر کشورهای عربی و فوایدی که از رژیم آپارتاید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به دست می آوردند ، بهره برداری اقتصادی از وجود ثروتهای معدنی و نیروی کار ارزان بود که وجود روابط نظامی را نیز می توان بدان افزود . این امر در تصمیم حکومت انگلیس به فروش جنگ افزار به [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و فروش انواع هواپیماهای آمریکایی و فرانسوی به آن رژیم ، نمایان می شود .

آمریکا سیاست دوگانه ای در خاورمیانه و [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] داشته است پشتیبانی پیوسته از رژیم صهیونیستی و رژیم سفیدپوستان حاکم بر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و تشویق کشورهای میانه رو مستقلی که با مصالح آمریکا در کشورهایشان مخالفتی ندارند و از جنبشهای آزادی بخش فلسطین و [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] حمایتی نمی کنند .

آمریکا در ایفای نقش خویش به عنوان ژاندارم جهانی ، دوستان مخلص و سودمندی در کشورهایی نظیر رژیم صهیونیستی و رژیم نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] داشت ، گرچه گاهی آن کشور را نیز در تنگنا قرار می داده اند . در مقابل ، هر کدام از آنها تلاش می کردند از پشتیبانی آمریکا برای تحکیم وضع داخلی خویش بهره گیرند .

آگاهی و شناخت آمریکا بر اهمیت نقشی که رژیمهای نژادپرست صهیونیستی و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در حمایت از مصالح آن ایفا کرده اند ، بدان معنا نیست که این دو رژیم ، هدفها و آماج امپریالیسم آمریکا را کاملاً درک نکرده اند بلکه برعکس ، آنان ادامه و انجام این مسأله را تشویق می کردند . لذا خواهان بهای آن بودند که به صورت حامی سیاسی ، مالی ، اقتصادی و نظامی تبلور یابد .

گفتار برخی از رهبران این دو رژیم در این زمینه ، این مسأله را ثابت می کند :
#" مولر " یکی از اعضای رژیم [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در زمان حاکمیت کمونیستها بر شوروی سابق گفته است که " اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] " تنها کشورهای جهان سوم هستند که از اجرای نقشه های کمونیسم جلوگیری می کنند . "
#روزنامه " دی یبرگر " [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نوشت که " اسرائیل و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] نیاز به همدیگر دارند . به نظر پرتوریا ، [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] از دروازه های شمالی قاره [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] دفاع می کند در حالی که [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] اعتراف دارد که جمهوری [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] از دروازه مشابهی در جنوب حمایت می کند . "
#" فورستر " نخست وزیر [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در تاریخ 11/6/1971 به روزنامه " فیگارو " گفت که : " ما اسلحه را تنها برای خود نمی خواهیم بلکه تا حدودی برای غرب می خواهیم یا به عبارتی آن را به نیابت از سوی جهان ضد کمونیسم می خواهیم . "
#" اشنیرا براموف " رهبر [[حزب لیبرال|حزب لیبرال]] صهیونیست در تاریخ 13/5/1980 در روزنامه " هاآرتس " نوشت که : " اسرائیل جنگ را تنها برای دفاع از خود انجام نمی دهد بلکه این کار را برای حمایت از مصالح حیاتی غرب انجام می دهد . به هنگام ضرورت سربازان ما در کانال سوئز ، آمریکا را از ارسال نیروهایش به این منطقه بی نیاز می سازند . "
#ژنرال " کرولز " رئیس پیشین ستاد ارتش هلند درباره نقش [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در حمایت از مصالح غرب می گوید : " من بیش از هر زمان دیگر باور دارم که [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] لازم نیست به پشتیبانی و قایقهای جنگی و جنگ افزارهای نوین دست یابد . بلکه عکس آن درست است و کشورهای عضو پیمان ناتو لازم است از [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بخواهند تا آنچه را که در توان دارد به منظور حفظ مرکز خویش در قاره [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] به کار گیرد تا از یک سو به کشورهای اروپای غربی کمک کند و از سوی دیگر با حمایت از راههای دریایی و از نفوذ اتحاد جماهیر شوروی در کشورهای آفریقایی جلوگیری کند . "

==و - تفاوت های میان دو رژیم آپارتاید [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و اسرائیل :==

گرچه توطن و تسلط بر زمین ها از بزرگترین ویژگیهای مشترک دو رژیم است و در بسیاری از زمینه ها این دو رژیم وجه مشترک دارند ، اما با هم تفاوت هایی نیز داشته اند . چه از آغاز توطن اروپایی در دماغه امیدنیک ( 1652 ) پی ریزی نظام سیاسی و اقتصادی [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] بر اساس بهره کشی از شهروندان و کارگران آفریقایی ، برای بهبود بازدهی زمین و چنگ انداختن بر منابع عظیم معادن و ایجاد نظام مدرن اقتصادی - صنعتی ، لازم بوده است . از سوی دیگر ، جنبش صهیونیسم با توسل به سیاست بهره کشی از کارگران عرب در سطحی گسترده و از طریق ایجاد " طبقه کارگر یهودی " و " طبقه کشاورز یهودی " کوشید اعراب فلسطینی را طرد و یا در حاشیه قرار دهد .

جمعیت [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] در سال 1981 به حدود 273,646,29 تن رسید . از این تعداد 273,752,21 تن آفریقایی ( 9/71 درصد کل جمعیت ) و حدود 000,453,4 تن سفید پوست ( 1/16 درصد کل جمعیت ) و 000,646,2 رنگین پوست ( 2/9 درصد کل جمعیت ) و 000,794 تن آسیایی ( 8/2 درصد کل جمعیت ) هستند . چون سیستم حکومتی بر تبعیض نژاد پی ریزی شده ، اینان به چهار گروه آفریقایی ، سفید پوست ، رنگین پوست و آسیایی تقسیم می شوند . طبق قوانین رژیم نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، آفریقایی ها ، آسیایی ها و رنگین پوستان ، یکجا " سیاهان " نامیده می شدند .

اما جمعیت اسرائیل که تمامی [[خاک|خاک]] فلسطین را اشغال کرده است در سال 1980 ، حدود 400,249,3 یهودی و 300,628 فلسطینی در کرانه غربی ( 19 درصد ) و حدود 900,441 فلسطینی در نوار غزه تشکیل می دادند . اکنون طبق آمارهای موجود ، جمعیت فلسطینیان در داخل سرزمینهای اشغالی بیش از یک میلیون تن می باشد . یادآوری می شود که بیش از نیمی از فلسطینیان در خارج مرزهای تاریخی فلسطین زندگی می کنند که اغلب در اردن و سپس در لبنان ، سوریه ، کویت و کشورهای دیگر ، اقامت دارند . نظام اسرائیل بر اساس " جنس " و یا تبعیض میان یهودیان و فلسطینیان ، میان یهودیان و اعراب و در واقع میان یهودیان و غیریهودیان مبتنی است .

===کارگران :===

در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] 80 درصد نیروی کار را سیاهان تشکیل می دهند . 77 درصد کارگران صنایع و 90 درصد کارگران معادن سیاه پوست هستند و در بخش [[کشاورزی|کشاورزی]] نیز 100 درصد . در دوران حاکمیت رژیم آپارتاید ، کارگران سیاه پوست مورد بهره کشی قرار می گرفتند . براساس قوانین متعددی نیز آزادی نقل و انتقال و اقامت ساکنان آفریقایی ، محدود شده بود . آنچه صهیونیسم را از بیشتر جنبشهای استعماری وطن گزین ، متمایز می کند این است که این رژیم حاضر به استخدام کارگران از ساکنان اصلی نیست . صهیونیسم جوسازی گسترده ای علیه استخدام کارگران عرب به راه انداخت .

در سال 1960 اسرائیل اجازه داد که شهروندان فلسطینی در اسرائیل ، به عضویت " هستدروت " ( اتحادیه اسرائیلی کارگران و تجارت ) درآیند . اما تنها تعداد کمی از دروزیها ( نک : [[دروزیها]] ) موفق به راهیابی به هستدروت شدند . اشغال کرانه غربی و نوار غزه در سال 1967 تحولی در روابط اسرائیلیها و کارگران فلسطینی به وجود آورد و موجب افزایش کارگران فلسطینی شد . آمار سال 1980 نشان می دهد که 28 درصد نیروی کار در کرانه غربی و 41 درصد این نیرو در غزه ، در اسرائیل کار می کنند . درصد دیگری هم وجود دارند که در آمار ذکر نشده است ، زیرا در شمار کارگران غیرقانونی به حساب آمده اند .

در [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] ، ارتش انگلستان بود که در تصرف کردن زمینهای اضافی و عملیات وطن گزینی و اسکان سفیدپوستان ، نقش تعیین کننده ای ایفا می کرد . ولی طرحهای همین انگلستان در فلسطین ، شکل متفاوتی داشت . چون دولت حتی قبل از تحمیل قیمومیت ، با دستاویز قرار دادن [[اعلامیه بالفور|اعلامیه بالفور]] ملزم به در پیش گرفتن یک سیاست صهیونیستی بود . نیروهای انگلیسی انقلاب فلسطین را در دهه سی قرن بیستم سرکوب کرد . در طول دوران قیمومیت نیز دست سازمانهای صهیونیستی برای خرید زمینها از بزرگ مالکان باز بود .

==مآخذ :==
#'''''الصهیونیة و العنصریة بین الفکر و الممارسة''''' ، دمشق ، مؤسسة الارض ، 1980 .
#ماثیو ، الیزابت''''' : اسرائیل و جنوب آفریقا''''' ، مجله شؤون فلسطینیة ، شماره 72 .
#مجله الارض ، دمشق ، شماره 18 ، 6/6/1979 .
#گزارش مادیسون ، '''''مجله شؤون فلسطینیة''''' ، شماره 8 ، 1972 .
#بولتن خبری خبرگزاری وفا ، ارگان [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] ، سال 1983 .

ارتش جهاد مقدس

2020-07-17T18:46:50Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote/$$' به '</blockquote>'

پس از [[انقلاب 1929|انقلاب 1929]] تمایل سیاست انگلیس به صهیونیسم روشن شد . مسلح کردن صهیونیست‌ها شرکت سربازان انگلیسی در حوادث فراهم کردن انتقال یهودیان به فلسطین و کمک کردن به آنها در خرید زمینهای اعراب از نشانه‌های این سیاست بود تمامی این مسائل باعث شد تا دید اعراب نسبت به دشمنان واقعی شان وسیعتر گردد و در کنار صهیونیسم ، انگلیس را نیز به مثابه‌ی ریشه مصیبت فلسطین قلمداد کنند .

در سال 1933 در پی تظاهرات و اعتصابهایی که خواستار الغای وعده‌ی بالفور و تغییر جهت سیاست انگلیس بود اوضاع به شدت وخیم گشت . خلیل [[سکاکینی ، خلیل ( 1953 - 1878 ) |سکاکینی]] اوضاع را چنین توصیف کرد :

$$blockquote$$ " دیروز و امروز فلسطین میدان یک جنگ شده است ، همه جا تظاهرات است . مردم به مراکز پلیس حمله می‌برند ، ایستگاههای [[راه آهن|راه آهن]] در معرض حمله هستند . صدها کشته و زخمی وجود دارد بیمارستانها از مجروحین آکنده و شعله‌های خشم مردم برانگیخته شده است . " این حوادث در سازمان یابی جوانان و تشکیل " [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] " تأثیر زیادی داشته است . علاوه بر آن تشکیلات دیگری نیز مانند دسته‌های جهادی وابسته به شیخ غزالدین قام ( نک : [[انقلاب 1935|انقلاب 1935]] ) و لشکرهای داوطلب مانند لشکر خالدبن الولید و لشکر ابوعبیده الجراح نیز وجود داشت . در سالهای 35 - 1934 تلاش مبارزین فلسطین در جهت سازمان دهی گروه‌ها برای مبارزه‌ی نظامی بر علیه سلطه‌ی قیمومیت متمرکز بود پس از بحرانی شدن اوضاع در مارس 1936 ، در تمام شهرها و روستاهای فلسطین اعتصاب‌ها گسترش یافت . مجلس اعلای عربی فلسطین نیز تشکیل شد و اعلام کرد تا زمانی که انگلیس سیاست خود را تغییر ندهد و نقشه خود را درباره‌ی تحقق میهن قومی یهود کنار نگذارد ، اعتصابها ادامه خواهد یافت . </blockquote>

در میان این شور و هیجان ملی و مردمی ، رهبران مبارز تشکیلات زیرزمینی تصمیم گرفتند که همه‌ی تشکیلات را در یک ارتش یکپارچه گرد آوردند که آن را " [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] " نام نهادند و فرماندهی آن را به عهده‌ی شهید [[حسینی ، عبدالقادر|عبدالقادر حسینی]] گذاشتند .

درشب 6 - 7/5/1936 واحدهای [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] به سوی مواضع کوهستانی تعیین شده‌ای رهسپار گشتند تا از آنجا عملیات خود را آغاز کنند . در سحر گاه 7 ماه مه ، عبدالقادر حسین نخستین گلوله را به عنوان شروع قیام شلیک کرد . اولین حرکت در روستای " بین سوریک " در شمال غربی [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] انجام شد که مجاهدین به یک پادگان لردیک متعلق به ارتش انگلیس حمله کردند و مراکز رادار آن را ویران ساختند . پس از آن عازم منطقه " القسطل " شدند تا راه ارتباطی اصلی را میان [[یافا ( شهر - ) |یافا]] و [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] ببندند . واحدهای [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] که در " قالونیه " ، " [[عین کارم ( روستای - ) |عین کارم]] " ، " اوساریس " ، " الودیس " ، " قطفه " ، " [[صوبا ( روستای - ) |صوبا]] " ، " العیسویه " و سایر جاها و در شهرستان [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] مستقر شده بوند ، حمله‌های خود را به پادگان‌های ارتش انگلیس و مراکز پلیس و گارد مستعمره نشینها شروع کردند . علاوه بر اینها گروه تخریب به فرماندهی " فوزی القطب " نیز فعالیتهای خود را شروع کرد . اینها پلهای ثابت و متحرک و راه آهنهای قطار و برخی راهای ارتباطی را خراب کردند و خطوط تلفنی و لوله [[نفت|نفت]] عراق را که به بندر حیف میرفت از کار انداختند .

پس از آنکه شورش گسترش یافت و طنین آن به کشورهای عربی رسید ، مبارزان این کشورها به سرعت به صفوف [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] پیوستند و در بالا بردن روحیه و قدرت جنگی آن سهیم شدند . اثر اینها به زودی در نبرد الخضر که در تاریخ 4/10/1936 به وقوع پیوست ظاهر شد . در این نبرد نیروهای انگلیسی به کوهستان روستای الخضر ( شهرستان [[بیت لحم ( شهر - ) |بیت لحم]] ) که واحدهایی از [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] در آن مستقر بود حمله کردند . نبرد چندین ساعت به طول انجامید و نیروهای انگلیسی برای بمباران مواضع انقلابیون فلسطینی از هواپیمای جنگی استفاده کردند . علی رغم نابرابری افراد و مهمات و تسلیحات دو طرف ، انقلابیون عرب در مقابل نیروهای انگلیسی شجاعت زیادی نشان دادند . در نتیجه ، مبارز سوری " سعید العاص " شهید شد و فرمانده عبدالقادر الحسین مجروح گشت . انگلیسیها اورا به بیمارستان نظامی در قدس منتقل کردند تا بعد او را محاکمه کنند ، ولی او توانست فرار کند و به دمشق پناهنده شود .

در پی میانجیگری پادشاهان و رؤسای کشورهای عربی ( نک : پیام شاهان و رؤسا کشورهای عربی برای ملت فلسطین ) و در مقابل تعهدات انگلیس مبنی بر بررسی مجدد موضع گیری خود ، البته موکول به دیدار اعضای یک کمیسیون ویژه از فلسطین برای شناسایی علل شورش ، نبرد متوقف شد و اعتصاب پایان یافت . ولی سرشکستگی اعراب پس از پیشنهاد تقسیم که از طرف کمیسیون پادشاهی در سال 1937 اعلام شد ( نک : بیل ، کمیسیون ) بی اندازه بود . این امر اعراب فلسطین را واداشت تا انقلاب نوینی را با رهبری [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] اعلام کنند . این بار [[روش|روش]] جدی تر و نیرومند تری به کار گرفته شد و هسته‌های مخفی مبارزه در داخل و خارج کشور تشکیل گردید . [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] توانست بر مناطق روستایی فلسطین و بسیاری از شهرهای اصلی و از جمله [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] قدیمی ، پایتخت کشور مسلط شود .

در اول ماه مه سال 1938 گروهی از [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] به مهاجرنشین یهودی " قیحان " که در جنوب شهر [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] واقع است ، یورش بردند . آنها توانستند برخی افراد پلیس یهودی و نگهبانان مهاجر نشین را به هلاکت برسانند و بدون هیچ گونه تلفاتی عقب نشینی کنند . همچنین واحدهای جهاد مقدس به مهاجر نشین " رامات راحیل " حمله کردند ، نیروهای انگلیسی را غافلگیر ساخته و خسارات فراوانی را به آنها وارد آوردند .

در نتیجه‌ی افزایش نیروهای مجاهدین ، انگلیس تصمیم گرفت با تمام امکانات ، خود را از دست آنها رها کند . نیرویی متشکل از چند هزار سرباز تشکیل شد و پناهگاههای انقلابیون در منطقه‌ی " [[بنی نعیم ( شهرک - ) |بنی نعیم]] " میان [[بیت لحم ( شهر - ) |بیت لحم]] و الخلیل ، محاصر گردید . مبارزان پراکنده شدند ولی هواپیماها ، محله‌ی اختفای آنها را پیدا کرده و آنها را بمباران کردند . نیروهای پیاده نیز برای سرکوب آنها به حرکت در آمدند و نبردی میان دوطرف درگرفت که طی آن سربازان [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] رشادت و شجاعت زیادی نشان دادند . آنها از روستاهای مجاور کمک خواستند و فرمانده " عبد الحلیم جوادی " به همراه یکصد نفر از برادران مبارزش به یاری آنها شتافت و به این ترتیب به تقویت روحی آنها کمک کرد . نبرد حدود ده ساعت ادامه یافت و در این مدت سه هواپیما سرنگون شد . ولی خسارات اعراب بیشتر بود و ده‌ها نفر از آنان به شهادت رسیدند .

[[ پرونده : | گروهی از نیروهای [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] ، بیت‌المقدس - 1948 ]]

پس از نبرد ، قیام متزلزل شد و برخی از بزرگان و رهبران آن مانند " [[حاج محمد ، عبدالرحیم|عبدالرحیم حاج محمد]] " و " علی الحسینی " به شهادت رسیدند . برخی دیگر نیز از مرزها گذشتند و به کشورهای عربی مجاور رفتند . به هر حال انقلاب تا سال 1939 که [[کتاب سفید|کتاب سفید]] منتشر شد ادامه داشت . در این سال آتش جنگ جهانی دوم شعله ور شد و انقلاب متوقف گشت . در پی صدور قطعنامه‌ی تقسیم در سال 1947 ( نک : [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] ) عبدالقادر حسین نیروی اندکی از جوانان راکه تقریبا بیست وپنج مجاهد بودند در روستای " [[صوریف ( شهرک - ) |صوریف]] " از توابع " الخلیل " گرد آورد تا به ادامه‌ی جهاد و مقاومت در برابر تقسیم و دفاع از حقانیت فلسطین بپردازند . این تشکیلات از آن پس در بیشتر شهرهای فلسطین گسترش یافت . همه آنها نام " نیروهای جهاد مقدس " به خود گرفتند . هیأت اعلای عربی در فلسطین از این سازمان استقبال کرد و آن را به تابعیت خود در آورد . شهر [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] برای استقرار ریاست سازمان انتخاب شد . رهبران آن عبارت بودند از : عبدالقادر الحسینی رئیس سازمان ، کامل عریفات نایب رئیس و قاسم الریماوی دبیر کل . بازرسانی نیز برای امور نظامی و اداری تعیین شد که دستورات خود را از رهبری پادشاه دریافت می‌کرد . از جمله آنها می‌توان شهید [[سلامه ، حسن ( 1913 - 1948 ) |حسن سلامه]] ، شهید ابراهیم [[ابودیه ، ابراهیم|ابودیه]] و شماری از افسران سوری و عراقی ولبنانی را نام برد .

پس از شدت یافتن درگیری اعراب و صهیونیست ها ، هیأت اعلای عربی در هر روستا و شهر یک شورای محلی برای مقاوت تشکیل داد . از این شورا یک کمیته‌ی مرکزی انتخاب می‌شد که بدان نام " کمیته‌ی ملی عام " نامیده شد ( نک : کمیته‌های ملی ) . از این کمیته شاخه‌هایی فرعی منشعب شد ، یکی برای جمع‌آوری سلاح و پول و دیگری برای تبلیغات به نفع مجاهدین . شمار زیادی از مبارزان کشورهای عربی نیز علاوه بر فلسطینی‌ها به صفوف مجاهدین پیوستند .

مجاهدانی که در واحدهای جهاد مقدس فعالیت می‌کردند به گروه‌های زیر تقسیم شدند :

===1 ) سربازان جنگجو :===

اینان از فلسطینیان و داوطلبان عرب تشکیل می‌شدند . وظیفه‌ی آن‌ها گسترش انقلاب ، قطع راههای ارتباطی و رویارویی با فعالیتهای تروریستی صهیونیستها بود . اسلحه و مهمات اینها از طرف هیأت اعلای عربی تأمین می‌شد و حقوق ماهیانه به آنها پرداخت می‌گردید . هر دسته حدود 8 تا 10 جنگجو را شامل میشد .

===2 ) سربازان مستقر :===

اینان شهروندان ساکن روستاها بودند . وظیفه آنها دفاع از روستای خود و روستاهای مجاور بود . تعداد آنها حدود 18 هزار نفر برآورد شده بود که اسلحه و آموزش متوسطی داشتند . هیأت اعلای عرب نیز قسمتی از اسلحه و مهمات و پول نقد مورد نیاز آنها را تأمین می‌کرد .

===3 ) دسته‌ی تخریب :===

این دسته از سربازان متخصص در عملیات انفجار و تخریب تشکیل می‌شد . این دسته بعدها پیشرفتهای چشمگیری نمود که نتیجه‌ی پیوستن عوامل کار آزموده به آن بود . اینان فلسطینی‌هایی بودند که در جنگ جهانی دوم در کنار ارتش انگلیس شرکت کرده بودند . عده‌ای دیگر نیز توسط آلمانیها آموزش دیده بودند .

===4 ) دسته‌ی ترور :===

این دسته از میان فلسطینیهای جنگجو و پرشور انتخاب شده بود . وظیفه‌های آنها ترور خیانتکاران و واسطه‌ها وکسانی بود که زمین به یهودیان می‌فروختند . همچنین وظیفه داشتند انگلیسیانی را که با عربیت فلسطین مخالفت و دشمنی می‌ورزیدند را ازبین ببرند . این دسته در تمام کشور وحشت و هراس ایجاد کرد ، به ویژه پس از ترور " اندروز " حاکم انگلیس . لازم به یادآوری است که واحدهای ضد شورش ، افراد بی گناهی را ترور می‌کردند تاآبروی واحدهای جهاد مقدس را لکه دار سازند . شمار مجاهدین و در آمدهای آنها ثابت نبود و به شرایط و اوضاع مالی هیأت اعلای عربی بستگی داشت . شمار افراد دسته‌ی اول بعضی اوقات به بیش از ده هزار نفر افزایش می‌یافت و تعداد افراد دسته دوم میان پانزده تا بیست هزار نفر در نوسان بود . یکی از مهم ترین مشکلات نیروهای جهاد مقدس مسأله‌ی سلاح بود . هیأت اعلای عربی نمایندگانی را برای این منظور به لبنان و سوریه اعزام کرد . گاهی نیز نمایندگان آن تا ترکیه میرفتند تا بتوانند از قاچاقچیان اسلحه ، سلاح تهیه کنند . پس از آن نمایندگانی به لیبی فرستاده شدند تا باقیمانده‌های اسلحه جنگ جهانی دوم به جای مانده از نبردهای صحرای العلمین و السلوم را خریداری کنند و سپس به تعمیر وآماده کردن آنها بپردازند . همچنین هیأت اعلای عربی نمایندگان خود را برای همین منظور به کشورهای فرانسه ، بلژیک ، چک ، اسلواکی و سوئیس فرستاد . همه‌ی این تلاشها با شکست روبه رو شد ، که علت آن گاهی موانعی بود که صهیونیستها و استعمارگران ایجاد می‌کردند و گاهی نیزکمبود منابع مالی بود . از این موارد به هم خوردن معامله خرید 8000 تفنگ ، هفت میلیون فشنگ و 200 هفت تیر بود که به نام دولت سوریه در تاریخ 17/11/1947 باکارخانه‌ها " اشکودای " چک اسلواکی توافق شده بود .

هیأت اعلای عربی کارگاهی برای تعمیر اسلحه و نگهداری آنها در یکی از مناطق اطراف قاهره تاسیس کرد . " مرس مطروح " نیز یک کارگاه فنی دایر ساخت . در قاهره نیز سه کارخانه دیگر ، یکی برای ساختن بمب ، دیگری برای مهمات سازی و سومی برای تعمیرات ایجاد کرد . هیأت همچنین یک کارخانه‌ی مهمات سازی در درمشق و دو انبار مهمات یکی در بیروت و دیگری در دمشق ، و انبارهای دیگری هم در " صیدا " ، " السلوم " ، " مرس مطروح " ، " العریش " و " قاهره " احداث کرد .

مقدار اسلحه‌های که هیأت عالی عربی برای نیروهای جهاد مقدس در سالهای 48 - 1947 خریداری کرد به شرح زیر بود :

" 5396 قبضه تفنگ ، 499 قبضه مسلسل سنگین ، 364 مسلسل تامی وستن ، 309 قبضه هفت تیر ، 124 توپ ضد زرهی ، 23 توپ سنگین ، 60 هزار گلوله توپ از انواع مختلف ، 160 صندوق مواد منفجره ، و 46760 نارنجک دستی و 3867 مین آماده ، و مقداری تجهیزات الکتریکی . مبلغ پرداختی برای بهای این سلاح‌ها و حمل و نقل و نگاهداری آنها 330800 لیره بود " . علاوه بر آن مقداری تجهیزات نظامی از قبیل لباس ، کفش ، پتو ، مشمع ، دوربینهای چشمی ، قیچی سیم خاردار ، نقشه‌های جنگی ، قطب نما ، کلاه خود و برخی خودروهای زرهی و سایر انواع خودروها .

علی رغم تلاشهای هیأت عالی عربی در تأمین تسلیحات برای واحد‌های جهاد مقدس ، مقدار آنها در مقایسه با آنچه دشمن صهیونیستی با کمک انگلیس و استفاده از منابع مالی جنبش صهیونیسم تهیه می‌کرد ناچیز بود . به عقیده‌ی " منیر ابوفاضل " بازرس امور نظامی واحدهای جهاد مقدس ، کشورهای عربی توانایی داشتند که کمبود و نقص اسلحه را بر طرف کنند ، ولی آنها به سفارشات کمیته نظامی که در سال 1947 در دمشق منعقد شد توجه نکردند . کمیته مزبور چنین مقرر کرده بود :

" اعراب فلسطین می‌باید حداقل به ده هزار تفنگ و مقادیر کافی از مسلسها و نارنجک‌های دستی و مواد منفجره و سایر انواع تسلیحات مجهز شوند... می‌باید تعداد هرچه بیشتری از هواپیماهای جنگنده و بمب افکن را در فرودگاههای نزدیک ساحل شرقی مدیترانه مستقر کرد تا راه‌های دریایی را زیرنظر داشته باشند و اجازه ندهند برای یهودیان کمک‌هایی از آن سوی دریاها برسد . ( نک : عمان و دمشق ، اجلاس - )

واحدهای جهاد مقدس به شکل زیر توزیع شده بودند :
#منطقه‌ی [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] : فرمانده یا منطقه ( شهید ) [[حسینی ، عبدالقادر|عبدالقادر حسینی]] بود . نیروهای منظم آن شامل چهار گروهان مکانیزه ، چهار گروهان تخریب ، یک واحد پزشکی و چندین پاسگاه دفاعی بود که در قسمت‌های مختلف [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] مستقر شده بودند . پس از آن ، گروه‌های دیگری از مبارزان برای دفاع از بخش قدیمی [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] به آنها پیوستند .
#منطقه‌ی بیت الحم : از پنج گروهان مکانیزه و چندین پاسگاه دفاعی تشکیل میشد . وظیفه‌ی آن دفاع از " [[بیت جالا ( شهر - ) |بیت جالا]] " ، " جبل المکبر " ، " القاهریه " ، دره " القفا " ، " ارنا العروب " ، " [[صوریف ( شهرک - ) |صوریف]] " ، " بیت عامر " ، " بیت عولا " ، " نوبا " ، " السموع " و " [[بنی نعیم ( شهرک - ) |بنی نعیم]] " بود
#منطقه‌ی [[رام الله ( شهر - ) |رام الله]] : در این جا دو گروهان از مجاهدان دسته‌ی اول و شش گروهان از داوطلبان و گروه‌هایی از دسته‌ی دوم وجود داشت . این نیروها در اطراف خطی که از " شهفاط " و " بیت فوریک " تا " باب الوالد " روی جاده [[یافا ( شهر - ) |یافا]] - [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] امتداد داشت مستقر بودند . حوزه‌ی عمل آنها شامل شعفاط ، بیت فوریک ، [[عین کارم ( روستای - ) |عین کارم]] ، [[قالونیا ( روستای - ) |قالونیا]] ، القطل ، باب الوالد ، بیت نول ، دیر العرب و جاهای دیگر می‌شد .
#منطقه‌ی میانه‌ی غربی : رهبری آن به عهده‌ی ( شهید ) [[سلامه ، حسن ( 1913 - 1948 ) |حسن سلامه]] بود و از شهرستان‌های " [[یافا ( شهر - ) |یافا]] " ، " الرمله " ، " اللد " و " المجدل " تشکیل می‌شد . رهبری شهرستان " المجدل " را محمد طارق الافریقی عهده دار بود که با همراهان خود در ده نبرد شرکت کردند و هفت زره پوش یهودی را به غنیمت گرفتند . مجاهدین حتی پس از ورود ارتش‌های عربی در سال 1948 نیز توانستند شهرستانها را در دست خود نگه دارند . ( نک : [[جنگ 1948|جنگ 1948]] ) .
#منطقه‌ی جنوبی : در آن دو گروهان و یک دسته تخریب و چندین پاسگاه دفاعی وجود داشت . این واحدها در شهرها و روستاهای زیر تقسیم شده بوند : غزه ، جبل منطار ، [[عراق سویدان ( روستای - ) |عراق سویدان]] ، [[خان یونس ( شهر - ) |خان یونس]] ، [[دیر البلح ( شهرک - ) |دیر البلح]] ، المجدل ، [[بیر السبع ( شهر - ) |بیر السبع]] .
#منطقه‌ی غربی : واحدهای آن شامل چندین پاسگاه بود که نفرات آن از دو گروهان تجاوز نمیکرد . مناطق دفاعی آن شامل : قلقلیه ، طولکوم ، [[جنین ( شهر - ) |جنین]] ، بیارعدس ، [[علار|علار]] ، [[قاقون ( روستای - ) |قاقون]] ، زیتا ، [[عنبتا ( شهرک - ) |عنبتا]] ، ام الفخم ، [[زرعین ( روستای - ) |زرعین]] ، رمانه ، روستاهای اللجون ، و سایر جاهابود .
#منطقه‌ی شمالی : واحدهای آن از چهار گروهان مکانیزه ، سه گروهان تخریب ، یک واحد پزشکی ، حدود سی تا سی و پنج پاسگاه و چهار دسته‌ی تخریب تشکیل می‌شد . محل‌های استقرار این واحد‌ها [[حیفا ( شهر - ) |حیفا]] ، [[عکا ( شهر - ) |عکا]] ، یافا ، القاهره ، [[طبریه ( شهر - ) |طبریه]] ، بیان و حدود یکصد و پنجاه روستا بود . این مناطق تا زمان عقب نشینی ارتشهای عربی در دست واحدهای جهاد مقدس باقی ماند .

نیروهای جهاد مقدس ، نبردهای پیروزمند زیادی داشتند که در آنها خسارت‌های سنگینی به یهودیها و نیروهای انگلیسی وارد آمد . از جمله می‌توان نبردهای اول و دوم وسوم " بربره " در ماه‌های مارس و آوریل 1948 را نام برد . در تاریخ 12/4/1948 آنها در نبرد " ژولیس " شرکت کردند که طی آن مجاهد " عزه حقی " به شهادت رسید . ولی روز بعد مبارزان انتقام او را در نبرد دوم " ژولیس " گرفتند و خسارتها زیادی به دشمن وارد آوردند . سپس نبردهای اول و دوم " نبی داوود " آغاز شد که صهیونیستها علی رغم اینکه خود حمله را شروع کردند نتوانسند حتی یک وجب پیشروی کنند . در این دو نبرد خسارتی به مبارزان عرب وارد نیامد . وضع در نبرد دوم " ابو طوره " در تاریخ 26/7/1948 و نبرد چهارم " نسبی داوود " در تاریخ 11/8/1948 نیز به همین شکل بود .

مشهورترین نبردهای نیروهای جهاد مقدس در منطقه‌ی الجلیل ، نبردها ابوشربتح ( غرب [[ترشیحا ( شهرک - ) |ترشیحا]] ) نزدیک " [[جدین ( روستای - ) |جدین]] " ، نبرد " مجد الکروم " ، نبرد " الکابری " و نبرد " البرده " است . [[ارتش جهاد مقدس|ارتش جهاد مقدس]] در این نبردها نهایت شجاعت و پایمردی را نشان داد و علاوه بر این در بعضی از نبردهای ارتش نجات نیز شرکت کرد .

واحدهای جهاد مقدس در تمامی این نبردها دلاوریهای زیادی نشان دادند به ویژه درنبردهای " بیت سوریک " ، " ماصیون " ، " میکورحاییم " ، و نبردهای " الطرق " ، همه‌ی اینها نشانه‌ی توانایی مبارزین در طراحی نظامی و جسارت در عملیات بود . " کریستوفر سایکس " مؤلف کتاب " چهار راه‌های اسرائیل " در این باره چنین گفته است : " در پایان ماه فوریه 1948 که اعراب فعالیت‌های نظامی را آغاز کردند وضع شان از نظر نظامی از یهودیان بهتر بود . آنها به دو مهاجر نشین یهودی در شما و جنوب [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] حمله کردند . گرچه اعراب نتوانستند هیچ یک از آنها را اشغال کنند ، اما حمله‌ی عبدالقادر الحسین به مهاجرنشین کفار عصیون جنوبی ، به نابودی نیروهای ضربتی " [[پالماخ|پالماخ]] " که به کمک آمده بودند منجر شد " . " ژان کمشی " می‌گوید : " این حادثه تأثیر بسیار بد و عمیقی بر یهودیان فلسطین گذاشت . " " عبدالله التل " در خاطرات خود از فرمانده‌ی واحد‌های جهاد مقدس [[حسینی ، عبدالقادر|عبدالقادر حسینی]] سخن گفته و از قهرمانی‌های او در نبرد القطل که در آن به شهادت رسید چنین یاد کرده است : " او به یک تپه‌ی بلند و مستحکم حمله برد . او فرماندهی سربازان را بر خلاف قوانین جنگ که ایجاب می‌کند فرماندهان بزرگ در پشت خطوط جبهه انجام وظیفه کنند تا سلامت و امنیت خود را حفظ کنند ، خود عملاً به عهده گرفت . به این ترتیب قهرمان پیروز شد و یک معجزه جنگی به دست آورد . "

نیروهای جهاد مقدس اسلحه خود را تکمیل کردند : آنها موشک اندازهایی را که یکی از فلسطینیها به نام علی جبر ساخته بود به کار گرفتند . این ابزار از لوله تشکیل شده بود که از مواد منفجره پر می‌گردید و توسط یک دستگاه مخصوص پرتاب می‌شد . این موشک فاصله‌ی چند صد متری را طی می‌کرد و محلی که که بدان اصابت می‌کرد کاملاً از بین می‌برد . اثر آن از اثر توپهای سنگین نیز بیشتر بود . شدت تخریب این اختراعات روحیه‌ی یهودیان را خراب می‌کرد . به این ترتیب نیروهای فلسطینی توانستند مهاجرنشین یهودی " هاتکفا " را تصرف کنند صهیونیستها نتوانستند آن را باز پس گیرند تا آنکه نیروهای انگلیسی به کمک آنها آمدند .

نیروهای دسته‌ی تخریب سابقه‌ی طولانی در فعالیت‌های نظامی جهاد مقدس داشتند . آن‌ها در جواب انفجارهای یهودیان در " [[باب العامود|باب العامود]] " و " الخلیل " اقدامات متهورانه‌ای را انجام دادند . آنها یک کامیون نظامی انگلیس را به یک تن و نیم مواد منفجره‌ی " تی . ان . تی " پر کردند و در خیابان هاسولیل در داخل منطقه‌ی هودی نشین در قدس جدید منفحر کرند . در نتیجه‌ی این انفجار هشت ساختمان از جمله ساختمان روزنامه " پالستین پوست " و روزنامه‌ی " عل هشمار " و " هامشکیفا " به کلی ویران شدند . صدها یهودی در این حادثه کشته و زخمی شدند و هراس و ترس در میان آنها افتاد ( نک : هاسولیل و پالستین پوست ، انهدام خیابان - )

این عکس العمل اعراب تظاهرات شدیدی را از طرف یهودیان برانگیخت که از سران یهود می‌خواستند تسلیم شوند . یهودیان در حالی که پرچم‌های سفید در درست داشتند . پیش می‌رفتند وناتوانی خود را در تأسیس یک [[دولت یهودی|دولت یهودی]] در فلسطین اعلام می‌کردند . ارتش انگلیس نیز بنا به عادت خود دخالت کرد و از آنها حمایت نمود .

کارخانه‌ی " السپیرتو " یهودی نزدیک مهاجرنشین " نیتر " در مدخل شهر [[یافا ( شهر - ) |یافا]] و همچنین کارخانه بزرگ تجاری نزدیک محله‌ی ابوکبیر در مدخل خیابان اصلی هرتزل در [[تل آویو ( شهر - ) |تل آویو]] نیز منفجر گشتند . کارخانه‌ی قیر و سیمان در " [[مجدل|مجدل]] صادق " و را [[آهن|آهن]] [[حیفا ( شهر - ) |حیفا]] و دفتر شرکت " سولیل بوتیه " یهودی نیز منفجر شدند .

پس از توقف جنگ در پی قرار داد متارکه‌ی جنگ میان کشورهای عربی و اسرائیل ، امکانات نظامی هیأت عالی عرب رو به ضعف گذاشت و افراد آن ناگزیر شدند که به ارتشهای عربی بپیوندند . در سال 1948 توزیع آن‌ها چنین بود : افرادی که به ارتش اردن پیوستند : در [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] 611 سرباز ، در [[بیت لحم ( شهر - ) |بیت لحم]] 548 سرباز ، و در [[رام الله ( شهر - ) |رام الله]] 279 سرباز ، پیوستگان به ارتش عراق : در [[بیرزیت ( شهرک - ) |بیرزیت]] 156 نفر و در روستاهای سامره 120 نفر . پیوستگان به ارتش مصر : در غزه 150 نفر و 600 نفر نیز به ارتش نجات در الخلیل پیوستند .

واحد‌های جهاد مقدس همچنان بر پا ماندند تا آنکه فرمان انحلال آنها در تاریخ 18/12/1948 از عمان صادر شد . لکن آنان همچنان در محل‌های خود مستقر بودند تا آنکه فرمان انحلال آنها از هیأت عالی عربی در قاهره در تاریخ 15/5/1949 دریافت شد .

درباره قهرمانی‌های نیروهای جهاد مقدس نوشته‌های زیادی در دست هست که می‌توان دو نمونه از آنها را یاد کرد : نخستین آنها مطلبی است که یک فرمانده‌ی انگلیسی نوشته است . او فرمانده‌ی تیپ را به عهده داشت که مأمور حمله به باب الواد میان [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] و [[یافا ( شهر - ) |یافا]] بود . مجاهدان فلسطین این محل را به روی کاروانهای یهودیان و نیروهای انگلیسی حامی آنها در تابستان 1939 بسته بودند . نبرد سه روز به طول انجامید ( نک : باب الواد ، نبردهای - ) . پس از پایان یافتن نبرد ، انگلیسها جنازه‌های شهدای عرب را پس از آنکه اسلحه و مهمات شان را جمع آوری کردند به مدخل باب الواد آوردند . این فرمانده درباره‌ی آنها چنین گفت : " این قهرمانان علی رغم کمی تعدادشان سه روز مارا که از آنها خیلی بیشتر بودیم متوقف کردند . تفاوت میان اسلحه‌ی ما و اسلحه‌ی آنها و همچنین وسایل ما و وسایل آنها بسیار زیاد بود . من از شما می‌خواهم که این قهرمانی را ارج نهید و به آن احترام بگذارید . آنگاه سربازان ایستادند و به افتخار آن شهدای قهرمان تیراندازی هوایی کردند . "

گواهی دوم از افسر مصری ، سرهنگ دوم عبدالجواد طباله نقل می‌شود . او فرمانده‌ی نیروهای سبک بود که در جنوب [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] مستقر بودند . در نامه‌ای که به منبر ابوفاضل بازرس کل نظامی نیروهای جهاد مقدس فرستاد چنین گفته است :

" من ناگزیر هستم از توانمندی کاملی که نیروهای جهاد مقدس در جنگ نشان دادند و روحیه‌ی فداکاری آنها و شجاعت‌ها و دلاوری‌های گوناگونی که در اینجا فرصت بیان آنها نیست ، نهایت قدردانی خود را اعلام کنم... من هرگز نمی‌توانم روحیه‌ی بسیار بالای شما را در همکاری با من در همه‌ی مسائل فراموش کنم و آنرا قدردانی نکنم . شرایط بسیاری دشواری که بر همه‌ی ما گذشت فراموش نشدنی است . به عقیده من بودن شما در کنار من و تلاش فوق العاده‌ای که انجام دادید یکی از بهترین دلایل شکست یهودیان و عقب نشینی آنها از آن منطقه مقدس بود "

==مآخذ :==
#کیالی ، عبدالوهاب : '''''تاریخ نوی فلسطین''''' ، محمد جواهر کلام ، مؤسسه انتشارات امیرکبیر ، چاپ اول 1366 .
#تل ، عبدالله ، '''''کارثة فلسطین''''' ، قاهرة 1959 .
#غوری ، أمیل : '''''المؤامرة الکبری و اغتیال فلسطین و محق العرب''''' ، القاهره 1955 .
#غوری ، أمیل : '''''فلسطین عبرستین عاما 01922 - 1937 ) ''''' ، بیروت 1973 .
#حوت ، بیان [[نویهض ، عجاج ( 1982 - 1897 ) |نویهض]] : '''''القیادات و المؤسسات السیاسیة فی فلسطین ، 1917 - 1947''''' ، بیروت 1918 .
#جبوری ، صالح صائب : '''''محنة فلسطین و أسرارها السیاسة و العسکریة''''' ، بیروت 1956 .
#جندی ، عاصم : '''''فارس القطل " عبدالقادر الحسینی " ''''' ، بیروت 1979 .
#دروزة ، محمد عزة ، '''''حول الحرکة العربیة الحدیثة''''' ، صیدا - بیروت 1959 .
#Christopher sykes : '''''Cross Roads to Israel, Palestine From Balfour to Bevin''''', London 1965.
#Jon Kimche : '''''Palestine or Israel, The Untold Story of Why we faild 1917-1923''''',1967-1973, London 1973.

آیت الله العظمی امام خمینی ( فتواهای شرعی - نسبت به مسأله ی فلسطین )

2020-07-17T18:45:39Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote/$$' به '</blockquote>'

حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( قدس سره ) در دفاع از حقوق فلسطین و در مسیر بسیج مردم مسلمان جهان در حمایت از قیام فلسطینیان معتقد بود که به جای روی آوردن به مناسبتها و سوژه ها و موضوعاتی که ریشه در فرهنگ ملت مسلمان فلسطین ندارد می بایست از متن ایدئولوژی اسلام و قابلیتهای آن بهره گرفت لذا ایشان همواره در کنار حمایتهای بسیاری که از انقلاب فلسطین و مبارزات علیه رژیم اشغالگر قدس می نمودند از حربه ی صدور احکام و فتواهای شرعی درخصوص قضیه فلسطین در تمامی ابعاد آن برای بسیج مسلمانان جهان به منظور کمک به انقلاب فلسطین بهره می جستند . ایشان اولین مرجع تقلید و پیشوای بزرگ مذهبی بود که در اوج قدرت نظام ستم شاهی افشاگر روابط پنهان رژیم شاه و اسرائیل بود و مقابله با خط اسرائیل برای جهان اسلام را بسیار جدی دنبال می کرد و مجوز حمایت از مبارزان فلسطین از محل وجوهات شرعی و زکات و صدقات را صادر نمود . ایشان در همان دوران خفقان رژیم ستم شاهی در مهر ماه سال 1348 ھ . ش در مصاحبه ی نماینده ی جنبش الفتح با معظم له درباره وجوب حمایت از انقلاب فلسطین و اختصاص وجوهات شرعی به مجاهدان فلسطین توسط مردم مسلمان جهان به سوالات نماینده ی الفتح پاسخ دادند که در زیر متن کامل آن درج می گردد .

==سؤال اول :==

حضرت پیشوای مجاهد ، نظر مبارک درباره دادن وجوه شرعی مانند زکوة و سهم امام به مجاهدان شجاعی که تحت فرماندهی جنبش " فتح " در صفوف نبرد با دشمن و در میدان شرف می جنگند چیست ؟

جواب : بسم الله الرحمن الرحیم . اکیداً شایسته و بلکه واجب است که قسمتی از وجوه شرعی مانند زکوات و سایر صدقات به مقدار کافی به این مجاهدان راه خدا اختصاص داد ، به مجاهدانی که در صفوف نبرد و فداکاری به منظور از بین بردن صهیونیسم کافر ضد بشری می جنگند و برای احیا و اعاده ی مجد و شرف اسلامی از دست رفته می کوشند و برای گرامی داشتن تاریخ شریف اسلام نبرد می کنند و بر هر مسلمانی که به خدا و روز جز ایمان دارد ، واجب است که تمامی قوا را در این راه به کار برد و سرانجام به احدی الحسنین شهادت یا پیروزی نائل آید . و بر شماست به خط آتش برای خونخواهی و زدودن لکه ی ننگ روی آورده و به یاری و مددی از ناحیه ی خداوند و پیروزی درخشانی که نزدیک است دست یابید و بشارت دهید مومنان را که خداوند پشتیبان هر تصمیم مردانه و [[حق|حق]] خواهانه است . " نصر من الله و فتح قریب و بشر المومنین " والله من وراء القصد .

برادران ما که به یاری خدای توانا پیروزی نهایی از آنان است ، یعنی مردان برجسته ی جنبش " فتح " و رزمجویانش نیروهای " العاصفه " و دیگر فداییان آزاده ، مجاهدان راه خداوند کمک به آنان با تمام نیروها و امکانات واجب است . والله ولی التوفیق .

==سؤال دوم :==

بعد از فروزان شدن آتش انقلاب مقدس در سرزمین فلسطین و کسب دستاوردهای فراوان انقلابی به رهبری " فتح " نظر حضرتعالی درباره ی برادران ما که در سنگرگاهها و سرزمینهای اشغال شده پایداری می کنند چیست ؟

جواب : بسم الله الرحمن الرحیم . نخستین و آخرین نظر نسبت به برادران پایدار و رزمجوی ما اینکه بنحو پیگیر و خستگی ناپذیر به پیکار خویش ادامه دهند ، چه آنکه زندگی یعنی آرمان و مبارزه در راه آن " ان الحیوة عقیده و جهاد " . مطلبی که از نظر شیوه ی تفکر اسلامی هیچ جای تردید در آن نیست این است که مرگ از این زندگی ذلت بار بهتر است . بنابراین در وضع کنونی برای ما راهی جز ادامه ی پیکار با همه ی نیروها و امکاناتمان وجود ندارد تا عزت و شرافت خود و آیندگان را در طول تاریخ با عظمت اسلامی به دست آوریم . " واعدوا لهم ما استطعتم مه قوةٍ و من رباط الخیل ترهبون به عدوالله و عدوکم " ( هر قدر می توانید برایشان نیرو و سواره نظام آماده کنید تا بر دشمن خداوند خودتان چیره شوید . سوره انفال آیه 60 [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم ) . " ان تنصروا الله ینصرکم و یثبت اقدامکم " . ( اگر خدا را یاری کنید او هم شما را یاری می کند و قدمهای شما را استوار می دارد . سوره محمد آیه 7 [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم " ) و لاتهنوا و لا تحزنوا و انتم الاعلون ان کنتم مؤمنین " ( سست نشوید ، غمگین نشوید ، شما برترید اگر با ایمان باشید . سوره آل عمران آیه 139 [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم ) " ولا تهنوا فی ابتغاء القوم ، ان تکرنوا تألمون فانهم یألمون کما تألمون و ترجون من الله مالا یرجون " ( در جست و جوی دشمن سستی مورزید ، اگر شما رنج می برید آنها نیز مثل شما رنج می برند ، شما به خدا امیدی دارید که آنها ندارند . سوره ی نسا آیه ی 104 [[قرآن ، احادیث و روایات اسلامی ( فلسطین در - ) |قرآن]] کریم ) پس‌ای مردان " فتح " به سوی یاری الهی به پیروزی نزدیک بشتابید و مؤمنان را بشارت دهید .

==سؤال سوم :==

راجع به توضیح پیکار اوج گیرنده مسلحانه ای که در سرزمین مقدس فلسطین جریان دارد و اقدامات وحشیانه ی صهیونیستی و نتایج آن که بر ضد امت عربی و اسلامی به کار می رود نظر شریف حضرتتان را بیان فرمایید تا خلق مسلمان ما در همه ی کشورها ، کلیه نیروهای مادی و معنوی خود را بسیج کرده سرانجام در جهاد مقدس شرکت نمایند .

جواب : بسم الله الرحمن الرحیم . همان طور که قبلاً خاطرنشان ساخته ایم ، این امر در این اوضاع و شرایط که بر اسلام و مسلمین می گذرد امری است واجب . پس از گردن نهادن به احکام مقدس اسلام هیچ امری را بر مسلمانان واجب تر از این نمی دانم که با جان و مال خویش در راه گرامی داشتن اسلام به دفاع پردازند . هنگامی که می بینید خونهای برادران و خواهران بی گناه شما در سرزمینهای مقدس فلسطین جاری است و هنگامی که مشاهده می کنید سرزمینهای ما به دست صهیونیستهای تبهکار ویران گشته ، در این شرایط هیچ راهی جز ادامه ی جهان نمی ماند و بر همه ی مسلمانان واجب است که کمکهای مادی و معنوی خود را در این جهاد مقدس صرف کنند و خداوند پشتیبان این اراده است . " والله من وارء القصد . "

==سؤال چهارم :==

اکنون که دست صهیونیستها در کلیه ی شؤون حیاتی ایران مسلمان نفوذ کرده ، به نظر حضرتعالی بهترین راهی که ملت مسلمان در ایران برای قطع ایادی صهیونیسم می توانند طی کنند کدام است ؟

جواب : بسم الله الرحمن الرحیم . بهترین راه این است که مردم مسلمان ایران با همه ی امکاناتشان بکوشند داد و ستد خود را با صهیونیستهای داخلی و غیر از آنان که در ایران هستند به طور کلی قطع نموده و از لحاظ روحی و مادی آنان را مستأصل و بیچاره نمایند و تمامی روزنه های حیاتی را بر آنان تنگ سازند و علیه آنان به نبرد اقتصادی دست زنند و نیز در دیگر زمینه ها با آنان بجنگند تا سرانجام مجبور شوند کلیه ی روابط خود را با ایران و خلق مسلمان آن قطع کنند و در نتیجه ملت ایران بتواند همه ی امکانات مادی و معنوی خویش را در ا ختیار این مجاهدان آزاده بگذارد . این شرایط دردناک بر هر مسلمانی لازم می سازد که کلیه نیروهای خویش را برای آزادی نمودن سرزمینهای اشغال شده و انتقام از اشغالگران به کار برد . " والله ولی التوفیق " ( و خداوند ضمان موفقیت است . ) نکته ای که هیچ جای تردید در آن نیست اینکه وظیفه ی هر فرد مسلمانی که در دورترین نقاط جهان اسلامی بسر می برد همان وظیفه ای است که خلق مسلمان فلسطین بدان موظفند . " المسلمون ید واحده علی من سواهم یسعی بذمتم أدناهم . " ( مسلمانان به مثابه یک دست واحدند که در مقابل هر که جز آنان است برافراشته است و همه در مسئولیت عمومی یکسانند . ) تفرقه جویی و نژاد پرستی در کار نیست و بین ملتهای اسلامی هیچ گونه امتیازی وجود ندارد جز تقوی و پرهیزکاری . " ان اکرمکم عندالله اتقیکم والله حسبنا و نعم الوکیل . " ( مسلماً گرامی ترین شما نزد خداوند پرهیزگارترین شماست و خداوند برای ما کافی است و او چه خوب سرپرستی است ) .

حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] بر مشکلات درونی جهان اسلام و از جمله ضعف و ناتوانی یا وابستگی بعضی از سران کشورهای اسلامی وقوف کامل داشت . لذا بر آگاهی و شعور عمومی جهان اسلام منبعث از اصول اعتقادی و مشترکات ایمانی و فرهنگی امت اسلامی تاکید می ورزید و از همان آغاز ، وجهه ی اسلامی و بعد اعتقادی مبارزه با اسرائیل را کارسازترین [[روش|روش]] برای بسیج ملت مظلوم فلسطین و جلب حمایت امت اسلام از آنان معرفی نمود و با صدور احکام و فتواهای شرعی در صدد جلب افکار مردم مسلمان جهان جهت دفع اسرائیل به عنوان یک جرثومه فساد در قلب کشورهای اسلامی بر آمد .

ایشان در پاسخ به نامه ی گروهی از فداییان فلسطین در تاریخ 6/6/1347 ، استفاده از محل زکات و سایر صدقات را برای نابودی اسرائیل جایز دانستند و فرمودند :

$$blockquote$$ " قبلاً هم تذکر داده ام که دولت غاصب اسرائیل با هدفهای که دارد برای اسلام و ممالک مسلمین خطر عظیم دارد و خوف آن است که اگر مسلمین به آنها مهلت دهند فرصت از دست برود و جلوگیری از آنها امکان پذیر نشود چون احتمال خطر متوجه به اساس اسلام است . لازم است بر دول اسلامی به خصوص و بر سایر مسلمین عموماً که دفع این ماده فساد را به هر نحو که امکان دارد بنمایند و از کمک به مدافعین کوتاهی نکنند و جایز است از زکورات و سایر صدقات در این امر مهم حیاتی صرف نمایند . </blockquote>

از خداوند متعال مسئلت می نماید که موجب تنبه و بیداری مسلمین را فراهم فرماید و دفع شر اعداء اسلام را از بلاد مسلمین بفرماید . " </blockquote>

حضرت امام در پی تجاوز نظامی ارتش رژیم اشغالگر قدس در سال 1967 به کشورهای اسلامی و اشغال تمامی [[خاک|خاک]] فلسطین و بخشهایی از اردون ، سوریه ، مصر و لبنان ، در شرایطی که استکبار جهانی از هر جهت سعی در نفاق و ایجاد اختلاف در داخل صفوف کشورهای اسلامی می کرد تا اسرائیل از منافع مادی آنها استفاده کند و با معامله با آنها ریشه های فساد خود را در قلب جهان اسلام تحکیم بخشد ، با ارسال پیامی به ملل و دول اسلام بر ضرورت تحریم و دفع اسرائیل تأکید کردند و معامله با رژیم صهیونیستی را حرام و مخالف با اسلام دانستند . ایشان در این رابطه در پیامی که در تاریخ 18/3/73 منتشر ساختند فرمودند :

$$blockquote$$ " کراراً دولتهای اسلامی را دعوت به اتحاد و برادری نموده ام در مقابل اجانب و ایادی آنها که می خواهند با ایجاد نفاق را بین مسلمین و دولتهای اسلامی ممالک عزیز ما را در تحت اسارت و ذل استعمار نگهدارند و از مخازن معنوی و مادی آنها استفاده کنند . کراراً دولتها را به خصوص دولت ایران را از اسرائیل و عمال خطرناک آن تحذیر نمودم . این ماده ی فساد که در قلب ممالک اسلامی با پشتیبانی دول بزرگ جایگزین شده است و ریشه های فسادش هر روز ممالک اسلامی را تهدید می کند ، باید با همت ممالک اسلامی و ملل بزرگ اسلام ریشه کن شود . اسرائیل قیام مسلحانه بر ضد ممالک اسلامی نموده است و بر دول و ملل اسلام قلع و قمع آن لازم است . کمک به اسرائیل چه فروش اسلحه و مواد منفجره و چه فروش [[نفت|نفت]] حرام و مخالف با اسلام است . رابطه با اسرائیل و عمال آن چه رابطه ی تجاری و چه رابطه ی سیاسی حرام و مخالفت با اسلام است . باید مسلمین از استعمال امتعه ی اسرائیل خودداری کنند . از خداوند تعال نصرت اسلام و مسلمین را خواستار است . " </blockquote>

'''والسلام علی من اتبع الهدی'''</blockquote>

روح الله الموسوی الخمینی'''</blockquote>

'''</blockquote>

حضرت امام " ره " در این رابطه در جای دیگر نیز طی ارسال تلگرافی به جهانیان در مرداد ماه 1349 فرمودند :

$$blockquote$$ " شما از خوابهایی که برای این کشورها دیده اند اطلاع ندارید ، اینجانب کراراً خطر دولت اسرائیل و عمال آن را به ملت گوشزد کردم که یاد مقاومت منفی کنند و از معاملات با آنها احتراز جویند " . </blockquote>

پس از این پیام ، امام بارها از ضرورت احتراز مسلمانان از معامله با رژیم صهیونیستی و تحریم اسرائیل سخن می گفت و در زمانی که تجربه جنگهای متعدد اعراب و اسرائیل به ویژه شکست جنگ رمضان برخی از زمینهای سازش را در اعراب تقویت کرده بود ، بر ادامه مبارزه و استفاده از حربه تحریم [[نفت|نفت]] علیه اسرائیل و حامیانش تأکید می کرد .

ایشان در پیامی خطاب به دولتهای اسلامی به مناسبت جنگ رمضان در تاریخ 16/8/1352 نوشتند :

$$blockquote$$ " دولتهای ممالک [[نفت|نفت]] خیز اسلامی لازم است از [[نفت|نفت]] و دیگر امکاناتی که در اختیار دارند به عنوان حربه ای علیه اسرائیل و استعمارگران استفاده کرده ، از فروش [[نفت|نفت]] به آن دولتها که به اسرائیل کمک می کنند خودداری ورزند . </blockquote>

این موضع و فتوای حضرت امام در مقاطع مختلف و حتی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی نیز به شدت تعقیب می شد ولی متأسفانه به دلایل مختلف و از آن جمله ضعف و وابستگی بسیاری از سران کشورهای اسلامی ، این اقدام عملی نشد .

==مآخذ :==
#مؤسسه نشر آثار امام تبیان : '''''فلسطین از دیدگاه امام خمینی''''' ، نشر عروج ، 1373

آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل

2020-07-17T18:45:21Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$ ' به '<blockquote>'

تاریخ 40 ساله مبارزات مردم مسلمان علیه صهیونیسم شاهد فرازونشیبها و تلاشهای فراوانی بوده . از یک طرف چهره های سازشکار در میان رهبران فلسطینی که مبارزات مسلحانه مردم فلسطین را به سوی مذاکرات سیاسی هدایت کردند و از طرف دیگر شخصیتهای فرزانه ای که مواضع اصولی و انقلابی آنان در قضیه فلسطین همواره نور امید در دل ملتهای اسلامی به ویژه ملت رنج کشیده فلسطین تابانده و همین دیدگاه و تکیه بر اصول بود که پیدایش شجره [[طیبه ( شهرک - ) |طیبه]] انتفاضه فلسطین را به دنبال داشت . در این میان مواضع سیاسی رهبر معظم انقلاب اسلامی حضرت آیت الله العظمی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] در قضیه فلسطین که برگرفته از اصول و بینش امام خمینی رضوان الله تعالی می باشد از جایگاه والا و ارزشمندی برخوردار است .

معظم الله در اولین سخنرانی خود بعد از رحلت جانگذاز حضرت امام ، در جمع نمایندگان مجلس شورای اسلامی ایران در تاریخ 17/3/1368 فرمودند :

<blockquote> " اینجانب راه حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( ره ) را به طور دقیق ادامه خواهم داد ، زیرا که کمال این ملت و کمال مسؤولین در ادامه این راه است . من شاگرد حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] قدس سره و کسی هستم که افتخارم به این بوده و هست که اصول انقلاب را از آن بزرگوار فرا گرفته ام . " </blockquote>

و در سخنرانی دیگری در تاریخ 27/3/1368 فرمودند :

<blockquote>" ما از اصول اعلام شده انقلاب اسلامی که مردم فداکار کشورمان بر روی آنها با نثار خون خود میثاق بسته اند ، ذره ای عدول نخواهیم کرد و اجازه نمی دهیم که اهداف دشمن تحقق یابد و با تلاش و کوشش خود دشمن را ناکام خواهیم ساخت . " $$blockquote/$$

بدون شک یکی از اصول اساسی انقلاب اسلامی نفی رژیم اشغالگر قدس و اعتقاد به محو کامل این حکومت از صحنه گیتی است و همین اعتقاد است که تحولات سیاسی و طرحهای خائنانه در صحنه فلسطین را که توسط کارگزاران خیانتکار استکبار مطرح می شود افشا می کند و بدون هیچ تأثیرپذیری از تحولات سیاسی ، مواضع اصولی خود را شجاعانه بیان می کند . در این رابطه معظم له در تاریخ 1373 فرمودند :

<blockquote>" حقایق عالم با بازیهای سیاسی و تحولات فصلی و موسمی تغییرناپذیر نیست فلسطین متعلق به فلسطینیان است ، حکومت صهیونیستی یک دولت غاصب و دروغین است ، سرزمین اشغال شده فلسطین هیچ شهروند حقیقی جز مردم بومی فلسطین ندارد و به همت ملتهای مسلمان سرانجام صهیونیستها روزی مجبور خواهند شد فلسطین را به صاحبان اصلی آن مسترد کنند و فرارسیدن آن روز حتمی و تخلف ناپذیر است . " $$blockquote/$$

آنچه که رهبر معظم انقلاب اسلامی ایران برآن تاکید می ورزد جعلی بودن حکومت غاصب اسرائیل و حتمی بودن بازگشت سرزمین فلسطین به صاحبان اصلی آن است . ایشان این نوید الهی را در چهره فلسطینیان مبارزی می بیند که هم اکنون انتفاضه مقدس را آفریده اند و می روند تا مهر باطلی به همه آنچه که امروز مذاکره صلح لقب داده اند بزنند . معظم له در اولین پیام [[روز قدس|روز قدس]] در تاریخ 25/1/1369 بعد از رحلت امام فقید فرمودند :

<blockquote>" امروز نسل نوین ملت فلسطین به نام خدا و تمسک به ایمان اسلامی مبارزه می کند و این مبارزه ای بسیار امیدبخش است و چنانکه مشهود است دشمن ، چه حکام صهیونیست ، چه آمریکا و دیگر پشتیبانان اسرائیل و چه خیانتکاران منطقه از این حرکت جدید کاملاً سراسیمه و دهشت زده است و برای لوت کردن و پوشاندن جهت اصلی مبارزه به هر شیوه ای متوسل می شود که آخرین آن همین شعار توخالی و دروغین حمله به اسرائیل است که حکام دست نشانده عراق بر زبان آورده اند . " $$blockquote/$$

هنگامی که فرایند صلح خاورمیانه با هدایت آمریکا جهت برقراری صلح میان کشورهای عربی و رژیم صهیونیستی و همچنین نابودی قضیه فلسطین و انتفاضه مردم آن با تبانی رژیمهای عربی منطقه شروع شد و رهبران سازمان آزادیبخش فلسطین به پای میز مذاکره با اسرائیل رفتند ، نسل جوان فلسطین در برابر این سؤال قرار گرفت که آیا بدون اتکا به رهبران سازشکار فلسطین ، راهی برای ادامه مبارزه علیه رژیم اشغالگر قدس وجود دارد ؟ و آیا خیانت چندین ساله رهبران سرسپرده و فاسد ساف جبران پذیر می باشد ؟ این سؤال مطرح شد که سران سازشکار عرب نیز چشم به تشکیل کنفرانس آمریکایی صلح خاورمیانه دوخته بودند و مردم مبارز فلسطین در درون سرزمینهای اشغالی درخت انتفاضه را با خون خود آبیاری می کردند ، در چنین اوضاع و شرایطی آیت الله العظمی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] طی پیامی در تاریخ 27/7/1370 علمای اسلام ، نویسندگان ، روشنفکران و دانشجویان کشورهای اسلامی را به یک بسیج عمومی فرا خواند تا از این خیانت آشکار جلوگیری کنند . ایشان در این پیام محض یک تحلیل تاریخی از اشغال فلسطین توسط صهیونیستها و مسامحه سران کشورهای اسلامی در آن زمان می فرماید : " اگر آن روزی که صهیونیستها اولین تیشه ها را بر ریشه عمیق ملیت فلسطین می زدند تا ملیتی دروغین و جعلی و بی ریشه به جای آن در [[خاک|خاک]] متعلق به مسلمین بگذارند . سران مسلمان و عناصر مؤثر و به تبع آنان توده های مردم حضور و مقاومت جدی و هوشیارانه ای از خود نشان می دادند امروز از این همه مصیبت و بلایی که میوه زهرآگین شجره خبیثه دولت صهیونیستی است ، در این منطقه خبری نبود و شاید ملتهای منطقه به خصوص ملت مظلوم فلسطین از آنچه که در این 45 سال کشیده است معاف می بود " . $$blockquote/$$

ایشان ذلت سران کشورهای اسلامی در مقابل اسرائیل را ثمره سست عنصری و قدرت طلبی سیاسیون و راحت طلبی روشنفکران و ناآگاهی ملتهای عرب قلمداد می کند و با دلی پردرد از آنچه که بر سر نسل فلسطینی آمده است می فرماید :

<blockquote>" آن روز سست عنصری بعضی و قدرت طلبی بعضی و راحت طلبی و ناهشیاری بعضی ، دست به دست هم داد و خیانتی عمومی را شکل بخشید و نتیجه آن شد که شد . هزاران خون به ناحق ریخته ، هزاران ناموس هتک شده ، هزاران خانه ویران شده ، هزاران سرمایه برباد رفته ، هزاران آرزوی دفن شده ، هزاران روز و شب تلخ و مصیبت باری که با گرسنگی و دربه دری و بی خانمانی و اشک و آه یک ملت در اردوگاههای اردن و لبنان سپری شد و یا در وطن اشغالی در زیر چکمه و سرنیزه دشمن به سر آمده ، هزاران انسانی که بی هیچ جرمی در معرض سخت ترین عقوبتهای زمانه قرار گرفته و هزاران غم ناگفتنی دیگر که جز آنان که روزهای جان کندن تدریجی در اردوگاه را در مجاورت خانه غصب شده خود یا در خانه زیر قیمومیت بیگانه می گذراندند ، کسی دیگر قادر به درک آن نیست ، همه و همه از آن خیانت بزرگ پدید آمد و آن خیانت ، خیانتهای دیگر را به دنبال آورد و این امواج خیانت ، چه فضیلتها را که خشکاند ، چه روحیه ها را که می راند و چه شعله ها را که فسرد " . $$blockquote/$$

در حالی که یکبار دیگر تبانی استکبار جهانی در قالب کنفرانس صلح خاورمیانه و رژیمهای عرب منطقه علیه آرمان ملت فلسطین شروع شد و همگی در یک تلاش دسته جمعی برای خاموش کردن شعله های مقدس انتفاضه بسیج شدند ، رهبر انقلاب اسلامی این خیانت جدید را که در [[پوشش|پوشش]] کنفرانس صلح خاورمیانه انجام گرفت و می رفت تا یک بار دیگر خشم مقدس انقلاب فلسطین را در گلو خفه کند ، به خوبی به ملتهای اسلامی نشان داد و با یادآوری این مطلب که در تاریخ ملتها ، لحظاتی است که نوع تصمیم گیری درآن بر زمانی طولانی از عمر آن ملت اثر می گذارد و تلخی و رنج و ذلت و اسارت و یا آزادگی و عزت و شادکامی را برای نسلهایی به ارمغان می آورد ، به ملتهای مسلمان هشدار دادند که نگذارند این توطئه جدید شکل بگیرد و همان خیانتی که در بدو غصب سرزمینهای اشغالی صورت گرفت ، مجددا تکرار شود که این بار هدف به زیرسلطه بردن تمام کشورهای عربی می باشد . ایشان می فرماید :

<blockquote>" امروز یک بار دیگر یکی از آن لحظات سرنوشت ساز در پیش است و یکی از آن امتحانهای عمومی ، آماده . مسأله این است که آمریکا در بحبوحه آنچه پیروزیهای پس از پایان جنگ سرد نامیده می شود و به برکت سکوت رعب آمیزی که بر برخی از کشورهای این منطقه حاکم گشته و با تکیه بر حضور نظامی غاصبانه در خلیج فارس در صدد است مشکل خود و مشکل صهیونیستهای غاصب را حل کند . اسرائیل از سوی اعراب به رسمیت شناخته شود و داعیه فلسطین برای همیشه پایان یابد . " $$blockquote/$$

ایشان در فرازی دیگر از یکی از سخنرانیهای عمومی خود در تاریخ 28/5/1370 فرمودند :

<blockquote>" آنان ( آمریکا - صهیونیسم ) امروز قصد دارند از مسلمانان و صاحب آن سرزمین امضاء بگیرند که فلسطین نه به صاحب واقعی ، بلکه به غاصب آن تعلق دارد . اما مگر جوانان غیور فلسطین و کشورهای همجوار آن و دیگر کشورهای اسلامی مرده اند که آمریکا به راحتی بزرگترین مسأله جهان اسلام را به نفع خود و به زیان امت اسلامی حل کند . مسأله فلسطین متعلق به ملت فلسطین و ملتهای مسلمان است و آمریکا [[حق|حق]] ندارد به عنوان یک متولی و صاحب امتیاز ، امیال و خواسته های خود را به دیگران دیکته کند " . $$blockquote/$$

و در سخنرانی مورخ 30/6/1370 می فرمایند :

" مسلمانان در حد توان باید با این توطئه مقابله کنند و مردم فلسطین ضمن حفظ انسجام خود تلاش کنند نقش تعیین کننده داشته باشند " .

آن گاه به وظایف دولت و مردم ایران اشاره می کنند و می فرمایند :

<blockquote>" ملت و دولت و نظام جمهوری اسلامی ایران وظیفه خود می دانند که در راه نابودی غاصبین فلسطین تلاش کنند و ما اطمینان داریم که در سایه هوشیاری ملتهای مسلمان ، این کار عملی خواهد شد " . $$blockquote/$$

و در پیامی که در تاریخ 27/7/1373 در رابطه با کنفرانس صلح خاورمیانه به ملتهای اسلامی داده اند تصریح می کنند که :

<blockquote>" در این لحظه خطیر ، مسلمین جهان باید احساس تکلیف کنند . باید وظیفه ای را که مسلمانی بر دوش آنان نهاده درک کنند . از سویی تکلیف حفاظت از سرزمینهای اسلامی است که از ضروریات فقه مسلمین است و از سویی دیگر پاسخ به استغاثه ملتی مظلوم که پیامبر فرموده است هرکس ندای استغاثه مسلمی را بشنود و پاسخ نگوید مسلمان نیست ، و امروز نه یک فرد که یک ملت صدا به استغاثه برداشته است . " $$blockquote/$$

ایشان آن گاه به قدرت فراموش شده ملتها و دولتهای اسلامی اشاره می کند و ضمن بیان قدرت مادی و معنوی مسلمانان و دولتهای اسلامی می فرمایند :

<blockquote>" امروز دولتهای مسلمان باید احساس تکلیف کنند . قدرت دولتهای مسلمان اگر متفق و همصدا باشند از قدرت آمریکا بیشتر است . آمریکا به این منطقه محتاج تر است تا این منطقه به آمریکا " $$blockquote/$$

و در فرازی دیگر می فرمایند :

<blockquote>" باید از تهدید و تطمیع آمریکا و فشار تبلیغاتی مطبوعات صهیونیستی نهراسند و به ندای وظیفه اسلامی و ملی خود پاسخ گویند . " $$blockquote/$$

در شرایطی این سخنان کوبنده و تعیین کننده مطرح می شود که منطقه خاورمیانه بعد از سالهای متمادی بحران و کشاکش سیاسی - نظامی در قضیه فلسطین شاهد یک فرآیند صلح گسترده است ، فرآیندی که از ویژگیهای خاصی برخوردار است . از یک طرف حضور مجموعه سیاسی طرفهای مختلف این بحران ازجمله جهان عرب و از سوی دیگر حضور بسیار کم رنگ نمایندگان حقیقی مردم فلسطین در این کنفرانس می باشد و از طرف دیگر رژیم صهیونیستی شرط نخست شرکت خود در طرح صلح آمریکا را عدم حضور نماینده ساف در کنفرانس ذکر کرده است .

در چنین هنگامه ای که اکثر کشورهای اسلامی منطقه خاورمیانه و کشورهای عربی آفریقایی و نماینده سازمان آزادیبخش فلسطین چشم به کنفرانس دوخته اند رهبر انقلاب اسلامی در تاریخ 27/7/1373 فرمودند :

<blockquote>" دشمن بداند که هیچ تهدید و هیچ ترفندی از قبیل شرکت دادن فلسطینیان پشت کرده به آرمان فلسطین در کنفرانس آمریکایی نخواهد توانست نفوس مومنه ای را که جهاد در راه نجات فلسطین را تکلیف اسلامی خود می دانند از این مبارزه برحق رویگردان کند . " $$blockquote/$$

و در فرازی دیگر تصریح دارند که :

<blockquote>" توطئه بزرگ استکباری برآن است که این مبارزه را خاموش کند . اما به حول و قوه الهی و به همت فلسطینیان شجاع و به کمک ملتها و دولتهای مسلمان این شعله باید روزبه روز برافروخته تر گردد تا همه بنای پوشالی دشمن را در کام خود فرو برد و این خواهد شد و نصرت الهی برآنان نازل خواهد شد . " $$blockquote/$$

آیت الله العظمی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] با اشاره به سختیهای جهاد در راه خدا و اعتقاد به پیروزی جبهه [[حق|حق]] علیه باطل و با امید به آینده ای روشن در سخنرانی خود در تاریخ 30/6/1370 فرمودند :

<blockquote>" راه جهاد با دشمنان اسلام راه دشواری است ولی باید این راه را طی کرد و در شرایط فعلی ما باید تا آنجا که می توانیم با این کنفرانس منحوس ( صلح خاورمیانه ) مخالفت کنیم و با حضور فعال مردم و مجاهدین فلسطین در کار سیاسی و تبلیغاتی ، این توطئه استکباری با شکست مواجه خواهد شد " $$blockquote/$$

آن گاه با تأکید بر ایستادگی ملت و دولت ایران در کنار مردم مسلمان فلسطین تصریح کرده اند که :

" ما در همه مراحل در کنار شما هستیم و ملت و دولت جمهوری اسلامی ایران پشتیبان مردم و مجاهدین فلسطینی هستند " و در فرازی دیگر اظهار می دارند :

<blockquote>" آمریکا نمی تواند مسأله فلسطین را به نفع خود حل کند و مسأله فلسطین مانند استخوانی در گلوی آنها گیر خواهد کرد . " $$blockquote/$$

ایشان با اعلام این مطلب که مواضع جمهوری اسلامی فقط در حد حرف و شعار نخواهد بود به اقدامات اجرایی ایران اسلامی اشاره کرده و می فرمایند :

<blockquote>" ما ضمن اعزام هیأتهای متعددی برای آگاه کردن سران دولتهای کشورهای اسلامی نسبت به این توطئه شوم مخالفت صریح خود را با این کنفرانس به طور مکرر اعلام کرده ایم " معظم له آن گاه در یک بیان قاطع و یک پیش بینی صریح که نشان دهنده دید الهی ایشان نسبت به این قضیه می باشد ، آینده این کنفرانس را بدون نتیجه اعلام می کنند و ضمن هشدار به کسانی که چشم امید به این کنفرانس دوخته اند و یا فکر می کنند که این کنفرانس قادر خواهد بود شعله های انتفاضه را خاموش کند می فرمایند : $$blockquote/$$

" وارد کردن ضربه ای به آرمان فلسطین از طرف دشمنان در حال انجام است ولی آنها بدانند که اگر کنفرانس هم تشکیل شود اوضاع تغییری نخواهد کرد و باز هم مردم معترض و مبارزین فداکار و مؤمن در صحنه حضور دارند و مشکلات استکبار با این امور تمام شدنی نیست " $$blockquote/$$

ایشان با تأکید بر نقش مهم مبارزین فلسطین در خنثی کردن توطئه کنفرانس صلح ، مسلمین جهان را نیز دعوت می کنند که تمامی توان خود را جهت حمایت از مبارزین فلسطینی به کار گیرند . در همین رابطه در پیام تاریخی خود به ملتهای اسلامی درخصوص کنفرانس صلح می فرماید :

<blockquote>" مهمترین علاج توطئه آمریکا در داخل سرزمینهای اشغالی در دستان نیرومند مبارزان فلسطینی است لیکن همه مسلمین موظفند در این جهاد شرکت جسته و کمکهای مالی و سیاسی و اطلاعاتی و نظامی و تجهیزاتی را به سوی آنان سرازیر کنند و ملت فلسطین باید احساس تنهایی نکند " $$blockquote/$$

حضرت آیت الله [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] علاوه بر اعلام این موضع که مواضع جمهوری اسلامی ایران نسبت به مسأله فلسطین فقط در حد حرف و شعار نیست ، به اقدامات اجرایی ایران در خصوص حمایت از مردم مسلمان فلسطین اشاره کرده و یک دستورالعمل تاریخی نیز برای مسلمین جهان به منظور ناامن کردن جهان برای تحریک صهیونیستها اعلام می کنند و می فرمایند :

<blockquote>" صهیونیستها و کسانی که شکنجه و کشتار مبارزان فلسطینی منتسب به آنها است باید در هیچ جای جهان احساس امنیت نکنند " $$blockquote/$$

و برای اجرای این هدف بزرگ به مسلمین جهان می فرمایند :

صندوقهای پشتیبانی و هسته های کمک به فلسطینیان مبارز باید در همه جای عالم و از سوی دولتها تشکیل شود و بر وظیفه دولتهای اسلامی تاکید می کنند و می گویند :

<blockquote>" تحریم اقتصادی دولت غاصب و به رسمیت نشناختن آن وظیفه همه دولتهای مسلمان است و ملتها باید در برابر این مسأله حساسیت نشان دهند و با این وسایل و همه وسایل ممکن باید با توطئه جاری مقابله و از تأثیر آن ممانعت به عمل آید " $$blockquote/$$

رهبر انقلاب اسلامی در پایان پیام تاریخی شان ، تنها راه حل قضیه فلسطین را چنین می دارند .

" به هر تقدیر مسأله فلسطین یک راه حل بیشتر ندارد و آن تشکیل دولتی فلسطینی در تمامی سرزمین فلسطین است "

پس از برگزاری کنفرانس آمریکایی صلح خاورمیانه قیام مقدس انتفاضه هر روز شعله ورتر شد گرچه مهمترین برگ برنده صهیونیستها در روند صلح در منطقه عقیم گذاشتن هر گونه حضور مؤثر فلسطینیان در کنفرانس شده است . حضور نداشتن طرف اصلی قضیه فلسطین در کنفرانس به طور طبیعی تداوم بخش کانون بحران و تنش سیاسی در منطقه بوده و لذا پس از دو سال از برگزاری کنفرانس صلح خاورمیاته و ریشه دار شدن انتفاضه فلسطین و بهره گرفتن اسرائیل از این کنفرانس برای خاموش کردن آتش انتفاضه دست به کشتار دیگری در حرم [[ابراهیم خلیل « ع » ( حضرت - )|حضرت ابراهیم]] علیه السلام زد .

حضرت آیت الله خامنه ای در تاریخ 6/12/1373 به مناسبت شهادت نمازگزاران فلسطین توسط صهیونیستها پیامی صادر کردند که در بخشهایی از آن آمده است :

<blockquote>" حمله شقاوت آمیز صهیونیستها به صفوف نمازگزاران در شهر اشغالی الخلیل که دهها کشته و صدها زخمی برجای نهاد یکی از آن جنایتهای نمونه ای است که منحصرا دست ظلم و تعصب صهیونیستها مانند آن را همواره پدید آورده و متناسب با شقاوت و جنایت غصب کنندگان فلسطین است . این فاجعه دردناک یادآور کشتارهای دسته جمعی دیگر صهیونیستها در طول دوران اشغال است با این فرق که امروز این جنایت بزرگ در برابر چشم همه مردم دنیا واقع می شود . آیا وجدانهای بی اعتنا به آنچه در خانه فلسطینیان بر سر آنها می آید با این حادثه بیدار خواهند شد ؟ آیا مدعیان دروغین مبارزه با دشمن غاصب ، پی به اشتباه خود خواهند برد ، آیا مجامع و دولتهای داعیه دار حقوق بشر که سالهاست بزرگترین نقض حقوق یک ملت در فلسطین را ندیده گرفته اند این بار به سکوت شرم آور خود خاتمه خواهند داد و به گناه خود در گذشته اعتراف خواهند کرد ؟ آیا دولت آمریکا خواهد پذیرفت که در خون بی گناهان فلسطینی شریک است ؟ " ایشان در فرازی دیگر می فرمایند : $$blockquote/$$

امروز یک بار دیگر این حقیقت تلخ برای آن ملت مظلوم آشکار شد که در خانه خود مجبور است مبارزه کند تا بتواند در آن زندگی کند . آشکار شد که صهیونیستها علی رغم اظهارات نزاکت آمیز بعضی از سرانشان ، همان وحشیهای نژادپرست و متعصب پنجاه سال قبل اند و اگر اندک فرصتی یا بهانه ای پیدا کنند ، شقاوت آمیزترین ضربات را بر مسلمانان صاحبخانه وارد خواهند کرد . بر دیرباورترین افراد فلسطین نیز ثابت شد که رژیمهای استکباری که این همه دم از امنیت صهیونیستها می زنند ، کمترین اهمیتی به امنیت مسلمانان فلسطینی نمی دهند وگرنه [[ارتش اسرائیل|ارتش اسرائیل]] جرأت نمی کرد صفوف مقدس نمازگزاران را چنین قتل عام کند . "

رهبر انقلاب اسلامی ایران این همه جسارت اسرائیل در کشتار مسلمانان فلسطین را نتیجه حمایتهای بی قید و شرط آمریکا از اسرائیل و سرسپردگی سران دولتهای مرتجع منطقه دانسته و در سخنرانی مورخه 28/2/1373 می فرمایند :

<blockquote>" در فلسطین اشغالی عمده ترین عامل خیره سری و گستاخی صهیونیستها و مهمترین عامل به سازش کشانیدن بیشتر دولتهای عرب در برابر زیاده طلبی اسرائیل ، آمریکاست . بدون پشتیبانی آمریکا ، دولتهای مرتجع منطقه که به سرسپردگی در برابر آمریکا شناخته شده اند تبدیل به مدافع دولت غاصب و مدعی فلسطینیان ضدسازش نمی شد و آنهایی که باید طبق وظیفه خود با اسرائیل مقابله کنند ، لباس مقابله با مخالفان اسرائیل را نمی پوشیدند و بدون حمایت بی قید و شرط آمریکا ، دولت غاصب نمی توانست فاجعه عظیمی مانند کشتار حرم شریف ابراهیم علیه السلام را پدید آورد و آن چنان بی دغدغه خود را از عواقب آن برکنار دارد " $$blockquote/$$

رهبر معظم انقلاب اسلامی پس از این که جمهوری اسلامی ایران که همواره بزرگترین مانع و مخالف توسعه طلبی و تثبیت حاکمیت رژیم صهیونیستی به شمار رفته و هیچ گاه این رژیم غاصب را به رسمیت نشناخته و اصول سیاست خارجی خود را بر نفی رژیم صهیونیستی استوار کرده است ، در رابطه با مخالفت با فرایند صلح خاورمیانه ، به شدت از سوی آمریکاییها مورد غصب و تهدید قرار گرفته ، در یکی دیگر از مواضع سیاسی خود در قبال تهدیدات آمریکا و فشارهای سیاسی و اقتصادی آن در تاریخ 17/6/1373 فرمودند :

<blockquote>" آمریکا و هم پیمانانش جمهوری اسلامی ایران را مهمترین مانع این سازش ننگین می دانند و به همین منظور ایران را تحت فشار و تهدید قرار داده اند ، اما به رغم آن ایران اسلامی در مواضع اصولی و به حق خود پابرجا و استوار ایستاده است و همواره براین نکته تأکید می کند که اسرائیل باید از بین برود . " $$blockquote/$$

حضرت آیت الله [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] در پیامی به کنگره عظیم حج ، در تاریخ 17/9/1387 حرکات بی رحمانه و دژخیمانه دشمن در غزه را که نظیر آن در تاریخ ظلمهای بشری کمتر دیده شده است ، نشانه ضعف در فائق آمدن بر اراده مستحکم اهالی این منطقه دانستند که با دست خالی ، در برابر رژیم غاصب ایستاده اند و فرمودند :

" به صحنه فلسطین و به ویژه غزه بنگرید . حرکات بی رحمانه و دژخیمانه دشمن در غزه که نظیر آن در تاریخ ظلمهای بشری کمتر دیده شده است ، نشانه ضعف او در فائق آمدن بر اراده مستحکم آن مردان ، زنان ، جوانان و کودکانی است که با دست خالی ، در برابر رژیم غاصب و پشتیبانش یعنی ابرقدرت آمریکا ایستاده و خواسته آنها را که رویگردانی از دولت حماس است زیر پای خود افکنده اند . درود خدا بر آن ملت مقاوم و بزرگ .

حضرت [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] در ادامه پیام خاطرنشان کردند : پیروز نهایی در این کارزار [[حق|حق]] و باطل ، جز [[حق|حق]] نیست و این ملت مظلوم و صبور فلسطین است که سرانجام بر دشمن پیروز خواهند شد . همین امروز هم علاوه بر ناکامی در شکستن مقاومت فلسطینیان ، در عرصه سیاسی با دروغ در آمدن داعیه های آزادی طلبی و دموکراسی خواهی و شعار حقوق بشر ، شکست سختی بر آبروی رژیم آمریکا و بیشتر رژیمهای اروپایی وارد آمده است که به این زودی قابل جبران نخواهد بود . رژیم بی آبروی صهیونیستی از همیشه روسیاه تر و برخی رژیمهای عربی نیز در این امتحان عجیب ، بازنده تتمه آبروی نداشته خودند .

==مأخذ :==
#صفاتاج ، مجید : '''''دانشنامه فلسطین''''' ، دفتر نشر فرهنگ اسلامی ، جلد اول 1380 .
#بولتن اخبار فلسطین ، مرکز مطالعات فلسطین ، 22/9/87 ، شماره 19 .

پناهندگان فلسطینی ( حقوق - )

2020-07-17T18:41:25Z

Wikiadmin: جایگزینی متن - '$$blockquote$$ ' به '<blockquote>'

==الف - نگاهی تاریخی : ==

از سال 1948 ، سالی که ملتی عرب از سرزمین خود ، فلسطین به سمت اردوگاههای پناهندگان اخراج گردید ( نک - : [[بیرون راندن اعراب فلسطین|بیرون راندن اعراب فلسطین]] ) ، تا سال1974 سازمان ملل به مسأله مردم فلسطینی در واقع ملتی که با ویژگیهای خاص قانونی ، تاریخی و فرهنگی خود نسبت به سایر ملل متمایز است به صورت صرفا مسأله پناهندگان می نگریسته است بر همین اساس انگلیس خواستار گنجاندن مسأله [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] در دستور کار مجمع عمومی سازمان ملل در بهار 1947 گردید که مورد پذیرش واقع گردید . البته اخراج مردم فلسطین از سرزمینشان که توأم با زور و قتل وارعاب بود ، از علل مؤر در مطرح شدن قضیه فلسطینی به عنوان مسأله پناهندگان گردید ، علاوه بر آن ، ضعف اعراب و توطئه های بین المللی سالهای اول حیات سازمان ملل از جمله عواملی است که به موجب آن در سال 1951 مسأله فلسطین از دستور کار سازمان ملل حذف شد و به صورت مسأله پناهندگان در گزارش سالانه نماینده سازمان ملل برای یاری رساندن و ایجاد اشتغال و کار [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] در خاورمیانه - اونروا UNRWA ) ) درآمد . این وضع تا سال 1974 ادامه داشت تا اینکه مجددا مسأله فلسطین به عنوان بندی مستقل در دستور کار مجمع عمومی سازمان ملل گنجانده شد . مصوبات تغییر یافت و بررسی حقوق مردم فلسطین شکل تازه ای به خود گرفت . ( نک - : فلسطین در مجمع عمومی سازمان ملل متحد ، قضیه ) این تصمیم در صحنه بین المللی و جهانی برای حل مشکل پناهندگان و حقوق آنان دیدگاه جدیدی ترسیم نمود به طوری که موضوع به صورت مسأله ملتی که برای احقاق حقوق حقه خود و بازگرداندن سرزمین اشغال شده اش مبارزه می کند مطرح گردید و نه مسأله یاری رساندن به پناهندگان و ارایه خدمات به آنان که ( اونروا ) انجام می دهد . حذف قضیه فلسطین و درج مجدد آن در دستور کار سازمان ملل از پیچیده ترین شکل توطئه بین المللی علیه این ملت مظلوم [[حکایت|حکایت]] دارد که بایستی به دقت مورد توجه قرار گیرد . کافی است گفته شود که محدود نمودن سرنوشت کامل یک ملت به مسأله پناهندگان و ارایه خدمات تربیتی و اجتماعی و بهداشتی به آن و اینکه به ویژه این ملت از میان سایر ملل تحت سلطه استعمار در سه قاره آسیا ، [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] ( به استثنای نامیبیا ) و [[آمریکای لاتین ( کشورهای - )|آمریکای لاتین]] ، به استقلال دست یافته تا دچار این سرنوشت گردد ، خود جای بسی تأمل است . سؤلی که در این رابطه مطرح می شود و بدون پاسخ به آن ، امکان درک صحیح مسأله حقوق پناهندگان در عمیق ترین سطح فکری ، قانونی ، سیاسی و تاریخی آن میسر نمی گردد آن است که مسأله حقوق یک ملت چگونه به مسأله پناهندگان تغییر یافت ؟ آیا به طور تصادفی است که در میان سایر ملل ، منحصرا ملت عرب فلسطین بلکه تمامی عربها می بایست با مسأله استعماری انتقال و اسکان اجباری یهودیان که همچنان در فلسطین و سرزمینهای عربی اشغال شده دیگر ریشه دوانده است درگیر گردد و اساسا چگونه حقوق عربی تضییع و خط بطلان بر آن کشیده می شود .

تحلیل واقعی تاریخی از ریشه پناهندگان و حقوق آنها به اصول تاریخی و قانونی این حقوق که ریشه در زمین و فرهنگ و تمدن کهن چندین هزار ساله دارد مربوط می شود . در واقع یعنی قرار دادن آن حقوق در چارچوب صحیح آن . لذا جایز نیست که ما این اصول عمیق را که تشکیل دهنده قویترین پایه های آن حقوق می باشد فراموش نماییم و این درست هماننکته ای است که همیشه رهبران صهیونیسم و اسرائیل در بحثها و مناقشات درباره حقوق اعراب از آن طفره رفته و از ورود به چنین بحثهایی گریزانند و حتی تلاش بر مخفی نگه داشتن آن می نمایند چرا که جنایات آنان را برملا کرده و باعث رد و اسقاط ادعاهایشان می گردد . و برهمین اساس مسأله حقوق مردم فلسطین پس از آنکه در سال 1974 در دوره 29 سازمان ملل متحد در چارچوب صحیح خود قرار گرفت ، تعابیر و اوصاف مختلفی به خود پذیرفت و گاهی ، حقوق تاریخی ، گاهی ملی یا قومی و حتی گاهی به عنوان حقوق ثابت و تغییرناپذیر ، مطرح گردید .

==ب - حقوق [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] : ==

پناهندگان عرب فلسطینی ، حقوقی انکارناپذیر دارند که به هیچ وجه قابل گذشت و تغییر نمی باشد . این حقوق عبارتند از :
#حق حاکمیت بر فلسطین
#حق هویت فلسطینی
#حق مالکیت فردی
#حق بازگشت یا جبران خسارتها
#حقوق مدنی و مذهبی
#حقوق فلسطینیهای داخل فلسطین
#حقوق ثابت و مسلم مصوب منشور سازمان ملل و اعلامیه جهانی حقوق بشر و مصوبه های بین المللی که سازمان ملل برای حمایت از حقوق سیاسی ، مدنی ، اقتصادی ، فرهنگی و اجتماعی بشر وضع نموده است . ( نک - : [[حقوق ثابت ملت فلسطین|حقوق ثابت ملت فلسطین]] )

) حق مالکیت بر منابع طبیعی ، مصوب سازمان ملل .
#حق مبارزه با استعمار و [[نژادپرستی صهیونیستی|نژادپرستی صهیونیستی]] .

البته پشتوانه همه این حقوق ، قطعنامه ها ، گفته ها ، بیانیه ها و اعلامیه های بین المللی است و انکار و یا عدم پذیرش تمامی آنها باعث ایجاد مسأله آوارگان عرب ، مسأله فلسطین ، درگیری اعراب و اسرائیل و بالاخره بحران خاورمیانه گردید . وجود مشکلی به نام پناهندگان فلسطین ، زائیده توطئه های مشترک استعمارگران و صهیونیستهاست که از وعده بالفور آغاز و به تصمیم تقسیم سرزمین فلسطینی در زمان سلطه انگلیس بر فلسطین از سوی سازمان ملل ، منتهی گردید . در منشور سازمان ملل ، مواردی روشن در رابطه با حقوق ملتها و افراد مطرح گردیده است . در مقدمه منشور آمده است : سازمان ملل نسبت به حقوق اساسی انسان ، کرامت و ارزش افراد ، تساوی حقوق زن و مرد و تساوی حقوق ملتهای بزرگ و کوچک یا پر جمعیت و کم جمعیت اعتقاد کامل دارد . همچنین در ماده اول این منشور تأکید شده که " ملتها در حقوق متساوی و هر کدام [[حق|حق]] تعیین سرنوشت خویش را دارند . همچنین حقوق بشر و آزادی اساسی تمامی مردم محترم شمرده شده و به طور مطلق وبدون در نظر گرفتن جنس ، زبان ، دین و... مورد تشویق قرار گرفته است . "

==ج - وادار نمودن مردم فلسطین به مهاجرت : ==

پس از تصویب اصل [[تقسیم فلسطین|تقسیم فلسطین]] طی قطعنامه شماره 181 ( دوره دوم ) مورخ 29/11/1947 توسط مجمع عمومی سازمان ملل ، صهیونیستهای غاصب ، قتل و جنایت و ارعاب و نابودی مردم فلسطین را افزایش داده و پس از عقب نشینی انگلیس از سرزمین فلسطین ، آتش جنگ سال 1948 شعله ور گردید که متناسب با آن ، عملیات صهیونیستها به اوج وحشیگری رسید و به فرار بیشتر مردم فلسطین از سرزمین و وطنشان منجر گردید به طوری که اغلب آنها در بدترین شرایط زندگی و بیچارگی و برای طلب روزی ، از این کشور به آن کشور عرب و حتی سایر بقاع عالم مهاجرت کردند . یک نکته اساسی که با مسأله حقوق پناهندگان ارتباط قانونی دارد و بایستی مورد دقت و تأکید قرار گیرد ، همانا تجاوز به مناطق عربی و اشغال گسترده آنها توسط نیروهای اشغالگر صهیونیست پس از تاریخ 10/4/1948 می باشد که بر شدت و ابعاد پناهندگان می افزاید . بعضی از این مناطق عربی به موجب قطعنامه تقسیم در محدوده کشور عربی قرار می گیرد و بخشی دیگر که اکثریت قریب به اتفاق ساکنانش از اعراب می باشند . برای نمونه در جلیل غربی 123هزار عرب ساکن بودند ، [[یافا ( شهر - ) |یافا]] شهری است عربی که 114هزار تن سکنه داشت ، [[رمله ( شهر - ) |رمله]] ، بخشی از [[ناصره ( شهر - ) |ناصره]] ، [[جنین ( شهر - ) |جنین]] ، [[طولکرم ( شهر - ) |طولکرم]] ، غزه و الخلیل نیز به همچنین . صهیونیستها شهرهای عربی کاملی را به تصرف خود درآوردند و نیز یافا و [[عکا ( شهر - ) |عکا]] ، اللد ، الرمله و شفا عمرو را که تعداد اعراب ساکن این مناطق به بیش از 200هزار تن می رسید به اشغال خود درآوردند . همچنان که صدها روستای عرب کوچک را نابود کردند و اسامی شان را به اسامی عبری تغییر دادند و از این فراتر و برخلاف توافقنامه چهارم ژنو آنها را از نقشه فلسطین محو کردند . ( این مسأله بعد از [[جنگ 1967|جنگ 1967]] نیز تکرار شد ) نتیجه اشغال این مناطق و شهرها و روستاها - که به موجب قطعنامه تقسیم ، جزو کشورهای عربی قرار گرفته - توسط رژیم اشغالگر صهیونیستی ، اخراج ، [[تبعید|تبعید]] و رانده شدن بیش از 600هزار عرب از سرزمین شان می باشد . به عبارت دیگر32 پناهندگان که در سال 1948 اخراج گردیدند ، اغلب از مناطق عربی خارج از محدوده کشور یهودی رانده شده بودند . تمامی این واقعیتها توسط آقای [[برنادوت ، کنت فولک|برنادوت]] میانجی بین المللی در گزارش مورخه 16/9/1948 به سازمان ملل ( دوره سوم ) مورد تأکید قرار گرفته و مسئولیت این تجاوز را به عهده رژیم اشغالگر صهیونیستی گذاشته است . در گزارش وی آمده است : " هیچ راه حل کامل و عادلانه ای بدون اعتراف به [[حق|حق]] بازگشت اعراب رانده شده به منزلی که از آن طرد گردیدند میسر نمی گردد چرا که آنان به دلیل درگیریهای مسلحانه اعراب ویهود و ترس از خطرهای جانی مجبور به ترک خانه و کاشانه و خروج از فلسطین گردیدند . اکثریت قریب به اتفاق این رانده شدگان عرب از مناطقی اخراج شدند که براساس قطعنامه تقسیم مورخه 29/11/1947 جزو کشور یهودی به شمار می رفت و تجاوز روشنی است به ساده ترین و ابتدائی ترین اصول عدالت اجتماعی که این قربانیان بی گناه [[حق|حق]] بازگشت به وطن خود نداشته باشند در شرایطی که مهاجران یهودی به طور گسترده به سمت فلسطین سرازیر می شوند و خطر جایگزینی دائم به جای آوارگان عرب را که از قرنها پیش ریشه تاریخی در فلسطین دارند ، به وجود می آورند .

دولت موقت اسرائیل مسئولیت دارد که همه متملکات اعراب را به صاحبان اصلی آن بازگردانده و کلیه خسارتهای وارد به متملکات آنان را که به طور عمده ویران گردیده جبران نماید صرف نظر از مطالبات دولت اسرائیل نسبت به جبران خسارتهای وارده توسط کشورهای عربی ( نک - : [[برنادوت ، کنت فولک|برنادوت]] ، طرح )

==د - قطعنامه بازگشت : ==

به استناد این گزارش که بدون شک یکی از علل ترور [[برنادوت ، کنت فولک|برنادوت]] توسط صهیونیستهای غاصب بود که به تاریخ 18/9/1948 در [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] صورت گرفت ، مجمع عمومی سازمان ملل در تاریخ 11/12/1948 قطعنامه شماره 194 ( دوره 3 ) متضمن حق بازگشت پناهندگان و جبران خساتهای آنان را تصویب نمود و ماده 11 این قطعنامه در واقع آنچه را که در گزارش [[برنادوت ، کنت فولک|برنادوت]] آمده بوده تکرار نمود . در این ماده آمده است : " مقرر گردید آن دسته از پناهندگان که مایل به بازگشت به خانه های خود می باشند ، در نزدیکترین فرصت بازگشته و در کنار همسایگان خود در کمال آسایش و امنیت زندگی کنند . همچنین به آن دسته که مایل به بازگشت نمی باشند ، خسارتهای وارده به آنان را جبران نمایند کمااینکه می بایست کلیه خسارتها و ضررهای وارده براساس قوانین بین المللی و مبتنی بر عدالت توسط حکومتهای مورد نظر جبران گردد .

براساس همین قطعنامه ( 194 ) کمسیون آشتی بین المللی بلافاصله تشکیل شود تا هر چه سریعتر برای برقراری صلح در فلسطین تلاش نماید . در ماده 6 تعیین وظایف کمسیون آمده است : " مجمع عمومی سازمان ملل دستورات خود را صادر نموده تا کمسیون به نوبه خود تدابیر لازم را برای یاری رساندن به دولتهای مورد نظر به منظور پایان دادن فوری به تمامی مسایل معلق و مورد اختلاف شان ، اتخاذ نماید . " مجمع عمومی اجرای ماده 11 را جزو اساسی ترین وظایف این کمسیون قرار دارد . این ماده همچنین تصریح دارد که : مجمع عمومی دستورات خود را برای کمسیون آشتی مبنی بر ایجاد تسهیلات لازم برای بازگشت پناهندگان و اسکان آنان صادر می کند تانسبت به تأمین امکانات اقتصادی و اجتماعی و جبران خسارتهای آنان اقدام مقتضی مبذول دارد .

شاید ماده 11 به لحاظ اهمیت ، سندی است که تا به امروز در مناقشات سازمان بیش از همه ملل مورد تأکید قرار گرفته است به گونه ای که از سال 1949 تاکنون هر ساله مصوبه ای از مجمع عمومی در این رابطه گذشته و بیش از 30 قطعنامه اساسی صرف نظر از قطعنامه های دیگر ، همه و همه بر [[حق|حق]] بازگشت پناهندگان و جبران خسارتهای وارده به آنان تأکید دارد . اما شیوه برخورد اسرائیل در برابر تمامی تلاشهای سازمان ملل در بیش از 30 سال مناقشات و مصوبات و کمیسیونها و میانجیها در رد حاکمیت قانون و اراده بین المللی و داوری آن در منازعات و کشمکشهای منشعب از قضیه فلسطین و در رأس آن مسأله پناهندگان و حقوق آنان ، خلاصه می گردد .

==ه - - نتایج حاصله از قطعنامه بازگشت : ==

پیرو قطعنامه بازگشت سه نتیجه زیر در دو بعد عملی و نظری عاید اسرائیل گردید :
#پذیرش مشروط اسرائیل به عنوان عضو سازمان ملل که در جلسه مجمع عمومی مورخه 11/5/1949 به تصویب رسید مبنی بر قبول اسرائیل نسبت به انجام کلیه تعهدات وارده در قطعنامه 194 که نمونه این شرط در هیچ کدام از مصوبات مربوط به پذیرش کشوری در عضویت مجمع عمومی از آغاز تشکیل تاکنون اتفاق نیفتاده است ( نک - : اسرائیل در سازمان ملل متحد )

آنچه که در رابطه با مسأله عضویت اسرائیل در سازمان ملل مربوط به حقوق پناهندگان می شود ، همانا تعهدات آن کشور است که به طور روشن و براساس بحثهای شورای امنیت و مجمع عمومی در رابطه با عضویت اسرائیل صورت گرفته و مشروط بر اجرای کلیه مصوبات و قطعنامه ها از جمله تمامی مواد قطعنامه 194 و حتی ماده 11 آن توسط اسرائیل است .
#کمسیون آشتی و پروتکل لوزان : کمسیون آشتی تلاش نمود که دیدگاههای هیأتهای نمایندگی اعراب و هیأت نمایندگی اسرائیل را به هم نزدیک نماید از جمله قطعنامه شماره 194 برای حل مسأله پناهندگان و سایر مشکلات . تلاشها منجر به امضای پروتکل لوزان شامل اعتراف رژیم صهیونیستی به نقشه فلسطین آن گونه که مجمع عمومی در قطعنامه 181 مورخ 29/11/1947 تصویب نموده است گردید که حاوی مطالب ذیل می باشد :
#تقسیم فلسطین و تعیین حدود آن باید با بعضی از تغییرات که علل فنی ایجاب می کند تعدیل شود .
#شهر [[بیت المقدس ( شهر - ) |بیت المقدس]] باید بین المللی شود و تحت اداره سازمان ملل متحد درآید .
#پناهندگان بایستی مراجعت نمایند و تمام اموال خود راپس بگیرند و کسانی که مایل به مراجعت نیستند ، قیمت مایملک خود را بگیرند .

رژیم صهیونیستی پس از حصول اطمینان مبنی بر پذیرش عضویتش در سازمان ملل متحد ، تمامی امضاها و تعهداتش را انکار نمود و برهمین اساس ، پیشنهادات هیأتهای عرب را دائر بر بازگشت پناهندگان به مناطق اختصاص یافته برای اسکان آنان به موجب قطعنامه تقسیم که اکثریت ساکنان آن از اعراب می باشند ، رد نمود . این مناطق عبارتند از الجلیل الغربی ، اللد ، الرمله ، بئرالسبع ، [[یافا ( شهر - ) |یافا]] ، قدس و خط ساحلی شمال غزه . همچنین پیشنهاد کمسیون آشتی را دایر بربازگشت مالکان باغهای [[پرتقال|پرتقال]] و کارگران آنان در جهت جلوگیری از اتلاف محصولات و یا هر اقدام دیگر مبنی بر جمع آوری و استقرار خانواده هایی که به سبب جنگ متفرق شده بودند ، رد نمود .

خط کلی اسرائیل در طول این مدت در برخورد با قطعنامه های سازمان ملل و کمسیونها و کمیته های مختلف آن و همچنین اصرار هیأتهای عربی مبنی بر اولویت بخشیدن به مسأله حقوق پناهندگان نسبت به سایر مشکلات و ارایه راه حل مناسب منطبق بر مصوبات سازمان ملل دایر بر بازگشت و جبران خسارتهای پناهندگان ، همانا رد قاطعانه بود . برهمین اساس اصل بازگشت پناهندگان را رد نموده و آن را به صلح با اعراب مشروط کرده ، همچنین مسأله بازگشت را متناسب با امکانات اقتصادی و امنیتی خود و [[حق|حق]] تعیین اولویتها در این خصوص قرار داده است .

مع الوصف مدتی نگذشت که مجددا این شرایط را زیر پا گذاشته تأکید نمود که حل مسأله پناهندگان فقط به دست کشورهای عربی و همانا اسکان آنان در سرزمینهای وسیع اعراب است . همچنین خروج اعراب از فلسطین را در واقع مبادله ای قلمداد کرد در برابر خروج یهودیانی که کشورهای عربی را ترک کرده و در اسرائیل مستقر گردیدند .
#تفسیر ماده 11 قطعنامه 194 توسط اداره قانون سازمان ملل : اداره قانون و دبیرخانه سازمان ملل در بررسیهای خود بین سالهای 1949 و 1950 در رابطه با ماده 11 و مطابقت آن با قوانین و عرفهای بین المللی برای یاری رساندن به کمسیون آشتی نسبت به اجرای ماده فوق ، شش نوع بررسی ارایه نمود که همچنان به عنوان سند بین المللی مطرح است .

ماده 11 ناظر بر [[حق|حق]] پناهندگان در بازگشت یا جبران خسارتهایشان مبتنی بر دو جنبه است :
#جبران خسارتهای پناهندگانی که مایل به بازگشت نیستند .
#جبران خسارتهای پناهندگان که متلمکات خود را از دست داده و یا در این رابطه متضرر شده اند .

تمامی این حقوق آن گونه که در ماده 11 آمده استمی بایست براساس قوانین بین المللی و عدالت جهانی اجرا گردد ولی بدون اجرا چه مفهومی خواهد داشت ؟

یکی از بررسیهای شش گانه به مسأله بازگشت و جبران خسارت مبتنی بر سوابق و شواهد تاریخی و به طور دقیق از جنگ جهانی دوم و پس از آن پرداخته است .

این بررسی اشاره دارد به قوانینی که توسط کشورهای محور سابق و کشورهای تحت اشغال کشورهای محور ( فرانسه ، [[رومانی|رومانی]] ، ایتالیا ، [[بلغارستان|بلغارستان]] ، چکسلواکی ، هلند و یوگسلاوی ) در فاصله بین ماه نوامبر 1944 و ماه مه 1945 در رابطه با جبران خسارتهای پناهندگان و اعاده املاکشان وضع و اجرا گردید و همچنین به قانون عمومی که در سال 1949 در رابطه با مناطقی از [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] که در اشغال آمریکائیها بود و نحوه جبران خسارتهای وارده به قربانیان نازی و همچنین لطماتی که در رابطه با سلامتی ، آزادی ، متملکات و وضعیت اقتصادیشان متحمل گردیدند اشاره شده است .

در همین بررسی آمده است که مؤسه امور یهودیان وابسته به کنگره جهانی یهود ، مسأله جبران خسارتهای وارده بر یهودیان در طول جنگ جهانی دوم را مطالعه نموده و در سال 1944 کتابی در این رابطه انتشار داده که توسط " نهیمایا روبنسون " نوشته شده است . نام کتاب " جبران خسارتها و پرداخت جزای آنها " می باشد . نظریه اساسی که نویسنده کتاب فوق بدان استناد نموده این است که چنانچه از قاعده عمومی قائل بر اینکه هر کشوری که افرادش به نحوی متضرر شوند و در زمان ضرر تابعیت آن کشور را داشته اند فقط از کشورهای بیگانه برای جبران خسارتها کمک بگیرد ظلم فاحشی را مرتکب شده است . این نویسنده می افزاید که جایز نیست قربانیان کشورهای محور را که بعدا تابعیت کشورهای دیگر را پذیرفتند یا در آنها اقامت گزیدند و یا اینکه به آنها پناهنده شدند ، از جبران خسارت مستثنا نمود . وی به شدت خواستار دخالت به نفع قربانیانی که کشور اصلی خود را ترک نکرده و در آن باقیماندند ، می باشد .

در این بررسی همچنین به مسایل نسبتا جدید تاریخی در رابطه با پناهندگان که تا حدودی وجه تشابه با [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] دارد اشاره شده است . ( برای مثال پناهندگان هندی و پاکستانی ) در همین رابطه در کشور هند و پاکستان توافق کردند که املاک منقول و غیرمنقول پناهندگان برای آنها باقی بماند و نگهبانانی از سوی دو طرف برای نگهداری از این متملکات و به نفع مالکان اصلی آن تعیین گردیدند . در همان حال افرادی تعیین شدند که درخواستهای پناهندگان و ادعاهایشان را در رابطه با متملکات خود ثبت نمایند .

==و - قوانین اسرائیلی : ==

برعکس همه این موارد و علی رغم اینکه سازمانهای اسرائیلی ، یهودی ، صهیونیستی و سایریهودیان مجتمعا و مقررا بیش از یک میلیارد دلار جبران خسارت از [[آلمان و اسرائیل ، ( روابط - )|آلمان]] گرفتند ، ملاحظه می شود که قوانین اسرائیلی مجوز مصادره سرزمینهای عربی را که ملک شخصی پناهندگان عرب " تبعیدیان " می باشد ، صادر می کند . برهمین اساس رژیم صهیونیستی بین سالهای 1949 و 1950 سه قانون زیر را وضع نمود : قانون استیلا بر زمین در مواقع اضطراری ، قانون اضطرار ( مناطق امن ) و قانون املاک غائبین . به موجب این قانون شخص غایب این گونه تعریف شده که هر عربی که در تاریخ 29/11/1947 ( تاریخ صدور قطعنامه تقسیم ) یکی از 4 حالت زیر را دارا باشد غایب محسوب می شود :
#هر عربی که به صورت شهروند در هر کشور عربی زندگی می کند یا تابعیت آن کشور را پذیرفته باشد .
#برای مدتی در یکی از کشورهای عرب مقیم بوده باشد . 3 ) در هر بخشی از فلسطین خارج از منطقه اشغال شده توسط اسرائیل بوده باشد .
#در مکانی که غیر از مسکن معمولی خود ساکن باشد ، حتی اگر این مکان یا مسکن همیشگی او در داخل منطقه تحت اشغال اسرائیل باشد . ( ن . ر : املاک غائبین ، قانون )

رژیم صهیونیستی همچنین اعلام نمود که هر منطقه اشغال شده یا تسلیم شده و یا از سکنه خالی شده به عنوان منطقه متروکه و فروخته شده از سوی " تشکیلات قضایی اسرائیلی " به " تشکیلات عمرانی اسرائیل " می باشد .

==ز - سرزمینهای عربی : ==

بررسی مسأله پناهندگان از دریچه ، مالکیت اعراب بر سرزمینهای فلسطینی از ابعاد بزرگ جنایت و ظلم فاحشی که در [[حق|حق]] اعراب ساکن فلسطین روا رفته است پرده برمی دارد . آمار رسمی ارایه شده توسط دولت انگلیس به سازمان ملل در هنگام درخواست جلسه ویژه در رابطه با بحث مسأله فلسطین در بهار 1947 ثابت می کند که مالکیت یهود در فلسطین تا آن زمان و علی رغم خرید بعضی از زمینهای اعراب و یا تملک غیرمشروع آن فقط 66/5 درصد از مجموع کل مساحت سرزمین فلسطین بود . در ضمیمه گزارش سازمان ملل نقشه ای وجود داشت که مالکیت اعراب و یهود را به صورت جداگانه در هر منطقه و [[شهر و روستا|شهر و روستا]] نشان می داد .

این نقشه هم اکنون به عنوان سند رسمی سازمان ملل موجود است که هر زمان امکان مراجعه به آن وجود دارد . ولی به موجب قوانین غیرمشروع اسرائیلی ، اسرائیل به خود اجازه می دهد که بر املاک منقول و غیرمنقول اعراب آواره استیلا یابد . همچنین مصادره و تصرف سرزمینهای عربی دیگری چه متعلق به پناهندگان یا غیر پناهندگان را برای خود مباح دانسته است .

اعداد و ارقام ذیل گوشه ای از جنایت و ظلم فاحش اسرائیل در [[حق|حق]] [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] را نشان می دهد :

برای مثال از اصل 370 مستعمره جدید اسرائیلی که صهیونیستها بین سالهای 1948 تا 1953 در فلسطین ایجاد کردند ، 350 مستعمره آن بر روی املاک غائبین ( پناهندگان ) تأسیس گردیده است . در سال 1954 بیش از 31 ساکنان رژیم صهیونیستی بر روی سرزمینهای " غائبین " عرب و سایر متملکات آنان زندگی می کردند . همچنین31 صهیونیستهای مهاجر که در آن زمان وارد فلسطین شده بودند و تعداد آنان تا آن سال به 250هزار تن می رسید ، در سرزمینهایی مانند [[یافا ( شهر - ) |یافا]] ، [[عکا ( شهر - ) |عکا]] ، اللد ، الرمله ، [[بیسان ( شهر - ) |بیسان]] و المجدل که ساکنان عرب شان بیرون رانده شده بودند مستقر شدند . علاوه بر آن 388 [[شهر و روستا|شهر و روستا]] و بخشهای بزرگی از 94 شهر دیگر که 41 مجموع ساختمانهای موجود رژیم صهیونیستی را تشکیل می دهد و اعراب ساکنان آنها رانده شدند مشمول این طرح گردید ، اضافه بر آن بیش از 10هزار انبار و محل تجاری و مغازه به تصرف صهیونیستها درآمد . طی دو سال 1951 و 1952 تولیدات میوه باغهای اعراب که به تصرف رژیم صهیونیستی درآمد بالغ بر 000/250/1 جعبه بود که 000/400 جعبه آن توسط اسرائیل به خارج صادر و مجموع درآمدی که از بابت میوه های صادراتی عاید اسرائیل گردید 10 درصد درآمد ارزی اسرائیل را تشکیل می داد .

در سال 1951 سرزمینهایی که توسط اعراب و بالاجبار ترک گردید 95 درصد باغهای [[زیتون|زیتون]] فلسطین اشغالی را تشکیل می داد همچنین بخشهایی دیگر از این زمینها به باغهای مرکبات و سبزیجات و سایر محصولات اختصاص داده شده بود .

==ح - [[حق|حق]] و زور : ==

سؤالی که در این رابطه مطرح می شود اینست که آیا ممکن است رژیمی که براساس زور استوار گردیده حقی را تعطیل نماید ؟ آیا هر اشغالگری می تواند سرزمینهای تحت اشغال خود را به تملک شرعی خود درآورد ؟ فیلیپ مارشال دانشمند و کارشناس مسایل حقوقی به این سؤلات این گونه پاسخ می دهد : " هیچ اشغال نظامی نمی تواند مشروعیت مالکیتی را نقض و یا شمع فروزان ملتی را خاموش نماید . مادامی که یک امت این اشغال نظامی را نمی پذیرد ، پس می تواند اعتراض نماید و به هر نحوی که مناسب می داند فریاد برآورد و اراده استوار خود مبنی بر اعاده [[حق|حق]] خویش را ابراز نماید و حاکمیت آن امت بر آن سرزمین استمرار خواهد داشت حتی اگر برای مدتی از دست او گرفته شود . چه رسد اگر ملتهای دیگر و مؤسات بین المللی دیگر در این اعتراض سهیم باشند . واقعیتی که توسط رژیم صهیونیستی تحقق یافت نمی تواند حقوق فوق را نقض نماید چرا که با مخالفت شدید نه تنها کشورهای عربی بلکه جامعه بین المللی که در سازمان ملل تجلی یافته روبه رو گردید که در مدت بیش از 30 سال برحقوق آوارگان یا جبران خسارتهای آنان بر حسبقوانین و واقعیتها تأکید می نماید . ایالات متحده آمریکا نیز تاکنون به تمامی قطعنامه های مجمع عمومی که بر ماده 11 قطعنامه 194 ( دوره سوم ) تأکید دارد رأی مثبت داده است هر چند که از ناحیه دیگر به بعضی از قطعنامه های بین المللی مبتنی بر اخذ ضمانتهای اجرایی مبنی بر [[حق|حق]] مالکیت اعراب و قراردادن قیم برای آن به نحوی که قبلاً بین هند و پاکستان اعمال گردیده رأی مخالف داده است . البته در گزارش سالانه دبیر کل سازمان ملل برای دوره 22 مجمع عمومی در سال 1967 بیان گردیده است :

وی گفت : " هر ملتی در هر مکانی ، [[حق|حق]] مسلم دارند که در سرزمین مادری خود باشند و نسبت به سرنوشت خود تصمیم بگیرند . و این مطلب شامل [[پناهندگان فلسطینی|پناهندگان فلسطینی]] نیز هست .

پس از این اقدامات ، فلسطینیها دلخوش گردیدند که با اجرای قطعنامه های متعدد سازمان ملل متحد ، بتوانند به خانه های خویش باز گردند . یک بار دیگر مجمع عمومی سازمان ملل متحد در تاریخ 19 دسامبر 1967 قطعنامه ای به شماره 2341 به شرح زیر تصویب کرد :

<blockquote>" با کمال تأسف اعلام می داریم که پاراگراف 11 - از قطعنامه شماره 194 درباره پرداخت قیمت اموال و املاکی از پناهندگان که از بین رفته و یا صدمه دیده ، اجرا نشده و پیشرفتی در مورد پاراگراف دوم قطعنامه شماره 513 ( VI ) که طی آن سروسامان یافتن پناهندگان مایل به بازگشت به کشور خویش یا اسکان یافتن در کشورهای دیگر تصریح شده ، عملی نگردیده است . بنابراین سازمان ملل اوضاع و احوال پناهندگان را به طور جدی مورد رسیدگی و ملاحظه قرار می دهد " . $$blockquote/$$

ط - پیشرفتهای جدید در مسأله پناهندگان : پیشرفت مهمی که در رابطه با بررسی مسأله حقوق [[اعراب و فلسطین|اعراب و فلسطین]] اتفاق افتاد همانا رخدادهایی است که در دوره 24 مجمع عمومی در سال ( 1969 ) حاصل گردید . حصار ظاهری و یکنواختی که مسأله فلسطین در چارچوب آن بررسی می شد شکست و باعث انعکاس بهتر مسأله فلسطین در درون سازمان ملل گردید : زیرا مسأله فلسطین دیگر به عنوان مسأله پناهندگان و یاری آنان مطرح نمی شود بلکه به عنوان قیام و مقاومت ملتی است که از طریق نبرد مسلحانه در پی احقاق حقوق حقه خود می باشد و چهره هر فلسطینی ، از یک آواره و پناهنده به یک مبارز مبدل گشت . در تاریخ 10/12/1969 مجمع عمومی سازمان ملل پس از بررسی مواد گزارش سالانه مدیر آژانس آونروا ( UNRWA ) قطعنامه 2535 - ب ( دوره 24 ) را تصویب نمود در این قطعنامه آمده است :

مجمع عمومی تائید می نماید که مشکل پناهندگان عرب ناشی از انکار حقوق مسلم آنانست که به هیچ وجه امکان انصراف از آن وجود ندارد . این حقوق که در منشور سازمانملل و بیانیه جهانی حقوق بشر مورد تأکید واقع شده و بر همین اساس مجددا [[حقوق ثابت ملت فلسطین|حقوق ثابت ملت فلسطین]] را تأیید می کند . این اولین قطعنامه صریح سازمان ملل مبنی بر این است که پناهندگان عرب یک ملتند و نه فقط گروهی از آوارگان و به موجب منشور سازمان ملل ، این ملت دارای حقوقی می باشد . در سال 1970 سازمان ملل گامهای بلندتری در توضیح و تفسیر این حقوق برداشت که منجر به تصویب قطعنامه شماره 2672 ( دوره 25 ) در تاریخ 8/12/1970 گردید . در این قطعنامه حقوق ملت فلسطین به طور واضح تری بیان شده است . مجمع عمومی ضمن رجوع به قطعنامه سابق 2535 - ب ( دوره 24 ) برضرورت عمل به اصل تساوی حقوق ملتها به ویژه [[حق|حق]] تعیین سرنوشت که مواد 1 و 55 منشور سازمان ملل بر آن تأکید دارد در بیانیه ویژه اصول قوانین بین المللی در ارتباط با روابط دولتی و همکاری بین کشورها بر اساس منشور سازمان ملل تأکید می ورزد و به تساوی حقوق ملت فلسطین با سایر ملل و داشتن [[حق|حق]] تعیین سرنوشت اعتراف می کند .

اشاره به ماده 1 منشور از این جهت حائز اهمیت است که در فصل اول این ماده در بخش " اصول هیأت و اهداف آن " آمده است : روابط دوستانه بین ملل براساس احترام به اصول قائل به تساوی حقوق ملتها و اینکه هر ملتی دارای [[حق|حق]] تعیین سرنوشت خویش است ، حاصل می گردد .

مساوات حقوق ملتها و داشتن [[حق|حق]] تعیین سرنوشت ، به عنوان دو پایه مهم از پایه های صلح جهانی است که در ماده 1 به آن اشاره شده است . همچنین مجمع عمومی ، در همان سال در تاریخ 4/11/1970 پس از بررسی بند " اوضاع خاورمیانه " ، قطعنامه شماره 2628 ( دوره - 25 ) را تصویب نمود . در ماده 3 این قطعنامه آمده است : مجمع عمومی بر احترام حقوق انکارناپذیر فلسطینیها برای رسیدن به صلحی عادلانه و پایدار در خاورمیانه تأکید می ورزد . این تأکید و اعتراف به حقوق از این جهت حائز اهمیت است که در چارچوب تصور حل کل بحران خاورمیانه مطرح می گردد چرا که نسبت به احترام حقوق فلسطینیها به عنوان عنصر اساسی نه فقط برای رسیدن به صلح ، بلکه برای برقراری و تحکیم آن نگریسته است . ملاحظه می گردد که مجمع عمومی با این قطعنامه نسبت به قطعنامه 242 سال 1967 شورای امنیت فراتر رفته است . آنچه بر اهمیت این دو قطعنامه می افزاید قطعنامه سومی یعنی قطعنامه شماره 2649 ( دوره - 25 ) مورخ 30/11/1970 است که در همان دوره تصویب گردید . در این قطعنامه به مسأله فلسطین به عنوان یک مسأله استعماری اشاره شده و مبارزه ملت فلسطین برای تعیین سرنوشت به عنوان مبارزه ای مشروع علیه استعمار بیگانه شمرده شده است . مجمع عمومی در مقدمه این قطعنامه بر اهمیت احقاق حقوق ملتها و داشتن [[حق|حق]] تعیین سرنوشت و ضرورتتعجیل در دادن استقلال به ملتها و کشورهای مستعمره تأکید می کند . در همین مقدمه به قطعنامه های اساسی صادره در رابطه با ضرورت پایان بخشیدن به استعمار به ویژه قطعنامه شماره 1514 ( دوره - 15 ) مورخ 14/12/1960 ناظر بر دادن استقلال به متلها و کشورهای مستعمره اشاره گردیده است . برهمین اساس و با استناد به این مقدمات مجمع عمومی تأکید دارد که ملتهای تحت سلطه کشورهای استعماری و بیگانه می توانند به هر وسیله ممکن برای احقاق [[حق|حق]] و تعیین سرنوشت خود مبارزه کنند ، همچنین می توانند انواع کمکهای مادی و معنوی را دریافت کنند . در پایان این قطعنامه آمده است که مجمع عمومی کشورهایی را که با [[حق|حق]] تعیین سرنوشت ملتهای دارای این [[حق|حق]] به ویژه ملتهای [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و فلسطین مخالفت می نمایند ، محکوم می کند .

در سال 1971 مجددا مجمع عمومی در قطعنامه شماره 2787 ( دوره - 26 ) مصوب 6/12/1971 بر مشروعیت مبارزه ملتهای تحت سلطه برای تعیین سرنوشت و کسب استقلال به ویژه ملتهای جنوب [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] - زیمبابوه - نامیبیا - آنگولا - موزامبیک - گینه - بیسائو و همچنین ملت فلسطین به هر نحو ممکن و هماهنگ منشور سازمان ملل تأکید می کند . این در حالی است که مجمع عمومی کلیه قطعنامه های مصوب سالهای گذشته را تأیید می کند و نگرانی خود را در قطعنامه شماره 2792 ( دوره - 26 ) مصوب 6/12/1071 نسبت به منع ملت فلسطین در بهره گیری از حقوق ثابت و معین و همچنین محرومیت از تعیین [[حق|حق]] سرنوشت خود ابراز می دارد که در واقع با این قطعنامه ، مجمع عمومی علاوه بر تعیین [[حق|حق]] سرنوشت ، به مبارزه ملت فلسطین برای به دست آوردن [[حق|حق]] غصب شده اش مشروعیت می بخشد .

بدین ترتیب مجمع عمومی مرتبا از حقوق مشروع ملت فلسطین دفاع نموده به ویژه در مورد [[حق|حق]] بازگشت پناهندگان و جبران خسارتهای آنان ( ماده 11 قطعنامه 194 ) هنگام بررسی یکی از بندهای گزارش نماینده اونروا و بند " بررسی اوضاع خاورمیانه " و همچنین تصمیم به درج " مسأله فلسطین " به عنوان بندی مستقل در دستور کار مجمع ( دوره - 29 ) مورخ 1974 را اتخاذ نمود و قطعتنامه شماره 3231 مورخ 22/11/1974 را در رابطه با " [[حقوق ثابت ملت فلسطین|حقوق ثابت ملت فلسطین]] " را صادر کرد که در بخشی از آن آمده است :

مجمع عمومی مجددا بر [[حق|حق]] ثابت فلسطینیها در بازگشت به شهر و متملکات شان که جبرا وادار به ترک آن گردیده اند ، نأکید نموده و از آنها می خواهد تا نسبت به مراجعتشان به مراکز یاد شده اقدام نمایند .

در جلسه مجمع عمومی بر [[حقوق ثابت ملت فلسطین|حقوق ثابت ملت فلسطین]] از جمله موارد ذیل تأکید شده است :
#حق تعیین سرنوشت بدون دخالت بیگانگان .
#داشتن [[حق|حق]] استقلال و تمامیت ارضی .

در سال 1975 دو روادید مهم در مجمع عمومی به وقوع پیوست . اولی عبارتست از صدور قطعنامه شماره 3151 - ز ( دوره - 28 ) مورخ 14/12/1973 که طی آن مجمع عمومی همپیمانی ظالمانه بین رژیمهای نژادپرست [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] و رژیم صهیونیستی را محکوم کرده است . همچنین قطعنامه 77 ( دوره - 12 ) که سران کشورهای سازمان وحدت [[آفریقا - اسرائیل ، ( روابط قاره - )|آفریقا]] در جلسه مورخه 28/7 لغایت 1/8/1975 تصویب نمودند که رژیم نژادپرست حاکم بر فلسطین اشغالی و رژیم نژادپرست حاکم بر زیمبابوه و [[آفریقای جنوبی - اسرائیل ، ( روابط - )|آفریقای جنوبی]] به یک اساس استعماری مشترک بر می گردند و کیان کلی ( واحدی ) را تشکیل می دهند و سیاست واحد نژادپرستانه را که همانا خدشه دار کردن کرامت و حرمت انسان می باشد اتخاذ می نمایند . و با توجه به اعلامیه سیاسی و استراتژی حمایت از صلح و امنیت بین المللی که در نشست وزرای خارجه کشورهای عدم تعهد در لیما به تاریخ 25 الی 30 اوت 1975 به تصویب رسید ضمن محکوم کردن صهیونیسم ، آن را پدیده ای دانست که صلح و امنیت جهان را به مخاطره می اندازد و از کلیه کشورهای جهان نیز خواسته شده که با این ایدئولوژی نژادپرستانه امپریالیستی به مقابله بپردازند . برهمین اساس مجمع عمومی ضمن صدور قطعنامه شماره 3379 ( د - 30 ) مورخ 10/11/1975 که در ماده آخر آن علاوه بر منظور کردن موارد فوق ، آمده است که صهیونیزم ، نمونه ای از نمونه های نژادپرستی است ( نک - : صهیونیسم و نژادپرستی ) اتفاق مهم دیگری که در مجمع عمومی سازمان ملل به وقوع پیوست همانا صدور قطعنامه شماره 3376 ( د - 30 ) مورخ 10/11/1975 بود که به موجب آن تشکیل کمیته ای برای پیگیری حقوق مشروع ملت فلسطین که در قطعنامه شماره 3236 ( د - 29 ) به تصویب رسیده بود ، درخواست شد . این کمیته اولین گزارش خود را به وسیله دبیر کل به شورای امنیت سازمان ملل تقدیم گردید که پس از بحث و بررسی پیشنهادهای مندرج در آن در ژوئن سال 1976 به تصویب اکثریت اعضا رسید ولی مفاد این گزارش علی رغم تصویب شورای امنیت به دلیل مخالفتهای آمریکا وتو نظر گردید .

علاوه بر گزارش فوق ، کمیته مزبور سالانه یک گزارش در رابطه با حقوق ملت فلسطین به مجمع عمومی ارایه می داد . در تاریخ 24/11/1976 مجددا پیشنهادهای مطرح شده در گزارش کمیته ، توسط مجمع عمومی ( د - 31 ) و طی قطعنامه 31/20 به تصویب رسید که در آن بار دیگر از شورای امنیت خواسته شده تا ضمن بحث و بررسی مفاد گزارش ، تدابیر لازم برای اجرای توجیهات کمیته فوق الذکر به منظور حصول پیشرفت در قضیه فلسطین به ویژه رسیدن به صلحی عادلانه وپایدار در خاورمیانه اتخاذ گردد .

طرح پیشنهادی کمیته پیگیری حقوق ملت فلسطین از جمله [[حق|حق]] بازگشت پناهندگان مبتنی بر دو مرحله است :
#مرحله اول : بازگشت بدون قید و شرط پناهندگان که بر اثر [[جنگ 1967|جنگ 1967]] اعراب و اسرائیل مجبور به ترک سرزمین خود شدند که می بایست بلافاصله اجرا گردد .
#مرحله دوم : بازگشت پناهندگان که در طول مدت زمان بین سالهای 1948 تا 1967 مجبور به ترک سرزمین خود گردیدند . در این رابطه سازمان ملل با همکاری کشورهای درگیر و [[سازمان آزادی بخش فلسطین|سازمان آزادی بخش فلسطین]] موظف است که تدابیر لازم برای فراهم ساختن زمینه مناسب برای بازگشت آوارگان رانده شده به خانه و کاشانه شان اتخاذ نماید . چنانچه تعدادی از پناهندگان مایل به بازگشت نباشند ، سازمان ملل خسارتهای وارد بر آنان را به نحو عادلانه و منصفانه جبران نماید .

شورای امنیت نیز به نوبه خود و بر اساس درخواست مجمع عمومی مبنی بر تصویب پیشنهادهای کمیته پیگیری حقوق ملت فلسطین در سالهای 1976 تا 1980 چهار بار با اکثریت آرا به پیشنهادهای فوق رأی مثبت داد ولی هر بار با وتوی آمریکا مصوبات مذکور از اعتبار ساقط می گردید .

==مآخذ : ==
#'''''اسناد سازمان ملل متحد . '''''
#کتان ، هنری : '''''فلسطین و حقوق بین الملل''''' ، غلامرضا فدائی عراقی ، امیرکبیر ، 1368 .
#شالینذ ، جرالد : '''''نهضتهای مقاومت فلسطین''''' ، مهدی خسروی ، نشر سپهر ، 1357 .
#الهی ، حسین : '''''مسئله فلسطین''''' ، مؤسه مطبوعاتی عطایی .
#کتان ، هنری : '''''من یملک فلسطین''''' ( ترجمه عربی ) بیروت 1967 .
#سعید ، ادوارد : '''''قضیه فلسطین''''' ، نیویورک 1970 .
#طعمه ، جورج : '''''قرارات الأمم المتحده بشأن فلسطین و الصراع العربی الاسرائیلی 1947 - 1974''''' ، بیروت 1975 .
#Jeffries, J.M.N. : ''''' Palestine the Reality''''', London,New york 1939.
#Hadawis, S : ''''' Loss of a Heritage''''', san Anton io 1963.

آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل

2020-07-17T18:37:10Z

Wikiadmin:

تاریخ 40 ساله مبارزات مردم مسلمان علیه صهیونیسم شاهد فرازونشیبها و تلاشهای فراوانی بوده . از یک طرف چهره های سازشکار در میان رهبران فلسطینی که مبارزات مسلحانه مردم فلسطین را به سوی مذاکرات سیاسی هدایت کردند و از طرف دیگر شخصیتهای فرزانه ای که مواضع اصولی و انقلابی آنان در قضیه فلسطین همواره نور امید در دل ملتهای اسلامی به ویژه ملت رنج کشیده فلسطین تابانده و همین دیدگاه و تکیه بر اصول بود که پیدایش شجره [[طیبه ( شهرک - ) |طیبه]] انتفاضه فلسطین را به دنبال داشت . در این میان مواضع سیاسی رهبر معظم انقلاب اسلامی حضرت آیت الله العظمی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] در قضیه فلسطین که برگرفته از اصول و بینش امام خمینی رضوان الله تعالی می باشد از جایگاه والا و ارزشمندی برخوردار است .

معظم الله در اولین سخنرانی خود بعد از رحلت جانگذاز حضرت امام ، در جمع نمایندگان مجلس شورای اسلامی ایران در تاریخ 17/3/1368 فرمودند :

<blockquote> " اینجانب راه حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] ( ره ) را به طور دقیق ادامه خواهم داد ، زیرا که کمال این ملت و کمال مسؤولین در ادامه این راه است . من شاگرد حضرت [[آیت ا... العظمی امام خمینی ( مواضع - نسبت به مسأله ی فلسطین )|امام خمینی]] قدس سره و کسی هستم که افتخارم به این بوده و هست که اصول انقلاب را از آن بزرگوار فرا گرفته ام . " </blockquote>

و در سخنرانی دیگری در تاریخ 27/3/1368 فرمودند :

<blockquote>" ما از اصول اعلام شده انقلاب اسلامی که مردم فداکار کشورمان بر روی آنها با نثار خون خود میثاق بسته اند ، ذره ای عدول نخواهیم کرد و اجازه نمی دهیم که اهداف دشمن تحقق یابد و با تلاش و کوشش خود دشمن را ناکام خواهیم ساخت . " $$blockquote/$$

بدون شک یکی از اصول اساسی انقلاب اسلامی نفی رژیم اشغالگر قدس و اعتقاد به محو کامل این حکومت از صحنه گیتی است و همین اعتقاد است که تحولات سیاسی و طرحهای خائنانه در صحنه فلسطین را که توسط کارگزاران خیانتکار استکبار مطرح می شود افشا می کند و بدون هیچ تأثیرپذیری از تحولات سیاسی ، مواضع اصولی خود را شجاعانه بیان می کند . در این رابطه معظم له در تاریخ 1373 فرمودند :

$$blockquote$$ " حقایق عالم با بازیهای سیاسی و تحولات فصلی و موسمی تغییرناپذیر نیست فلسطین متعلق به فلسطینیان است ، حکومت صهیونیستی یک دولت غاصب و دروغین است ، سرزمین اشغال شده فلسطین هیچ شهروند حقیقی جز مردم بومی فلسطین ندارد و به همت ملتهای مسلمان سرانجام صهیونیستها روزی مجبور خواهند شد فلسطین را به صاحبان اصلی آن مسترد کنند و فرارسیدن آن روز حتمی و تخلف ناپذیر است . " $$blockquote/$$

آنچه که رهبر معظم انقلاب اسلامی ایران برآن تاکید می ورزد جعلی بودن حکومت غاصب اسرائیل و حتمی بودن بازگشت سرزمین فلسطین به صاحبان اصلی آن است . ایشان این نوید الهی را در چهره فلسطینیان مبارزی می بیند که هم اکنون انتفاضه مقدس را آفریده اند و می روند تا مهر باطلی به همه آنچه که امروز مذاکره صلح لقب داده اند بزنند . معظم له در اولین پیام [[روز قدس|روز قدس]] در تاریخ 25/1/1369 بعد از رحلت امام فقید فرمودند :

$$blockquote$$ " امروز نسل نوین ملت فلسطین به نام خدا و تمسک به ایمان اسلامی مبارزه می کند و این مبارزه ای بسیار امیدبخش است و چنانکه مشهود است دشمن ، چه حکام صهیونیست ، چه آمریکا و دیگر پشتیبانان اسرائیل و چه خیانتکاران منطقه از این حرکت جدید کاملاً سراسیمه و دهشت زده است و برای لوت کردن و پوشاندن جهت اصلی مبارزه به هر شیوه ای متوسل می شود که آخرین آن همین شعار توخالی و دروغین حمله به اسرائیل است که حکام دست نشانده عراق بر زبان آورده اند . " $$blockquote/$$

هنگامی که فرایند صلح خاورمیانه با هدایت آمریکا جهت برقراری صلح میان کشورهای عربی و رژیم صهیونیستی و همچنین نابودی قضیه فلسطین و انتفاضه مردم آن با تبانی رژیمهای عربی منطقه شروع شد و رهبران سازمان آزادیبخش فلسطین به پای میز مذاکره با اسرائیل رفتند ، نسل جوان فلسطین در برابر این سؤال قرار گرفت که آیا بدون اتکا به رهبران سازشکار فلسطین ، راهی برای ادامه مبارزه علیه رژیم اشغالگر قدس وجود دارد ؟ و آیا خیانت چندین ساله رهبران سرسپرده و فاسد ساف جبران پذیر می باشد ؟ این سؤال مطرح شد که سران سازشکار عرب نیز چشم به تشکیل کنفرانس آمریکایی صلح خاورمیانه دوخته بودند و مردم مبارز فلسطین در درون سرزمینهای اشغالی درخت انتفاضه را با خون خود آبیاری می کردند ، در چنین اوضاع و شرایطی آیت الله العظمی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] طی پیامی در تاریخ 27/7/1370 علمای اسلام ، نویسندگان ، روشنفکران و دانشجویان کشورهای اسلامی را به یک بسیج عمومی فرا خواند تا از این خیانت آشکار جلوگیری کنند . ایشان در این پیام محض یک تحلیل تاریخی از اشغال فلسطین توسط صهیونیستها و مسامحه سران کشورهای اسلامی در آن زمان می فرماید : " اگر آن روزی که صهیونیستها اولین تیشه ها را بر ریشه عمیق ملیت فلسطین می زدند تا ملیتی دروغین و جعلی و بی ریشه به جای آن در [[خاک|خاک]] متعلق به مسلمین بگذارند . سران مسلمان و عناصر مؤثر و به تبع آنان توده های مردم حضور و مقاومت جدی و هوشیارانه ای از خود نشان می دادند امروز از این همه مصیبت و بلایی که میوه زهرآگین شجره خبیثه دولت صهیونیستی است ، در این منطقه خبری نبود و شاید ملتهای منطقه به خصوص ملت مظلوم فلسطین از آنچه که در این 45 سال کشیده است معاف می بود " . $$blockquote/$$

ایشان ذلت سران کشورهای اسلامی در مقابل اسرائیل را ثمره سست عنصری و قدرت طلبی سیاسیون و راحت طلبی روشنفکران و ناآگاهی ملتهای عرب قلمداد می کند و با دلی پردرد از آنچه که بر سر نسل فلسطینی آمده است می فرماید :

$$blockquote$$ " آن روز سست عنصری بعضی و قدرت طلبی بعضی و راحت طلبی و ناهشیاری بعضی ، دست به دست هم داد و خیانتی عمومی را شکل بخشید و نتیجه آن شد که شد . هزاران خون به ناحق ریخته ، هزاران ناموس هتک شده ، هزاران خانه ویران شده ، هزاران سرمایه برباد رفته ، هزاران آرزوی دفن شده ، هزاران روز و شب تلخ و مصیبت باری که با گرسنگی و دربه دری و بی خانمانی و اشک و آه یک ملت در اردوگاههای اردن و لبنان سپری شد و یا در وطن اشغالی در زیر چکمه و سرنیزه دشمن به سر آمده ، هزاران انسانی که بی هیچ جرمی در معرض سخت ترین عقوبتهای زمانه قرار گرفته و هزاران غم ناگفتنی دیگر که جز آنان که روزهای جان کندن تدریجی در اردوگاه را در مجاورت خانه غصب شده خود یا در خانه زیر قیمومیت بیگانه می گذراندند ، کسی دیگر قادر به درک آن نیست ، همه و همه از آن خیانت بزرگ پدید آمد و آن خیانت ، خیانتهای دیگر را به دنبال آورد و این امواج خیانت ، چه فضیلتها را که خشکاند ، چه روحیه ها را که می راند و چه شعله ها را که فسرد " . $$blockquote/$$

در حالی که یکبار دیگر تبانی استکبار جهانی در قالب کنفرانس صلح خاورمیانه و رژیمهای عرب منطقه علیه آرمان ملت فلسطین شروع شد و همگی در یک تلاش دسته جمعی برای خاموش کردن شعله های مقدس انتفاضه بسیج شدند ، رهبر انقلاب اسلامی این خیانت جدید را که در [[پوشش|پوشش]] کنفرانس صلح خاورمیانه انجام گرفت و می رفت تا یک بار دیگر خشم مقدس انقلاب فلسطین را در گلو خفه کند ، به خوبی به ملتهای اسلامی نشان داد و با یادآوری این مطلب که در تاریخ ملتها ، لحظاتی است که نوع تصمیم گیری درآن بر زمانی طولانی از عمر آن ملت اثر می گذارد و تلخی و رنج و ذلت و اسارت و یا آزادگی و عزت و شادکامی را برای نسلهایی به ارمغان می آورد ، به ملتهای مسلمان هشدار دادند که نگذارند این توطئه جدید شکل بگیرد و همان خیانتی که در بدو غصب سرزمینهای اشغالی صورت گرفت ، مجددا تکرار شود که این بار هدف به زیرسلطه بردن تمام کشورهای عربی می باشد . ایشان می فرماید :

$$blockquote$$ " امروز یک بار دیگر یکی از آن لحظات سرنوشت ساز در پیش است و یکی از آن امتحانهای عمومی ، آماده . مسأله این است که آمریکا در بحبوحه آنچه پیروزیهای پس از پایان جنگ سرد نامیده می شود و به برکت سکوت رعب آمیزی که بر برخی از کشورهای این منطقه حاکم گشته و با تکیه بر حضور نظامی غاصبانه در خلیج فارس در صدد است مشکل خود و مشکل صهیونیستهای غاصب را حل کند . اسرائیل از سوی اعراب به رسمیت شناخته شود و داعیه فلسطین برای همیشه پایان یابد . " $$blockquote/$$

ایشان در فرازی دیگر از یکی از سخنرانیهای عمومی خود در تاریخ 28/5/1370 فرمودند :

$$blockquote$$ " آنان ( آمریکا - صهیونیسم ) امروز قصد دارند از مسلمانان و صاحب آن سرزمین امضاء بگیرند که فلسطین نه به صاحب واقعی ، بلکه به غاصب آن تعلق دارد . اما مگر جوانان غیور فلسطین و کشورهای همجوار آن و دیگر کشورهای اسلامی مرده اند که آمریکا به راحتی بزرگترین مسأله جهان اسلام را به نفع خود و به زیان امت اسلامی حل کند . مسأله فلسطین متعلق به ملت فلسطین و ملتهای مسلمان است و آمریکا [[حق|حق]] ندارد به عنوان یک متولی و صاحب امتیاز ، امیال و خواسته های خود را به دیگران دیکته کند " . $$blockquote/$$

و در سخنرانی مورخ 30/6/1370 می فرمایند :

" مسلمانان در حد توان باید با این توطئه مقابله کنند و مردم فلسطین ضمن حفظ انسجام خود تلاش کنند نقش تعیین کننده داشته باشند " .

آن گاه به وظایف دولت و مردم ایران اشاره می کنند و می فرمایند :

$$blockquote$$ " ملت و دولت و نظام جمهوری اسلامی ایران وظیفه خود می دانند که در راه نابودی غاصبین فلسطین تلاش کنند و ما اطمینان داریم که در سایه هوشیاری ملتهای مسلمان ، این کار عملی خواهد شد " . $$blockquote/$$

و در پیامی که در تاریخ 27/7/1373 در رابطه با کنفرانس صلح خاورمیانه به ملتهای اسلامی داده اند تصریح می کنند که :

$$blockquote$$ " در این لحظه خطیر ، مسلمین جهان باید احساس تکلیف کنند . باید وظیفه ای را که مسلمانی بر دوش آنان نهاده درک کنند . از سویی تکلیف حفاظت از سرزمینهای اسلامی است که از ضروریات فقه مسلمین است و از سویی دیگر پاسخ به استغاثه ملتی مظلوم که پیامبر فرموده است هرکس ندای استغاثه مسلمی را بشنود و پاسخ نگوید مسلمان نیست ، و امروز نه یک فرد که یک ملت صدا به استغاثه برداشته است . " $$blockquote/$$

ایشان آن گاه به قدرت فراموش شده ملتها و دولتهای اسلامی اشاره می کند و ضمن بیان قدرت مادی و معنوی مسلمانان و دولتهای اسلامی می فرمایند :

$$blockquote$$ " امروز دولتهای مسلمان باید احساس تکلیف کنند . قدرت دولتهای مسلمان اگر متفق و همصدا باشند از قدرت آمریکا بیشتر است . آمریکا به این منطقه محتاج تر است تا این منطقه به آمریکا " $$blockquote/$$

و در فرازی دیگر می فرمایند :

$$blockquote$$ " باید از تهدید و تطمیع آمریکا و فشار تبلیغاتی مطبوعات صهیونیستی نهراسند و به ندای وظیفه اسلامی و ملی خود پاسخ گویند . " $$blockquote/$$

در شرایطی این سخنان کوبنده و تعیین کننده مطرح می شود که منطقه خاورمیانه بعد از سالهای متمادی بحران و کشاکش سیاسی - نظامی در قضیه فلسطین شاهد یک فرآیند صلح گسترده است ، فرآیندی که از ویژگیهای خاصی برخوردار است . از یک طرف حضور مجموعه سیاسی طرفهای مختلف این بحران ازجمله جهان عرب و از سوی دیگر حضور بسیار کم رنگ نمایندگان حقیقی مردم فلسطین در این کنفرانس می باشد و از طرف دیگر رژیم صهیونیستی شرط نخست شرکت خود در طرح صلح آمریکا را عدم حضور نماینده ساف در کنفرانس ذکر کرده است .

در چنین هنگامه ای که اکثر کشورهای اسلامی منطقه خاورمیانه و کشورهای عربی آفریقایی و نماینده سازمان آزادیبخش فلسطین چشم به کنفرانس دوخته اند رهبر انقلاب اسلامی در تاریخ 27/7/1373 فرمودند :

$$blockquote$$ " دشمن بداند که هیچ تهدید و هیچ ترفندی از قبیل شرکت دادن فلسطینیان پشت کرده به آرمان فلسطین در کنفرانس آمریکایی نخواهد توانست نفوس مومنه ای را که جهاد در راه نجات فلسطین را تکلیف اسلامی خود می دانند از این مبارزه برحق رویگردان کند . " $$blockquote/$$

و در فرازی دیگر تصریح دارند که :

$$blockquote$$ " توطئه بزرگ استکباری برآن است که این مبارزه را خاموش کند . اما به حول و قوه الهی و به همت فلسطینیان شجاع و به کمک ملتها و دولتهای مسلمان این شعله باید روزبه روز برافروخته تر گردد تا همه بنای پوشالی دشمن را در کام خود فرو برد و این خواهد شد و نصرت الهی برآنان نازل خواهد شد . " $$blockquote/$$

آیت الله العظمی [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] با اشاره به سختیهای جهاد در راه خدا و اعتقاد به پیروزی جبهه [[حق|حق]] علیه باطل و با امید به آینده ای روشن در سخنرانی خود در تاریخ 30/6/1370 فرمودند :

$$blockquote$$ " راه جهاد با دشمنان اسلام راه دشواری است ولی باید این راه را طی کرد و در شرایط فعلی ما باید تا آنجا که می توانیم با این کنفرانس منحوس ( صلح خاورمیانه ) مخالفت کنیم و با حضور فعال مردم و مجاهدین فلسطین در کار سیاسی و تبلیغاتی ، این توطئه استکباری با شکست مواجه خواهد شد " $$blockquote/$$

آن گاه با تأکید بر ایستادگی ملت و دولت ایران در کنار مردم مسلمان فلسطین تصریح کرده اند که :

" ما در همه مراحل در کنار شما هستیم و ملت و دولت جمهوری اسلامی ایران پشتیبان مردم و مجاهدین فلسطینی هستند " و در فرازی دیگر اظهار می دارند :

$$blockquote$$ " آمریکا نمی تواند مسأله فلسطین را به نفع خود حل کند و مسأله فلسطین مانند استخوانی در گلوی آنها گیر خواهد کرد . " $$blockquote/$$

ایشان با اعلام این مطلب که مواضع جمهوری اسلامی فقط در حد حرف و شعار نخواهد بود به اقدامات اجرایی ایران اسلامی اشاره کرده و می فرمایند :

$$blockquote$$ " ما ضمن اعزام هیأتهای متعددی برای آگاه کردن سران دولتهای کشورهای اسلامی نسبت به این توطئه شوم مخالفت صریح خود را با این کنفرانس به طور مکرر اعلام کرده ایم " معظم له آن گاه در یک بیان قاطع و یک پیش بینی صریح که نشان دهنده دید الهی ایشان نسبت به این قضیه می باشد ، آینده این کنفرانس را بدون نتیجه اعلام می کنند و ضمن هشدار به کسانی که چشم امید به این کنفرانس دوخته اند و یا فکر می کنند که این کنفرانس قادر خواهد بود شعله های انتفاضه را خاموش کند می فرمایند : $$blockquote/$$

" وارد کردن ضربه ای به آرمان فلسطین از طرف دشمنان در حال انجام است ولی آنها بدانند که اگر کنفرانس هم تشکیل شود اوضاع تغییری نخواهد کرد و باز هم مردم معترض و مبارزین فداکار و مؤمن در صحنه حضور دارند و مشکلات استکبار با این امور تمام شدنی نیست " $$blockquote/$$

ایشان با تأکید بر نقش مهم مبارزین فلسطین در خنثی کردن توطئه کنفرانس صلح ، مسلمین جهان را نیز دعوت می کنند که تمامی توان خود را جهت حمایت از مبارزین فلسطینی به کار گیرند . در همین رابطه در پیام تاریخی خود به ملتهای اسلامی درخصوص کنفرانس صلح می فرماید :

$$blockquote$$ " مهمترین علاج توطئه آمریکا در داخل سرزمینهای اشغالی در دستان نیرومند مبارزان فلسطینی است لیکن همه مسلمین موظفند در این جهاد شرکت جسته و کمکهای مالی و سیاسی و اطلاعاتی و نظامی و تجهیزاتی را به سوی آنان سرازیر کنند و ملت فلسطین باید احساس تنهایی نکند " $$blockquote/$$

حضرت آیت الله [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] علاوه بر اعلام این موضع که مواضع جمهوری اسلامی ایران نسبت به مسأله فلسطین فقط در حد حرف و شعار نیست ، به اقدامات اجرایی ایران در خصوص حمایت از مردم مسلمان فلسطین اشاره کرده و یک دستورالعمل تاریخی نیز برای مسلمین جهان به منظور ناامن کردن جهان برای تحریک صهیونیستها اعلام می کنند و می فرمایند :

$$blockquote$$ " صهیونیستها و کسانی که شکنجه و کشتار مبارزان فلسطینی منتسب به آنها است باید در هیچ جای جهان احساس امنیت نکنند " $$blockquote/$$

و برای اجرای این هدف بزرگ به مسلمین جهان می فرمایند :

صندوقهای پشتیبانی و هسته های کمک به فلسطینیان مبارز باید در همه جای عالم و از سوی دولتها تشکیل شود و بر وظیفه دولتهای اسلامی تاکید می کنند و می گویند :

$$blockquote$$ " تحریم اقتصادی دولت غاصب و به رسمیت نشناختن آن وظیفه همه دولتهای مسلمان است و ملتها باید در برابر این مسأله حساسیت نشان دهند و با این وسایل و همه وسایل ممکن باید با توطئه جاری مقابله و از تأثیر آن ممانعت به عمل آید " $$blockquote/$$

رهبر انقلاب اسلامی در پایان پیام تاریخی شان ، تنها راه حل قضیه فلسطین را چنین می دارند .

" به هر تقدیر مسأله فلسطین یک راه حل بیشتر ندارد و آن تشکیل دولتی فلسطینی در تمامی سرزمین فلسطین است "

پس از برگزاری کنفرانس آمریکایی صلح خاورمیانه قیام مقدس انتفاضه هر روز شعله ورتر شد گرچه مهمترین برگ برنده صهیونیستها در روند صلح در منطقه عقیم گذاشتن هر گونه حضور مؤثر فلسطینیان در کنفرانس شده است . حضور نداشتن طرف اصلی قضیه فلسطین در کنفرانس به طور طبیعی تداوم بخش کانون بحران و تنش سیاسی در منطقه بوده و لذا پس از دو سال از برگزاری کنفرانس صلح خاورمیاته و ریشه دار شدن انتفاضه فلسطین و بهره گرفتن اسرائیل از این کنفرانس برای خاموش کردن آتش انتفاضه دست به کشتار دیگری در حرم [[ابراهیم خلیل « ع » ( حضرت - )|حضرت ابراهیم]] علیه السلام زد .

حضرت آیت الله خامنه ای در تاریخ 6/12/1373 به مناسبت شهادت نمازگزاران فلسطین توسط صهیونیستها پیامی صادر کردند که در بخشهایی از آن آمده است :

$$blockquote$$ " حمله شقاوت آمیز صهیونیستها به صفوف نمازگزاران در شهر اشغالی الخلیل که دهها کشته و صدها زخمی برجای نهاد یکی از آن جنایتهای نمونه ای است که منحصرا دست ظلم و تعصب صهیونیستها مانند آن را همواره پدید آورده و متناسب با شقاوت و جنایت غصب کنندگان فلسطین است . این فاجعه دردناک یادآور کشتارهای دسته جمعی دیگر صهیونیستها در طول دوران اشغال است با این فرق که امروز این جنایت بزرگ در برابر چشم همه مردم دنیا واقع می شود . آیا وجدانهای بی اعتنا به آنچه در خانه فلسطینیان بر سر آنها می آید با این حادثه بیدار خواهند شد ؟ آیا مدعیان دروغین مبارزه با دشمن غاصب ، پی به اشتباه خود خواهند برد ، آیا مجامع و دولتهای داعیه دار حقوق بشر که سالهاست بزرگترین نقض حقوق یک ملت در فلسطین را ندیده گرفته اند این بار به سکوت شرم آور خود خاتمه خواهند داد و به گناه خود در گذشته اعتراف خواهند کرد ؟ آیا دولت آمریکا خواهد پذیرفت که در خون بی گناهان فلسطینی شریک است ؟ " ایشان در فرازی دیگر می فرمایند : $$blockquote/$$

امروز یک بار دیگر این حقیقت تلخ برای آن ملت مظلوم آشکار شد که در خانه خود مجبور است مبارزه کند تا بتواند در آن زندگی کند . آشکار شد که صهیونیستها علی رغم اظهارات نزاکت آمیز بعضی از سرانشان ، همان وحشیهای نژادپرست و متعصب پنجاه سال قبل اند و اگر اندک فرصتی یا بهانه ای پیدا کنند ، شقاوت آمیزترین ضربات را بر مسلمانان صاحبخانه وارد خواهند کرد . بر دیرباورترین افراد فلسطین نیز ثابت شد که رژیمهای استکباری که این همه دم از امنیت صهیونیستها می زنند ، کمترین اهمیتی به امنیت مسلمانان فلسطینی نمی دهند وگرنه [[ارتش اسرائیل|ارتش اسرائیل]] جرأت نمی کرد صفوف مقدس نمازگزاران را چنین قتل عام کند . "

رهبر انقلاب اسلامی ایران این همه جسارت اسرائیل در کشتار مسلمانان فلسطین را نتیجه حمایتهای بی قید و شرط آمریکا از اسرائیل و سرسپردگی سران دولتهای مرتجع منطقه دانسته و در سخنرانی مورخه 28/2/1373 می فرمایند :

$$blockquote$$ " در فلسطین اشغالی عمده ترین عامل خیره سری و گستاخی صهیونیستها و مهمترین عامل به سازش کشانیدن بیشتر دولتهای عرب در برابر زیاده طلبی اسرائیل ، آمریکاست . بدون پشتیبانی آمریکا ، دولتهای مرتجع منطقه که به سرسپردگی در برابر آمریکا شناخته شده اند تبدیل به مدافع دولت غاصب و مدعی فلسطینیان ضدسازش نمی شد و آنهایی که باید طبق وظیفه خود با اسرائیل مقابله کنند ، لباس مقابله با مخالفان اسرائیل را نمی پوشیدند و بدون حمایت بی قید و شرط آمریکا ، دولت غاصب نمی توانست فاجعه عظیمی مانند کشتار حرم شریف ابراهیم علیه السلام را پدید آورد و آن چنان بی دغدغه خود را از عواقب آن برکنار دارد " $$blockquote/$$

رهبر معظم انقلاب اسلامی پس از این که جمهوری اسلامی ایران که همواره بزرگترین مانع و مخالف توسعه طلبی و تثبیت حاکمیت رژیم صهیونیستی به شمار رفته و هیچ گاه این رژیم غاصب را به رسمیت نشناخته و اصول سیاست خارجی خود را بر نفی رژیم صهیونیستی استوار کرده است ، در رابطه با مخالفت با فرایند صلح خاورمیانه ، به شدت از سوی آمریکاییها مورد غصب و تهدید قرار گرفته ، در یکی دیگر از مواضع سیاسی خود در قبال تهدیدات آمریکا و فشارهای سیاسی و اقتصادی آن در تاریخ 17/6/1373 فرمودند :

$$blockquote$$ " آمریکا و هم پیمانانش جمهوری اسلامی ایران را مهمترین مانع این سازش ننگین می دانند و به همین منظور ایران را تحت فشار و تهدید قرار داده اند ، اما به رغم آن ایران اسلامی در مواضع اصولی و به حق خود پابرجا و استوار ایستاده است و همواره براین نکته تأکید می کند که اسرائیل باید از بین برود . " $$blockquote/$$

حضرت آیت الله [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] در پیامی به کنگره عظیم حج ، در تاریخ 17/9/1387 حرکات بی رحمانه و دژخیمانه دشمن در غزه را که نظیر آن در تاریخ ظلمهای بشری کمتر دیده شده است ، نشانه ضعف در فائق آمدن بر اراده مستحکم اهالی این منطقه دانستند که با دست خالی ، در برابر رژیم غاصب ایستاده اند و فرمودند :

" به صحنه فلسطین و به ویژه غزه بنگرید . حرکات بی رحمانه و دژخیمانه دشمن در غزه که نظیر آن در تاریخ ظلمهای بشری کمتر دیده شده است ، نشانه ضعف او در فائق آمدن بر اراده مستحکم آن مردان ، زنان ، جوانان و کودکانی است که با دست خالی ، در برابر رژیم غاصب و پشتیبانش یعنی ابرقدرت آمریکا ایستاده و خواسته آنها را که رویگردانی از دولت حماس است زیر پای خود افکنده اند . درود خدا بر آن ملت مقاوم و بزرگ .

حضرت [[آیت الله العظمی خامنه ای ، مواضع - نسبت به مسأله فلسطین و اسرائیل|خامنه ای]] در ادامه پیام خاطرنشان کردند : پیروز نهایی در این کارزار [[حق|حق]] و باطل ، جز [[حق|حق]] نیست و این ملت مظلوم و صبور فلسطین است که سرانجام بر دشمن پیروز خواهند شد . همین امروز هم علاوه بر ناکامی در شکستن مقاومت فلسطینیان ، در عرصه سیاسی با دروغ در آمدن داعیه های آزادی طلبی و دموکراسی خواهی و شعار حقوق بشر ، شکست سختی بر آبروی رژیم آمریکا و بیشتر رژیمهای اروپایی وارد آمده است که به این زودی قابل جبران نخواهد بود . رژیم بی آبروی صهیونیستی از همیشه روسیاه تر و برخی رژیمهای عربی نیز در این امتحان عجیب ، بازنده تتمه آبروی نداشته خودند .

==مأخذ :==
#صفاتاج ، مجید : '''''دانشنامه فلسطین''''' ، دفتر نشر فرهنگ اسلامی ، جلد اول 1380 .
#بولتن اخبار فلسطین ، مرکز مطالعات فلسطین ، 22/9/87 ، شماره 19 .